Chandra

[riebionek]

Witam wszystkich !
Wstałem dziś chyba lewą nogą, nastrój mam podły. Zastanawiam się jakie myśli
i zdarzenia wprowadzają nas w taki stan? Czy poznając przyczynę chandry jest
łatwiej nad nią zapanować? Jak sobie z nią radzicie?

[ziemiomorze]

riebionek napisał:

> Witam wszystkich !
> Wstałem dziś chyba lewą nogą, nastrój mam podły. Zastanawiam się jakie myśli
> i zdarzenia wprowadzają nas w taki stan? Czy poznając przyczynę chandry jest
> łatwiej nad nią zapanować? Jak sobie z nią radzicie?

Mowisz jej 'dziendobry' i bierzesz na kolana; zasypiasz z powrotem, ale z kotem
pod glowa; tropisz, skad przyszla (zameczasz zone rozwazaniami, znajomego
psychiatre pytaniami, wertujesz poradniki) zeby jej urwac leb; wybierasz sie na
zakupy do jakiejs Galerii Kokotow, gdzie wydajesz pol pensji i po raz nasty
stwierdzasz, ze to jednak nie dziala; przypominasz sobie, co zona robi, kiedy
ma pms i to robisz; w porywie desperacji zapisujesz sie na joge, tai-chi i
kigonga.

Ale jesli siadasz z tym do kompa to masz przechlapane,

zet

[riebionek]

Z Twoich słów wynika jasno, że mam odejść od kompa i lecieć na teatry uliczne
co niniejszym czynię. Do Galerii Kokotów nie chadzam, ale gdy mówisz, że to nie
pomaga to tam nie pójdę. Psychiatry znajomego nie mam, psychologom jako całej
grupie zawodowej przestałem wierzyć zniesmaczony ich zachowaniem w sprawie
swojego kolegi, który nieco pobłądził. Żona wyjechała, więc jej nie zapytam.
Nawet nie wiem co to takiego pms? Może napięcie pms? Napiszę jutro, czy mi
pomogło...:-))

[Gość: krish]

pre-menstrual syndrome
po polsku znp

to jest to co powoduje że czasem kobieta gapiac sie w pusta lodówke wrzeszczy
nie...!!!...kurwa!!! T U B Y Ł Y L O D Y !!!

[riebionek]

Gość portalu: krish napisał(a):

> pre-menstrual syndrome
> po polsku znp
>
Po angielsku rozumiem, ale ZNP zawsze kojarzyło mi się ze Związkiem
Nauczycielstwa Polskiego. Muszę przyznać, że jesteś genialny Krish. W tak
prosty sposób (znp=ZNP) wyjasniłeś dlaczego ponad połowa dzieci w Polsce nie
lubi szkoły.:-)

[fnoll]

ja chandrę pacyfikuję wrażeniami - wyjściowymi, muzycznymi, książkowymi,
używkowymi... trudno mi stwierdzić, czy to pomaga, czy nie, ale na pewno
zajmuje czas i uwagę :) a gdy już się oczadzę, okadzę, a następnie powrócę do
relności - chandry zwykle już nie ma, gdzieś się gubi po drodze, na zakrętach

a skąd ona? to rodzaj zmęczenia, którego nie da się załatwić wyspaniem, rodzaj
głodu, na który jedzenie nie pomaga... jakieś trująco-ssące zapętlenie, coś jak
moment, w któym system robi się niestabilny - niby działa, a zamiast drukować
tylko międli papier, mruga światełkami...

reset, kurna, reset!

[riebionek]

fnoll napisał:

> ja chandrę pacyfikuję wrażeniami - wyjściowymi, muzycznymi, książkowymi,
> używkowymi..

Moja intuicja zaprowadziła mnie wczoraj na koncert blusowej grupy "Mikroklimat".
Pomogło! Nawet wiedzieli o czym śpiewać dla mnie:

Powiedz, co ci leży na sercu?
Wiem, że masz coś do mnie
Od rana się boczysz
Odwracasz się plecami
Nie chcesz patrzeć w oczy

Nie czekaj, nie zwlekaj
Tylko powiedz...

Powiedz, co ci chodzi po głowie?
Zmarszczone masz czoło
Milczysz godzinami
Siedzisz sam w pokoju
Bijesz się z myślami

Nie czekaj, nie zwlekaj
Tylko powiedz
Będzie ci lżej...

[fnoll]

o właśnie! zmiana klimatu: mikro-makro, byle było inaczej :)

w pewnym sensie - jednak zdecydowanie NIE MAKRO ;)

kiedyś miałem taki ciekawy przypadek - kompletnie ze mnie uszło powietrze,
ledwo nogami powłóczyłem - i zacząłem puszczać sobie płyty z kolekcji własnej,
przy którejś z kolei - trafiłem! po dosłuchaniu do końca jak za dotknięciem
czarodziejskiej różdżki byłem znów nastrojony

może to chodzi o to, by neurony złapały odpowiednią wibrację?

[riebionek]

fnoll napisał:

> może to chodzi o to, by neurony złapały odpowiednią wibrację?

