supergrupy

[carmody]

Ile znacie naprawdę dobrych albumów nagranych przes składy, które
zwykło nazwyać się supergrupami?

Ostatnio wracałem do dwóch płyt, w których tworzeniu brało udział
wiele wielkich nazwisk.

Pierwsza to "Anytime At All" Banyan. Trzon projektu stanowią Stephen
Perkins (wiadomo skąd), Mike Watt (taki tam tani grajek:), Nels
Cline (pank kantrowe Geraldine Fibbers i pokrewna Scarnella, Wilco,
projekty grajka Watta), Dave Turin (producent Perkinsów, Farrelli,
Dust Brothers). Na owym albumie wspomagani byli przez Flea,
Frusciante, LeNoble'a z Pornosów i Nałogu Jane, Bucketheada i Roba
Wassermana pogrywającego niegdyś z Oingo Boingo. Skład primasort
jednym słowem. I co z tego wyszło? Sofciarski quasi-jazzowy
koszmarek. Rozmydlone improwizacje utopione w nudnych arażnach, a
wszystko wbite w ramy kiepskich kompozycji. Najlepszy moment albumu
to pop piosenka "La Sirena", kojarząca się z kawałkami z "By The
Way" RHCP, tylko gorsza. Tutaj możecie posłuchać (i popatrzeć na
zniszczonego dragami Frusciante):
youtube.com/watch?v=26YwpjJWhnA
Dla porównania album Mike'a Watta "Ball-Hog Or Tugboat?". Co prawda
płyta jest firmowana jedynie nazwiskiem tego basisty, ale liczba
gości powzala spokojnie mówić o supergrupie. A nawet o Ubergruppe -
popatrzcie sami na partycypujących w jego nagraniu artystów:
(pozwalam sobię przekleić z wiki)

Credits
Mike Watt - Bass, Lead Vocals, Vocals (bckgr), Spoken Word
Dave Grohl - Drums, Lap Steel,
Nels Cline - Guitar, Slide Guitar, Lead Guitar, Nylon Guitar
Eddie Vedder - Guitar, Lead Vocals, Vocals (bckgr)
J Mascis - Guitar, Drums
Cris Kirkwood - Banjo
Curt Kirkwood - Lead Guitar
Gary Lee Connor - Lead Guitar
Krist Novoselic - Farfisa Organ
Carla Bozulich - Vocals, Vocals (bckgr)
Michael Preussner - Drums
Joe Baiza - Guitar
Paul Roessler - Piano
Danny Frankel - Percussion
Spot - Mandolin, Viola
Evan Dando - Vocals
Bob Lee - Drums
Zander Schloss - Guitar
John Strohm - Guitar
Anna Waronker - Vocals (bckgr)
Petra Haden - Vocals (bckgr), Violin
Rachel Haden - Vocals (bckgr)
Frank Black - Vocals
Keith McCaw - Acoustic Guitar
Stephen Perkins - Percussion, Drums
Thurston Moore - Guitar
Lee Ranaldo - Guitar
Steve Shelley - Drums
Epic Soundtracks - Tambourine
Henry Rollins - Vocals
Wayne Griffin - Drums
Butler- Guitar
Mark Lanegan - Vocals
Brock Avery - Drums
Todd Rigione - Guitar
Michael Diamond - Vocals
Tony Atherton - Alto Sax
Coco Hayley Gordon Moore - Vocals (bckgr)
Flea - Lead Bass, Pocket Trumpet
John Molo - Drums
Vince Meghrouni - Percussion, Vocals (bckgr), Vocals, Drums, Tenor
Sax
Pat Smear - Vocals
Dave Pirner - Vocals
Tiffany Anders - Vocals
Richie West - Drums
Kathleen Hanna - Spoken Word
Bernie Worrell - B3 Organ
Adam Horovitz - Drums, Guitar, Vocals (bckgr)
Ronda Rindone - Bass Clarinet
Mario Caldato Jr. - Vocals (bckgr)
Tony Maxwell - Cello

czyli do kompletu wielkich nazwisk lat 90tych brakuje kolesi z RATM
i Kurta. Imponujące nie? I co z tego wynikło? Jeden z
najfajniejszych albumów owych lat 90tych, choć na pewno nie
powalający, ani nie genialny. Niesamowicie sympatyczna płyta.

