Dziennikarskie określenia których nie znosicie

[pytajnick]

Chodzi o pewne powtarzające się zwroty czy słowa, a nawet pewne konstrukcje,
które denerwują Was w recenzjach. Pytam i z ciekawości, i z chęci ewentualnego
uniknięcia pewnych sztampowych określeń we własnych pseudorecenzjach, bo na
pewno mimo starań często mi się to również zdarza. Większość z Was też coś
czasem pisze, może przyda nam się taki wątek?

Mnie się najbardziej nie podobają słowa/zwroty, które albo nic, w gruncie
rzeczy, nie znaczą, ale brzmią ładnie i się ich używa, albo są w recenzjach
mocno nadużywane, pomimo iż w codziennym języku prawie się ich nie używa.

Stąd na przykład tak ładne i bardzo przeze mnie lubiane słowo jak "oniryczny"
zdązyło mi już zbrzydnąć. Jeszcze większe westchnienie wywołuje określenie
"rozedrgany", myślę że to takie słowo-wytrych które wszędzie pasuje.
Najgorzej jest z "ewokowaniem", dla mnie już zupełnie niezrozumiałym, ale to
na szczęście pojawia się tylko w wybranych serwisach internetowych. Dawno temu
po przeczytaniu "Małego Księcia" polubiłem słowo "efemeryczny" i do dziś
chętnie go używam, ale zauważam niestety rosnącą popularność - trzeba się
będzie przerzucić na zwykłe "ulotny"?

Bardzo często takie zwroty można łatwo zastąpić czymś prostszym, ale nie
wyglądało by to tak profesjonalnie/lirycznie. Z drugiej strony samo
stylizowanie tekstu jest czymś bardzo fajnym (szczególnie przy "klimatycznych"
płytach). Jeśli jest umiejętne, znacnie lepiej wprowadza w nastrój albumu niż
jakiekolwiek techniczne czy szufladkowe opisy. Chyba chodzi o jakąś
"nieuchwytną" ;) granicę, równowagę?

Zapraszam.

[grimsrund]

Słowa:
ewokować
hook
recwriting

Konstrukcje:
"tego wywiadu miało nie być"
"Anna Gacek"

To na początek :))

[pytajnick]

> Słowa:
> ewokować

2:0

> hook

To jeszcze dodam
- "groove"
- "sound"

> recwriting

Tego nie znam...?

> Konstrukcje:
> "tego wywiadu miało nie być"
> "Anna Gacek"

LOL

[kubasa]

pytajnick napisał:

> To jeszcze dodam
> - "groove"

Why?

[kubasa]

Nie lubie kiedy recenzent pisze: "co prawda plyta ta niej jest w ogole
oryginalna, ale za to ma ladne melodie". Strasznie to naduzywane.

[ilhan]

Jest tego trochę.

Przede wszystkim, choć to nie do końca w związku z tematem, nie znoszę zdrobnienia "recka".

Poza tym nie lubię takich pasujących wszędzie wypełniaczy.
"intrygujący"
"ciekawy"
"polecam"/ "godny polecenia"
itp.

Plus: "napisał on", "nagrali oni", "śpiewa ona" - wypracowaniowe.

Śmieszą mnie też strasznie te "slangowe", "rockerskie" wstawki typu "wiosłowanie", "wypierd", "wygrzew", "dziażyć" itp. - no duży LOL.

[pytajnick]

ilhan napisał:
> Przede wszystkim, choć to nie do końca w związku z tematem, nie znoszę
> zdrobnie nia "recka".

Ja nawet nie do końca rozumiem, jak ono powstało. Ale to chyba w recenzjach się
nie zdarza - tylko w potocznej internetowej mowie?

> Śmieszą mnie też strasznie te "slangowe", "rockerskie" wstawki typu
> "wiosłowanie", "wypierd", "wygrzew", "dziażyć" itp. - no duży LOL.

i "Łojenie", i "ostra jazda", i "odjechane" ;)

Z cyklu na co dzień rzadko używane, w recenzjach ciągle: "motoryczny" i
"neurotyczny".

Inne: "Po prostu robią swoje", "koda", "opener". Hm, mam mieszane uczucia na
temat "powalający" i "połamany", bo czasem wydają się potrzebne, ale czasem
używane jakby na wyrost.

[mmakowski]

pytajnick napisał:

> Inne: "Po prostu robią swoje", "koda", "opener".

Co jest nie tak z kodą?

[pytajnick]

Ni to spolszczenie, ni to czyste zapożyczenie... Ale nie rzuca się w oczy tak
jak 'groove' ;)

[mmakowski]

pytajnick napisał:

> Ni to spolszczenie, ni to czyste zapożyczenie... Ale nie rzuca się w oczy tak
> jak 'groove' ;)

To jak najbardziej poprawne okreslenie z dziedziny teorii muzyki. Zob.
sjp.pwn.pl/haslo.php?id=24259

[aimarek]

"Koda" to chyba akurat normalne słowo funkcjonujące w języku polskim.
Z kolei "groove" nie razi mnie jakoś bardzo. Chwilowo nawet nie potrafię znaleźć
sensownego odpowiednika w naszym języku.

