Jak wyjsc z samotnosci?

z deszczu pod rynnę

[ulena1]

Ewuś.
A mnie zaczepił jakiś facet na GG. Gadamy od października i usilnie próbuje
mnie namówić na spotkanie. Jednak ja czuję, ża absolutnie do siebie nie
pasujemy (pod żadnym względem). On cały czas gada o sobie a ja muszę się zmagać
z samotnością i wariatem.
Czasami się zastanawiam czy tylko to pierwsze nie byłoby lepsze :)
Ulena

Pozrdawiam - aby do wiosny

Ale co z _ewa????

[Gość: empatka]

czacik sobie spokojnie trwa poltora roku, ale ostatni udzial _ewy zanotowano
chyba rok temu...

Gdzie jest autorka tego WSZYSTKIEGO? Ostatecznie od lipca 2002, gdy rozpoczela
ten watek, tomoglo sie bylo duuuuzo zmienic, a my tu wciaz obsypujemy Ja
radami...

Oby zreszta tak bylo!
Ale - Ewka! Daj znac!

Pozdrowek moc!

_ewa = ewa_new

[ewa_new]

_ewa = ewa_new, swego czasu Gazeta "nakazala" wymiane nickow zaczynajacych sie
od kreseczek, kropeczek i takich tam... ja tu bywam ;-) dosc czesto.
pozdrawiam

[Gość: empatka]

czesc, Ewo (new, zatem:-)))!
A myslalas kiedys o tzw. "zmianie srodowiska"? O wyjezdzie, zmianie pracy i
wszystkiego?
Teraz jest mnostwo szumu wokol UE, potrzeb rozdmuchanej eurokracji w Brukseli,
otwierania sie nowych rynkow dla nas.
Nie wiem jak stoisz jezykowo i jaka dziedzina sie zajmujesz, ale czasami taka
totalna zmiana wszystkiego na raz dobrze robi.Najpierw jestes tak zajeta
ukladaniem sobie wszystkiego na nowo, ze nie masz czasu na smutki, bo uwaga
jest calkowicie pochlonieta, a potem, jak juz czujesz grunt pod nogami, to masz
takie poczucie satysfakcji, ze generalnie jestes do przodu z samopoczuciem...
A funkcjonowanie w innym jezyku troche zmienia nasza osobowosc. W angielskim
zwlaszcza - to jest jezyk nastawiony na paplanie. Mozna gadac 2 godziny nic nie
mowiac, w wiekszosci sytuacji trzeba i wtedy cala ta "sztywnosc" ucieka w kat,
nawet jak sama nie zauwazysz.A potem gadawszy z rodakami w rodzimym jezyku
zachowujesz sie automatycznie bardziej luzacko, otwarcie - mniej formalnie, co
u nas niestety wciaz pokutuje...
Wiem, ze ten pomysl nie gwarantuje zalatwienia Tej Najwazniejszej Kwestii,
dodatkowo naraza na oderwanie sie od swojskosci i przyjaciol, ale zwieksza
jednoczesnie szanse na poznanie nowych ciekawych osob, spojrzenie na wszystko z
innej perspektywy (na Te Kwestie rowniez). No i oczywiscie - w Europie Zach. i
USA radosnych i otwartych singli w Twoim wieku i daleko starszych jest cale
mnostwo, wiec nie bylabys skazana na towarzystwo samych par. W ogole - cala
perspektywa by Ci sie zmienila...

Myslalas o tym, czy pomysl jest calkowicie od czapki?
Powtarzam - nie znam dokladnie Twojej sytuacji "branzowo-edukacyjnej", ale z
przesledzenia dotychczasowych mejli wynika, ze jestes wyksztalcona
dobrze,inteligentna (co widac od razu po stosowanym sarkazmie) bystra i ciekawa
swiata!A do takich swiat nalezy, prawda?

Pozdrawiam goraco!
Pisze z doswiadczenia.

[Gość: ciekawska]

Witam!
Odkrylam to forum zaledwie wczoraj wieczorem, na razie przestudiowalam dopiero
jakies 215 pierwszych postow i z 17 ostatnich i tak sie zastanawiam...

Watek trwa poltora roku, zgromadzil chyba rekordowa liczbe forumowiczow, lwia
czesc jest zaangazowana dosc powaznie i powraca, tak tez czyni autorka
pierwotna...A skad wiadomo, ze to jest rzeczywista sytuacja?
A co Wy na taki scenariusz:
Przyszly autor pracy magisterskiej/licencjackiej/ dowolnej prowokuje taka
sytuacje. Ostatecznie Polacy nie maja opinii narodu az tak angazujacego sie w
problemy innych ludzi, ze ewenement takiego rozleglego w czasie i liczbach
zaangazowania to calkiem niezle zjawisko socjologiczne...A co, jakby sie
okazalo, ze Ewa wcale nie istnieje? Nie ma 31 lat i nie jest samotna od zawsze
(no, prawie zawsze). A co jakby autorem okazal sie byc ustawiony 25-40 latek.
Zona, dom, dzieciaki. Na boku sobie dorabia "status naukawy". Ostatecznie dla
takich potrzeb jakbym miala wymyslec fikcyjna kobiete tez dalabym jej na imie
Ewa, jesli robilabym podobne "badania" o facetach - przedstawilabym sie
jako "Adam, 45-latek, swietne wyksztalcenie, kariera w korporacjach m-
dzynarodowych, krach, wywalaja mnie z pracy, zona ode mnie odchodzi, mam 45
lat..."i sto innych scenariuszy...

