Perfekcjonizm

[kropidlo5]

Uwazam, ze perfekcjonizm jest niedoceniana zmora wielu ludzi. Perfekcjonizm prowadzi do prokastynacji, marazmu, albo odwrotnie- do pracoholizmu, nalogow, obsesji. Perfekcjonizm utrudnia relacje z innymi i samym soba.
Lepsze jest wrogiem dobrego powiedzial zdaje sie wolter i to jest swieta prawda. Perfekcjonizm jest niewidzialnym zrodlem wlasciwie chyba wiekszosci zaburzen emocjonalnych.
Niska samoocena, poczucie wartosci- bo stawiam sobie za wzor jakis ideal, nieistniejacy.
Lek i strach przed przyszloscia- bo oczekuje, ze wszystko bedzie wedlug planu, a wiadomo ze nigdy nie jest.
Lek przed przeszloscia- surowy samokrytycyzm, poczucie winy, wstyd- wynikajacy z oczekiwania perfkecji wobec samego siebie.
Lek przed ludzmi- wynikajacy albo z obawy, ze okaze swoj brak perfekcji i slabosci, albo ze ludzie okaza sie nie tak perfekcyjni jak oczekuje.
Unikanie wyzwan, ryzyka, strach przed nowym, brak asertywnosci, agresja, uleglosc- wynikaja z oczekiwania, ze albo otoczenie albo ja mam byc perfekcyjne.
Wypieranie sie bledow, klamanie, manipulacje- nic innego jak brak akceptacji dla bycia nieperfekcyjnym.
Kontrolowanie innych, zazdrosc, zawisc, dywersja- zlosc z powodu wlasnego braku perfekcji albo wyobrazonej rzekomej perfekcji innych.
Nie wspominajac o obsesjach, nalogach- ktore sa czystym oczekiwaniem perfekcji w swiecie.

I teraz- jak walczyc z perfekcjonizmem?
1. Uswiadamiac sobie 24 godziny na dobe, ze jest sie tylko i az czlowiekiem, niczym wiecej.
2. Nieporownywanie sie do innych, ani w gore ani w dol.
3. Akceptacja wlasnej omylnosci i slabosci- przyzwolenie dla bledow, niedoskonalosci.
4. Zanizenie oczekiwan wobec innych i swiata ogolnie.
5. Wiecej wdziecznosci i pokory.
6. Spostrzeganei siebie jako czesci swiata, a nie oddzielnego bytu.

i pewnie wiele wiecej, jakies pomysly?

Jakie inne, bardziej praktyczne metody na pozbycie sie perfekcyjnosci?

[1lapaz]

Dodam tylko, ze duża część osób angażuje się w to co robi z innych pobudek niż osiąganie perfekcjonizmu, a zazdrośni obserwatorzy zazwyczaj projektują te wszystkie cechy, o których pisałeś na skoncentrowanego na ulubionej pracy, z zazdrości, że osiąga lepsze rezultaty dzięki koncentracji. Wszystko ma swoją drugą stronę i do wszystkiego można dorobić teorię wynaturzenia.

[kropidlo5]

1lapaz napisała:

> Dodam tylko, ze duża część osób angażuje się w to co robi z innych pobudek niż
> osiąganie perfekcjonizmu, a zazdrośni obserwatorzy zazwyczaj projektują te wszy
> stkie cechy, o których pisałeś na skoncentrowanego na ulubionej pracy, z zazdro
> ści, że osiąga lepsze rezultaty dzięki koncentracji. Wszystko ma swoją drugą st
> ronę i do wszystkiego można dorobić teorię wynaturzenia.


Jak ktos angazuje sie w prace z poswieceniem z innych pobudek to inna sprawa. Nie kazdy pasjonat czy czlowiek sukcesu jest perfekcjonista. Roznica jest taka, ze angazowanie sie z pasji przynosi przyjemnosc, a perfekcjonizm dorazna ulge, bo to przymus wewnetrzny.

Nie popadajmy w skrajnosci, brak perfekcjonizmu to nie to samo co niedbalstwo czy lenistwo. Perfekcjonizm na oko brzmi jak zaleta, ale to wada. Czlowiek i swiat nie jest perfekcyjny i nie bedzie.

Perfekcjonista z zalozenia nigdy nie bedzie zadowolony z efektu, i czesto zamiast na calosci skupia sie na detalach, zupelnie niewaznych.