Najbardziej denerwują mnie natomiast zwroty o rodowodzie pamiętnikowym (blogowym?):
- patetyczne apostrofy skierowane do wykonawcy - np. "Adrianie! Zmiażdżyłeś mnie
tą płytą!!!", "Znowu to zrobiliście! Znowu przez Was jestem na kolanach!"
- metakomentarze odsłaniające kulisy procesu tworzenia recenzji - np. "długo
zastanawiałem się jak zacząć tę recenzję", "wszystko co tu napiszę będzie
banalne" - skoro tak, to po co piszesz? :P
- natchnione metafory opisujące stany psychosomatyczne jakich doświadcza autor
recenzji (podmiot liryczny?) w trakcie słuchania danej płyty - "gdy słucham tego
Arcydzieła, zamykam oczy i odpływam w nieznane", "ten utwór sprawia, że rozpadam
się na kawałeczki"

Oprócz tego zwroty w stylu: "przywraca wiarę w muzykę rockową", "nie wymyśla
prochu".
Oczywiście z faktu, że uważam powyższe sformułowania za maksymalnie czerstwe,
nie wynika, że ich nigdy nie używam. Czasem "w ferworze walki" coś podobnego mi
się nie chlapnie :P.

[aimarek]

aimarek napisał:

> Czasem "w ferworze walki" coś podobnego mi
> się nie chlapnie :P.

chlapnie*

[ilhan]

Nie no koda jest ok, popieram przedmówców.
Co do "metakomentarzy", wprost nie znoszę rozważań nt. wystawianej oceny.
Typu: "daję osiem, a byłoby dziewięć gdyby nie słabe solówki", "za ten jeden utwór podwyższam im z szóstki na siódemkę". Brrr.

[glebogryzarka1]

> Co do "metakomentarzy", wprost nie znoszę rozważań nt. wystawianej oceny.
> Typu: "daję osiem, a byłoby dziewięć gdyby nie słabe solówki", "za ten jeden
> utwór podwyższam im z szóstki na siódemkę". Brrr.

A ja lubię - taka zabawa w wysokiego sędziego. Tzn. czytać nie wiem czy lubię,
ale stosować owszem :)

[ilhan]

glebogryzarka1 napisał:

> > Co do "metakomentarzy", wprost nie znoszę rozważań nt. wystawianej oceny.
> > Typu: "daję osiem, a byłoby dziewięć gdyby nie słabe solówki", "za ten je
> den
> > utwór podwyższam im z szóstki na siódemkę". Brrr.
>
> A ja lubię - taka zabawa w wysokiego sędziego. Tzn. czytać nie wiem czy lubię,
> ale stosować owszem :)

Ale: po pierwsze - to sprawia wrażenie jakby wystawiana ocena była wyliczana wg jakiegoś wzoru; po drugie - co czytelnika tak naprawdę to obchodzi? Ocena powinna wg mnie wynikać z treści recenzji, postawionych tam zarzutów czy przyznanych pochwał. Inteligentny czytelnik sam domyśli się, że te pierwsze notę obniżają, a drugie podciągają. A tak - sprawia to trochę wrażenie, jakby istotą recenzji była dla piszącego przyznawana płycie cyferka.

[pytajnick]

> Ale: po pierwsze - to sprawia wrażenie jakby wystawiana ocena była wyliczana wg
> jakiegoś wzoru; po drugie - co czytelnika tak naprawdę to obchodzi? Ocena powi
> nna wg mnie wynikać z treści recenzji, postawionych tam zarzutów czy przyznanyc
> h pochwał. Inteligentny czytelnik sam domyśli się, że te pierwsze notę obniżają
> , a drugie podciągają. A tak - sprawia to trochę wrażenie, jakby istotą recenzj
> i była dla piszącego przyznawana płycie cyferka.

I to co napisałeś prowadzi do jakby mojego głównego "zarzutu" wobec stosowania
ocen. Recenzenci swój stosunek do albumu w tychże cyferkach wyrażają (chyba że
się boją i oceniają neutralnie bądź jak wszyscy inni), a tekst piszą już często
mechanicznie, bo trzeba, opisując po prostu co na płycie. A nawet skupiają się
na pojedynczych utworach i słowach piosenek, gdy piszą recenzję na 2000 znaków...

I potem nie wiadomo, czy z przyjemnością tej płyty słuchali, czy tylko musieli
posłuchać do recenzji. A nawet jeśli się męczyli, to też tego często nie widać -
chyba, że świadczyć o tym mają dwie gwiazdki obok. Dla mnie to zdecydowanie za
mało. Skoro mogę sobie poczytać na AMG jaki to gatunek i styl, jeśli, ekhm, mogę
"zdobyć" płytę w kilka godzin, albo przejść się do sklepu i jej posłuchać, to
mnie, poza ogólnym opisem zawartości płyty, przede wszystkim interesuje jak się
ona recenzentowi podoba!

I z tego względu brak ocen jest dobrym pomysłem, że wymusza zabarwienie
emocjonalne tekstu. Trzeba nie tylko napisać co mniej więcej jest na albumie,
ale też wyrazić, jak nam się to podoba i czy polecamy innym - ewentualnie komu.
I takiego "znaku emocjonalnego" recenzji, bądź kilku prostych zdań typu
"Cieszyłem się tą płytą przez kilka tygodni", nic nie zastąpi, ani pięć, ani
jedna zabójcza gwiazdka.

I ten pozytywny wpływ braku ocen było to widać w sporej części recenzji ś.p.
"Zine'a", choć początkowo brak "atrakcyjnych" gwiazdek trochę smucił.

No, ale oceny rzecz jasna mają też swoje zalety, ale to już innym razem ;)

mam bloga

[ethan26]

o co chodzi z blogami? kurcze to jest miejsce gdzie mogę polecić muzykę która mi
się spodobała. zwłaszcza w momencie gdy przestały mnie bawić serwisy internetowe
i widzę bezsens dziennikarstwa muzycznego (jego funkcjonowania) - chyba że jest
ono bezpłatne. bez silenia się na "piękne" zdania.

a może by tak...

[pagaj_75]

jakiś adres do tego bloga? ;)

[ethan26]

www.ethans.blog.pl/
choć przestrzegam - spora dawka egzaltacji...

