Gdzie Mi?

[marusia_ogoniok]

Mi odezwij się tutaj, mam kompa bezkomunikatorowego i o dziwo nie
zablokowanego przez psycholi. Może jmx nie zgromi nas powtórnie za brak
kultury i rozmowy bez sensu /prywatne...hahahahaha, tu się bździ służbowo
tylko/ na poważnym fpsych. Będę zaglądać od czasu do czasu. B.....

[Gość: Mi]

Dopiero weszłam do domu. Siedziałąm jak na szpilkach...Nie mogłam wrócić
wcześniej. Mów co się dzieje, że znów jesteś na ak. Wpierw odezwij sie tutaj,
żebym wiedziała, a potem ewentualnie do mnie na pocztę. B.

[marusia_ogoniok]

W tej chwili weszłam by napisać to:
"W pochmurny dzień gdy szary cień, przesłoni barwy świata nam, odezwij się,
przywołaj mnie, tak bardzo nie chcę zostać sam a...."

...hm... to się nazywa wyczucie czasu:) uprzedziłaś mnie

[Gość: Mi]

wiesz, że to nie tylko wyczucie czasu.... Zawsze wiem, kiedy chcesz przywołać
mnie...
Czy mam isć na pocztę?

[marusia_ogoniok]

Ten komp jest dla piguł, żeby zapisywały tu swoje różne takie. I pewnie
informatycy na polecenie ord zablokowali tu jakoś możliwość wgrania
komunikatorów i brzdżenia na czatach.... i słusznie... tak powinno być wszędzie
ale ja cholera nigdzie nie mogę wejść nawet na egza, ani na pocztę wp., nie
wiem czemu. Za to jest to szósty komp z kolei sprawdzany przeze mnie, a
pierwszy nie zablokowany przez psychosa.... no mówię Ci jakie jaja.... śmiać
się czy płakać?

[Gość: Mi]

powiedz mi dlaczego tam jesteś? stało się coś? wiesz, że się niepokoję. mozesz
wysłac sms-a?

[marusia_ogoniok]

Spokojnie Mi, damy radę hihi:
"Widzę okręty, morską głębinę, perły ukryte na samym dnie, świetliste kręgi po
których płynę aby odnaleźć przeszłości cień.... Tajemne przejścia, sezamu
bramy, dzielnych rycerzy... wszystko jak dawniej, jak w bajkach mamy, gdy
wielki spokój otaczał nas... Weź mnie ze sobą do kraju baśni....pójdę za Tobą
gdy szepniesz zaśnij...
Znajdź mi jakiś fajny wierszyk a ja Ci napiszę coś ciekawego.... daj mi parę
minut....

[marusia_ogoniok]

Jakieś tydzień czy dwa temu napisałam półpoważny post o nieustającej rui, taki
w połączeniu z florą, fauną no i z religią ciut... Bździągwy od rypania ponoć
naskoczyły ale nie czytałam, musiałam iść... Na drugi dzień patrzę nie ma,
nawet na oślej ławie... więc się ulcus wkurzył i sobie z Komandosem pobździli
nieszkodliwie, ot tak..... Co powiesz takiemu nic.... moderatorowi...? A
najbardziej chyba wkurzyło psychosa jak ulcus zaczął szukać żółtego, jesiennego
liścia co mu opadł z choja na psych forum. Na drugi dzień rano, ulcus jeszcze
raz rozejrzał się za żółtym, jesiennym liściem tylko w drodze eksperymentu nie
zalogował się.... I wyobraź sobie natychmiast jego IP zostało zablokowane. Ja
nie wiem jak tu informatycy poroździelali to IP ale wiele kompów ma to samo.
Kiedy spróbowałam coś napisać powiedziano mi że jestem spamerem hahahahahahaha.
Masz pojęcie.... ten smieć zablokował może z pół Akademii Medycznej..... Jasne
że każdy ma to w d... i nikogo to nie obchodzi bo o takim zasr.... forum nikt
nie słyszał i słyszeć nie chce.... no ale wyobraź sobie.... przecie tu są różne
wydziały, psychiatryczny też.... Niechby jakiś profesor psychiatra czy
psycholog napił się czegoś.... i chciał tu napisać.... a wyskakuje mu że
kontrola antyspamowa..... hahahahahahahaha..... widzisz do czego może
doprowadzić, pycha... i dno......