Nie chce nikogo obrazac, oczywiscie, tylko tak calkiem hipotetycznie przemknelo
mi przez mysl...
(jakis czas temu warszawskie Krakowskie Przedmiescie bylo zalane fala mlodych
wzglednie zaniedbanych ludzi wyludzajacych od przechodniow kase. Jakis czas
potem okazalo sie, ze normalni studenci robili jakies badania na temat zachowan
Polakow/Warszawiakow - reakcji spolecznych na ten problem...) Symulacja jedna z
szeroko rozwinietych metod naukowego researchu...

Jesli zas Ewa istnieje to udzielono Jej juz tylu calkiem madrych rad, zdobyla
taka popularnosc, ze az trudno uwierzyc, ze nic nie drgnelo przez tyle
miesiecy...Ale milo, ze wciaz wraca na to forum!
Inny fenomen tego forum to taki, ze w dyskusjach nt niektorych artykulow Gazety
glos zabiera jakis straszny prymityw (nie tylko, ale czesto sie zdarza - na 20
postow jakies 5 jest wulgarnych), a tutaj - ku milemu zaskoczeniu wszystkie
glosy sa kulturalne i na poziomie. I co wiecej - naprawde przejete
sprawa...Jest to budujace!

Pomyslal ktos o tym?

CIAO!

[ulena1]

Skro wątek się pojawił (nieważne kiedy) i ludzie się tym interesują to czy ważne
jest, czy Ewa istnieje? Jeżeli nie ta - to inna istnieje. Gdyby nikomu nie
przytrafiło się to co Ewie niebyłoby wątku. Skoro zainteresowanie jest tak
olbrzymie mamy tu prawdopodobnie doczynienia z wieloma samotnymi osobami
(inaczej by ich tu nie było).
A skąd wiesz, że od tamtej pory "coś" nie drgnęło? Przecież sama napisałaś, że
przeczytałać tylko 215 postów.

Pozdrawiam - byle do wiosny

Dlatego, bo...

[Gość: ciekawska]

...poza PIERWSZYMI 215 przeczytalam tez ostatnich 17! (teraz zreszta jestem
przy jakims 250 :-))))))
Ale masz racje - w sumie nie to jest wazne i oczywiscie, ze takich Ew jest cale
mnostwo! I Adamow tez tyle, ze oni sobie z tym (w wiekszosci przypadkow)
potrafia lepiej radzic...

Pozdrawiam!

[Gość: rufus]

Nie wiem czemu sadzisz ze mezczyźni lepiej sobie radzą z samotnoscią. Z tego co
wiem jest calkiem przeciwnie, moze tylko mezczyźni rzadziej o tym mowią.
Dopiero dzisiaj przypadkiem trafilem na to forum i ten watek. Jestem troche
starszy, skonczylem 37 lat, ale gdybym mial napisac o sobie to moglbym wkleic
pierwszy post Ewy prawie go nie zmieniając. Przeczytalem kilkadziesiat
pierwszych wątkow a potem oczywiscie przeskoczylem na koniec zeby zobaczyc jak
Ewa z tego wyszla, i widze ze jeszcze jej sie nie udalo. Optymistyczne jest to
ze tylu ludzi sie tu zaangazowalo; juz samo ten fakt moze wprawic w lepszy
nastroj.

[Gość: Ciekawska]

Czesc, Rufus!