[pytajnick]

ethan26 napisał:

> www.ethans.blog.pl/
> choć przestrzegam - spora dawka egzaltacji...

Mi też się kiedyś bardzo smutno zrobiło, gdy skończyłem czytać TAMTĄ książkę.
Dlatego przeczytałem ją jeszcze raz, a potem jeszcze raz...

[aimarek]

ethan26 napisał:

> o co chodzi z blogami?

Teoretycznie o nic. W praktyce nie ufam ludziom, którzy je prowadzą :P.

[jazzkam]

PERKMAN
ROZPIERDALACZ

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

[jazzkam]

Singer/Songwriter !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

JAK MNIE TO WKURZA GRRRR WSZYSCY TAK PISZĄ A TO JEST TOTALNE PRZEGIĘCIE

Jest jednym z Singer/Songwriter'ów NOOO WYBACZCIE.

[grimsrund]

Siem przyłączam!

Ale koda jest OK :))

[pytajnick]

Dobra, dajcie już spokój "kodzie", wycofuję się!! (tak naprawdę kojarzy mi się
to słowo z płytą Led Zeppelin za którą nie przepadam ;).

Brawa za obserwacje dotyczące "metakomentarzy".

Off topic

[mmakowski]

jazzkam napisał:

> Singer/Songwriter !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
>
> JAK MNIE TO WKURZA GRRRR WSZYSCY TAK PISZĄ A TO JEST TOTALNE PRZEGIĘCIE
>
> Jest jednym z Singer/Songwriter'ów NOOO WYBACZCIE.

Bardzo ladnie prosze o sprawienie sobie klawiatury z prawidlowo dzialajacymi
klawiszami "Shift" i "Caps Lock".

[abranova]

Hehehehe, czyli nie tylko mnie do szału doprowadza określenie "recka". Kiedy
pierwszy raz się na nie natknęłam uznałam je za jakiś anglicyzm i tak czytając
zbitkę "ck" za nic nie mogłam wpaść o jakie "reki" może chodzić????

Poza tym strasznie już się zużyło i obrzydło po-leszczyńskie "szalenie
popularne"

[jarecki32]

a mnie z kolei drzaznia epitety typu "legendarny" albo jeszcze
lepiej "kultowy" w odniesieniu do kogos o kim nie wiadomo bylo, ze w ogole
istnieje. I jeszcze ta pokusa u niektorych krytykow, aby miec ten "kapitalny "
styl i pisac o grupach "obciachowych" albo "nieobciachowych"

[roar]

> "kultowy" w odniesieniu do kogos o kim nie wiadomo bylo, ze w ogole istnieje.

No nie, przepraszam, ale to jest właśnie poprawne użycie tego słowa. (O ile rzeczywiście "kult" istnieje, co zazwyczaj miejsca jednak nie ma, ale to już jest wtedy fałszowanie rzeczywistości, a nie błąd stylistyczny...) Mnie z kolei wnerwia używanie go w stosunku do czegoś, o czym wcześniej trąbiono niemiłosiernie z prasy, TV i billboardów.

[ihopeyouwilllikeme]

Nie cierpię nadmiaru anglicyzmów, czy w ogóle wszelkich innojęzycyzmów
( głownie przez to nie da się już czytać Dejnarowicza )

Nie cierpię określenia " pyszny " w odniesieniu do muzyki ( tu chodzi o
Skarżyńskiego :D:D

[jarecki32]

roar napisał:

> > "kultowy" w odniesieniu do kogos o kim nie wiadomo bylo, ze w ogole istni
> eje.
>
> No nie, przepraszam, ale to jest właśnie poprawne użycie tego słowa. (O ile
rze
> czywiście "kult" istnieje, co zazwyczaj miejsca jednak nie ma, ale to już
jest
> wtedy fałszowanie rzeczywistości, a nie błąd stylistyczny...) Mnie z kolei
wner
> wia używanie go w stosunku do czegoś, o czym wcześniej trąbiono
niemiłosiernie
> z prasy, TV i billboardów.
>

Zapewne, zapewne. A na czym taki "kult" polega ? Bo ja nie wiem. Czy czlonkowie
kultu strugaja sobie drewniane figurki czlonkow kultowego zespolu i sie potem
do nich modla ? Bo jesli to polega na zbieraniu wszelkiej informacji, chodzeniu
na koncerty, spiewaniu wszystkiego z repertuaru, to moze jest to po prostu
fanatyzm, ale nie od razu kult (jako religijny erzatz).


======
Baca bardzo dlugo gadal turystom, ze milczenie jest zlotem

[roar]

jarecki32 napisał:

> Zapewne, zapewne. A na czym taki "kult" polega ? Bo ja nie wiem. Czy
> czlonkowie kultu strugaja sobie drewniane figurki czlonkow kultowego zespolu i
> sie potem do nich modla ?

Aż mi się przypomniało "Expectations" Belle & Sebastian i "making life-size models of the Velvet Underground in clay"... ;)

> Bo jesli to polega na zbieraniu wszelkiej
> informacji, chodzeniu na koncerty, spiewaniu wszystkiego z repertuaru, to moze
> jest to po prostu fanatyzm, ale nie od razu kult (jako religijny erzatz).

Tak, to o to chodzi. Chociaż z tego, co rozumiem, dochodzi do tego jeszcze skupianie się w fan-cluby; ogólnie, tworzenie jakiegoś rodzaju wspólnoty.

Dałem zresztą cudzysłów w słowie "kult", prawda...

[ihopeyouwilllikeme]

Mnie z kolei wner
> wia używanie go w stosunku do czegoś, o czym wcześniej trąbiono
niemiłosiernie
> z prasy, TV i billboardów.

