Bill Frisell

[jarecki32]

Poniewaz nie moglem sie doszukac zadnego watku gdzie by ponizsze pasowalo to
pisze to tutaj.

Mialem okazje wczoraj zaliczyc koncert Bill'a Frisell'a w montrealskim
Spectrum.
Ten wystep byl jednym z 150 koncertow w ramach tegorocznego festiwalu
jazzowego.
Kim jest Bill Frisell ? Znawcy jazzu znaja te postac doskonale.
Dla nie-znawcow odpowiadam: Frisell jest jednym z najznakomitszych
gitarzystow jazzowych ostatnich 15-20 lat.
Ma na swoim koncie juz 18 albumow, jest zdobywca Grammy's w kategorii jazzu,
w tym za najnowsza jego plyte " Unspeakable".
Frisell nie jest typem 'pyrotechnicznego' gitarzysty jakim jest np John
McLaughlin. Stworzyl swoj wlasny, unikalny styl oparty na budowaniu
otwartych muzycznych przestrzeni, grajac akordy niczym wielobarwne plamy,
ozdabiane pojedynczymi dzwiekami.
Kompozycje ma bardzo przemyslane pelne zaskakujacych zmian tempa, dynamiki i
barwy. Od lat eksperymentuje z "tape loops" i innymi elektronicznymi efektami.
Jego dorobek wyroznia sie bogactwem stylistycznym i zadziwia zaskakuje
ewolucja od ortodoksyjnego jazzu do elementow country.
Wielu krytykow uznaje album 'Nashville" za jego najwiesze dokonanie.
I tu moja porada: jesli mozecie to sluchajcie "Nasville", to najlepsza
terapia na codzienny stress jaka znam.
Jego eks-wspolpracownicy to czasem ludzie niekoniecznie kojarzeni z jazzem:
David Sylvain, Elvis Costello czy John Zorn.
Nagrywa od zawsze dla Nonesuch, ktore daje mu pelna swobode dzialania.
Sam koncert byl przepyszny. Na elektrycznych skrzypcach grala Jenny Scheinman,
bardzo znana dziwczyna z Nowego Jorku, ktora doskonale potrafi wczuc sie w
klimat muzyki Frisella.
Na pedal steel gral Greg Leisz, rowniez znakomitosc. W sekcji ( w tym
elektryczny dudniacy bas) gralo dwoch mlodych, ale juz bardzo dobrych muzykow.
Kwintet Frisella zagral siedem utworow z albumow Nashville, Blues Dream oraz
Unspeakable.Byly to 'Keep your Eyes Open', 'Gimme a Holer' , 'Family'
(Nasville), '1968' i 'Pretty Flowers' (Unspeakable) oraz 'Hymn for Ginsberg'
i 'Ron Carter' (Blues Dream).

[grimsrund]

Pozazdrościć jeno, panie Jarecki!!! :))

Frisell & Leisz albowiem rządzą bezapelacyjnie :))

[humbak]

Słyszałem że Bil Frill ma się pokazać w przyszłym akademisckim w Hipnozie poznańskiej... Było by miło, nieprawdaż?:)

[jarecki32]

oj prawdaz, prawdaz :-)

PS tyle mu sie moglem odwdzieczyc za ten piekny koncert, ze napisalem tych
pare zdan. Moze przybedzie mu paru nowych fanow...

[pagaj_75]

Czy ktoś tutaj zna na tyle dyskografię Frisella, żeby móc machnąć opis do wątku
polecająco-odradzającego? Fajnie by było. Od czego najlepiej zacząć? Która z
płyt wydaje się być najbardziej charakterystyczna? Od dawna mam faceta na oku,
ale bogactwo dyskografii mnie trochę onieśmiela.

[humbak]

Hehehehehe i tu Pagaju trafiliście w sedno sprawy. Ja go tak nadgryzam... i nadgryzam... i szcunku mi przybywa, ale wiedzy jakoś nie:)

[grimsrund]

Ja w całości znam jeno GHOST TOWN i mogiem polecić w tejże całkowitej
rozciągłości :))

[humbak]

Ja mogiem powiedzieć że Blues Dream się dobrz słucha nawet jak latynosmami zaczyna zalatywać... a i praca z Joey'em Barondem dała parę ciekawych efektów.