Wtedy wchodzisz w rezonans z uczuciami i emocjami twórcy i wykonawcy tej muzyki.
Myślę, że obcowanie z każdym dziełem ma takie działanie, nie tylko z muzyką.

Tak, zmęczenie jest tu kluczowycm słowem. A słowa odpocząć-początek-reset mają
ścisły związek. Moje zmęczenie wynika z chaosu, jaki mnie ostatnio ogarnął,
mnóstwo spraw zaczętych, zaległych, pośpiech, który spowalnia. Trzeba by coś
uporządkować, choćby pójść na urlop...:-)

[mskaiq]

Mysle ze aktywnosc pozwala pokonac chandre bo chandra to negatywne mysli.
Ksizaka, muzyka, rozmowa, itp koncza to negatywne myslenie i wszystko wraca do
normalnosci.
Nie mniej wszyscy powinnismy obserwowac nasz poziom negatywnosci, jesli zaczyna
byc meczacy to znak ze nalezy odnalesc radosc i sens. Z wiekiem ten stan
negatywizmu potrafi sie powiekszac, tracimy zludzenia, stajemy sie zgorzkniali
ale wcale tak nie musi byc. To my decxydujemy po ktorej stronie chcemy stac.
srerdeczne pozdrowienia.

[riebionek]

mskaiq napisał:

> Mysle ze aktywnosc pozwala pokonac chandre bo chandra to negatywne mysli.

Chandra to negatywne myśli - z tym bym się zgodził. Jeśli zaś chodzi o
aktywność, to myślę sobie, że chandra może wynikać zarówno ze zbyt małej jak i
zbyt dużej aktywności. Gdy jest zbyt duża aktywność, zbyt wiele spraw na
głowie, zaczyna się wszystko traktować pobieżnie, pracę i inne obowiązki
wykonywać byle jak, przerywać jedno , aby robić coś innego - pilniejszego,
potem to przerwać, by robić jeszcze co innego. Tak wygląda praca w wielu
firmach, przenosi się to na życie osobiste. Ciągłe szarpanie się a zewsząd
słychać tylko: więcej, szybciej, więcej, szybciej....jak w szalonej karuzeli...

chandra unynska w mordobijskim powiecie

[trzykrota]

zdarza sie, nie tylko poetom

coz, przezyc ja trza i juz

[riebionek]

Już wybiegałaś się? Tak szybko?
Pobiegałbym z Tobą, pomaga...
Trzeba tylko unikać mordobijskich dzielnic:-)

[trzykrota]

pobiegalbys? slowo?
wierz mi, ze po 100 metrach zostalabym daleko w tyle
bez kondycji jestem, ale staram sie, oj, staram

[mskaiq]

Mysle ze sama praca nie stanowi takiego problemu. Ja pracuje 70 godzin na
tydzien i nie jestem zmeczony.
W tym co robie nie dopuszczam negatywnych emocji, takich jak pospiech, strach
ze moze cos byc nie tak, czy ocene innych. Daje z siebie tyle ile moge i
dlatego nie mam watpliwosci ze to sie samo wybroni.
Znam stres zwiazany z praca, kidys, pare lat temu przenosilem emocje z pracy na
dom, na moj sen. Czesto bylem zly podejrzliwy ze ktos dziala za moimi plecami.
To byla katorga.
To sie skonczylo, codziennie jestem na plazy i biegam moje 5 km, pare razy
dziennie robie cwiczenia fizyczne. Znalazlem diete, duzo owocow i warzyw i
kontroluje moje emocje i w ten sposob pozbylem sie strachu.
Nie mam chandry, mysle ze decuduje o sobie wiecej niz kiedykolwiek przed tym.
Serdeczne pozdrowienia.

[riebionek]

mskaiq napisał:

> W tym co robie nie dopuszczam negatywnych emocji, takich jak pospiech, strach
> ze moze cos byc nie tak, czy ocene innych.

Czy pośpiech jest emocją? Poczytałem Twoje inne posty, o strachu mówisz w
większości z nich. Domyślam się, że poznałeś jego niszczycielską moc bardzo
dobrze, piszesz o sposobach radzenia sobie z nim. To dodatkowy bagaż na
plecach, nie trzeba pracować 70 godzin na tydzień, lecz 10, aby czuć koszmarne
zmęczenie, potem pojawia się ucieczka w sen i bezsenne noce. To prawda, ze
strachu wynika wiele zła, a może nawet całe zło. Jak sobie z nim radzić, gdy
przyczyna strachu jest rozpoznana? Jak radzić sobie z ludźmi wokół, którzy
snują katastroficzne wizje, narzekają? Dochodzę w tym wszystkim do podobnych
wniosków co Ty: ruch, aktywność i dobre myśli, czasem wbrew wszystkiemu. Czuję
się czasem jakbym chodził po cienkiej linie nad przepaścią. Staram się nie
patrzeć w dół, lecz w przód. Okresowo nie korzystam z TV i nie czytam gazet,
zbyt mnie dołują.:-)

[mskaiq]

