Postać z Muminków

[mona.blue]

W każdej z postaci w Muminkach można odkryć ciekawe cechy osobowości. Tutaj link do testu, w którym można sprawdzić która postacią z Mummkow jesteś :)

www.moomin.com/en/which-moomin-are-you/
Mi wyszła Mama Muminka :)

[jasieztobazgodze]

You are Moominpappa!😁

[nnn.1]

Snufkin :)

[yadaxad]

"Syndrom Wandy to odpowiednik syndromu Piotrusia Pana u kobiet. Przy czym obraz tego syndromu jest u kobiet skoncentrowany na poczuciu ich kobiecości i roli matki. W obu przypadkach przyczyną są zaburzenia w procesie wychowania. Dzieje się często tak, że matka, będąc chłodna i surowa, nie zaspokaja emocjonalnych potrzeb dziecka. Z drugiej zaś strony jest zaborcza i kontrolująca lub nadopiekuńcza. Od takiej matki dziecko nie jest w stanie się oderwać i przerwać tę psychiczną pę­powinę już w okresie samodzielnego, dorosłego życia. Może też być tak, że matka za wszelka cenę pragnie usa­modzielnić dziecko, a ono jej na złość postanawia zostać bardzo małym dzieckiem. Tak dzieje się przeważnie w ro­dzinach, gdzie dominującą stroną jest kobieta, a męż­czyzna jest bierny i podporządkowany lub nieobecny (du­żo czasu spędza w pracy, nie ma czasu na autentyczne bycie z dziećmi lub opuścił swoja rodzinę i żyje swoim życiem). Przyczyną może być również sytuacja odwrotna: stroną dominującą jest mężczyzna, a kobieta podporządkowuje się mu całkowicie. Natomiast dzieci są często wykorzystywane jako element przetargowy w walce o dominację mężczyzny.

Dziewczynka z takiej rodziny postanawia nie dorastać. Widzi cierpienie matki i decyduje, że nigdy me zostanie kobietą. Kiedy jednak w wieku dojrzałym założy rodzinę, jej rola jako żony i matki jest poważnie zaburzona. We­wnętrznie ta kobieta nadal jest dzieckiem. Może ona nie lubić tej dziewczynki w sobie. Kobieta ta wchodzi w role krytycznego rodzica wobec siebie samej w roli dziew­czynki i utrwala swój infantylizm, w którym dzieli siebie na dziecko i rodzica. Oczywiście – mechanizm ten doty­czy również mężczyzn.

Rzadko udaje się nam, Polakom, zachowywać autenty­cznie. Myślimy: nie wypada, bo inni tak me robią. Nieważne, że w tej chwili mam ochotę skakać, tańczyć i śpiewać, bo rozpiera mnie radość życia. Gdy to uczynię, a inni zobaczą, pomyślą że jestem infantylna. l tu zbliżamy się do istoty infantylizmu: człowiek w pełni dojrzały bierze odpowiedzialność za swoje infantylne zachowania, a niedojrzały – nie.(solaris.pl)"

[mona.blue]

Mi też ten post sprzed dwóch lat wydał się teraz infantylny.

Uważasz, że jestem infantylna?

[yadaxad]

To ciągle kółeczko. Zatrzymaj się przy tym krytycyzmie. Nie o to chodzi bym ja coś uważała. Ty szukasz odpowiedzi dla siebie.

[mona.blue]

Wiem, odnalazłam się w tym opisie, chociaż wcześniej nie zdawałam sobie z tego sprawy właściwie.
Tylko co z tym zrobić?

[mona.blue]

Szukam i w sumie wiem, że brak mi dojrzałości odpowiedniej do mojego wieku. Ostatnio co prawda, jakbym o tym zapomniała i Twój post to mocno uświadomił. Trochę jak obuchem w glowe.

[yadaxad]

Coś dotarło, to przecież dobrze, a ty od razu sobie klapsa dajesz. Po co traktować to - obuchem w łeb, to kara. Potem trudniej o sprawie myśleć. Mów sobie, w takich chwilach - zaświeciło, czy coś innego pozytywnego, to się nie będziesz instynktownie bała, jak po klapsie, o tym myśleć.

[kalllka]

Czasem problem ze znalezieniem albo ustaleniem właściwego sprawcy:
> obuchem w łeb.
Zreszta, jak samas zauważyła, mona, wątek stary i trudno byłoby odnaleźć, sprawcę.
Zreszta jedyna postacią, która w muminkach mogłaby straszyc jest buka.
Ciekawe, przeleciała ci przez pamięc?

[mona.blue]

Teraz nie, ale faktycznie straszyła:)
Kiedyś był nawet wątek o Buce na forum.