Mamy tu fajoskie post pankowe rokandrole "Big Train", "Against The
70's", "Piss Bottle Man" (ten i poprzedni numer to jedyne piosenki z
Eddiem Vedderem jakie lubię). Są melodyjne piosenki "Drove Up From
Pedro" i "Chinese Firedrill", obie to genialne kompozycje, które
pożerają wszystkich indie sofciarzy z Pavementami i Built To
Spillami na czele. Napędzana slap basowym riffem i świetnymi
dęciakami "Song For Igor", chyba najprostszy i najlepszy numer na
płycie. Swingujące "Sidemouse Advice" (nie mam przed sobą
książeczki, ale tutaj najprawdopodobniej śpiewa Carla Bozulich), czy
będąca hołdem dla Funkadelic wierna oryginałowi wersja "Maggot
Brain". Jest też mniej już wierne Sonicom "Tuff Gnarl". Do tego
kupa pojechanych kawałków, których stylistykę ciężko okreslić, a
które kładą na łopatki kupą pomysłów brzmieniowych i aranżacyjnych.

I czemu płyta tylko niesamowicie sympatyczna? Bo poznałem ją o 5 lat
za późno i takie dźwięki zamiast urwać mi przysłowiową dupę, tylko
mnie ucieszyły - już to gdzieś słyszałem, nie tak fajne i nie w
takiej kupie, ale jednak.
Łatwo to było spaprać, jak w przypadku wyżej opisanego Banyan. Chyba
charyzma i przewodnia rola Watta utrzymała całą tę plejadę gwiazd i
gwiazdek w ryzach. Czyli, że każdej supergrupie ktoś powinien
przewodzić? Wracając do pytania z początku posta - proszę o dobre
albumy supergrup, jak to jest w innych przypadkach.

[cze67]

Do głowy przychodzi mi tylko efemeryda stworzona na potrzeby filmu
Backbeat z takich muzyków jak Dave Pirner (Soul Asylum), Greg Dulli
Thurston Moore, Don Fleming (Gumball), Mike Mills i Dave Grohl,
wykonująca utwory grane przez Beatlesów w czasach hamburskich.

Oczywiście o niebo lepiej:-)

[braineater]

Supergrupa nr 1:

John ZORN: alto saxophone
Bill FRISELL: guitar
Wayne HORVITZ: keyboards
Fred FRITH: bass
Joey BARON: drums

Top topów dzisiejszego dżezicha a wyniku wspólpracy powstał chyba najciekawszy obok Masady z Zornowskich projektów, czyli Naked City

Supergrupa nr 2:
Chris Cornell - wokal, banjo, harmonijka
Eddie Vedder - drugi wokal
Jeff Ament - gitara basowa
Stone Gossard - gitara elektryczna
Mike McCready - gitara elektryczna
Matt Cameron - perkusja

i jeden z najlepszych albumów całych lat 90' - Temple of The Dog

A Watt, przy cąłym szacunku do wszystkich wystepujących, jest normalnie nudny - przeładowany, przekombinowany, przemyślany zbyt mocno i generalnie po prostu sterylny.

P:)

[cze67]

braineater napisał:

> i jeden z najlepszych albumów całych lat 90' - Temple of The Dog

A broni się po latach lepiej niż Ten Pearl Jamu? Nigdy nie słyszałem
Temple a na grandż jazda minęła mi jakiś czas temu (choć Soundgarden
czasem sobie posłucham, nie powiem), więc już pewnie nie warto
próbować zadzierżgnąć znajomości?

[braineater]

W/G mnie broni się nadal rewelacyjnie - chyba oprócz Bleach i Nevermind płytka z tamtych lat i gatunków do której najczęsciej zdarza mi się wracać. Może w sumie generalnie dlatego, że najbardziej grandżowy skład świata nagrał mało grandżową płytę - słychać tam duzo więcej niz paru wkurwionych małolatów z zadupia Hameryki i generalnie chyba, jak na dziś, to jest po prostu klasyczny, rockowy album.
Parę obrazków dla zrefreszowania memorii :)

www.youtube.com/watch?v=NmxaFf-lpZY
www.youtube.com/watch?v=53FYP4aKSlo
www.youtube.com/watch?v=J91_KoFOOBM
P.S. - bonus dodatni TOTD - jedyny album na którym nie mam ochoty wjechać czołgiem na Chrissa Cornella z zamiarem uniemozliwienia mu śpiewania na wieki.

