Sens żałoby...

[witch.l]

Śmierć jest momentem do którego zmierzamy od chwili naszych narodzin.
Dzień po dniu, minuta po minucie ubywa nam czasu, który jest nam
przeznaczony. Żyjemy, albo krócej, albo dłużej, ale wszyscy
odejdziemy stąd, pewnego dnia. Na nasze szczęście.

Prawdopodbnie ludzie pierwotni byli bardziej pogodnie nastawieni
wobec śmierci i prawa natury, która nie czyni nas wiecznych.Mieli
szacunek do życia i do śmierci.

Człowiek współczesny żyje tak, jakby miał żyć całe tysiaclecia,
jakby jego życie nie mogło się nagle zakończyć. Krzyczy tupie
nózkami, dzieli każdy włos na cztery... w sumie i tak bez większego
sensu.
Któregoś tam dnia przestaną nózki tupać, 'paluszki nie podniosą się
do skubania włosów' i człowiek odchodzi.
A po nim zostają jego bliscy i dalecy, którzy go znali
i...rozpaczają całymi latami. Nie potrafią pogodzić się z czymś co
jest najbardziej naturalne z naturalnych rzeczy jaka dzieje się nam
wszystkim...umieramy, przecież.

I tak długo jak człowiek nie zrozumie docelowej wędrówki i końca
jaką jest smierć każdego z nas, nie będzie umiał żyć.
Będzie chodził zamartwiał sie histeryzował, zamiast cieszyć sie tą
chwilą, krótką jaka jest dana nam wszystkim.
Więc po co lamentować?

[kalllka]

wiciu,
albowiem poniewaz, lament jest ekspresja. przynalezna czasu zaloby, jak
smiech-weselu.

ile trwa? oto jest bytanie:)

[witch.l]

Wesele nie musi byc wesole. Ponoc wiele slubow jest wymuszonych
przez kobiety bo mezczyzni nie czuja takiej potrzeby, aby sie wiazac
z kims na stale.

Smierc tez nie musi byc smutna.

napewno za maz nie musisz wychodzic mozesz tego nie zrobic jednak
od ....hmmm ... sie nie wymigasz.

Ile trwa zaloba? To zalezy...

[liiona]

Zawsze zastanawiałam się jak to jest pokochać sapera?

[witch.l]

W obecnych czasach saper moze zyc dlugo, pokochaj za to ...lotnika:=)

[liiona]

Jak już to w obecnym czasie najlepiej pokochać archeologa;)

[wichrowe_wzgorza]

Smierć jest druga stroną Zycia, nieoderwalną zresztą, ale do tej oczywistej
prawdy dorastamy w róznym tempie, jak do wszystkiego.
Zyjemy w epoce szpitali, rozwoju medycyny i innych nauk pomocniczych, dlatego
Smierć jest odsunięta na margines, choć i tak dotyka każdego z nas. Odchodzą
bliscy - a żaloba to czas godzenia się ze stratą, naszą stratą, bardzo osobistą.
Czas, w którym możemy sobie uświadomić kolej rzeczy i że przyszliśmy tu tylko na
chwilę.

Kiedyś pewna osoba opowiadala mi o przeżyciu Smierci jak o czymś bardzo
wzruszającym, o spokoju, który odczuła, mowiła o tym ze wzruszeniem. Dojrzała.
Takiej dojrzałości moglibyśmy wszyscy sobie życzyć...
dzięki za ten wątek Witch.I
:)

[witch.l]

I oby tak bylo, ze Smierc jest spokojem....

[wichrowe_wzgorza]

Nie wiem, jak to jest, bo jeszcze nie umierałam na poważnie:)
Wyobrażam sobie jednak, ze w chwili Śmierci staje się przed Życiem najpokorniej
jak tylko można. I wszystko jest nam wybaczone. Dla niektórych może to jedyny
moment na pojednanie?

Nie opowiem o tym, kiedy już naprawdę mnie tu nie będzie. Nikt nam o tym nie
opowie:)

[yja]

Nigdy nie rozpaczałam z powodu czyjejś śmierci.Kiedy umierał ktoś kto coś dla
mnie znaczył,czułam smutek przemijania,pustkę,jakiś brak,psychiczny
dyskomfort.Wiem doskonale ,że życie nie trwa wiecznie ale też nie zamierzam za
życia myśleć o śmierci,ani tym bardziej się do niej przygotowywać.

Jak mowia

[witch.l]

zyj tak jakby kazdy dzien mial byc ostatnim.

[robespier57]

witch.l napisała:

> zyj tak jakby kazdy dzien mial byc ostatnim.

xxxxxxxxxxxxxxx
tylko frazes...pusty....

[witch.l]

Ano cos w nim jest.

[annarchia]

witch.l napisała:

> wszyscy odejdziemy stąd, pewnego dnia. Na nasze szczęście.

Depresja? Niespełnienie?

witch.l napisała:

> Krzyczy tupie
> nózkami, dzieli każdy włos na cztery... w sumie i tak bez większego
> sensu.

Czyli bardziej sensowna jest mniejsza żywotność za życia, brak tupania,
buntowania się, złości tylko spokojne czekanie na śmierć bez emocjonowania się?

witch.l napisała:

> Któregoś tam dnia przestaną nózki tupać, 'paluszki nie podniosą się
> do skubania włosów

Któregoś dnia - tak. Ale dlaczego tu i teraz mam dusić swoją chęć tupnięcia,
jeśli mam na to ochotę? Mamy żyć jak zombie?

witch.l napisała:

> i człowiek odchodzi.