Pisze o strachu bo znam go i wiem jak czesto jego istnienie jest nie doceniane
i czesto mylone z innymi powodami. Nauczylem sie przed nim bronic a to oznacza
ze kontroluje siebie. Ja obecnie decyduje ile spie, czy jestem zmeczony a takze
jaki mam nastroj.
Piszesz o ludziach i katastroficznych wizjach i narzekaniu. Spotykam to na co
dzien, kiedys robilem to samo.
Te katastroficzne wizje i narzekania sa skierowane przeciwko nam. W ten sposob
gromadzimy w sobie negatywne mysli i one zastepuja te pozytywne pelne radosci i
sensu.
W pewnym momecie przestajemy sobie z tym radzic i ze strachu rezygnujemy z
wychodzenia z domu, spotykania sie z ludzmi, nie wierzymy innym, podejrzewamy o
zle zamiary itp. Zycie w czyms takim staje sie nieznosne.
Trzeba to przelamac i mozna. Jednym z najwazniejszych rzeczy to przestac
oceniac. Ocena to zwykle krytyka, nie prowadzi ona do niczego innego tylko do
budowania w sobie przeswiadczenia ze nic nie ma sensu, ze ludzie sa
beznadziejni i ze nie da sie zrobic nic dobrego. Krytyka nie buduje, ona
niszczy.
Jesli chodzi o ruch na powietrzu, odpowiednie odzywianie, rezygnacja z kawy czy
herbaty a takze palenia to podstawa do tego zeby czuc dobrze fizycznie. Kiedy
czujesz sie fizycznie dobrze, Twoje mysli automatycznie sa pozytywne. Rowniez
ma to wplyw na Twoj sen i kontrole Siebie. Kiedy kontolujesz Siebie mozesz
wrocic do gazet czy telewizji. Nie potrzebujesz uciekac przed tym bo nie jest
juz zadnym zagrozeniem dla Ciebie.
Serdeczne pozdrowienia.



.

Pływanie

[riebionek]

Był tu długi wątek Melanii o strachu. Ja napiszę o swoim.
Gdy miałem 10 lat topiłem się w jeziorze. Na szczęście był w pobliżu ktoś, kto
mnie uratował. Zaczęło się niewinnie, wypłynąłem na materacu. Pies, z którym
byliśmy, wielki owczarek podhalański podpłynął do mnie i chciał wgramolić się
na materac.

Potem długo uczyłem się pływać, uczyli mnie różni trenerzy, fachowcy...z marnym
skutkiem. Płynąłem głównie dzięki sile mięśni a nie technice. 200 metrów na
kartę pływacką to był szczyt moich możliwości, po przepłynięciu których byłem
prawie nieprzytomny ze zmęczenia osiągając czas 2-3 krotnie dłuższy od innych.
Uwierzyłem w końcu w to, że tak zawsze musi być a zajęć z basenu szczerze
nienawidziłem.

Aż kiedyś pojawiła się Ona, powiedziała, że się nauczę, cierpliwie i
systematycznie poprawiała moje błędy. Zacząłem czerpać przyjemność z pływania,
potrafiłem już pływać kilometrami, ale tylko wzdłuż brzegu. Gdy wypływałem na
środek jeziora ruchy stawały się szybsze i bardziej chaotyczne, pojawiało się
zmęczenie. Zrozumiałem, że tak działa strach. Postanowiłem wówczas przepłynąć
kilkusetmetrowe w poprzek, szerokie jezioro bacznie pilnując, aby ruchy były
spokojne i powolne. Potem już się nie bałem.

Pływanie jest tylko jednym z możliwych przykładów. Analogie do innych dziedzin
życia są czytelne i pomocne w przezwyciężaniu innych strachów. Nawet do języka
weszły powiedzenia: "wypłynąć na szerokie wody" i ewangeliczne "wypłyń na
głębię".:-)

[melanie]

Szczerze podziwiam.Pokonac samego siebie, swoj strach, to jest bardzo trudne.

[riebionek]

melanie napisała:

> Szczerze podziwiam.Pokonac samego siebie, swoj strach, to jest bardzo trudne.

Ale nie byłem w tym wszystkim sam. Miłość mojej żony dała początek temu mojemu
zwycięstwu. Ale są nadal inne strachy...

[melanie]

Moj maz tez ma takie doswiadczenia, i powyzej pasa do wody nie wejdzie. Plywam
bardzo dobrze, i tez probowalam go zachecic przelamac ten strach (fobie?). To
nie jest tak, ze to tylko i wylacznie zasluga zony. Juz jako dziecko poszedles
na treningi. Czyli to jednak twoja wola przezwyciezenia samego siebie.

[riebionek]

melanie napisała:

> Juz jako dziecko poszedles na treningi.

To nie tak było. Na kartę pływacką zdawałem będąc studentem , mając 23 lata. A
zajęcia na basenie były obowiązkowe. Właściwie nie powinni mi byli dać tej
karty za 200 metrów w 15 minut. Swój strach przezwyciężyłem i mauczyłem się
dobrze pływać grubo po trzydziestce.:-)