Czy to wyklucza istnienie kultu ?

No to wszyscy sobie ulzyli :-)

[tasiorka]

Ja tam lubie roznorodny jezyk recenzji. Gdyby tak zebrac wszystkie wypowiedzi,
wyzloby na to ze nie wolno uzywac w reckach zadnych slow i powinny byc bez
tekstu. Niby mowienie o muzyce nie ma sie nijak do jej sluchania, ale czasem
mniej lub bardziej emocjonalnie czy fachowo trzeba o czyms napisac. Tylko
wszyscy sie rzucili na Bogu ducha winne okreslenia, ktorych sami uzywaja, hehe :-)))

[pytajnick]

> Tylko
> wszyscy sie rzucili na Bogu ducha winne okreslenia, ktorych sami uzywaja, hehe
> :-)))

I własnie o to chodzi, żeby nadużywane określenia w tym wątku zlokalizować i
zastąpić je czymś bardziej wyszukanym. Bądź wręcz przeciwnie - mniej wyszukanym,
a bardziej naturalnym, w zalezności od sytuacji.

[roar]

> Mnie z kolei wner
> > wia używanie go w stosunku do czegoś, o czym wcześniej trąbiono
> niemiłosiernie
> > z prasy, TV i billboardów.
>
> Czy to wyklucza istnienie kultu ?

Ach, nie, oczywiście, że nie. Przepraszam, niewłaściwie się wyraziłem. Powinno być "o czym dopiero co trąbiono". Zasadniczo nie można mówić o "kulcie", dopóki nie wykrystalizuje się grupa zagorzałych, dożywotnich fanów. Na to potrzeba czasu.

[pagaj_75]

Ha! Właśnie mi się przypomniało, że mam takie "ulubione" słowo, które działa mi
na nerwy za każdym razem gdy je widzę w tekstach o muzyce. Z tym, że chodzi mi
anglo-saską pisaninę, bo polskiego odpowiednika przymiotnika "self-indulgent"
(bo o nim mowa) chyba nikt nie wymyślił. Dla nieznających angielskiego: "self
indulgence" oznacza mniej więcej "pobłażanie sobie, folgowanie swoim kaprysom" i
od lat 70. (czyli od złotych lat prog-rocka) jest chyba najgorszą obelgą jaką
angielski krytyk jest w stanie wytoczyć przeciwko muzykowi. Prog-rock był
"self-indulgent", bo oznaczał długie, rozbudowane utwory służące muzykom do
popisywania się biegłością techniczną i kompozytorską oraz do grania
półgodzinnych improwizacji, których biedny krytyk nie jest w stanie ogarnąć.
Ale nie dlatego tak mnie to słowo drażni, że używane jest w stosunku do muzyki,
którą lubię, ale dlatego, że w moim skromnym przekonaniu muzyk powinien być
zawsze "self-indulgent", nawet jeśli prowadzi go to na manowce. W tym przecież
zasadza się moim zdaniem sens wszelkiej sztuki poszukującej. Muzyk nie jest po
to, żeby spełniać zachcianki i oczekiwania recenzentów, o czym ci ostatni chyba
już dawno temu zapomnieli.

PS. Gdy ukazała się płyta "Metanoia" Porcupine Tree z niesamowitymi
improwizacjami z sesji do "Signify", cały nakład został opatrzony nalepkami z
ironicznym komentarzem (dla krytyków? sprzedawców w sklepach?) Stevena Wilsona
"file under self indulgent".

[glebogryzarka1]

> w moim skromnym przekonaniu muzyk powinien być
> zawsze "self-indulgent", nawet jeśli prowadzi go to na manowce

Muzyk nie gra dla siebie. Muzyk gra dla ludzi. Jak rozwiąże problem bycia
jednocześnie szczerym i komunikatywnym, to już jego zmartwienie. Ale
nierozwiązanie go w ogóle prowadzi, bingo, na manowce. Moim zdaniem self-
indulgence to to samo co brak wewnętrznej kontroli jakości i jazda gdzie
poniesie, bez oglądania się na granicę strawności. Niektórzy (i artyści i
słuchacze) to lubią, fakt. Ale zjawisko istnieje, a nazwa jego celna.

> W tym przecież
> zasadza się moim zdaniem sens wszelkiej sztuki poszukującej.

Sens wszelkiej sztuki poszukującej jest taki, żeby to słuchacz odczuł, iż
obcuje z czymś świeżym. A nie grajek. Grajek ma to wypracować, wykombinować,
przemyśleć, oszlifować.
Zresztą, samo poszukiwanie w sztuce nie jest żadną wartością. To nie z
poszukiwania powinno się zdawać relacje w muzyce, lecz ze znalezienia, że
metaforą polecę.

[pagaj_75]

glebogryzarka1 napisał:

> Muzyk nie gra dla siebie. Muzyk gra dla ludzi.

Chyba niejasno się wyraziłeś: muzyk gra również dla siebie (w końcu też jest
człowiekiem). Ale z tego, że słuchają go inni nie wynika, że gra po to, żeby
zaspokajać zachcianki czyjekolwiek poza swoimi własnymi.

> Moim zdaniem self-
> indulgence to to samo co brak wewnętrznej kontroli jakości i jazda gdzie
> poniesie, bez oglądania się na granicę strawności.

Rzecz w tym, że ta granica strawności dla każdego odbiorcy, jak i dla samego
twórcy, jest ustawiona gdzie indziej. To co jeden łyka bez mrugnięcia okiem,
inny nazwie niestrawnym łajnem. Wszystkim niedogodzisz.