[pszemcio1]

cze67 napisał:

> A broni się po latach lepiej niż Ten Pearl Jamu?

1. Ten sie broni
2. TOTD - tez, choc mi ciężko słuchać bo do Cornella nabrałem
wstrętu po ostatnich dokonaniach

[aksamitny_noz]

> A Watt, przy cąłym szacunku do wszystkich wystepujących, jest normalnie nudny -
> przeładowany, przekombinowany, przemyślany zbyt mocno i generalnie po prostu
sterylny.

Aksamencjusz wrzasnął:
- Co!!!!??? Mike Watt jest przekombinowany, sterylny i nudny!? Nie wiesz co
mówisz chłopie!
I dał Brainufusowi fangę w nos.
- Trudno znaleźć równie bezpretensjonalną płytę, na której jest tyle zwykłej
radości grania! Taki John Zorn to dopiero boży prostaczek przy Mike’u Watt’cie,
ha, ciekawe!
I wrzeszcząc niemiłosiernie zaczął tupać w miejscu.
Nie zauważyliśmy kiedy zjawił się Rosół.

[braineater]

- Ależ Aksamencjuszu - westchnął z cicha Braqinfus wychylając się na chwilę z chmury delikatnych dźwięków typu Midaircondo i Susana and Magical Orchestra, które ostatnimi miesiącami stanowiły głowną strawę dla jego usz - Oniż przecież tam okrutnie kombinują, pokazują się ze strony jakiż to ja virtuoso nie jestem, czym wyprowadzaja mnie lekko z nerw i co tu ukrywać, męczą na metę dłuższą, bo virtuosów to ja mogę sobie poglądac w lokalnej Filharmoszce a od rokendrolowych bestii chce potu, krwi łzów, dziwek, hajsu i koksu oraz niemoralnych zachowań. A tu otrzymuję produkt z półki megamarketingu, drim tim i masterz of papetz, w którym widać, że pomysły zeżarło ego, a z gruppenseksu wyszły solowe a chaotyczne cokolwiek akty onanii dźwiękowej.
- I co gorsza - dodał po chwili odpluwając kawałek ułamanego zęba - mam wrażenie, że Rosół tę płytę akurat pokocha...

P:)

[aksamitny_noz]

eee tam - obudził się po miesiącu Aksamencjusz - ta płyta to jeden z
bardziej czysto rozrywkowych krążków w dziejach, nigdy nie
odbierałem jej jako próby popisów instrumentalnych czy jakichkolwiek
tam. Jako notoryczny odrzucacz "popisów" w stylu Satriani Vai Halen,
tę płytę przyjmuję jak kogel-mogel.
A w ogóle to nie rozumiem skąd u kolegi takie stereotypowe myślenie,
że jak rokendrol to tylko "potu, krwi łzów, dziwek, hajsu i koksu
oraz niemoralnych zachowań". A w filharmonii to tylko muszki i
fraczki, co? Myślę, że kolega sam naprawdę nie wierzy w to co pisze,
tylko se tak prowokuje.

[obly]

Dla mnie ponad połowa składów Milesa Davisa to supergrupy ;)

[jarecki32]

obly napisał:

> Dla mnie ponad połowa składów Milesa Davisa to supergrupy ;)

ale to chyba jakby inna dzialka, bo jazzmani z reguly nagrywali
plyty zbierajac sklad po nazwiskach (czasem po prostu nie mieli na
stale zespolu)
z podobnej dzialki to plyty Weather Report (Heavy Weather i Black
Market) albo Mahavishnu Orchestra (In the Mounting Flame)

Prog rockowcy to tez z reguly supermani : Rush, Dream Theather
very articulate almost academic

[marcinlet]

carmody napisał:
> Ile znacie naprawdę dobrych albumów nagranych przes składy, które
> zwykło nazwyać się supergrupami?

Cream "Fresh Cream", "Disraeli Gears", "Wheels Of Fire", "Goodbye",
kilka Emerson, Lake & Palmer, Blind Faith "Blind Faith", wspomniane
Temple Of The Dog, pierwsza Asia, Crosby Stills Nash & Young "Deja
Vu", pierwsze Traveling Wilburys.

[carmody]

marcinlet napisał:

> Cream "Fresh Cream", "Disraeli Gears", "Wheels Of
Fire", "Goodbye",
> kilka Emerson, Lake & Palmer, Blind Faith "Blind Faith",
wspomniane
> Temple Of The Dog, pierwsza Asia, Crosby Stills Nash & Young "Deja
> Vu", pierwsze Traveling Wilburys.