[jarecki32]

OK, postaram sie cos skrobnac w okolicach tego weekendu

Bill Frisell- dyskografia

[jarecki32]

Tak jak obiecalem, dzis bedzie o dyskografii Frisell'a.
Zaczne od ciekawostki: Bill Frisell pojawia sie jako kompozytor lub(oraz)
wykonawca na okolo 350 (!) wydaniach plytowych.

Jego wlasny dorobek to okolo 20 albumow, ktore zaczal nagrywac na poczatku lat
80-tych.
A oto jego pelna dyskografia.

1) Richter 858; Songlines # SGL SA1551-2, January 11, 2005
2) Unspeakable; Nonesuch # 79812, August 20, 2004
3 ) The Intercontinentals; Nonesuch # 79661, April 15, 2003
4) The Willies; Nonesuch # 79652, June 11, 2002
5) Blues Dream ; Nonesuch # 79615, January 16, 2001
6) Bill Frisell with Dave Holland and Elvin Jones; Nonesuch # 79624-2; 2001
7) Ghost Town, Nonesuch 79583-2; March 7, 2000
8) Good Dog, Happy Man, Nonesuch 79536-2, May 18, 1999
9) Gone, Just Like a Train , Nonesuch 79479-2 (CD) ; January 13, 1998
10) Nashville, Nonesuch 79415-2 , 1997
11) Bill Frisell Quartet 1996 Nonesuch 79401-2 (CD)
12 ) Music For The Films of Buster Keaton: Go West; Nonesuch 979350-2 (CD) 1995
13) This Land ; 1994 Elektra Nonesuch, 9 79316-2 (CD)
14) Have a Little Faith in Me, March 1992
15) Where in the world, 1991, Nonesuch, 61181
16) Is That You? August 1989 , Elektra Musician [USA], 9 60956-2 (CD)
17) Before We Were Born ; September 1988; Elektra/Musician, 9 60843-1 (LP)
18) Lookout For Hope, March 1987 , ECM 1350 1988 ECM 833 495-2 (CD)
19) Rambler; August 1984 ; ECM Records 825 234-2 (CD)
20) In Line, August 1982 ; 1983 ECM 837 019-2 (CD)

Z albumow nie-autorskich wymienie 4.

Petra Haden and Bill Frisell True North # TND 312, October 27th, 2003
Michel Shrieve : Fascination (tak ten sam Shrieve, ktory gral z Santana na
Woodstock, a tu gra z Frisellem i Horvitzem na hammondzie)
Bill Frisell & Vernon Reid (Living Color) Smash & Scatteration, 1985 Rykodisc
RCD 10006 (?)
Jan Garbarek, Wayfarer, 1983 ECM 811 968-2 (CD) ; Jan Garbarek (tenor and
soprano saxophones), Bill Frisell (guitar),
Eberhard Weber (bass), Michael DiPasqua (drums, percussion).



Na rozgrzewke posluchajcie sobie

Petra Haden and Bill Frisell (zawiera kowery Coldplay, Wondera, Foo Fighters)
ale tylko na rozgrzewke oczywiscie.

W dalszej kolejnosci radzilbym kontynuowac z kilkoma albumami autorskimi z
ostatnich 10-ciu lat.
Sa one chyba najbardziej stylistycznie dostepne, a jednoczesnie oddaja dobrze
klimat tego grania



Good Dog Happy Man

Frisell kontynuuje tutaj to co rozpoczal na "Nashville", czyli to cos co
ogolnie nazywa sie "Americana" , a zatem mix bluesa, country, bluegrass
wykonane jego jezykiem.
Bardzo melodyjne, zrelaksowane, dobrze sie slucha o kazdej porze roku. Muzycy
sa znakomici (Krauss, Keltner, Horvitz na B3 i goscinnie Ray Cooder)
Posluchajcie sobie : "That was Then" -bas Krausa ma tutaj silne wlasciwosci
hipnotyzujace
Wsluchajcie sie w "Poem for Eva" -to taka rzadka muzyka dla regenerowania
umyslu.