Sadze, ze faceci sobie radza z tym problemem znacznie lepiej dlatego, bo...nie
odczuwaja ogromnej presji kladzionej im na barki przez Babcie, Ciocie,
kolezanki Rodzicow i generalnie jakies ogolnospoleczne przesady. Ja pierwszy
raz w zyciu zaczelam sie z Kims spotykac, gdy mialam 17 lat i trwalo to raptem
4 miesiace. Kolejna Wazna Osoba pojawila sie dopiero 4 dlugie, samotne, smutne
lata pozniej. Glownie po to, bym po paru latach mogla dojsc do wniosku, ze
przez ostatnie miesiace w tym zwiazku bylo mi tak samo samotnie jak przez te
poprzednie puste 4 lata. Potem dosc szybko poznalam Najcudowniejszego Mezczyzne
Swiata (nie bez wad, nie bez wad :-))) i od ponad roku jestesmy Malzenstwem.
Sek w tym, ze w miedzyczasie cala rodzina zdazyla polozyc na mnie kreske. Z
grubsza od konca podstawowki Babcie zagadywaly niewinnie dlaczego jeszcze nie
mam chlopaka, a od konca liceum to byla mowa tak, jakbym w ogole juz dobijala
co najmniej emerytury i jak sie "nie zalapie" tej wiosny to zmarnowane zycie
gotowe.(Juz nie wspomne jaka sensacje w Rodzinie wywolal fakt pojscia samej na
studniowke - w klasie bylo 7 dziewczat i 23 facetow, wiec ja nie rozumialam w
czym rzecz, ale rodzinka odebrala to juz jako ostatni znak, ze "nic ze mnie w
tej materii nie bedzie") Gdy trwal ow nieszczesny paroletni zwiazek bez przerwy
padaly pytania o date slubu, bo dzieci nagle nalezaloby zaczac rodzic. Jak
skonczylam 25 lat (tuz po zakonczeniu owego zwiazku), to juz dla wszystkich
bylo jasne, ze nic z tego. Jakbym poszla do Karmelu Bosego to reakcje moglyby
byc dokladnie takie same. Tymczasem moj brat, raptem starszy ode mnie o poltora
roku nie tylko, ze w ogole takich komentarzy nie musial wysluchiwac od prawie
zawsze, tak teraz, gdy wciaz jest sam (po kilku mniej lub bardziej powaznych
zwiazkach) jest tak zajety praca, kariera i "samorozwojem", ze chyba nawet nie
mialby czasu, zeby kims sie zainteresowac (chcialby bardzo, ale praktycznie to
nie wiem - chyba musialby sie umawiac na randki miedzy 23:00 a 6:00 bez
weekendow).Na dodatek On jeszcze nie wie, czy w ogole chcialby zostac w Polsce,
czy wyjechac, wiec tym bardziej nie zwiazki Mu teraz w glowie. I co On slyszy
od calej Rodziny? Ze jest wspanialy, madry, zdolny, inteligentny. Ze teraz to
wlasnie czas na rozwijanie siebie a na Rodzine to ma jeszcze mnooostwo czasu.
On w tym roku skonczy 30-stke i OCZYWISCIE, ze ma mnostwo czasu. Tylko, ze
kobieta slyszac od podstawowki, ze w zasadzie to powinna dorwac meza jak
najszybciej chocby nie wiem jak to wszystko ignorowala to po paru latach to
jednak zaczyna siedziec gdzies w glowie i w chwilach slabosci wylazi na wierzch
i tylko poteguje STRACH przed samotnoscia powodujac, ze coraz gorzej ten stan
znosi. Ja mam dopiero 28,5 roku. I juz slysze, ze powinnam sie pospieszyc z
dziecmi. I bynajmniej nie od Babc, bo juz nie zyja, ale od osob swietnie
wyksztalconych, z duzych miast, w okolicach 40-55 lat...No i jak tu nie myslec,
ze Polska wciaz jest krajem cokolwiek zacofanym? Bo to nie jest, ze to moja
Rodzina i znajomi sa dziwaczni, podobny problem ma mnostwo moich kolezanek,
znajomych, itp...

To chyba zdecydowanie za obszerna odpowiedz na Twoje i tak retoryczne pytanie,
ale chyba glownie chcialabym podtrzymac ten watek...Bo chociaz nie dotyczy mnie
teraz, to zdecydowanie wiecej lat spedzilam borykajac sie z tym problemem niz
cieszac stanem obecnym, wiec wiem, jak to boli. A wciaz dochodza nowi
forumowicze i chocby dla nich warto ten watek podtrzymac...

Pozdrawiam wszystkich goraco!

[ewa_new]

Mowiac szczerze nigdy slyszalam ani od dalszej, ani od najblizszej rodziny
pytan w rodzaju: czemu nie wyszlas czy nie wychodzisz za maz? Dla mnie to
akurat nie stanowi problemu. Nie czuje presji otoczenia. Czuje za to presje
wlasnego wieku, wlasniej atrakcyjnosci fizycznej, bo co by nie mowic, to
wlasnie atrakcyjnosc fizyczna jest pierwszym wabikiem, zbyt malo znaczacym, by
na tym opierac znajomosc, ale w pierwszej chwili liczy się wlasnie to.