> Sens wszelkiej sztuki poszukującej jest taki, żeby to słuchacz odczuł, iż
> obcuje z czymś świeżym. A nie grajek. Grajek ma to wypracować, wykombinować,
> przemyśleć, oszlifować.

A co z rzeczami tworzonymi przez przypadek? Właśnie w chwili nieskrępowanej i
często trudnej do okiełznania improwizacji? Zwłaszcza jeśli szlifowanie ich
prowadziłoby do zepsucia i utracenia pierwotnego efektu? Czy sam fakt
przypadkowości czyni taką muzykę gorszą?

> Zresztą, samo poszukiwanie w sztuce nie jest żadną wartością. To nie z
> poszukiwania powinno się zdawać relacje w muzyce, lecz ze znalezienia, że
> metaforą polecę.

I taką relacją jest nagranie, studyjne lub koncertowe, więc w czym rzecz?

[jarecki32]

temat tego watku ( zaczelo sie na temat )
Moze warto otworzyc oddzielny watek to sie inni wypowiedza za albo przeciw (
selfindulgence w muzyce)
A moze koledzy Pagaj lub Glebogryzarka sami to zrobia ?

[cze67]

Z doświadczenia z innym wątkiem (o (nie)starzeniu się muzyki Beatlesów) wiem,
że takie przenoszenie niewiele daje. Tzn. mało kto się do takiego
przeniesionego wątku dopisuje.

[glebogryzarka1]

> Rzecz w tym, że ta granica strawności dla każdego odbiorcy, jak i dla samego
> twórcy, jest ustawiona gdzie indziej. To co jeden łyka bez mrugnięcia okiem,
> inny nazwie niestrawnym łajnem. Wszystkim niedogodzisz.

No nie. Ale trzeźwe spojrzenie na to, co zrobiłeś, powinno ci uświadomić, czy
jest to do przełknięcia, czy nie bardzo. Zadajesz sobie kilka pytań.
Posłuchałbyś tego chętnie sam, czy nie? Czy przypadkiem to, że jesteś z
materiału zadowolony, nie wynika głównie z Twojego narcyzmu? Etc. Poza tym
zawsze jeszcze można słuchać, lub nie, uwag z zewnątrz.
Jeśli ani sobie nie zadajesz pytań, ani nie słuchasz, i co gorsza odbija się to
słyszalnie na twórczości, to jest to właśnie zjawisko, którego przywoływanie po
imieniu tak bardzo Ci się nie podoba.

> A co z rzeczami tworzonymi przez przypadek? Właśnie w chwili nieskrępowanej i
> często trudnej do okiełznania improwizacji?

Podczas improwizacji też trzeba myśleć i to gęsto. Bo jak się nie myśli, to się
najczęściej gra komunały. Przypadki wzięte nie wiadomo skąd się też zdarzają,
ale bez oprawy przemykają niezauważone. Takie interesujące perełki trzeba
wyselekcjonować z morza bredni, ubrać i wyeksponować. I dopiero pokazać. Czasem
tracąc kontekst okazują się nie takie znowu fajne, niestety. No to wtedy albo
rezygnujesz z nich, albo zostawiasz jak było i przekonujesz usilnie sam siebie,
że reszta też przecież zajebiście żre, bo klimat, bo feeling, bo twórczość
niczym nieskrępowana.
Jedynym znanym mi przypadkiem, w którym rzeczywiście można się wypuścić w
cholerę odległe rejony i grać co ślina na palce przyniesie, jest granie
całkowicie solowe. Pod kilkoma warunkami, spełnionymi ultrarzadko: 1)
instrument nadaje się do grania solowego, 2) muzyk jest wybitnie biegły i w
odpowiedniej formie.

> Ale z tego, że słuchają go inni nie wynika, że gra po to, żeby
> zaspokajać zachcianki czyjekolwiek poza swoimi własnymi.

Czy mógłbyś to stwierdzenie jakoś uprościć, bo mi się włączyła lampka z napisem
PHRASE TOO COMPLEX, CANNOT COMPUTE :D

[pagaj_75]

glebogryzarka1 napisał:

> No nie. Ale trzeźwe spojrzenie na to, co zrobiłeś, powinno ci uświadomić, czy
> jest to do przełknięcia, czy nie bardzo.

I znów: do przełknięcia dla kogo? Dla mnie? Dla Ciebie? Dla pana Józka z
warzywniaka? Dla absolwenta konserwatorium muzycznego? W każdym z tych
przypadków odpowiedź może być inna.

> Zadajesz sobie kilka pytań.
> Posłuchałbyś tego chętnie sam, czy nie?
> Czy przypadkiem to, że jesteś z
> materiału zadowolony, nie wynika głównie z Twojego narcyzmu? Etc.

Jeśli udostępniam to publicznie, to znaczy, że posłuchałbym. Oczywiście są
przypadki wydawania muzyki tylko po to, żeby coś wydać (na przykład dla
wyciągnięcia kasy od fanów, albo bo nie nic lepszego do wydania), ale to nadal
(mam nadzieję) patologia, a nie norma. Jeśli artysta jest przekonany pokazując
coś światu, że ma rację, to trudno, najwyżej ryzykuje (w swoim narcyźmie)
poczucie "niezrozumianego geniusza". A równie dobrze ta twórczość może mu
przynieść sławę innowatora, prekursora itd. To jest ryzyko wpisane w tą robotę.

> Jeśli ani sobie nie zadajesz pytań, ani nie słuchasz, i co gorsza odbija się to
> słyszalnie na twórczości, to jest to właśnie zjawisko, którego przywoływanie po
> imieniu tak bardzo Ci się nie podoba.

Ponownie: kto ma decydować o tym, że coś "odbija się słyszalnie na twórczości"?
A przede wszystkim: skąd Twoja pewność, że artysta sobie tych pytań nie zadał?
Na podstawie tego, że Ty, jako słuchacz, uznałeś, że to niestrawne?

