W martwym punkcie

[melitka]

Czuję, że moje życie od jakiegoś czasu stoi w miejscu. Mój związek po wielu
ciężkich chwilach chyba zaczyna się stabilizować, ale tak naprawdę, to nic
pewnego. I ta stabilizacja też właściwe pozorna, bo na warunkach, które
wygodne są dla drugiej strony. On nie zgadza się na dziecko, życie rodzinne
ma już za sobą (rozwiedziony, dziecko już ma). Początkowo chciał mieć
dziecko, ale nagle stwierdził, że już nie, nigdy, absolutnie, że jest za
stary (między nami spora różnica wieku)... A ja poczułam się, jakbym nagle
przestała być kobietą. Jakby wyrwał mi wszystko ze środka i wyrzucił. Od tego
czasu coś się we mnie zmieniło, czuję się stara, nieatrakcyjna, wyrzucona
poza nawias, bez perspektyw. Widzę, że on naprawę się stara, okazuje mi dużo
czułości, troski, ale ze mną coś się stało, potrafię wyjść poza mój smutek
tylko na krótkie chwile, drobiazgi wytrącają mnie z równowagi i doprowadzają
do łez. Co robić?

[marija_marija]

To cholernie trudne. Moj maz powiedzial to samo. To od stycznie mieszkamy
ososbno. Nie wiem jak to sie skonczy. Ja mysle, ze milosc wygasla po jego
stronie. Instynky samozachowawczy i egoizm kwitnie. Mam depresje.

[charolais]

Wspolczuje Wam. To bardzo przykre. Z mojego wlsnego doswiadczenia moge sie
podzielic wlasnymi przemysleniami. Kocham dzieci. Kiedy los mnie obdarzyl
pierwszym, nie dopuszczalem mysli, ze bedziemy miec drugie. Poprostu balem sie,
ze nie potrafie rownomiernie podzielic sie miloscia. Po 9 latach, stalo sie.
Zostalem ojcem poraz drugi i okazalo sie ze potrafie kochac obojaga z taka sama
wielka miloscia. W pozniejszym okresie moj zwiazek zostal rozwiazany, spotkalem
kilka partnerek, z ktorymi probowalem ulozyc sobie zycie ale nigdy nie
dopuszczalem do siebie mysli o kolejnym dziecku. Wydawalo mi sie, ze nalezy
nosic w sobie ta odpowiedzialnosc, zeby zapewnic dziecku dorastanie i nie byc
dziadkiem dla wlasnego dziecka. Jednego dnia spotkalem wielka milosc mojego
zycia i zaistniala sytuacja, ktora wskazywala, ze moge zostac ponownie ojcem.
Przyjalem ta wiadomosc z wielkim entuzjazmem, nabralem nowych sil do zycia,
nowe perspektywy sie otworzyly przede mna. Nie obawialem sie mojego doroslego
wieku (49). Jednym slowem milosc czyni cuda. Wydaje mi sie, zebyscie mogly sie
zrealizowac w swoich marzeniach i celach zycia, potrzebna jest Wam zmiana
partnera, ktory bedzie Was kochal na dobre i zle. Milosc to jest poswiecenie.
Jezeli uwazacie natomiast , ze warto poswiecic macierzynstwo dla zwiazku, w
ktorym istniejecie zatem nalezy pielegnowac to co juz jest i moze ktoregos dnia
przekonac swojego partnera, co jest raczej juz artyzmem. Zostaje wariant
trzeci. Postawic partnera przed faktem dokonanym. To tez jest wykladnikiem
potencjalu ich milosci. Albo odejda, albo zostana. Powodzenia

[melitka]

Charolais, dziękuję za to, co napisałeś. Przemyślę to. Na razie, w stanie
psychicznym, w jakim się znajduję, wniosek jest dla mnie jeden - po prostu on
nie kocha mnie wystarczająco, nie jestem tą jedyną, chociaż często powtarza mi,
że tak. Widocznie uważa, że dobrze jest się spotykać od czasu do czasu, ale nie
warto poświęcać swojej wygody, przyzwyczajeń, zmieniać czegoś dla mnie w swoim
życiu. Może jestem niesprawiedliwa, ale na razie tak myślę... Zastanawiam się,
czy czekanie i pielęgnowanie tego, co jest, może coś zmienić... Czy miłość może
z upływem czasu stać się większa, głębsza, bardziej intensywna... Boję się, że
raczej może się stać odwrotnie. Ja będę coraz starsza, coraz mniej atrakcyjna,
spowszednieję... A wokół tyle młodych dziewczyn, tyle pokus. Boję się, że za
kilka lat zostanę sama - bez partnera, bez dziecka i bez szansy na nie.