[astroblaster]

Tak tak. Dołączam do słów Yady.
Nie powinnaś się karać Monka.
Nie ma tu winy Twojej. Bynajmniej.

Kłania się świadomość znowu. To klucz.

A co rzuca mi się w oczy Monka?
Twoja impulsywna reakcja. Nie dajesz sobie nawet momentu na refleksję. Szukasz i jak coś pasuje to się autowpisujesz. Po co?

Nie ma dojrzałości adekwatnej do wieku. Jest dojrzałość emocjonalna. Ja jej nie osiągnąłem i nie chcę osiągać. I to wszystkich, którzy mnie znają szokuje; niektórzy (większość) to kwestionuje, co mnie śmieszy i pokazuje jak mało mnie znają. Nawet kiedy nie ma masek i tak widzą, co chcą widzieć.

Ten pasaż mówiący o odpowiedzialności za infantylne zachowania jest dobry i kluczowy Monka.

I wiesz, ni chuja nie ma szans, żebyś się od impulsu stała dojrzała (bo już to niby widzisz).
Twój wpis o muminkach, to ściął mnie z nóg.
Pierwsza myśl, co to ma być na tak ważnym tematycznie forum, druga, że może dojdzie dla niezłej dla Ciebie Monka konkluzji. Trzecia, że niektóre nożyce się odezwały a czwarta, że niektóre (na fotelu bujanym robótkę trzepiące) babcino-kalkowe aż przyklasnęły z radości i chętnie by się odezwały, ale ten wstyd i ten jebany Astro...

Moneczka, jeszcze raz namawiam Cię na dobre i otwarte rozmowy z Japońską Córką. Relatywizować można zawsze i wszystko (studia, praca, pasja), ale można też otworzyć się na ‚szerszy’ wariant. Skro Japonka (jak mówisz) nie chce rozmawiać, to na rzeczy jest dużo. Proponuję nie prowadzić rozmowy w sposób ‚ankietowy’ ani od razu narzucając agendę. Trzeba tu czasu i odpowiedniego klimatu. Dobre otwarte rozmowy (bez impulsu i parcia do celu: uzyskania informacji) rozłożone w czasie. Przemyślenia, refleksje i eliminacja impulsu. Możemy to tu konsultować jeżeli miałabyś ochotę. Możesz zagaić Yadę o to, jak zrobić albo co myśli.

Na bank masz tam duże źródło informacji i feed backów. Za Młodą żyć nie będziesz i martwić się na zapas nie powinnaś. A z tego co wiem, tym czego nie znoszą niepełnosprawni, jest kiedy traktuje się ich jak ‚nienormalnych’ (niepełnosprawnych właśnie). Widzisz Monka w swoim wpisie określiłaś ja zdetonowałaś wszystkie granice Młodszej Córki, jak też jak każdą tworzącą się rozmontowujesz na etapie powstawania.

[yadaxad]

Emocjonalność ma się taką jaką się ma. Jej się " nie dodojrzali". Dojrzałością jest wyłącznie świadomość tego co jest grane i jak z tym postępować. Zawsze jest coś, co jest rdzeniem osobowości i świadomość jak zarządzać z zachowaniem , które inni mogą oceniać jako "infantylne", ale jest tylko potrzebną regresją w służbie ego.

[mona.blue]

astroblaster napisał(a):


> Kłania się świadomość znowu. To klucz.

Wiem, ale sama świadomość nie wystarczy, może być początkiem, ale co dalej?
>
> A co rzuca mi się w oczy Monka?
> Twoja impulsywna reakcja. Nie dajesz sobie nawet momentu na refleksję. Szukasz
> i jak coś pasuje to się autowpisujesz. Po co?

Bo na ten temat czasem myślałam, o braku dojrzałości, ale nawet nie wiedziałam, że jest coś takiego jak syndrom Wandy ( jakoś nigdy nie czytałam ani nie oglądałam Piotrusia Pana, a chyba warto byloby). Więc to nie jest taki tylko impuls, ale też powrót do moich przemyśleń.

> Nie ma dojrzałości adekwatnej do wieku. Jest dojrzałość emocjonalna. Ja jej nie
> osiągnąłem i nie chcę osiągać. I to wszystkich, którzy mnie znają szokuje; nie
> którzy (większość) to kwestionuje, co mnie śmieszy i pokazuje jak mało mnie zna
> ją. Nawet kiedy nie ma masek i tak widzą, co chcą widzieć.

A dlaczego nie chcesz osiągnąć dojrzałości emocjonalnej? I czy terapia Ci nie pomagała w jej osiąganiu?