[dorotaa6]

ale czy naprawdę atrakcyjność fizyczna jest zbyt mało znaczącym elementem w
zwiazku? Myślę, ze jest ogromnie ważna, nie tylko w momencie zawierania
znajomości, choć wtedy jest chyba decydująca, zwłaszcza dla faceta......
ciągle słysze od róznych facetów, ze są wzrokowcami i to absolutna prawda.....
Oczywiście czasem :) poza ładną buzią i ciałem szukają jeszcze czegoś, ale
często to właśnie podstawa....
Nie chcę być źle zrozumiana, wśród inteligentycvh kobietek sa ładne i te
brzydsze, i zazwyczaj te ładniejsze są wybierane....
ale widzisz Ewo- zazwyczaj nie znaczy zawsze....
Jestem rozwódką i poznaje teraz smak samotności, często zastanawiam się, czy
jestem jeszcze wystarczająco atrakcyjna żeby ułożyć sobie zycie, teoretycznie
tak, podobam się, ale z drugiej strony, prawie nigdy nie podobam się facetom na
któych mi zależy....więc nie jest dobrze...
A mam kolezanki, niezbyt atrakcyjne (delikatnie mówiąc), które są bardzo
szczesliwe, maja swietnych, zapatrzonych w nie (o dziwo) mężów..
więc jak to jest z tą atrakcyjnością..
a może chodzi jednak o to szczęście w życiu, którego mi brak a inni je maja,
kto wie
pozdrawiam

[ewa_new]

dorotaa6 napisała:

> prawie nigdy nie podobam się facetom na
> któych mi zależy....więc nie jest dobrze...

Witaj Doroto,
Mi tez sie to wlasnie czasem przytrafia. Nawet calkiem niedawno. Kolega z
pracy, juz zreszta chyba o tym wspominalam, zaproponowal romantyczny wieczor, a
ja nie moge, nie chce. Zastanawialam sie nawet, w czym tkwi tajemnica? Moze w
tym, ze wobec niego jestem swobodoba i bardziej naturalna, niz kiedy ktos wpada
mi w oko. Pozdrawiam

Dociekanie

[stary_nudziarz]

Może Twój problem bierze się stąd, że nie potrafisz kochać? (zakochać się?)

[dorotaa6]

Niestety potrafie,
tylko nie mam już chyba siły na kolejna nieszczęśliwą, nieodwzajemnioną miłość,
chyba nie ma gorszego uczucia....

[stary_nudziarz]

dorotaa6 napisała:

> Niestety potrafie,

Niestety? Pomyśl kim byłabyś, gdybyś nie potrafiła kochać.

> tylko nie mam już chyba siły na kolejna nieszczęśliwą, nieodwzajemnioną
miłość, chyba nie ma gorszego uczucia....

Czy miłość nieodwzajemniona musi być nieszczęśliwą?
Ja na przykład nigdy nie chciałbym wyzbyć się miłości do swego dziecka, nawet
jeśli ono by jej nie odwzajemniało.

[dorotaa6]

Tylko, że ja mam na myśli miłość do mężczyzny,
taka, nieodwzajemniona miłość jest zawsze nieszczęśliwa, zawsze niewyobrażalnie
boli..

Moje życie tak sie potoczyło, że nie mam dzieci...
Mogę się tu żalić, moge siebie zadręczyć na śmierć a niczego już nie zmienie..
D.

Psychoanalizy cd.

[stary_nudziarz]

dorotaa6 napisała:

> Tylko, że ja mam na myśli miłość do mężczyzny,
> taka, nieodwzajemniona miłość jest zawsze nieszczęśliwa, zawsze
niewyobrażalnie boli..

A ja miałem na myśli miłość jako dawanie siebie drugiemu. Może w tym tkwi
problem, że nastawiasz się na branie i jesteś sfrustrowana, kiedy życie rozmija
się z oczekiwaniami.

> Moje życie tak sie potoczyło, że nie mam dzieci...
> Mogę się tu żalić, moge siebie zadręczyć na śmierć a niczego już nie zmienie..
> D.

Możesz, tylko po co? Zajmij się czymś co sprawia Ci radość, a nie będzie tak
źle. Zapewniam, że samotność potrafi wynagradzać.

[jmx]

stary_nudziarz napisał:


> A ja miałem na myśli miłość jako dawanie siebie drugiemu. Może w tym tkwi
> problem, że nastawiasz się na branie i jesteś sfrustrowana, kiedy życie
> rozmija się z oczekiwaniami.

Na tym polega brak wzajemności - chce się dać wszystko ale tej drugiej osobie
nie jest to do niczego potrzebne. Ona cię nie potrzebuje...

[stary_nudziarz]

jmx napisała:

> Na tym polega brak wzajemności - chce się dać wszystko ale tej drugiej osobie
> nie jest to do niczego potrzebne. Ona cię nie potrzebuje...

Wiem na czym polega brak wzajemności, zastanawiam się tylko czy musi on być
przyczyną rozpaczy.

[dorotaa6]

czy brak wzajemności musi być przyczyną rozpaczy?
pewnie nie, kiedy masz 15-18 lat i całe zycie przed soba, szybko przechodzisz
nad tym do porządku dziennego..

ale kiedy jesteś kobieta 30 letnią, masz za sobą nieuade małżeństwo i marne
perspektywy na to, że cokolwiek jeszcze w Twoim życiu będzie normalne- tak,
wtedy brak wzajemności moze doprowadzić do rozpaczy....
Mnie doprowadza,,

Nie wiem skad, na jakiej podstawie czerpiesz sowje domysły, że nie potrafię
kochać.....nie rozumiem tego......
Jak mozna mówić komuś, kto jest samotny, zrozpaczony, ze jego samotność wynika
z tego, ze nie potrafi kochać....
Wiesz co ja czuję? że mam w sobie niewyobrażalne pokłady uczuc- których nikt
nie chce, a na pewno nie cche ich człowiek, o którym marzę....i nie jest to
jeden przypadek, tak jest zawsze
pozdr
D.
ps a samotność, naprawde wierzysz w to, ze samotnosć moza dac nam coś
dobrego????przeciez to absurd, samotność jest straszna, przerażająca.....