[Gość: mm]

Ile masz lat Melitko?

[melitka]

30, mm...

[Gość: smutas]

Melitko, nie jestesmy same z takim problemem. U mnie podobna historia, tez duza
roznica miedzy nami tylko on jak do tej pory nie mial dzieci wczesniej i jak
sie okazuje nie chce i teraz. Nie potrafie uwierzyc w jego zapewnienia milosci
bo nie rozumiem jak mozna kochac kogos i zarazem nie chciec zalozyc z nim
rodziny. Co innego zostaje? Na szczescie nie bylismy malzenstwem chociaz
mieszkalismy juz razem. Niestety teraz sie rozstajemy... nie ma innego
wyjscia...
Trzymaj sie

[charolais]

Widze wielka determinacje u Ciebie i powracam jeszcze raz do Twojego problemu.
Milosc to egoistyczne przelozenie uczuc na wybrana osobe. Jest cudownie, kiedy
ta druga osoba odbiera nasze sygnaly i odwzajemnia sie nam tak jak tego
oczekujemy. W Twoim przypadku powstal konflikt, ktory moze miec znaczenie na
Wasze wspolne zycie. Wedlug ogolnie przyjetych ludzkich norm, dziecko powinno
byc owocem i ukoronowaniem milosci dwojga ludzi, pomijajac psychiczne potrzeby
spelnienia instynktu macierzynstwa. Padlo w wielu postach stwierdzenie”duza
roznica wieku”. Co kryje sie pod ta duza roznica wieku? Piec lat, dziesiec lat,
pietnascie lat czy dwadziescia lat?
Dziesiecioletnia roznica wieku jest rekomendowana, ze wzgledu na roznice
emocjonalnego dojrzewania kobiet i mezczyzn jak i biologicznego starzenia sie.
Powinnismy tez pomyslec jak zwiazek ma wygladac kiedy partnerzy beda meli 60 i
50 lat, tylko ktora kobieta majca 25 lat mysli o tym? Oczywiscie dojrzalosc
biologiczna kobiety ma swoj okreslony czas i to nalezy respektowac. Nalezy wiec
sie powaznie zastanowic nad wyborem, zeby ten ostatni pociag nie odjechal, tym
bardziej, ze pierworodzctwo u kobiet dojrzalych moze przynies komplikacje.
Wszyscy chcemy dac naszemu potomstwu jak najwspanialsze warunki dorastania.
Kultura spoleczenstwa ma wypaczone spojrzenie na tego rodzaju przedsiewziecie i
traktuje to jako niemoralne, kiedy samotna kobieta ma ochote urodzic dziecko i
Polska nie jest najlepszym krajem dla matek samotnie wychowujacych dzieci..
Zatem stoisz przed wielka decyzja Twojego zycia, ktore niestety nie stanelo w
miejscu, a pedzi jak szalone do przodu. Pomysl , ze np Twoj partner ma 45 lat,
a wiec ma teoretyczna szanse pomoc Tobie wychowac Wasze dziecko do okresu jego
doroslosci, tylko tego trzeba chciec. Jezeli jego egoizm przewazy nad Twoim,
ktory ma bardziej pozytywne przeslanki, bo dziecko jest najwspanialszym
lacznikiem w uczuciach, musisz sie liczyc wiec z ryzykiem, ze ktoregos dnia on
z egoistycznych pobudek sprawdzenia siebie jako mezczyzna zacznie szukac nowej
partnerki. Natomiast zapomnij o jednym waznym aspekcie, ze jestes stara, bo
dlugo jeszcze nie bedziesz.
Arakcyjna zawsze bedziesz mogla byc nawet majac 70 lat ale to juz zalezy tylko
od Ciebie samej, a adoratorow i w tym przedziale wiekowym nie brakuje. Poniewaz
macierzynstwo jest problemem nurtujacym Ciebie proponuje Tobie, zebys postawila
warunek, albo dziecko albo rozstanie. Wystawienie na taka probe Waszej milosci
jest warte gry. To jest hazard ale powroty sa tez mozliwe albo nowe
rozwiazania. Powodzenia