Intercontinentals

prawdziwy klejnot, wlasciwie kazdy utwor jest znakomity. I trudno sie temu
dziwic, bo udalo sie Billowi namowic do wspolpracy doskonalych
muzykow z roznych zakatkow swiata: Brazylijczyka Vinicius Cantuaria (gitara,
spiew , perkusja), z Mali Sidiki Camara (instrumenty perkusyjne)
oraz Greka Christosa Goveta(bouzuki)
"Listen"nalezy do set-listy prawie kazdego koncertu (jesli tylko gra Jenny
Scheinmann)
No i jeszcze absolutny rarytas w repertuarze Frisella: partia wokalna Vinicuisa
Cantuaria na 'Perritos'

Blues Dream
Nazwa albumu jest troche mylaca, gdyz jest tu wiele tego frisellowskiego
country (pretty stars, pretty flowers, Where Do We Go, Tractor, slow dance)
ale jest tez blizszy jazzowi 'Like dreamers Pt2', czy taki klasyczny Frisell
na 'Outlaws' lub z 'What Do We Do?'
Wsluchajcie sie w 'Soul Merchant', 'Greg Leisz' , to najmocniejsze pozycje
tej plyty.

Nashville

W tym albumie po raz pierwszy Frisell odwazyl sie powiedziec, tak jest, kocham
country i zagram to od takiej strony, ktorej jeszcze nie slyszal nikt.
(chocby tak jak na 'Family' lub na 'Dogwood Acres' ). Zaprosil do wspolpracy
autentyczne gwiazdy Nashville Jerry Douglas'a (dobro) oraz
piekne glosy Robin Holcomb i Hazel Dickens.

Wsluchajcie sie w 'Gimme a Holler' najlepiej w ruchu : jadac rowerem ,
autem, whatever

' Keep Your Eyes Open ', staly numer na koncertach (jesli jest w skladzie Greg)

Gone, Just Like a Train
kontynuacja 'Nashville' czyli 'Amercana'
posluchajcie 'Verona', czesto grane na koncertach

Dla srednio-zaawansowanych

Willies
Jest podobne w stylu do Good Dog ale bez perkusji, mocno zorientowane na
bluegrass),
potrzebne jest tu pewne oswojenie sie z akustyczna tematyka bluegrass

Unspeakable
To ostatni 'regularny' album Frisella. Trudno powiedziec czy bedzie znamionowal
poczatek nowego trendu, ale bez watpienia Frisell gra tutaj cos nowego.
Producentem jest tu Hal Willner, znany ze wspolpracy miedzy innymi z Lou Reed.
Willner wzbogaca brzmienie produkujac dzwieki ze swojego turntable i sampli.
Instrumentarium jest bardziej jazzowe, Frisell gra tutaj bardziej linearnie,
na 'White Fang' towarzyszy mu rozbudowana sekcja deta i rytmiczna, to jest cos
zupelnie nowego.
wsluchajcie sie w 'Sundust', 'Gregory C' (praca Willnera), 'Hymn for Ginsberg'
(Frisell, skrzypce, viola i cello),
'who was that girl' (Frisell prawie radio friendly)
Bardzo dobra plyta, ale wymaga juz pewnej znajmosci z Frisellem.

This Land
Mix z bebop, heartland jazz, blues i country. Sluchanie wymaga pewnego
przygotowania z jazzu i frisellologii.

Ghostown
Frisell solo , wylacznie gitary, banjo choc z duza iloscia overdubbs i
elektroniki

Bill Frisell with Dave Holland and Elvin Jones;
Holland i Jones to rasowi jazzmani, wiec i brzmienie jest tutaj mocno jazzowe

Have a Little Faith in Me
Frisellowe kowery Aaron Copelanda, Madonny, Boba Dylana miedzy innymi


Dla zaawnasowanych

Richter 858
To Frisellowe 'obrazki z wystawy'.
Gerhard Richter to niemiecki malarz, a Frisell dostal zlecenie aby napisac
muzyke do ksiazki-albumu z jego malarstwem.
Frisell koncentruje sie na osmiu abstrakcyjnych obrazach, stad tez biora sie
tytuly utworow , np 1-858.
CD z muzyka Frisella jest dodatkiem do the ksiazki, choc CD mozna tez kupic
osobno
Muzyka nie jest latwa w odbiorze (abstrakcyjna muzyka do abstrakcyjnego
malarstwa)

Rambler, mocno jazzowe, trudne tempa i harmonie ( wyjatek to utwor tytulowy)

Before We Were Born
Momentami klimaty przypominaja wczesne Mahavishnu Orchestra (choc bez
scigania sie z McLaughlinem)
dobry album ale tylko dla dobrze przygotowanych