> Czasem
> tracąc kontekst okazują się nie takie znowu fajne, niestety. No to wtedy albo
> rezygnujesz z nich, albo zostawiasz jak było i przekonujesz usilnie sam siebie,
> że reszta też przecież zajebiście żre, bo klimat, bo feeling, bo twórczość
> niczym nieskrępowana.

Czasem lubię posłuchać właśnie takiego morza bredni, z którego nagle wyłania się
to "coś". Należę pewnie do dziwaków skłonnych wytrzymać godzinę muzycznych bzdur
dla tych pięciu minut orgazmu, które zdarzą się gdzieś w środku. Oczywiście nie
oznacza to, że cały materiał jest zajebisty, ale dla samej świadomości
kontekstu, w jakim powstało tych pięć minut jest to (dla mnie) ciekawe
doświadczenie. Oczywiście to co piszę, to przejaskrawienie - prawie nigdy nie
zdarza się tak, by z bełkotu i chaosu przypadkiem wyłoniła się ciekawa forma i
treść - ale chodzi mi ponownie o to, że nadal wszystko pozostaje sprawą gustu
odbiorcy. Jeśli dla mnie materiał przedstawia jakąś wartość, to choćby milion
krytyków mi wmawiało, że to jest self-indulgent gówno, to ja tego zdania nie
zmienię.

> > Ale z tego, że słuchają go inni nie wynika, że gra po to, żeby
> > zaspokajać zachcianki czyjekolwiek poza swoimi własnymi.
>
> Czy mógłbyś to stwierdzenie jakoś uprościć, bo mi się włączyła lampka z napisem
> PHRASE TOO COMPLEX, CANNOT COMPUTE :D

A cóż tu jest skomplikowanego? Jeśli grasz dla kogoś to czy automatycznie jesteś
zmuszony grać coś, czego ten ktoś od Ciebie oczekuje?

[glebogryzarka1]

> I znów: do przełknięcia dla kogo?

Dla aaaautora.
Widzę w Twoim poście tendencję do sprowadzenia całej dyskusji do relatywizmu
estetycznego. Spoko, możemy uznać że wszystko je gustu rzeczą. Ale wtedy kij w
oko krytyce w ogóle.
Ja się jednak będę upierał (wbrew słowom Franka Zappy, którego 80% twórczości
to MOIM CHOLERA SUBIEKTYWNYM ZDANIEM :> albo dźwiękowy onanizm, albo wymęczone
jajca), że można opisać muzykę. Opisać, nie ocenić.

> Jeśli udostępniam to publicznie, to znaczy, że posłuchałbym.

Czy to jest indwidualna opinia, czy zakładasz pewną powszechność takowej?

> A równie dobrze ta twórczość może mu
> przynieść sławę innowatora, prekursora itd. To jest ryzyko wpisane w tą
> robotę.

Gorzej, że w pogoni za sławą innowatora prekursora wielu szuka na siłę, bez
przygotowania, bez poczucia dobrego smaku i potem to wypuszcza. No i zawsze
znajdzie się jednak znużony snob, który znajdzie sobie w nich nowych bogów.
Pamiętam historię o wykonaniu zagubionego dzieła Schoenberga czy innego guru
muzyki współczesnej, kiedy to skład na scenie piłował COKOLWIEK przez godzinę,
a po zakończonym pokazie publika waliła czołami o pawiment i krytycy piali z
zachwytu. Do czasu ujawnienia, że to była prowokacja.

> A przede wszystkim: skąd Twoja pewność, że artysta sobie tych pytań nie zadał?
> Na podstawie tego, że Ty, jako słuchacz, uznałeś, że to niestrawne?

Tak. Przy czym zazwyczaj nie mówię niestrawne. Mówię niedopracowane,
chaotyczne, wydumane, pretensjonalne, egzaltowane, artystowskie i self-
indulgent. Bo to się da wychwycić chyba, nie? Dlaczego rezygnować z trafnie
zamykających charakter muzyki określeń?

Ale śpij spokojnie chłopie, krytykiem jestem wyłącznie kanapowym, swoje poglądy
raczej stosuję w praktyce niż postulatach :)

[pagaj_75]

glebogryzarka1 napisał:

> Widzę w Twoim poście tendencję do sprowadzenia całej dyskusji do relatywizmu
> estetycznego. Spoko, możemy uznać że wszystko je gustu rzeczą. Ale wtedy kij w
> oko krytyce w ogóle.

A bo ja to w ogóle jestem relatywistą, nie tylko estetycznym ;) A widzę to tak:
Żeby oceniać cokolwiek, należy przyjąć jasno określone kryteria oceny. Problem w
tym, że nie ma (wbrew temu, co tu czasami w żartach lub prawie na serio sugerują
niektórzy) obiektywnych kryteriów, bo niby skąd? Wg norm muzyki klasycznej
prawie cała dzisiejsza muzyka rozrywkowa (czy będzie to pop, rock, jazz czy też
post-modern-super-hiper-chujwico) to szajs: banał na banale lub udziwnione na
siłę wypociny chorych umysłów.
(Nie wspominam już o takim drobiazgu, że nawet w muzyce klasycznej dopuszcza się
możliwość odstępstw od jej zasad, o ile końcowy efekt to usprawiedliwia, a tu
znów wkracza nam subiektywizm pełną gębą)

I właśnie: kij w oko krytyce. Tym bardziej, że przygniatająca większość krytyków
robi na mnie wrażenie zadufanych w sobie (by nie powiedzieć: self indulgent ;))
pajaców.