[Gość: mm]

Są kobiety (mężczyźni też, ale u kobiet instynkt macierzyński jest silniejszy),
które pragną i muszą spełnić się jako matki. Zazwyczaj traktujemy to w sposób
naturalny - bo takie są/powinny być kobiety, a jak jakaś kobieta tego nie chce
to jest 'dziwna'. Są też mężczyźni (i kobiety), którzy niekoniecznie pragną
dziecka, już je mają albo w ogóle nie chcą mieć dzieci. Problem oczywiście
pojawia się wtedy, kiedy spotykają się dwie osoby o tak innych pragnieniach.
Miłość egosityczna to ta która zmusza partnera do podporządkowania się drugiej
osobie, a jak ni eto cię rzucę. Ale w takim martwym punkcie zawsze ktoś musi
pójść na komromis. Albo jedna strona zrezygnuje z dziecka, albo druga zostanie
zmuszona do jego posiadania. I tak źle i tak niedobrze. W takiej sytuacji w
ogóle nie istnieje kompromis. To rodzaj takiego tragicznego rozdarcia między
miłością do partnera a silnym, instynktownym pragnieniem lub niechęcią do
posiadania dziecka. Trudno również oczekiwać od osoby, która zostanie zmuszona
do bycia ojcem/matką miłości do dziecka (czasem poczuje się jak reproduktor,
który spełnił swoje zadanie) - czasem to przychodzi z czasem, a czasem w ogóle
nie przychodzi. I wtedy jest jeszcze większa tragedia. Tym razem dla całej
trójki. A jeśli patrzeć na miłość z punktu widzenia "sztuki rezygnacji" - to
ciągle nie rozwiązuje problemu. Zrezygnowanie z potomstwa będzie taką otwartą
raną dla tego, który o dziecku marzył, dla osoby nie chcącej dziecka będzie
problemem, z którym do końca życia będzie musiał się zmagać, a przecież go nie
chciał, poświęcił się dla miłości. I tutaj potępianie drugiej strony również
niczego nie załatwi. Człowiek jest taki na ile dojrzeje, a dojrzałość
niekoniecznie oznacza możliwość, chęć i umiejętność kształtowania nowego
człowieka. Czasem właśnie - dla tych osób - dojrzałością jest świadomość
własnej niedojrzałoścu do bycia ojcem/matką. I jeśli jest tu jakieś "dobre"
wyjście to w miarę szybkie podjęcie decyzji co będzie nas bardziej bolało -
rezygnacja z miłości czy z tego pragnienia, które nie może być zrealizowane.
Bez sensu jest natomiast liczenie na to, że postawiony wobec konieczności bycia
matką/ojcem człowiek nagle to polubi i stanie się wzorowym rodzicem. Ro raczej
projekcja naszych własnych pragnień i życzeń na innych.

[melitka]

MM, a nie uważasz, że jest w tym coś niesprawiedliwego? Przecież on jest już
rodzicem. Inną kobietę wybrał na matkę swojego dziecka i bardzo je kocha.
Dlaczego mnie odmawia prawa do jego posiadania? Czasami myślę, że to po prostu
brak miłości z jego strony. I ta raptowna zmiana zdania... Na początku to on
mówił o tym, żebyśmy mieli dziecko... Był pierwszym mężczyzną, który coś
takiego mi powiedział. Poczułam się dzięki temu silna,ważna dla kogoś, warta
czegoś dobrego w życiu. Może dlatego tak boli ta zmiana decyzji.

[Gość: mm]