[stary_nudziarz]

Widzę, że się nie rozumiemy i chyba nie potrafimy zrozumieć dlatego odpowiem
jedynie na Twoje ostatnie pytanie:
> naprawde wierzysz w to, ze samotnosć moza dac nam coś
> dobrego????przeciez to absurd, samotność jest straszna, przerażająca.....

Ja nie tylko w to wierzę, ja tego doświadczam.
MfG

[dorotaa6]

to współczuję
Nie wierzę żadnej samotnej osobie, któa mówi, ze jest jej dobrze w
samotności..poprostu nie wierzę......chyba, ze naprawdę są ludzie pozbawieni
uczuć, emocji, pragnień, którzy wystarczaja sami sobie w życiu- to chyba jest
skrajny egoizma, zresztą nie wiem jak to nazwać....

pogodzić się z samotnością- pewnie mozna, czasem po prostu trzeba, ale mówić,
ze mi z tym dobrze?
nie uwierze nigdy
ja nie potrafię nawet się pogodzic

[j_ar]

a co tu nie wierzyc? czemu traktowac ludzi wg szablonu, ze trzeba byc z kims?
sa ludzie, ktorzy nie potrafia byc szczesliwi bedac samotnuymi, a sa ludzie,
ktorzy wtedy wlasnie odzywaja, bo maja czas dla siebie i nie czuja sie wcale
samotni, moga realizowac swoje plany i marzenia,ktore nie byly by mozliwe bedac
z kims

[dorotaa6]

ok, niech będą, ja im tego szczęścia nie zabiorę.
ale widzsiz wydaje mi się to wbrew naturze człowieka- nie potrzebować bliskości
z drugą osobą, więzi emocjonanlnej lub po prostu seksu..
ale to moze tylko ja jakaś dziwna jestem....
D.

[jmx]

dorotaa6 napisała:

> ok, niech będą, ja im tego szczęścia nie zabiorę.
> ale widzsiz wydaje mi się to wbrew naturze człowieka- nie potrzebować
bliskości
>
> z drugą osobą, więzi emocjonanlnej lub po prostu seksu..
> ale to moze tylko ja jakaś dziwna jestem....
> D.

Człowiek potrzebuje wielu rzeczy a czasem tak się składa, że ich nie ma.
I to już od danej osoby zależy jakie znajdzie sobie miejsce na świecie, czy
będzie zadowolona (bo każdy stan ma swoje plusy i minusy) czy nie.
A potrzebę bliskości czy ciepła mogą również zaspokajać przyjaciele czy
znajomi, nie tylko ta przysłowiowa "druga połówka".

No tak...

[stary_nudziarz]

dorotaa6 napisała:

> to współczuję
> Nie wierzę żadnej samotnej osobie, któa mówi, ze jest jej dobrze w
> samotności..poprostu nie wierzę......chyba, ze naprawdę są ludzie pozbawieni
> uczuć, emocji, pragnień, którzy wystarczaja sami sobie w życiu- to chyba jest
> skrajny egoizma, zresztą nie wiem jak to nazwać....
> pogodzić się z samotnością- pewnie mozna, czasem po prostu trzeba, ale mówić,
> ze mi z tym dobrze?
> nie uwierze nigdy
> ja nie potrafię nawet się pogodzic

Teraz już chyba wiem dlaczego jesteś samotna.

[jmx]

Trochę się powymądrzam, z góry przepraszam ;-)

> Nie wiem skad, na jakiej podstawie czerpiesz sowje domysły, że nie potrafię
> kochać.....nie rozumiem tego......
> Jak mozna mówić komuś, kto jest samotny, zrozpaczony, ze jego samotność
wynika
> z tego, ze nie potrafi kochać....

Chyba można... Nie akceptując siebie, swego stanu, nie można, moim zdaniem
stworzyć szczęśliwego trwałego związku. Sama mówisz, że sytuacja się powtarza,
więc to raczej nie może być przypadkowe. Żeby kochać trzeba dawać. Ale dawanie
pustki czy tęsknoty za drugą osobą nie stanowi dobrego fundamentu do związku.
Każda samotność jest inna bo każdy człowiek jest inny ale można (a nawet
trzeba) ją... oswoić. Czego Ci życzę :-).