Lookout for Hope
moze z wyjatkiem 'lonesome' sluchanie wymaga duzego skupienia i obeznania w
jazzie

[jazzfoxy]

jarecki32 napisał:

> Intercontinentals
>
> prawdziwy klejnot, wlasciwie kazdy utwor jest znakomity. I trudno sie temu
> dziwic, bo udalo sie Billowi namowic do wspolpracy doskonalych
> muzykow z roznych zakatkow swiata: Brazylijczyka Vinicius Cantuaria
(gitara,
> spiew , perkusja), z Mali Sidiki Camara (instrumenty perkusyjne)
> oraz Greka Christosa Goveta(bouzuki)
> "Listen"nalezy do set-listy prawie kazdego koncertu (jesli tylko gra Jenny
> Scheinmann)
> No i jeszcze absolutny rarytas w repertuarze Frisella: partia wokalna
Vinicuisa
>
> Cantuaria na 'Perritos'

Podpisuje sie pod ta recenzja, plyta swietna, a koncertu zazdroszcze:)
Tez mialam okazje posluchac go na zywo, ale w W-wie.
Ciekawa jestem czy znasz muzyke Jima Halla - mistrza Frisella?

[jarecki32]

Gdzies czytalem, ze Frisell pobieral nauki u Hall'a, ale szybko sie zniechecil.
Granie bardzo krotkich nut nigdy nie bylo jego specjalnoscia.
A sam meastro Hall gigantem jazzowej gitary byl. Kiedys sluchalem jego grania
bossa novy, ostatnio sluchalem nowszych plyt "Dialogues" (z Frisellem !)
oraz "Something Special" z Methenym. Obie doskonale.
Z innych mistrzow mainstreamowego grania na jazzowej gitarze bardzo sobie cenie
Joe Pass'a (genialne "Virtuoso").

& PETRA HADEN

[neandertalski]

ostatnio sciągnąłem sobie jego płytę z nią w duecie i powiem szczerze
oczarowało mnie, znałem do tej pory tylko jego płytę "this land", przy okazji
właśnie poznałem na slsk goscia który ma chyba jego wszystkie plyty w
udostępnieniu i całkiem przywoite łącze, ciekawym polecam ksywę kyuzo jeżeli
czegoś nie przekręciłem, sprawdzę jeszcze czy nie przekręciłem jego ksywy,
bardzo sympatyczny facet.
A wracając do płyty w duecie, jest piękna wg mnie, chowa sę przy niej np duet
Pata i Jopkowej, choć produkcja wydaje mi się trochę pokrewna duchem. Odsmażają
tu tłuste hiciory lepiej (yellow) lub gorzej (moon river) co prawda ale jak
sobie uświadomiłem, że w większościu utworów to tylko wokal i gitara to po
prostu padlem na kolana i biłem się w piersi...
przy czym co do tego jazzu to sie nie zgodzę. Frendzel dla mnie jest
przedstawicielem innego gatunku, czegoś co nazwałbym country progresywnym i
powiem szczerze to chyba pierwsza odmiana country którą polubiłem!

[jarecki32]

neandertalski napisał:

> ostatnio sciągnąłem sobie jego płytę z nią w duecie i powiem szczerze
> oczarowało mnie, znałem do tej pory tylko jego płytę "this land", przy okazji
> właśnie poznałem na slsk goscia który ma chyba jego wszystkie plyty w
> udostępnieniu i całkiem przywoite łącze, ciekawym polecam ksywę kyuzo jeżeli
> czegoś nie przekręciłem, sprawdzę jeszcze czy nie przekręciłem jego ksywy,
> bardzo sympatyczny facet.
> A wracając do płyty w duecie, jest piękna wg mnie, chowa sę przy niej np duet
> Pata i Jopkowej, choć produkcja wydaje mi się trochę pokrewna duchem.
Odsmażają
>
> tu tłuste hiciory lepiej (yellow) lub gorzej (moon river) co prawda ale jak
> sobie uświadomiłem, że w większościu utworów to tylko wokal i gitara to po
> prostu padlem na kolana i biłem się w piersi...
> przy czym co do tego jazzu to sie nie zgodzę. Frendzel dla mnie jest
> przedstawicielem innego gatunku, czegoś co nazwałbym country progresywnym i
> powiem szczerze to chyba pierwsza odmiana country którą polubiłem!