O tak, z pewnością to niesprawiedliwe. Życie nigdy nie jest sprawiedliwe. Bo on
ma już coś, co ty dopiero chciałabyś mieć. Ale tego nie zmienisz, on sam
musiałby się zmienić. Nie wszystko z życiu można mieć, nie wszystkim jest to
dane. Ale nie masz racji pisząc, że on wybrał na matkę swojego dziecka inną
kobietę a ciebie nie kocha. On wybrał tą kobietę na długo zanim ty się
pojawiłaś. I pewnie ją kochał. Teraz jak się domyślam kocha ciebie, a niechęć
do posiadania kolejnego dziecka nie jest oznaką braku miłości do ciebie. (Jeśli
nie masz żadnych innych powodów, by tak przypuszczać). Mógł zmienić zdanie z
różnych powodów, być może kiedy mówił o dziecku to chciał sprawdzić jak ty na
to zareagujesz, albo pokazać się z tej strony. To trochę nieuczciwe, to fakt.
Rozbudził w tobie nadzieje a potem się wycofał. Każdy związek jest poniekąd
takim rozbudzaniem nadziei a potem rzeczywistość przynosi konfrontacje. Ważny
jest ten ostateczny wybór - czego bardziej pragniemy, co jesteśmy gotowi
poświęcić. Twoja wartość - niezależnie od wszystkiego - nie leży w tym czy
będziesz czy nie będziesz matką. Jesteś wartością samą w sobie. Pamiętaj, że to
twój wybór - czego pragniesz bardziej. Kieruj się potrzebą serca, tym co ci
podpowiada. Ale jeśli np. zajdziesz w ciążę i powiesz mu o tym dopiero jak już
będzie musiał zmierzyć się z konieczności sprostania ponownemu ojcostwu, to
możesz unieszczęśliwić to dziecko - bo on niekoniecznie je pokocha. Może być
również tak, że z czasem on oswoi się z tą myślą, że mógłby mieć kolejne
dziecko i sam go zapragnie. Tego nie potrafisz przewidzieć. Jesteś jeszcze
młoda, masz czas cjoć to nieczego nie tłumaczy.

[melitka]

Charolais, MM, bardzo Wam dziękuję. Myślę o tym, co napisaliście. Chyba jednak
nie czuję się kochana, mój związek nie przynosi mi poczucia bezpieczeństwa,
spokoju, a jeśli - to tylko na chwilę. Kiedy pomyślę o przyszłości, ogarnia
mnie smutek, zniechęcenie. Myślę o tym, jak to będzie na przykład za pięć lat i
czuję strach. Ale nie chcę pochopnie podejmowac decyzji, a może po prostu się
boję i czekam, aż sprawa sama się rozstrzygnie. MM, nie sądzę, by mówienie o
posiadaniu dziecka, chociaż tak naprawdę się go nie chce, było "trochę
nieuczciwie". To zbyt poważna sprawa. Nie chodzi o to, gdzie będziemy spędzać
wakacje albo czy kupimy sobie psa. To sprawa zasadnicza. A z tą młodością...
Niestety przestałam się już czuć młoda i na razie nie potrafię tego uczucia
odzyskać.

[melitka]

Hej. Ze mną już trochę lepiej. Coś się zaczyna we mnie zmieniać... Może to po
prostu nie ten mężczyzna. Zaczęłam zastanawiać się, czy tak naprawdę chciałabym
być z nim do końca życia, wychowywać z nim dziecko. Dziwne... Niedawno
powiedział mi, że myślał o tym i że dziecko może jednak tak, bo przecież "nie
jest z kamienia"... A ja wcale nie skakałam z radości... Może za długo czekałam
na te słowa. Może to, że wcześniej w tak zimny sposób odebrał mi to, za dużo we
mnie zmieniło. Nie wiem. Bardzo Wam dziękuję, że napisaliście.

[zalotnica]

a jak dlugo ze soba jestescie i jaka jest roznica wieku miedzy wami ?
Jezeli 15, to wcale sie Twojemu partnerowi nie dziwie, ze nie chce
znowu zaczynac od pieluch.

[Gość: kiniA]

to niech sobie znajdzie babke w swoim wieku ktora tez nie bedzie chciala
zaczynac od pieluch albo nie bedzie nawet mogla miec juz dziecka i osobie 30
letniej da zyc i posiadac rodzine

nie ma sensu uwazam pakowanie sie w dziecko na sile i traktowanie tego jak
karty przetargowej, nie chce miec to nie
po prostu mysle ze to nie ten facet

[Gość: kinia]

jezeli rodzina i dzieci sa dla ciebie wazne to powinnas dazyc do tego
on to juz mial, mial zone, dziecko i rodzine, to ze to nie wypalilo to jego
sprawa i problem ale nie ma prawa swoich przezyc i negatywnych doswiadczen
przerzucac na ciebie i na twoje potrzeby i pragnienia
jezeli on mial dziecko to moze nie chciec miec ale powinien tez zrozumiec ze
moze ty chcesz byc matka
jezeli nie jest w stanie tego zaakceptowac powinien dac ci odejsc a jezeli nie,
w konsekwencji bedzie tak samo, zostaniesz moze z nim jako ze starszym
dziadkiem albo sama bez mozliwosci na posiadanie dzieci - nie mowie posiadanie
rodziny bo kochac i byc kochana mozna i po 60 - ale chodzi o kwestie posiadania
dzieci
w zwiazku dobrze rokujacym na przyszlosc powinny byc wzajemne dazenia i relacje
zbiezne a nie rozbiezne - jezeli sa rozbiezne to juz nie jest zwiazek ktory ma
szanse przetrwania