> Ten pasaż mówiący o odpowiedzialności za infantylne zachowania jest dobry i klu
> czowy Monka.
>
Nie bardzo wiem, o co chodzi z tą odpowidzialnocia w tym przypadku.

> I wiesz, ni chuja nie ma szans, żebyś się od impulsu stała dojrzała (bo już to
> niby widzisz).
>
> Moneczka, jeszcze raz namawiam Cię na dobre i otwarte rozmowy z Japońską Córką.
> Relatywizować można zawsze i wszystko (studia, praca, pasja), ale można też ot
> worzyć się na ‚szerszy’ wariant. Skro Japonka (jak mówisz) nie chce rozmawiać,
> to na rzeczy jest dużo. Proponuję nie prowadzić rozmowy w sposób ‚ankietowy’ an
> i od razu narzucając agendę. Trzeba tu czasu i odpowiedniego klimatu. Dobre otw
> arte rozmowy (bez impulsu i parcia do celu: uzyskania informacji) rozłożone w c
> zasie. Przemyślenia, refleksje i eliminacja impulsu. Możemy to tu konsultować j
> eżeli miałabyś ochotę. Możesz zagaić Yadę o to, jak zrobić albo co myśli.
>

Nie bardzo powiedziałabym jak z nią to,mawiać na ten i podobne tematy, ona nie za bardzo lubi psychologiczne rozważania i też nie chciała gm jej za bardzo obciazac moimi problemami.

> Na bank masz tam duże źródło informacji i feed backów.

No mam, nawet w takich codziennych sytuacjach.

a Młodą żyć nie będziesz i martwić się na zapas nie powinnaś. A z tego co wiem, tym czego nie znoszą n iepełnosprawni, jest kiedy traktuje się ich jak ‚nienormalnych’ (niepełnosprawn
> ych właśnie). Widzisz Monka w swoim wpisie określiłaś ja zdetonowałaś wszystkie
> granice Młodszej Córki, jak też jak każdą tworzącą się rozmontowujesz na etapi
> e powstawania.

[mona.blue]

Napisałam obuchem w w łeb bo ostatnio jestem dość rozbita, a to się dołożylo, nie w sensie kary, tylko czegoś niespodziwanego i mocnego.

[mona.blue]

Ale ogólnie masz rację w tym, żeby myśleć o tym bardziej pozytywnie, bo na razie to się zdolowałam i zaniepokoiłam. Myślę o tym czasami, nawet szukałam co to jest dojrzałość, ale w sumie nie mam jasnego obrazu. Czym ona w zasadzie jest?

[yadaxad]

Ty sama dla siebie jesteś dojrzałością. Bo spełnianie, czy staranie się spełniać wymagania jest tylko dopasowywaniem się do poleceń. Im bardziej zdajesz sobie sprawę z siebie, bez względu czy to przez "coś" jest pożądane, czy nie, tym bardziej jesteś dojrzała. I pozwala ci to podejmować świadome decyzje i przyjmować ich efekt. A tylko to jest dojrzałością. Pozwala również na akceptację cudzych świadomości i "dojrzałą" reakcję na konfrontację z nimi. Choćby z córką, by nie zaganiać ją do odpowiedniego pudełka, bo tak będzie spokój, który nie nadejdzie nigdy. Bo tylko nawiązanie kontaktu sprawia, że wiesz co się dziać może. I zapobiegasz nie poleceniami, których i tak nikt nigdy nie przyjmuje, ale pojmujesz co chce i umiesz pomóc.

[mona.blue]

Dzieki, Yadaxad.

[mona.blue]

Wyczytałam też, że dojrzałość emocjonalna to kierowanie się rozsądkiem w podejmowaniu decyzji i w relacjach interpersonalnych, a nie jak dotychczas kierowanie się reakcjami emocjonalnymi.

[mona.blue]

Z tego co wyczytałam w necie to syndrom Wendy to też zbytnie skupianie się na potrzebach partnera i dzieci, zaniedbujac własne potrzeby, brak odpowiedniego zadbania o siebie.

[yadaxad]

Jak się siebie nie zna, to się nie wie o co zadbać. I "głód" rekompensuje nadmiernym dbaniem o innych.

[astroblaster]

I nie fiksuj się tylko znowu na tej Wandzie w 100%. Znowu jesteś kompulsywna Monka.

Yada coś zaprezentowała; coś się wyraziście pokazało (tylko takie ostre obrazy na Ciebie działają).

Nic nie jest czarno-białe poza życiem bordera.
To pomiędzy ta szarość, to właściwy kolor.

Ja piszę Ci o odpowiednim klimacie z Japońską Córką a Ty odpowiadasz, że ona nie lubi z Tobą rozmawiać o psychologii. No to co ja Ci kurwa niby napisałem, co?