> Ja się jednak będę upierał (wbrew słowom Franka Zappy, którego 80% twórczości
> to MOIM CHOLERA SUBIEKTYWNYM ZDANIEM :> albo dźwiękowy onanizm, albo wymęcz
> one
> jajca), że można opisać muzykę. Opisać, nie ocenić.

Rzecz w tym, że prawie wszystkie opisy i epitety jakie stosujesz mają
zabarwienie emocjonalne, przez co są de facto oceną. Odbiór sztuki to jednak
przede wszystkim sprawa emocji, a nie chłodnego, akademickiego opisu według z
góry założonych kryteriów.

> > Jeśli udostępniam to publicznie, to znaczy, że posłuchałbym.
>
> Czy to jest indwidualna opinia, czy zakładasz pewną powszechność takowej?

To nie tyle założenie, co raczej nadzieja na to, że ktoś to zdanie podzieli. W
momencie gdy nikt poza autorem i kilkoma osobami z najbliższego otoczenia dzieła
nie słyszał, trudno robić jakiekolwiek założenia co do powszechności takiej czy
innej opinii.

> Tak. Przy czym zazwyczaj nie mówię niestrawne. Mówię niedopracowane,
> chaotyczne, wydumane, pretensjonalne, egzaltowane, artystowskie i self-
> indulgent. Bo to się da wychwycić chyba, nie? Dlaczego rezygnować z trafnie
> zamykających charakter muzyki określeń?

O, i to jest właśnie przykład tego o czym powyżej - wszystkie te określenia mają
charakter pejoratywny, dokonałeś nie tyle opisu, co oceny (subiektywnej rzecz
jasna).

> Ale śpij spokojnie chłopie, krytykiem jestem wyłącznie kanapowym, swoje poglądy
> raczej stosuję w praktyce niż postulatach :)

E, spoko, czasami przydaje się taka wymiana postów dla ożywienia forum. A
problemów ze spokojnym snem nie mam ;)

[mechanikk]

-wiosłowy wysmażył solówę
-wgniata w fotel
-na kolana!
-jak na polskie warunki to dobra płyta

;)

[cze67]

mechanikk napisał:

> -wiosłowy wysmażył solówę
> -wgniata w fotel
> -na kolana!
> -jak na polskie warunki to dobra płyta

Znakomite! Tzn. bardzo niedobre:-)

[mechanikk]

"uwielbiam" jeszcze tekstu w rodzaju "dobra plyta, ale nieradiowa" ;)

[tomash8]

Wszystko ale to wszystko, co wypełza spod pióra Anny Gacek, czyli hasła typu
"Cały świat patrzy teraz na Londyn gdzie rozgrywa się dramat P. Doherty'ego"
jasne...:)

poza tym określenia:

"najlepszy debiut od czasu (tu wstaw nazwę jakiegoś znanego zespołu)"
"nowi królowie rocka"
"wielki powrót legendy"
"nowy album kultowej formacji(o której przeważnie nikt nie słyszał, lub jej
"kultowość" polega na tym, że nic nie nagrali poza jednynm singlem/demówką)"
"kaskada riffów"

[aimarek]

tomash8 napisał:

> Wszystko ale to wszystko, co wypełza spod pióra Anny Gacek, czyli hasła typu
> "Cały świat patrzy teraz na Londyn gdzie rozgrywa się dramat P. Doherty'ego"
> jasne...:)

Taaaaaaak :D
Odsyłam do klasycznego wątku z FM:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=78&w=15470194&a=15470194

[tomash8]

Ah!!! jaka szkoda że nie miałem wtedy jeszcze internetu:( ta recenja CKOD mnie
zabiła, do teraz nie mogę się pozbierać:) Naprawde, do tej pani chyba nie
dociera, że niektórzy mają gdzieś New Rock Revolution i jej podobne... jednak
sporo osób woli choćby prog rocka(w którym też sporo się dzieje), metal(albumy
Dillinger escape plan czy Strapping young lad są 100000000000 razy ambitniejsze
i bardziej naładowane emocjami niż dzieła muzyków z the cośtams...ale o nich nie
piszą w NME). Nie cierpie przesady...a pani Gacek chyba wręcz odwrotnie, ciekawe
co Ona zrobi za parę lat, gdy NRR się skończy, a popularność zdobędzie np. jakaś
odmiana Metalu lub punka:)

[grimsrund]

Ostatni Dillinger Escape Plan miażdży. Wspaniała płyta.

[pytajnick]

> Ostatni Dillinger Escape Plan miażdży. Wspaniała płyta.

To tak od siebie, czy dziennikarskie określenie, którego nie lubisz? :-)

ex

ps. ja dla odmiany bardzo lubię słowo 'krążek', znacznie bardziej niż 'płyta',
ale wiem że niektórzy redaktorzy niektórych pism tez go nie znoszą i na takie
potoczyzny nie pozwalają ;)

[grimsrund]

Odpowiedź ciut spóźniona, ale lepiej późno niż wcale. Tak, to tak ode mnie
było. Określenie to niespecjalnie mi przeszkadza :)

Przy okazji warto było uratować wątek przed spadkiem w archiwalny niebyt.

[dziewczyna_mickiewicza]

oh god, aimarek, dzieki za przypomnienie tego znakomitego watku:))) ania gacek
jednak rzadzi, jak dla mnie:D

[grrrg]

Generalnie nie mam jakiś znienawidzonych określeń. Nie toleruję natomiast
wszelkich anglicyzmów, czy amerykanizmów, o ile mają odpowiedniki w języku
polskim. Posługiwanie się przez dziennikarzy słowami obcojęzycznymi w miejsce
polskich uważam za pretensjonalne i wsiurskie.