[Gość: asiek]

Melitko!
Z dużym zainteresowaniem przeczytałam Twój wątek. Mam prawie ten sam problem co
Ty.
Ja też jestem z facetem, który jest po rozwodzie i ma dwoje dzieci z
poprzedniego związku. Jesteśmy razem ponad trzy lata i prawie od początku ze
sobą mieszkamy. Kiedy postanowiliśmy być razem znałam jego przeszłość i
wiedziałam, że nie będzie w przyszłości chciał mieć dzieci. Ale kochałam go
wtedy tak ogromnie, że w imię tej miłości postanowiłam się poświęcić. A może po
prostu wtedy tylko on mi wystarczał, może to jeszcze nie był dobry moment na
dzieci? Nie wiem. W każdym razie, po jakimś czasie zaczęłam zmieniać zdanie,
stwierdziłam, że bardzo chcę mieć dziecko. I zaczęłam o tym mówić. Jednak on
nie zmienił zdania, dalej twierdzi, że nie chce. Pytałam o powody. Główne to
strach przed odpowiedzialnością, strach przed tym, że znów się nie uda (on ma
ogromne wyrzuty sumienia w stosunku do swoich dzieci, że z nimi nie jest),
strach przed utratą pracy, a co się z tym wiąże z brakiem możliwości utrzymania
kolejnego dziecka. Do tego dochodzi jeszcze to, że nie chce rónież
zalegalizować naszego związku. Zaczynam się obawiać, że związałam się z
mężczyzną, który chce być "wolnym strzelcem", który nie chce wziąć na siebie
żadnej odpowiedzialności za drugą stronę. I coraz częściej zaczynam myśleć, że
powinnam od niego odejść.
Tak strasznie mi szkoda tych lat, które zaiwestowałam w nasz związek. I coraz
częściej dochodzę do wniosku, że nie można się aż tak poświęcać dla kogoś. Boję
się, że kiedyś w przyszłości moje niespełnione pragnienia o dziecku odbiją się
na nas. Nie chcę tego. Ale nie wiem, czy mam jeszcze siłę zaczynać wszystko od
nowa...

[Gość: kinia]

ASIEK I TAK bedziesz musiala zaczac od nowa i im predzej to zrobisz tym lepiej
dla ciebie
i dopoki jeszcze mozesz w ogole myslec o dziecku
coz - decyzje nie sa proste ale nie ma gorszej rzeczy niz tkwienie w zwiazku
ktory nie jest tym wlasciwym bo nie daje nam tego co jest dla nas wazne
owszem milosc to poswiecenie ale poswiecenie z dwoch stron
owszem dziecko to odpowiedzialnosc ale
ale
ale
prawda jest tez taka ze jak osoba naprawde kocha to chce miec czastke siebie z
ta druga osoba a wiec dziecko i potem zycia nie widzi poza tym
nie wierze ze ludzie nie chca miec dzieci - owszem oni nie chca ale tylko z
dana osoba a nie w ogole - popatrz dookola - jak czesto zdarza sie sytuacja ze
facet albo kobieta bedac z kims nie chca miec dzieci zas potem poznaja kogos
innego i ich wspolne dziecko jest dla niech oczkiem swiata - to co mowie to
swieta prawda wiec?????????
to chyba nie ten zwiazek
jak to bylo w pewnej ksiazce napisane, milosc ktora nie pozwala nam isc za
glosem naszego serca i spelniac naszych marzen nie jest ta jedyna, wlasciwa
miloscia potrafiaca zmieniac dusze swiata - i te slowa mimo ze gornolotne i
poetyckie nieco sa prawdziwsze niz to ze slonce swieci
same sie przekonacie a moze juz nawet teraz to wiecie ale nie zdajecie sobie z
tego sprawy
powodzenia i pozdrawiam

[melitka]