Monka czytaj po 4 razy w odstępach co 2-3h i daj sobie chociaż noc na ułożenie.

Teraz zajarałaś się Wandą i za chwilę nie będziesz lubić jak wszystkie kaczki, Niemców.

Monka erwache. Erwache Monka.

[mona.blue]

Nie wiem po prostu jak prowadzić takie rozmowy z córką. Dziś się kontrolnie zapytałam, czy uważa, że jestem niedojrzała emocjonalnie i stwierdzila, że tak. Ale jest już noc teraz w Japonii i czekam na odpowiedź jutro dlaczego tak uważa.

[yadaxad]

To Monie nie pomoże. To tylko ucieczka od tego co poruszyło. Szybko zasypać. Wiadomościami, poznawaniem teorii. Ale wyskoczyło i znowu coś kruszy w skorupce. A Mona ma swój punkcik, do którego nie chce się zbliżyć, bo na strachu przed nim buduje swoją konstrukcję.

[mona.blue]

Jaki to punkt?

[yadaxad]

Nawet jakbym wykombinowała jaki, to o to bym cię od niego oddaliła. To jest tylko twoja ochota rozszyfrowania siebie. To, że to obudowujesz to widać. Ale co to jest, to twoja sprawa. I wcale nie chodzi o to, by to neutralizować, zmieniać zaraz, może nie trzeba wcale, bo wszystko w funkcjonowaniu zmienia jeśli tylko ma się to nazwane, świadome. Ale wciąż drapiesz swój mur, tak że wszystko przed tobą.

[astroblaster]

Pewnie, że jej nie pomoże.
Ale zaświeci jak Wanda.
Może też wprowadzić coś ‚inaczej’ w relacjach bilateralnych.

Jest też Polska Córka.
Z odciętymi dłońmi i i odcięta od swoich potrzeb, bo o granicach póki co nie ma co wspominać.

Teraz jest Mona impuls i Mona kompulsja.

Ja odpuszczam temat. Nie lubię biegać w koło własnego ogona. A Dzień Swistaka to lubię jak się upalę, bo sam go sobie ‚inaczej’ kreuję.

Tu film się stale zacina i to jakby strata czasu. Poza tym wkurwiające to jak brzęcząca nad głową plujka.

Mona, to nie jest prawdziwe życie.
To we wspólnocie tym bardziej, ale już teraz w 100% rozumiem po co Ci to.

[yadaxad]

Taki cykl księżycowy. Może Moona Blue.

[astroblaster]

Tak tak, Mona Blue Moon haha
Nie tylko wokół krąży, ale i do niego wyje*

*co jest wszak moją domeną...
...cause I’m a Luxeerwolf and was born under a bad sign with a blue moon in my eyes😈🔥🤟
youtu.be/nW3LikcBL68

[astroblaster]

Odpowiedź Monka, jest w moim poprzednim wpisie. Dojrzałość(nie) też jest na rzeczy; jak też (powiedzmy, że tak przypuszczam, czyli jakby pewny jest Astro) na rzeczy jest o roli matki (wcześniej żony), czy też nieco odwracając nieco: statusie córek.

Monka, dodam, że Cię lubię. I kibicuję.

[mona.blue]

Dzięki Astro.

[mona.blue]

Też to do mnie dotarło. W sumie od dawna wiem, że powinnam tak do końca odciąć te pepowine, czasami wydawało mi się, że już to zrobiłam, ale widzę że nie do końca.
I też wiem, że daje za mało wolnosci jednej z córek i ostatnio staram się coś z tym zrobić, tylko to nie jest łatwe, bo ona jest niepełnosprawną. Ale widzę, że za dużo jej narzucam, za mało uzgadniam i boję się o jej przyszłość.

[astroblaster]

No i jak Yada przywoła publikację, to jest i na temat i mucha (nawet plujka) nie siada.

Moneczko a Ty czytaj, czytaj, czytaj i dobrze analizuj

[mona.blue]

Niestety sama analiza nie wystarczy, chociaż to już jest coś. Potrzebna byłaby zmiana myślenia i działania.

[101lulilaj90]

Ja nie lubiłam Muminków jako dziecko. Dzisiaj z kolei, przerażają mnie niektóre postaci jak te małe duszki i ten wielki stwór, którego tak się bali.

[afq]

mam w nosie czy to infantylne
jestem Mała Mi!

[afq]

"Złośliwa, czasem nieco agresywna indywidualistka. Mówi to, co myśli, i robi to, co chce. Mimo to ma bardzo pozytywny stosunek do życia"

nie sposób żebym się wypierał