[Gość: Mi]

No cóż marusiu.... nic na to powiedzieć sie nie da. Na takie coś należałoby
tylko splunąc, ale szkoda tej jakże odgrywającej ważną rolę w trawieniu
wydzieliny... Tego co tu się dzieję strawić się nie da...Trzebaby chyba użyć
NaCl, może wyżarłby to wszytko.... Czasem odnoszę wrażenie, że co niektórym
mózg przeżarło....a na to już lekarstwa nie ma....:(

[Gość: Mi]

Gdy słońca blask nad morza lśni głębiną,
Myślę o tobie, miły.
Wzywałam cię, gdy księżyc niebem płynął
I zdroje się srebrzyły.

Widzę cię tam, gdzie skraj dalekiej drogi
Szarym zasnuty pyłem,
A nocą gdzieś wędrowiec drży ubogi
Na ścieżynie zawiłej.

Słyszę twój głoś w szumie spienionej fali
Bijącej o wybrzeże
Lub w cichy gaj przychodzę słuchać dali
W zamierającym szmerze.

I wtedy wiem, że jesteś przy mnie, blisko,
Choć oddal cię ukryła -
Przygasa dzień, wnet gwiazdy mi zabłysną
O, gdybym z tobą była!

To tak na szybko..... teraz moge spokojniej poszukać ...Tylko daj mi w końcu
odpowiedz, co się dzieje!!!!!!!????????

[marusia_ogoniok]

Spokojnie Mi, tak było trzeba, powrócić tu... z nagła. Powiedzmy z nutką
pychy...hihi.... kogoś kto może wędrować po większości kompów... tak łatwo nie
oddadzą.... chyba Cię to uspokaja......? tylko smutna noc mnie czeka......
Poszukaj coś fajnego.... bez pośpiechu.....

zamiera słowo, dreszcz przenika ciało
Oblana potem, drżąca, zalękniona
blednę jak zwiędła, poszarzała trawa,
i już niewiele brak, abym za chwilę
padła zemdlona.
I wciąż naiwne skrupuły, wciąż skruchy nawroty ,
I tyle tych zachodów o te biedne cnoty !
Wstyd, rzekł Anioł Stróż, pycha zaczyna przetargi!

[Gość: Mi]

Nie uspakaja mnie to absolutnie. Nie wiem co jest.... nie wiem co
będzie....Przecież nie muisz pisać tutaj szczegółów. Wyślij sms-a. Proszę.....

[Gość: Mi]

Wróć...
Szata cieni z ramion wagonom opadła,
światło białą żałobą zalało mi oczy,
źółty blask rozświeilinych latarń krzyczał ostrzem,
po krawędziach przedmiotów potokiem się toczył.
Ściskam lęk stopiony w zaciśniętym pięściach,
lepkobrudny, męczący pulsem nieustannym,
i chWYtam chwile wydzierane szczęścia;
łkam bezustnie
zmiaźdżony...
tym rozstaniem ranny...
i...
świstem zbudzone, zerwane do ruchu
koła po szynach zaczynały szczekać...
koniec...
gdzieś tylko cień się czarny plącze
zagubionego wśród nocy człowieka...

[marusia_ogoniok]

Chciałbym, z tobą poszedłszy w zaświaty,
Wtulić się w jasność jakiejś białej chaty
I wszystkie w słońcu skradzione uśmiechy
Wpleść w miękkie złoto jej żytnianej strzechy.
I w takiej chacie odciętej od sioła,
Pojąc cię ciszą rozlaną dokoła
I patrząc co dzień na wstające zorze,
Czuć w duszy własnej to Królestwo Boże
Wielkiej miłości - i czuć przy swej głowie
Twą głowę, piękną jak młodość i zdrowie...
I zapomniawszy, czym wpierw było życie,
W zaczarowanym swej duszy błękicie
Prząść z nieskończonej kądzieli Wieczności
Nić promienistą Wiary i Miłości.

[Gość: Mi]

Dzień gorętszy od serca nie sprzyja marzeniu -
Ucieknijmy od słońca i uśnijmy w cieniu,

Będzie skwarne południe wisiało nad nami,
Będą drzewa szumiały w nasz sen gałęziami,

Srebrna miazga obłoków przypomni powiekom,
Podróż taką niebyłą, i taką daleką,

I to wszystko, co nigdy nie staje się we śnie,
Tego dnia śnić się będzie wszystkim jednocześnie.

Przyjdzie człowiek o jednem roślinnem imieniu
I pstrokatą dziewczynę zacałuje w cieniu:

Drzewny duch ich połączy i wiośnie przeznaczy,
Aż każdemu się przyśnią dziwniej lub inaczej.