Hej! Jeszcze raz dzięki, że pisaliście. U mnie chyba już po problemie. Mój
oblubieniec w poniedziałek przed świętami postanowił się na mnie obrazić
(chciał przyjść, a ja powiedziałam, że muszę nadrobić pracę, bo w weekend byłam
chora) i od tej pory się nie odzywa - również w święta. Widocznie postanowił
spędzić je z osobą, którą kocha najbardziej na całym świecie, czyli synem
(słyszałam to już chyba milion razy)i na marzeniach o dawnych świętach z żoną i
synem przed rozwodem. Wcześniej walczyłam - wydzwaniałam, pisałam, wyciągałam
na święcenie jajek, kupowałam prezenty, na siłę umawiałam się w Boże
Narodzenie, ale teraz odpuściłam. I wiecie, co? Poczułam się szczęśliwa, wolna,
wreszcie nie czekałam, nie denerwowałam się, nie zerkałam maniakalnie na
telefon. Ufff! A jak minęły Wasze święta?

Punkt topnienia

[seksuolog]

melitka napisała:

> Wcześniej walczyłam - wydzwaniałam, pisałam, wyciągałam
> na święcenie jajek, kupowałam prezenty, na siłę umawiałam się w Boże
> Narodzenie, ale teraz odpuściłam. I wiecie, co? Poczułam się szczęśliwa,
>wolna,wreszcie nie czekałam, nie denerwowałam się, nie zerkałam maniakalnie na
> telefon. Ufff! A jak minęły Wasze święta?

Pytanie czy potrafisz sie zdobyc na ostateczny koniec. Patologiczne zwiazki
w ktorych slaba psychicznie kobieta akceptuje wszelkie wybryki manipulatywnego
partnera by zyc iluzja ze ma jednak kogos zdarzaja sie czesto. Wiec teraz
bedzie prawdziwy test gdy on zacznie znowu milutko wslizgiwac sie do ciebie a
ty bedziesz topniala wilgotnie. Czy znowu nie bedziesz w stanie powiedziec NIE.

[melitka]

A co zrobić, żeby nie dopuścić do takiej sytuacji? Jak się wzmocnić? Jak się
bronić? Jak nie dać sobą manipulować?

[katja]

Slaba kobieta? To nie to, po prostu kochajac jestesmy bezbronni, slabi...
Szczesciem jest spotkac na swojej drodze kogos kto ma do nas respekt i kto nas
kocha tak jak my jego. Wtedy nie wykorzysta naszej milosci
Od toksycznej milosci trzeba sie uwolnic sila nadludzkiej woli, ale potem
przyjdzie wolnosc i duma!

[melitka]

Seksuologu, miałeś rację... Rzeczywiście zaczął "wślizgiwać się" (wczoraj po
południu)... Najpierw milutko, a kiedy poczuł opór, to zagrał na poczucie winy
(czekał, że przyjdę, zadzwonię, był chory itd.)... :(

[melitka]

Hej, Katju! Bardzo się staram i mam nadzieję w końcu poczuć tę wolność i
dumę... Trzymaj za mnie kciuki.

[melitka]

Jestem wolna, ale nie czuję żadnej dumy ani radości. Wyszłam z tego wszystkiego
jakaś okaleczona, bez sił. Są chwile, kiedy czuję się dobrze, zniknął niepokój,
ale najczęściej czuję się przegrana, nieatrakcyjna, stara. Patrzę na moje ciało
i widzę, jak bardzo się zmieniło. Przyglądam się młodszym kobietom na ulicy i
strasznie im zazdroszczę, że jeszcze tyle przed nimi i że są takie piękne. Nie
wierzę, że ktoś mnie może pokochać, chcieć ze mną spędzić życie, czy chociaż
pójść ze mną do łożka. Boję się, co będzie dalej. Przychodzę do domu i płaczę,
przypominam sobie różne przykre zdarzenia, np. noc, kiedy on nie chciał mnie
dotknąć, przytulić, chociaż bardzo go prosiłam, płakałam. Czy tak już będzie
zawsze? Boję się, że to początki depresji. Chorowałam na nią i bardzo tego nie
chcę. Nie chcę leków, psychiatrów. Do tego dobija mnie moja praca: mnóstwo
nerwów, mało pieniędzy, codziennie nadgodziny. Brak mi sił.