PS
Żeby było jasne, nie mam nic przeciwko wsi, ani jej mieszkańcom. Miałem raczej
na myśli pewną mentalność. Sądzę zresztą, że to chyba zrozumiałe.

[pszemcio1]

dziwnym trafem dopisałeś to po moim wątku o songwriterach...ale nie skomentuję
tego

[grrrg]

Sugerujesz więc, że mówię/piszę nieprawdę po to by Tobie dopiec? Hmm, nie
zmuszę Cię byś uwierzył w moje słowa, ale to, że nie znoszę obcojęzycznych
wtrętów jest faktem. Nie napisałem tego wcześniej, bo to się tyczy ogółu
dziennikarzy, nie tylko muzycznych. Większość naszych rodzimych prezenterów,
krytyków etc ma kłopoty z poprawnym wysławianiem się po polsku, co mnie irytuje
od kiedy sięgam pamięcią. Nie bierz tego do siebie, bo po pierwsze nie było
moim zamiarem Cię urazić, po wtóre nie jesteś przecież dziennikarzem. (chyba;)

Na dowód dobrej woli wkrótce wpiszę się w założonym przez Ciebie wątku.

[mechanikk]

nienawidze okreslenia "krążek"
w ten sposob mowia o plytach przewaznie w tvp (marek sierocki brrr)

[grimsrund]

Przy okazji - przypomniałem sobie, że nienawidzę, gdy piszący o wykonawcach
przekładają obcojęzyczne nazwiska/imiona/nazwy na polski. A gdy do tego jeszcze
zdrabniają... Za każdym razem gdy czytam "Papryczki", "Toczące Się Kamienie"
czy "Mikołaj Jaskina", czuję jak na plecach wyrasta mi dodatkowa sierść, a ręka
bezwiednie maca wokół w poszukiwaniu tasaka ;)

[ihopeyouwilllikeme]

> Przy okazji - przypomniałem sobie, że nienawidzę, gdy piszący o wykonawcach
> przekładają obcojęzyczne nazwiska/imiona/nazwy na polski. A gdy do tego
jeszcze
>
> zdrabniają... Za każdym razem gdy czytam "Papryczki", "Toczące Się Kamienie"
> czy "Mikołaj Jaskina", czuję jak na plecach wyrasta mi dodatkowa sierść, a
ręka
>
> bezwiednie maca wokół w poszukiwaniu tasaka ;)

To jeszcze nic - byłem na spotkaniu, gdzie fani Deep Purple opowiadali o swoich
wrażeniach ze słuchania utworu " Dziecko w Czasie " !!!!
O Jezuuuuuuuuuuuu, aż zęby bolą. Nie mówiąc już o tym, że ten tytuł był
wynikiem błędu, i nie ma tam mowy o żadnym " dziecku w czasie " !

[roar]

dziwnym trafem dopisałeś to po moim wpisie o różowych kropkach...ale nie skomentuję tego

;) ;) ;D

[grimsrund]

Na Legendarne Różowe Kropki udzielam niniejszym dyspensy - ponieważ określenia
tego używał chętnie ś.p. Tomasz Beksiński :)

[braineater]

poważka
label
masakra
obłęd
rewela
jazda
konstrukcja
ścieżka

wszystkie w/w copyright by braineater:)

P:)

[wososh]

ja mam ulubione frazy, tak prostackie i wytarte że aż się włos jeży: występują prawie wszędzie i pasują prawie do wszystkiego:

"pulsujący bas"


"ostre riffy zabarwione elektroniką"


a także "smaczki" - określenie P.Kaczkowskiego często gęsto zapożyczane...

[mechanikk]

> a także "smaczki"

i jeszcze "wysmakowana produkcja" :)

[pytajnick]

wososh napisał:

> "pulsujący bas"

O tak!!!

Niektórzy próbują modyfikowac - jak Angelika Kucińska w recenzji nowego RHCP w
ostatnim Przekroju (cztery gwiazdki):

"Tu znajdziesz wszystko – i intensywną pulsację basu, i rozpieszczającą
dopracowanym brzmieniem delikatność."

(inna sprawa - co to za "wszystko", to nawet sensowne widełki nie są, ale może
było tego więcej tylko redaktor skrócił).

> a także "smaczki" - określenie P.Kaczkowskiego często gęsto zapożyczane...

Zwykle w połączeniu z "elektroniczne smaczki" (warunek konieczny w recenzjach
emotronikowych ;-)


Fajnie że temat odżył. (Szczególnie się cieszą, przypuszczam, tacy jak ja -
próbujący czasem cośtam sensownego wyprodukować).

Księżyk w akcji, tzn. w "Dzienniku"

[pytajnick]

Mój ulubieniec "Rafał Księżyk (Playboy)" walnął przepiękną mini-recenzję w
najnowszym dodatku Kultura do "Dziennika".

Jimmy Edgar - "Color Strip"

"Wyobraźcie sobie klasyczne techno Juana Atkinsa miksowane z rytmiczną
wrażliwością hiphopowego wizjonera Timbalanda. Oto przedsmak tego, co kryje ta
znakomita płyta. [Co za wstęp!] (...) Fuzja techno i electro, z rytmicznym
szlifem hip-hopu i ragga, serwowana jest z funkową czujnością i futurystycznym
pazurem. Brzmienia są ciepłe i zmysłowe, nasycone barwą soul, ale podane z
piekielną dynamiką. Jedna z najlepszych tej wiosny porcji klubowych beatów."

[grimsrund]

... i wszystko jasne :)

W innym miejscu Maestro rzucił zaś właśnie dłuższy tekst o wracaniu w muzyce.
Wynika z niego m.in. że Joy Division wrócili jako Cool Kids Of Death. Brawo
Mistrzu!