[dorotaa6]

dziękuję Ci bardzo:)
Tobie i innym panom, którzy tak trafnie doknali "psychoanalizy" mojej skromnej
osoby:
oto cała prawda o mnie- jestem pusta, nie potrafię kochać, nie mam do
zaoferowania drugiej osobie nic oprócz pustki i bezgranicznej tęsknoty za drugą
osoba..
I wszystko to na podstawie kilku moich krótkich wypwoiedzi odn. postu o
samotności....
no cóż- to przykre, cholernie, nic nie wiedząc o drugiej osobie- krzywdzić,
ale dzięki, choc ja wcale nie prosiłam o diagnozę....
D.

[Gość: elf]

> Żeby kochać trzeba dawać. Ale dawanie
> pustki czy tęsknoty za drugą osobą nie stanowi dobrego fundamentu do związku.

Prawdziwa milosc ma to do siebie, ze zaczyna rozkwitac dopiero wtedy, gdy sie
juz spotka ta wlasciwa osobe. Wtedy wlasnie ta "pustka" zaczyna sie nagle sama
z siebie wypelniac tak, ze i my mamy rowniez cos do "dawania".

> Każda samotność jest inna bo każdy człowiek jest inny ale można (a nawet
> trzeba) ją... oswoić.

Teoretycznie samotnosc mozna "oswoic", nie myslec ciagle o tym, zapelnic jakos
caly swoj czas, ale zawsze w koncu nadejdzie taka chwila, ze poczujemy sie sami
i zdani tylko i wylacznie na siebie. Bez zadnego oparcia w kims drugim. Predzej
czy pozniej ktos/cos nam to uswiadomi. I wtedy to boli i to bardzo.

[jmx]

Gość portalu: elf napisał(a):

>
> Prawdziwa milosc ma to do siebie, ze zaczyna rozkwitac dopiero wtedy, gdy sie
> juz spotka ta wlasciwa osobe. Wtedy wlasnie ta "pustka" zaczyna sie nagle
sama
> z siebie wypelniac tak, ze i my mamy rowniez cos do "dawania".

Moim zdaniem tak nie jest. Nic się nie zapełni "samo z siebie".
To też jest pułapka "jak kogoś poznam to się wszytsko zmieni" - a tak naprawdę
nic się nie zmieni jesli my i nsze nastaiwnie się nie zmienią. Bo pustkę,
samotność, brak wypełnienia można czuć także będąc w związku (i wielu ją
czuje), więc to wskazuje, że to nie jest "problem" partnera/jego braku ale
naszego wnętrza.

> Teoretycznie samotnosc mozna "oswoic", nie myslec ciagle o tym, zapelnic
jakos
> caly swoj czas, ale zawsze w koncu nadejdzie taka chwila, ze poczujemy sie
sami
>
> i zdani tylko i wylacznie na siebie. Bez zadnego oparcia w kims drugim.
Predzej
>
> czy pozniej ktos/cos nam to uswiadomi. I wtedy to boli i to bardzo.


1. Oparcie może dawać nie tylko życiowy partner.
2. Nikt za nas życia nie przeżyje, nawet najbardziej kochająca osoba więc w
obliczu problemów i tak jesteśmy zdani na własne siły, bo sami się musimy z
nimi uporać.

[Gość: elf]

> To też jest pułapka "jak kogoś poznam to się wszytsko zmieni" - a tak
naprawdę
> nic się nie zmieni jesli my i nsze nastaiwnie się nie zmienią. Bo pustkę,
> samotność, brak wypełnienia można czuć także będąc w związku (i wielu ją
> czuje), więc to wskazuje, że to nie jest "problem" partnera/jego braku ale
> naszego wnętrza.

Mozna miec bogate wnetrze i jednoczesnie czuc pustke. A poznajac kogos drugiego
zmienia sie z reguly nasze postrzeganie swiata, a nie swiat jako taki. I o to
chyba wlasnie chodzi.

> 1. Oparcie może dawać nie tylko życiowy partner.
> 2. Nikt za nas życia nie przeżyje, nawet najbardziej kochająca osoba więc w
> obliczu problemów i tak jesteśmy zdani na własne siły, bo sami się musimy z
> nimi uporać.

Jako dzieci najczesciej mamy oparcie w rodzicach. Czujemy, ze oni sa przy nas i
zawsze nas we wszystkim wspieraja. Bedac osoba dorosla to wsparcie, albo
inaczej ta akceptacje dla nas samych daje nam z reguly nasz zyciowy partner. Tu
nie chodzi o rozwiazywanie jakichkolwiek problemow, bo tego musimy dokonac
sami. Chodzi tu raczej o podtrzymanie na duchu, o dobre slowo, ktore dodaje
wiary w samego siebie i we wlasne mozliwosci.

[jmx]

stary_nudziarz napisał:

> Wiem na czym polega brak wzajemności, zastanawiam się tylko czy musi on być
> przyczyną rozpaczy.

Nie musi. Ale czasem bywa...