[natalie27]

melitka napisała:

> Jestem wolna, ale nie czuję żadnej dumy ani radości. Wyszłam z tego
wszystkiego
>
> jakaś okaleczona, bez sił. Są chwile, kiedy czuję się dobrze, zniknął
niepokój,
>
> ale najczęściej czuję się przegrana, nieatrakcyjna, stara. Patrzę na moje
ciało
>
> i widzę, jak bardzo się zmieniło. Przyglądam się młodszym kobietom na ulicy i
> strasznie im zazdroszczę, że jeszcze tyle przed nimi i że są takie piękne.
Nie
> wierzę, że ktoś mnie może pokochać, chcieć ze mną spędzić życie, czy chociaż
> pójść ze mną do łożka. Boję się, co będzie dalej. Przychodzę do domu i
płaczę,
> przypominam sobie różne przykre zdarzenia, np. noc, kiedy on nie chciał mnie
> dotknąć, przytulić, chociaż bardzo go prosiłam, płakałam. Czy tak już będzie
> zawsze? Boję się, że to początki depresji. Chorowałam na nią i bardzo tego
nie
> chcę. Nie chcę leków, psychiatrów. Do tego dobija mnie moja praca: mnóstwo
> nerwów, mało pieniędzy, codziennie nadgodziny. Brak mi sił.

Witaj.Wiesz,staram się zrozumieć Twoj ból, smutek,przygnębienie, brak wiary
w to,że coś może się jednak dla Ciebie zmienić. Ale przecież TY jesteś piękna
tam w środku, nie chodzi tylko o ciało, ale o siłę, o uczucia, to piękno jest w
Tobie i nigdy o tym nie zapominaj. Kochaj siebie taką, jaka jesteś i wtedy
jeśli siebie w pełni zaakceptujesz, wszystko się zmieni. Zaczniesz inaczej
patrzeć na swoją obecną sytuację, miałaś prawo zrealizować swoje marzenia,a
tamten człowiek nie był Ciebie wart.

[Gość: aagaa]

Przykro mi gdy czytam takie posty. Z jednej strony dobrze zrobilas ze
skonczylas z tym facetem bo nie mialoby to raczej przyszlosci. Jestes jeszcze
na tyle mloda zeby poznac kogos innego i spelnic swe marzenia o macierzyństwie.
Z drugiej strony wiem ze nie jest latwo spotkac kogos wartosciowego i ze dla
kobiety czas jest nieublagalny. Napewno przesadzasz jednak z ta staroscia-
sprobuj troche popracowac nad swoim cialem , figurą to napewno poczujesz sie
piekniejsza. Poza tym bardzo wazna jest mlodosc ducha- jesli bedziesz o sobie
myslec jako o kobiecie atrakcyjnej i mlodej to inni tez tak cie bedą
postrzegac. To nie jest takie trudne- musisz zmienic nastawienie. Spojrz na
inne osoby w twoim wieku a nie tylko na mlodsze kobiety. Napewno wsrod twoich
rowiesniczek jest mnostwo pieknych i cieszacych sie zyciem kobiet. Zaobserwuj
jak one to robia ,moze to wcale nie takie trudne jak myslisz. I nie łam sie bo
30 lat to naprawde niewiele, a napewno nie tyle zeby czuc sie staro.
Pozdrawiam ciepło.

[melitka]

Dziękuję za pocieszenie, ale naprawdę trudno myśleć o sobie jako o młodej
osobie, jeśli inni cię tak nie traktują. Większość mężczyzn w moim otoczeniu
spotyka się z dwudziestolatkami, chociaż sami są już po czterdziestce. W pracy
słyszę od kolegów, że mam już tyle lat, a nie mam rodziny, dziecka, z nikim się
pewnie nie spotykam. Mężczyźni o kobietach w moim wieku mówią z lekceważeniem.
Przykro mi, kiedy tego słucham. Ale może to też przez mój kiepski stan
psychiczny - wychwytuję z rozmowy tylko to, co potwierdza moje czarne myśli.
Tak mi żal czasu, który straciłam na chore związki, depresje, spełnianie
zachcianek innych.

[Gość: aaga]

no coz chyba rozumiem o co chodzi, tez mam sobie za zle, ze tracilam czas na
nie wartych tego facetow, albo ze zmarnowalam te dobrze zapowiadajace sie
zwiazki...Teraz jestem z kims i kocham go , ale nie jestem pewna drugiej
strony.Facet nie ma dla mnie ciagle czasu a mi sie wydaje ze za tym kryje sie
jego obojetnosc...Wiec i tak zle i tak niedobrze...