Mnie tez sie ta plyta bardzo podoba i celowo uzylem slowa 'podoba' a
nie 'intryguje' 'fascynuje' czy 'oslupia'. Przy okazji zastanawialem sie ile
jeszcze ciekawych wokali takich jak Petry Haden zdarzy mi sie w zyciu odkryc ?
A co do stylu Billa, to naleze do tych co uwazaja go za gatunek sam w sobie.
Jego styl nieustannie sie zmienia, choc miedzy 95-03 bylo faktycznie
mocno 'country-oriented'.
Goraco polecam "Intercontinentals' czyli nowe 'world-music' oraz
ostatnia 'Unspeakable' czyli taki wspolczesny jazz ( dzieki Willnerowi)

PS
Ja tez nie wierzylem, ze kiedys polubie country :-)

[neandertalski]

Petra Haden ma coś w głosie, ja też tak uważam, to nie tylko nazwisko słynne
dzięki jej ojcu. Choć muszę się wyżalić, ze moon river w jej wykonaniu to mnie
kompletnie rozczarowało. Przekombinowali. Ta melodia jest genialna w swojej
prostocie, coś jak kołysanka Komedy z Dziecka Rosemary, ona też była
najpiękniejsza gdy nuciła ją Mia Farrow. Moon River chyba dla mnie
najpiękniejsza pozostanie też w wykonaniu z filmu, trochę sie podjarałem na tę
melodię jak zobaczyłem tytuł a później jednak rozczarowanie...
Dzięki za polecenie tytułów, ściągnę jak czas pozwoli;)

[grimsrund]

Bo te Hadeny to w ogóle zdolna rodzina jest - braciszek Josh ze Spain też
śliczności wyprawia :))

[jarecki32]

a moje ulubione kawalki z tej plyty
to Bai-la Taigam ( ludowa piosenka z Republiki Tuvan) Tu przy okazji sie
dowiedzialem, ze jest na koncu swiata taki kraj,
oraz kower Coldplay. Wszystkim fanom Coldplay polecam ten utwor.

intercontinentals

[tempe]

właśnie słucham
i tak w upały od miesiąca
piękna płyta

poprawka

[neandertalski]

pokręciłem jednak ksywę, jeżeli ktoś ciekaw i ma slsk polecam dołożyć sobie do
usersów kyuzo1, tylko może nie koniecznie dziś bo wczoraj widziałem, ze jakaś
eine kleine katastrofa mu się przytrafiła...

Bill Frisell w Katowicach!

[aimarek]

2.11.2005 (środa) - Katowice, Jazz Club "Hipnoza"

Bill Frisell - Electric & Acoustic Guitar
Greg Leisz - Pedal Steel Guitar, Lap
Steel Guitar, Dobro
Jenny Scheinman- Violin

Bilety na koncert:
przedsprzedaż (do 25.10.): 40 zł
sprzedaż (od 26.10. i w dniu koncertu): 50 zł
e-mail: [e-mail], [e-mail], tel. [phone],
032/785-79-80

I co Wy na to?

[humbak]

Ja na to że termin debilny, a jak inni to ja nie wiem... cena strawna.

[grimsrund]

A ja sam nie pojade przecież :((

Zresztą trzeba oszczędzać uszy na Japończyków (po wczorajszym Pogodno jeszcze
nie wróciłem do pełnej słuchalności :) ), którzy najadą na Kraków parę dni
później :)

[jarecki32]

moge tylko wszystkich zachecic
Gra ten sam sklad co na tegorocznym IJF w Montrealu
co gwarantuje bardzo atrakcyjny set list
Koncert jest unikalny rowniez ze wzgledu na zachowanie Billa na scenie, ktory
programuje swoj loop-tape-table i potem cieszy jak male dziecko jak mu cos
fajnego wyjdzie. Ci muzycy znaja sie od lat, moga grac ze soba w ciemno.
Jeszcze raz goraco polecam !

[settembrini]

ja bede na tym koncercie, wiec sie postaram podzielic wrazeniami :) to juz jutro!

[braineater]

no to chyba zrobimy dwugłos:)

P:)

[settembrini]

tylko nie piejmy z zachwytu dwuglosem :) pewnie sie nawet zobaczymy nie
wiedzac, ze Ty to Ty, a ja to ja :)