[j_ar]

> A ja miałem na myśli miłość jako dawanie siebie drugiemu. Może w tym tkwi
> problem, że nastawiasz się na branie i jesteś sfrustrowana, kiedy życie
rozmija się z oczekiwaniami.

ale jak mozna porownac milosc do doroslej obcej osoby z miloscia do wlasnego
dziecka?... dziecko, chociazby bylo najgorsze to jednak bedzie zawsze w nas, a
kochany dorosly kiedy niszczy nam zycie to po prostu mozna dac mu kopa w dupe.
Dziecko akceptujesz z jego wadami i kochasz je bo jest, a od osoby z ktora sie
wiazesz oczekujesz wparcia, zrozumienia, bezpieczenstwa.

Cóż to jest miłość?

[stary_nudziarz]

j_ar napisał:

Dziecko akceptujesz z jego wadami i kochasz je bo jest, a od osoby z ktora sie
wiazesz oczekujesz wparcia, zrozumienia, bezpieczenstwa.

Przepraszam ale byłem przekonany, że rozmawiamy o miłości, nie o oczekiwaniach.

[j_ar]

> Przepraszam ale byłem przekonany, że rozmawiamy o miłości, nie o
oczekiwaniach


ach rozumiem, wachanie kwiaaatkow, pisanie wierszy, wspolne cerowanie
skarpetek...no fakt, zagalopowalem sie z tymi uczuciami :(

No cóż...

[stary_nudziarz]

j_ar napisał:
> no fakt, zagalopowalem sie z tymi uczuciami :(

W moim życiu wszystko jest małe z wyjątkiem miłości.

Dowod na moje istenienie... ;-)

[ewa_new]

Dzis jest juz wprawdzie 7 lutego, a watek zalozylam 6 lipca 2002 roku. Minal
rok i 7 miesiecy. Sporo. Troche sie w moim zyciu pozmienialo, choc dotyczy to
glownie pracy. W zyiu osobistym znacznie mniej. Nadal jestem sama. Nie testuje
niczyjej wrazliwosci. Napisalam pierwszy post, bo chcialam sie wyzalic. I tak w
sumie jest do dzisiaj: zagladam tu zwykle, gdy dopada mnie smutek. Ale pisalam
tu tez przed rokiem, gdy wydawalo mi sie, ze miedzy kolega a mna cos sie
zaczyna. Niestety szybko sie skonczylo. Odnosze wrazenie, bo nigdy tego
drobiazgowo nie liczylam, ze pisze tu wiecej pan, niz panow. Tak jak gdyby
panowie bali sie samotnosci, starali sie jej unikac.
Podrawiam
ewa_new
PS. Dowodow na moje istnienie brak.

[Gość: Empatka]

Tez uwielbiam reportazowe opowiadania Hanny Krall!

Sciskam Cie i na razie!

a moze by tak zmienic nastawienie...

[Gość: Doswiadczona]

Jezeli przez te poltora roku nic sie nie zmienilo, to moze pora zmienic
nastawienie do calej sprawy..
bo z jednej strony chce Pani byc z mezczyzna, cala dusza i calym cialem /cialo
tez sie przewijalo w watku/, ale z drugiej strony, to pisze Pani ze nie jest
flirciara itp.
Niestety,aby miec mezczyzne, trzeba go najpierw spotkac, a potem pouwodzic.....
Takie jest zycie...
Oczywiscie nie zrobi sie tego siedzac w domu i wymyslajac jaki on ma byc.
Niestety skoro przez poltora roku pisania nie zmaterializowal sie, to juz sie
nie zmaterializuje....
Potem bedzie mozna pieknie opowiadac jak to spojrzal i zakochal sie bez
pamieci, ale najpierw trzeba pokrecic sie po swiecie i pobywac /nawet mozna
utworzyc watek - dziewczyny nie wiecie gdzie tu fajni faceci bywaja ..../
no i powdzieczyc do panow, bo na skwaszona, smutna, zaniedbana myszke pewnie
nikt nie bedzie mial ochoty.
A wlasnie jest karnawal, wlasciwa pora na szukanie towarzysza...
I to od dawna tak bylo, po to byly bale, potem potancowki, wieczorki, teraz sa
dyskoteki i co tam jeszcze.
No i druga sprawa nie zakochiwac sie tak od razu, bo do tego ma pani sklonnosci
wystarczy jeden jego telefon lub e-mail....a juz nadzieja.. i po co tak.
Przeciez to nieskuteczne, a nawet zniechecajace.
Prosze pamietac, ze mezczyzna to zdobywca, ceni to co SAM zdobyl i to ciezka
praca, cos co jest na wyciagniecie reki i gotowe do wziecia nawet moze go nie
skusic, ani zainteresowac.
Glowa do gory, ma Pani dopiero 32 lata!
Przeciez to piekny wiek.