Pójdą razem ulicą od sieni do sieni,
Do domów, gdzie cieniście będziemy uśpieni,

I powierzą nam swoje skłócone imiona,
Pstrokate i roślinne - te dwa: on i ona.

Od tych imion się zacznie. Bo gdy imię śni się,
Niknie zarys cielesny, a duch trwa w zarysie,

Aż resztę oczu gasi mimowolna władza,
Która nieprzebudzonych ze snu wyprowadza.

śpieszmy się! Czas nam w drogę, a niema już czasu,
Drzwiami można wypłynąć, nie ruszając zasuw,

I w te światy roślinne i światy pstrokate
Popłynąć na kwietniową, na nową krucjatę.

Śpieszmy się! Czas nam w drogę! Świat za światem dąży
I z daleka lśni obłok atłasowej komży.

Ach, to Bóg się przyłączył do naszych koszmarów,
Opuściwszy swych niebios księżycowy parów:

Wspólna leży nam droga i niewiara wspólna,
I buszuje przed nami nicość nieutulna,

I światy niebywałe, zaklęte w imiona,
Pstrokaty i roślinny - te dwa: on i ona.

Karczma wisi na drodze. Popłyńmy do karczmy
I byt jej zielonością kwietniową obarczmy...

Tam w gąsiorach z bursztynu jest patoka złota
Dla ptaków i aniołów strudzonych w przelotach.

Nie zna trudu marzenie wyzwolone z ciała,
Płyńmy, płyńmy dopóki jawa nie nastała.

Jakiś kościół pękaty w słońcu nas dogonił,
Całą kwadrę za nami kopułami dzwonił,

Aż się wreszcie uwikłał w lazurowych gąszczach
I odleciał z brzęczeniem złotego chrabąszcza.

Jeszcze słońce, na oślep, tratując przestrzenie,
Chlusnęło w naszą smugę zawistnym płomieniem,

I stoczyło się w próżnię, gdzie wieczność pochmurna
Włożyła je na palec, jak pierścień Saturna.

Odtąd nic się nie działo niżej, ani wyżej,
Nie było już oddali, nie było pobliży,

Wieczność stała się czasu i kresu mogiłą,
Ale samej wieczności także już nie było,

I nasz lot, odkąd minął kosmiczne ogromy,
Pozbawiony tych mijań - stał się nieruchomy,

I jeszcze tylko drgały raz-po-raz imiona:
Pstrokate i roślinne. Te dwa. On i ona.

Z dwojga imion powstało nowe imię - trzecie -
Nieznane jak świat światem, nienazwane w świecie,

Obudziło nas wszystkich uśpionych w południe,
Ocuciło nam dusze wędrujące złudnie,

I kazało klęczącym pod gwiezdną ulewą,
W dół i w górę wyrastać, jak zielonym drzewom.

Przyjdźcie do mnie i spójrzcie jak szumię wysoko
Moją duszą liściastą i drzewną powłoką,

Przyjdźcie do mnie, do prostej, wesołej topoli,
Której nic już się nie śni i nic już nie boli.

[marusia_ogoniok]

Kochanko moja słodka,
Naucz mnie takich piosneczek,
Żeby ich każda zwrotka
Miała smak twoich usteczek;

Żeby ich każde słowo
W szept się mieniło najsłodszy,
Wciąż powtarzając na nowo
To, co bliziutka rozmową
Dwa serca bredzą trzy po trzy.

Potem wymyślę temat
Sentymentalny ogromnie
I spisze cały poemat
O tobie, miła, i o mnie.

Wszystko tam razem się znajdzie,
Jak w głowie samo się kleci
Niby w niańczynej bajdzie
Dla troszkę większych już dzieci.

Będzie o Lali królewnie,
Jak miała swojego pajaca,
Co płakał, płakał tak rzewnie,
A ona mówiła: "caca";

Będzie i Baba - Jaga,
Wiedźma złośliwa krzynkę,
Co, jak ją rozdziać do naga,
Zmienia się w małą dziewczynkę;

Będą i włoski złote,
Czesane złotym grzebieniem,
Co najmocniejszą pieszczotę
Sączą cichutkim strumieniem;

Będzie i siódma rzeka,
I siódma góra będzie,
I myśli tęskne człowieka,
Pól świnki a pół łabędzie....