[apersona]

> Unikanie wyzwan, ryzyka, strach przed nowym, brak asertywnosci, agresja, uleglo
> sc- wynikaja z oczekiwania, ze albo otoczenie albo ja mam byc perfekcyjne.

Oczekiwanie że otoczenie ma być perfekcyjne - mi się to kojarzy z despotyzmem, ale faktycznie jest w tym coś z perfekcjonsty traktującego bliskich jako przedłużenie siebie. Nie widzę związku między uległością, brakiem asertywności a perfekcjonizmem

> Nie wspominajac o obsesjach, nalogach- ktore sa czystym oczekiwaniem perfekcji
> w swiecie.

Proszę rozwin tę myśl

[kropidlo5]

apersona napisała:

> > Unikanie wyzwan, ryzyka, strach przed nowym, brak asertywnosci, agresja,
> uleglo
> > sc- wynikaja z oczekiwania, ze albo otoczenie albo ja mam byc perfekcyjne
> .
>
> Oczekiwanie że otoczenie ma być perfekcyjne - mi się to kojarzy z despotyzmem,
> ale faktycznie jest w tym coś z perfekcjonsty traktującego bliskich jako przedł
> użenie siebie. Nie widzę związku między uległością, brakiem asertywności a perf
> ekcjonizmem


Brak asertywnosci i uleglos wynika z potrzeby bycia 'idealnym' czlonkiem spoleczenstwa. Zyc tak, aby nikomu nigdy nie wejsc w droge, aby wszyscy mnie lubili, aby nie bylo konfiktow. Swiat perfekcyjny, ale nierealny, bo czescia zycia sa roznice w pogladach, potrzebach, preferencjach.
Asertywnosc natomiast to postawa, ktora uznaje istnienie dwoch roznych racji, odmiennych potrzeb i kompromisu.



> > Nie wspominajac o obsesjach, nalogach- ktore sa czystym oczekiwaniem perf
> ekcji
> > w swiecie.
>
> Proszę rozwin tę myśl

Nalogowcy uciekaja od realnego swiata w swiat, w ktorym wszystko jest cacy. cecha wspolna niemal wszystkich nalogowcow jest niedojrzalosc emocjonalna, objawiajaca sie egocentryzmem, czyli przekonaniem, ze swiat powinien byc taki, jak ja chce, a jak nie jest to ja jestem winien albo bo ktos mnie nie lubi.


Zachowania obsesyjne i kompulsje tez sa takim symptomem. Rytualy lub zaklecia maja przywrocic 'zaburzony' porzadek.

[mona.blue]

kropidlo5 napisał:

> Uwazam, ze perfekcjonizm jest niedoceniana zmora wielu ludzi. [...]

Kropidło, trafiłes w dziesiątkę. Ja własnie tak mam. I te rady jak z tym walczyv sa bardzo cennne dla mnie. Dzięki wielkie :D
>

Za co sie nie wezmie - to spe*dole...

[maly.jasio]

Juz dawno wiec doszedlem do wniosku, ze skoro inni zrobia cos lepiej ode mnie,
to niech sie sami biera do roboty...

[jerzy.jan]

Witam,
przede wszystkim perfekcjoniści są trudni w e współżyciu, w każdej dziedzinie chcą być idealni,chcą mieć idealne życie, idealnych partnerów, dzieci , a tak sie po prostu nie da, bardzo często są to osoby samotne.

[kropidlo5]

Tak, albo perfekcjonista terroryzuje swoimi standardami otoczenie, albo tlumi wlasne emocje co tez nie jest dobre, albo w koncu woli zyc samemu.
Mowimy tutaj o dwoch rodzajach parfekcjonizmu, ktore sa sobie bliskie ale nie tozsame. Perfekcjonizm rozumiany potocznie- jako obsesyjna chec zrobienia wszystkiego 'najwyzszej jakosci' oraz 'po swojemu'. oraz psycholgicznie, nieco szerzej, jako nadmiernie surowe ocenianie siebie czy otoczenia. Mowie o tym, bo ten pierwszy ludzie potrafia uznawac za zalete i wrecz nim sie szczycic, albo besztac innych za brakperfekcjonizmu zarzucajac im niedbalstwo czy lenistwo. ale gdy spojrzec na sprawe szerze, jako dysfunkcje, wtedy oczy sie otwieraja.