Uh, oprócz Temple Of The Dog (a to mnie nigdy nie ruszało) nie znam
tych płyt za dobrze - grzebanie się starym rocku, tym klasycznym nie
świrolskim nie udziwnionym w moim przypadku ograniczyło się do
zapoznania kilku płyt Deep Purple, Black Sabbath i Led Zeppelin. I
chodziłem wtedy do podstawówki. Więc się nie odniosę w żaden sposób.

Odpowiadając sam sobie na pytanie dorzucam:
-pierwsza płyta U.N.K.L.E., choć dziś mocno trąci myszką i
praktycznie nie wracam. Może czasem zapuszczę sobię klip do "Rabbit
In Your Headlights"
-Spaceways Inc., czyli Ken Vandermark, Hamid Drake, Nate
McBride. "13 Cosmic Standards by Sun Ra & Funkadelic" wymiata.
Nagrana z włoskim Zu "Radiale" też. Ale to jazzmany, jak słusznie
Jarecki zauważył, w tej kategorii co drugi skład byłby supergrupą.
-Pattonowski Peeping Tom i selftitled z 2006. Najlepsza płyta pop
tego roku, może kilku ostatnich lat. Skład również imponujący: Odd
Nosdam, Jel i Doseone za Anticonu, Amon Tobin i Kid Koala z Ninja
Tune, Norah Jones i Bebel Gilberto, pojawiający się często przy
Pattonie Dan The Automator i Razhel, Kool Keith, Dub Trio, Massive
Attack.

[billy.the.kid]

P O L A N I E.

[jimmyme]

@pearl jam ten
płyta wytrzymuje próbę czasu...o ile jesteś nastolatkiem - mi coraz ciężej
przychodzi przełknięcie pojedynczych kawałków. poza black;]

@TOTD
kto nie zna, poznać powinien! więcej rocka niż brudu. mądre piosenki z wątkiem
egzystencjalnym (wszak to tribute dla ziomala cornella, czyli wooda z mother
love bone - pj coveruja czesto ichnie crown of thorns). plus za kawałek wooden
jesus, znany później jako pearljamowe footsteps... albo na odwrót;p

@naked city
zorn w wersji zjadliwej dla gawiedzi, czyli dla mnie;]

@travelling wilburys
handle with care. i wszystko jasne;]

do listy dorzucam płytkę probot davea grohla, czyli jego pokłon ciężkim
brzmieniom. większość zrobiona via mail, co zreszta czuć produkcyjnie, ale ta
płyta mnie do grohla przkonała (foo fighters nie łykam). w temacie poczty to
jest jeszcze postal service z gibbardem z death cab for cutie na czele i
goscinnym udzialem masci gwiazdek. póki co jedna płytka, ale indiepopowy must have;]

[tomash8]

Nie zgadzam się co do Probota, ta płyta jest moim zdaniem...(nie chcę użyć słowa
na "ch"), tylko Lemmy, jak zawsze zresztą, stanął na wysokości zadania. Fajne
jest tylko to że może dzięki temu albumowi ktoś się dowiedział o istnieniu Saint
Vitus, Celtic Frost czy Mercyful Fate.

[jimmyme]

fakt, płyta nie jest wyśmienita. nigdzie też tego nie sugerowałem. ale dziwnym
trafem przekonuje mnie bardziej niż ff i grohl śpiewający - za bębnami jego
miejsce! wątek edukacyjny płyty jak jak najbardziej pozytywny;] płytka w
podobnym kompozycyjnie i ideowo klimacie to iommi, gitarzysty black sabbtah - z
highlightem flame on z astburym na wokalu

[z.x.c.v.b]

Było jeszcze coś takiego jak Pigface dowodzone przez Martina Atkinsa. To lista tych, których upchnął na kilku płytach Pigface:

www.invisiblerecords.com/bands/pigface/pigline.html
Myślę, że każdy znajdzie tam kogoś sobie znajomego.

[cisnowiec]

To może to:
Les Claypool, Trey Anastasio, Stewart Copeland razem jako Oysterhead i jedyna
ich płyta The Grand Pecking Order sprzed siedmiu lat (jak ten czas leci).
Polecam równie gorąco jak Watta, zespoły Davisa i innych Coltrane`ów :)