I wiele jeszcze innych
Bajeczek nowych i dawnych,
Tak wiernych, że aż dziecinnych,
Tak czułych, że aż zabawnych.

Nizać chcę ziarnko po ziarnku,
Aż wzrośnie śliczna książeczka,
Którą nam dadzą w podarku
Twe drogie, słodkie usteczka.....

[Gość: Mi]

Dwie drogi rozchodziły się w żółtym lesie.
Żal, że nie mogłem przebyć obu
- Samotny wędrowiec, którego w świat niesie.
Wparywałem się w pierwszą, stojąc u jej progu,
Jak skręca w oddali i w poszyciu znika.

Wybrałem tę drugą, gdyż chęć nieodparta,
Słuszność decyzji motywowała,
Jakby chciała być przeze mnie przetarta,
Choć od pierwszej się nie odróżniała,
A obie były wytyczone.

Tamtego ranka wyglądały na podobne.
Nie było śladów żadnego człowieka.
Na pierwszą powróce - rzuciłem ns odchodne
Wiedząc, jak droga potrafi być daleka.
Wątpiłem jednak, czy powinienem powrócić.

Nieraz mnie to wspomnienie poniesie,
Gdy będę rozwazał drogę obraną.
Dwie drogi rozchodziły się w lesie,
A ja? Ja obrałem tą mniej uczęszczaną.
I to właśnie wszystko odmieniło.

[marusia_ogoniok]

Moja dusza jest łąką chaotycznych kwieci -
Czasem nęcą ją gwiazdy, czasem usta świeże,
A czasem księżycowe ściele sobie leże
I z niego w wir życiowych rzuca się zamieci.

Moja dusza jest pieśnią lat długich stuleci;
Czasem rzewna, jak święte prababek pacierze,
Czasem myślą goniąca mord, krew i grabieże,
Jak rumak bezwędzidlny, rozhukany leci!

Tej duszy śnią się Święte lub też kurtyzany -
Dym kadzideł, skąpany w bakchicznej wonności -
I wówczas jej weselne śpiewają peany,

Że Rozkoszy potęgą świat powstał z nicości;
Lecz niebawem pokutna znowu w prochu leży
I z żalu na twarz padłszy, w Niebo jasne wierzy.

Nie czas Tobie Mi aaaa kotkitka? Chyba już leć....:(

[caorle]

Włóczykije, Włóczykije
jak się wam na świecie żyje.
Stare porzucacie miejsca,
by gdzie indziej znów zamieszkać.

od Włóczykija

[Gość: Mi]

Są takie noce
od innych łaskawsze,
kiedy się wolno wygłupić,
wolno powtarzać "nigdy" i "zawsze",
wolno słowami się upić,
tylko nie wolno tej nocy pod różą
okraść, okłamać, oszukać,
bo się już będzie
odtąd na próżno
bezsennej nocy tej szukać...

Szukam wiatru w polu,
zapomnianych słów,
śladu łez w kąkolu,
przedwczorajszych bzów.
Szukam wiatru w polu,
jak to trwa i trwa,
chociaż oczy bolą,
szukam w niebie dna...

Są takie noce
od innych ciemniejsze,
kiedy się wolno rozpłakać,
wolno powtarzać słowa najświętsze,
mówić o wróżbach i znakach,
tylko nie wolno tej nocy pod różą
okraść, okłamać, oszukać,
bo się już będzie
odtąd na próżno
bezsennej nocy tej szukać....

Szukam wiatru w polu,
zapomnianych słów,
śladu łez w kąkolu,
przedwczorajszych bzów.
Szukam wiatru w polu,
jak to trwa i trwa,
chociaż oczy bolą,
szukam w niebie dna...

[Gość: Mi]

czas Mi oddać kompa... Nie czas Mi spać...Czas Mi czekać....Czas Mi
powiedzieć...Czas.....

[Gość: Mi]

Muszę odejść....Jestem blisko....B...E....T.....

[marusia_ogoniok]

Mi.... do łóżka.... jutro coś najdę:) i Tobie i Caorle i gościowi* Buziaki
wszyskim.....

[caorle]

Trzymać się proszę!:-)
Pozdr

[Gość: Mi]

O nieba płynnych pogód,
o ptaki, o natchnienia.
Nie wydeptana ziemia,
nie wyśpiewane Bogu
te drzewa, te kaskady
iskier, ten oddech nieba,
w ramionach jak w kolebach
zamknięty. Jak cokoły
drzewa z szumem na poły;
serca jak dzbany łaski,
takie serca jak gwiazdki,
takie oczu obłoki,
taki lot - za wysoki.