Czas przyszły. Jak odejdzie, to go nie ma. A teraz jest, żyje, trwa.

> Nie potrafią pogodzić się z czymś co
> jest najbardziej naturalne z naturalnych rzeczy

Bo rozum swoje, a emocjonalność i przeżywanie to co innego. To tak, jakby
powiedzieć matce zmarłej kilkulatki - nie martw się, śmierć jest naturalna, nie
rozpaczaj. A gdzie miejsce na jej naturalne emocje, żal?

witch.l napisała:

> jaka dzieje się nam
> wszystkim...umieramy, przecież.

...żyjemy, przecież.

witch.l napisała:

> I tak długo jak człowiek nie zrozumie docelowej wędrówki i końca
> jaką jest smierć każdego z nas, nie będzie umiał żyć.

To może mieć sens.

witch.l napisała:

> Więc po co lamentować?

Pytanie "po co" wiąże się z rozumem, intelektem, racjonalizacją. A w emocjach
często nie ma tego "po co". Gdy umiera ktoś bliski, przyjaciel, to będę sobie
mówić: po co rozpaczać? Nie rozpacza się po coś, ale z pewnego powodu. Tęsknoty.
Straty.

Wedlug mnie...

[witch.l]

Czyli bardziej sensowna jest mniejsza żywotność za życia, brak
tupania,
buntowania się, złości tylko spokojne czekanie na śmierć bez
emocjonowania się?
.....
Tupanie i zloszczenie sie nie jest zywotnoscia, jest metoda
wyawalenia zlosci....bo?.
kazdy znajduje swoj wlasny sens zycia. I sens smierci, osob z
otoczenia a w koncu swojej wlasnej.
Mi chodzi o przypadki osob, ktore lamentuja i sa w zalobie calymi
latami.

[olaopolanka]

Najbardziej rozwalaja mnie puste teoretyzowania o sensie zaloby.Poczujesz
dopiero to, jak odejdzie Ci osoba, ktora naprawde kochasz,jak bedziesz widziala
w jej oczach tak straszna wole zycia, jak bedziecie walczyli o to zycie a jednak
przegracie.Nie pieprzcie o czyms czego nie doswiadczyliscie, troche pokory.
Puste frazesy.

Tak?

[witch.l]

To co myslisz,ze inni zyja na lesnej polanie, a nie wsrod ludzi?
Tak nie jest.

[annubis74]

Podobnie jak olaopolanka (z którą znamy się z forum żałoba, strata,
osierocenie) uważam że masz to szczęście że mozesz sobie spokojnie
poteoretyzować. I życzę Ci żeby tak zostało. Żebyś nie musiała
mierzyć się z bólem który wypala ci wszystko wewnątrz zostawiając
pustą skorupę. który odbiera ci chęc i radość życia. Życzę Ci żebyś
nie musiała tego przeżywać. Ale obawiam się ze w tym punkcie nie
masz zbyt wiele do powiedzenia oprócz pseudo-psychologicznych
głupot. Ze śmiercią bliskiej osoby trzeba się uporać (taki czas trwa
zdaniem psychologów około roku, chć to sprawa indywidualna). Śmierć
jest naturalną konsekwencją życia - co nie oznacza że mamy się tym
cieszyć. Łatwiej jest zaakceptować odejście osoby starszej niż np.
dziecka. Nie wiem czy byłabyś na tyle bezczelna żeby mówić
osieroconej matce że śmierc jej dziecka jest naturalną konsekwencją
życia.
Od prawie 8 miesięcy piszę na forum żałoba i próbuję uporać się ze
stratą Mamy. Mam prawo do mojego bólu i mojej rozpaczy.

[malinowa_gora]

Ależ jak można komuś powiedzieć coś tak głupiego: "Jak ci ktoś umrze
bliski, to wtedy zrozumiesz źałobę po nim". Przecież każdy przezywa
żałobę na swój własny indywidualny sposób, gdzie nie można
powiedzieć, czyj żal jest większy i jaki odnośnik "jakościowo" ma
taki żal.
Zal kogoś kto cierpi choćby przez godzinę, może byc tak silny i
mocny w uczucia,że przy nim są niczym wieloletnie lamenty.

Ktoś inny z kolei lamentuje latami, bo możliwe że ma np. depresję,
albo wyrzuty sumienia, w ten sposób uspakając.
Nie każda przyczyna lamentów w czasie żałoby, to utracony kochany
człowiek.
W wielu wypadkach ludzie lubią robić z siebie "ofiarę".

Witch, przeginasz

[zebra12]

Kobieta grzecznie dyskutuje, opowiada o swojej żałobie, nie obraża
Cię, a Ty tak chamsko się odzywasz. A wiesz, że takie słowa mogą
kogoś obrazić? A publiczne obrażanie, poniżanie ludzi jest w polskim
prawie karalne!

[leda16]

Nie wchodź tu annubis, bo to forum czysto rozrywkowe a korzyści szukania wsparcia wśród przypadkowych osób zamiast w realu, są nader wątpliwe.

miłość i milczenie

[solaris_38]

w zancznej czesci sie zgadzam
ale sne sżałoby jest etż taki że można w tym czasie jakby zakonczyć znajomość

powiedzieć to czego się nie powiedziało
przeprosić za to czego się nie przeprosiło
poprosić o to o co się nie poprosiło
wybaczyć to czego się nie wybaczyło
zadośćuczynić to czego się nie zadość uczyniło

teoretycznie rzecz biorąc
człowiek oświecony który by to wszystko zrobił już w teraźniejszości może tylko
posiedzieć w ciszy
pożegnać się miłością i milczeniem