Słońce, słońce w ramionach
czy twego ciała kryształ
pełen owoców białych,
gdzie zdrój zielony tryska,
gdzie oczy miękkie w mroku
tak pół mnie, a pół Bogu.

Twych kroków korowody
w urojonych alejach,
twe odbicia u wody
jak w pragnieniach, w nadziejach.
Twoje usta u źródeł
to syte, to znów głodne,
i twój śmiech, i płakanie
nie odpłynie, zostanie.
Uniosę je, przeniosę
jak ramionami - głosem,
w czas daleki, wysoko,
w obcowanie obłokom

Umieram z niepokoju.....odezwij się....

dla marusi_

[Gość: Luty]

Blask ma w oczach, ale gorzkie usta,
Serce, rzeklbys, otwarte, ale kochac nie umie,
Dzisiaj oswiadcza przyjazn, jutro jej zaprzeczy...
Nierowna, ostra, dziwna w swej krnabrnej dumie...

Ludzie, z daleka od nas! latwo sie skaleczyc
Kazdym z nas, jak kawalkiem stluczonego lustra!

A lustro bylo piekne. Bylo diamentowe,
Czyste, wielkie i dobre. Nasze, jednym slowem...

......zgadnij czyje to...

[marusia_ogoniok]

Dzięki... nie mam pojęcia czyje... noblistki?

KIEDY MARZENIU PODDASZ GŁOWĘ........

Marzeniu kiedy poddasz głowę,
Łatwiej ci się zapalić.....
Śnią ci się, wierzysz, rzeczy nowe –
Pragniesz je w mig utrwalić.

Lecz nie wierz w słowa szeptane
I pilnie swoje sny śledź -
Marzą się tylko rzeczy znane,
Nowe zaś trzeba w y m y ś l e ć.

[Gość: Luty]

...nie, nie noblistki...kiedys ci powiem...ja mam sny o zwiedzaniu obcych
planet...przylatuja po mne i sruuu....w kosmos...ale cuda...ksiazke musze na
pisac...dzieki...

[marusia_ogoniok]

Gość portalu: Luty napisał(a):

> ...nie, nie noblistki...kiedys ci powiem...ja mam sny o zwiedzaniu obcych
> planet...przylatuja po mne i sruuu....w kosmos...ale cuda...ksiazke musze na
> pisac...dzieki...


Tej nocy mrok był duszny i od żądzy parny,
I chabry, rozwidnione suchą błyskawicą,
Przedostały się nagle do oczu tej sarny,
Co biegła w las, spłoszona obcą jej źrenicą -
A one, łeb jej modrząc, mknęły po sarniemu,
I chciwie zaglądały w świat po chabrowemu.

Mak, sam siebie w śródpolnym wykrywszy bezbrzeżu,
Z wrzaskiem, który dla ucha nie był żadnym brzmieniem,
Przekrwawił się w koguta w purpurowym pierzu,
I aż do krwi potrząsał szkarłatnym grzebieniem,
I piał w mrok, rozdzierając dziób, trwogą zatruty,
Aż mu zinąd prawdziwe odpiały koguty.

A jęczmień, kłos pragnieniem zezłociwszy gęstem,
Nasrożył nagle złością zjątrzone ościory
I w złotego się jeża przemiażdżył ze chrzęstem
I biegł, kłując po drodze ziół nikłe zapory,
I skomlał, i na kwiaty boczył się i jeżył,
I nikt nigdy nie zgadnie, co czuł i co przeżył?

A ja - w jakiej swą duszę sparzyłem pokrzywie,
Że pomykam ukradkiem i na przełaj miedzą?
I czemu kwiaty na mnie patrzą podejrzliwie?
Czy coś o mnie nocnego wbrew mej wiedzy – wiedzą?
Com czynił, że skroń dłońmi uciskam obiema?
Czym byłem owej nocy, której dziś już nie ma?

[Gość: *]

Jezeli chcesz przyniose ci
na piasku napisany list
ostatnia kropla krwi
Jezeli chcesz ze wspomnień stu
uplote bukiet w ksztalcie lzy
i zloze u twych stop

tylko nie kaz mi
czekac na cud
o jeden dzien dluzej

[Gość: Luty]

"I czegoz ci nie przebacze....."


Real mnie wzywa, do swidania diewoczka...wielkije spasiba...