Trochę inaczej

[Gość: Mała]

Kochani ja nie wierzę,że ten wątek umrze:-) I zgadzam się z wymienioną tu w
którymś poście opinią, że to bardzo mądra dyskusja. Ale postanowiłam się Was
poradzić w trochę odwrotnej kwestii, czyli jak do samotności wrócić. Mój
przyjaciel rozstał się obecnie z dziewczyną, byli razem przez pięć lat. Nie
miałam pojęcia,że az tak go to rozbije, dosłownie zaczyna wszystko zawalać
(mówię o pracy w szczególności). Wydaje mi się nawet że ma początki depresji.
Ja wiem, jak to jest kiedy się ludzie rozstają tylko że chyba jest pewna
granica tego bólu. I może on akurat tego udźwignąć nie może. Może faceci mogą
mi coś tutaj poradzić. Już nie wiem jak mu pomóc, poza tym że staram się przy
nim być. Pozdrawiam,Mała

[majewskaania]

Wiesz ktos kiedys napisał "SAMOTNY W SAMOTNOŚCI POŻERA SIE SAM. WŚRÓD WIELU
POŻERA GO WIELU A TERAZ WYBIERAJ" i uwierz mi ze czasem samotnośc jest lepsza
od bycia z kimś na siłe. Mam 30 lat od 3 lat jestem mezatka (a raczej bylam -
obecnie w separacji) mamy dwoje malutkich dzieci i co ani jednej rocznicy
ślubu... Jestem sama a mam dwoje dzieci za ktore jestem odpowiedzialna i ktore
potrzebująmiłości i czułości a co ze mną? Maż niby jest bo mieszkamy razem ale
ochodzi go tylko on sam i nikt wiecej. WIekszośc znajomych sądzi ze mam
szcześliwe zycie a ja umiweram z samotności w pustych ścianach inie mam z kim
czasem pogadać . Powiesz ze mam chociaz dzieci - ok to jest cudowne tylko ze na
starcie maja spiepszone życie inienormalną rodzine Czasem zazdrosze tym co sa
sami wolni - nie warto nic robic na sile czasem mozna sie grubo pomylic. mimo
ze czuje sie pokrzywdzona przez los(a raczej meza) to wierze ze jeszcze bede
szczesliwa ikochana i moje dzieci tez i wiec nie trac nadziei i zyj swoim
zyciem badz soba i uwierz bo wiara czyni cuda ANia.

[plec_zenska]

ja nie czytalam wiecej niz Twoj list i powiem Ci gdzie pies pogrzebany: "albo
on mnie, albo ja jemu nie przypadlam do gustu" - to ludzi trzyma w samotonsci;
ja jestem super ekstra swietna, i mam za soba amrmie delikatnie odstawionych
mezczyzn; lgna do mnie bo ich akcpetuje z duza latwoscia; ja nie mam jakis
takich: mi sie to nie podoba; kocham wszystkich ludzi, mezczyzn i kobiety;
ludzie nigdy nie sa ulomni; sa co najwyzej zagubieni, niepewni siebie etc;
trzeba ich oswoic, zaczynaja byc soba i zycie z nimi jest just beautiful;
otworz sie na na drugiego czlowieka a on otworzy sie na Ciebie; nie umiesz sie
otworzyc? zacznij od kogos, na kogo to ocenie mniej Ci zalezy; a potem przenos
to na jakies tam sobie uznane za bardziej ambitne cele; powodzenia

[plec_zenska]

a co do tego: jestem super ekstra swietna - po to to pisze, bo kontynuacja tej
mysli jest: nie potrzebuje mezczyzny, ktorym to, ze jestem super etc, udowodnie
przed innymi;
a cos mi sie tak wydaje (tj dalabym sobie glowe uciac), ze ludzie pod tym katem
sobie kogos tam dobieraja (tj sie zakochuja)

[j_ar]

zeby udowodnic komus cos - to sie zakochuja? taki tu jest wniosek? bo cos slabo
zalapalem ta piekna mysl....;)

[plec_zenska]

tak, wlasnie tak;

chcemy byc dumni z siebie, z niej/nigo, z dzieci; a co to ma wspolego z
Miloscia?
niech ma pieniadze, albo zna przynajmniej poczet krolow poslkich; a po co to?

[j_ar]

> tak, wlasnie tak;
>
> chcemy byc dumni z siebie, z niej/nigo, z dzieci; a co to ma wspolego z
> Miloscia?
> niech ma pieniadze, albo zna przynajmniej poczet krolow poslkich; a po co to?


hmm.. a wlasnie, ze nie, kiedy zakochujemy sie to nie dlatego, aby udowodnic
cos komus, tylko, dlatego, ze tak jest... a dumni jestesmy nie dlatego aby sie
sycic i puszyc przed innymi, tylko dlatego, ze wewnetrznie radosc jest w nas
bez potrzeby udowadniania innym i pokazywania 'spojrzcie, jacy my szczesliwi i
dumni' - nie ma wtedy potrzeby dowartosciowywania sie porzez ludzi

[Gość: lolo32adwokat]

naprawde swietnie rozumiem to co opisujesz, przez wiele lat miotalem sie,
obsesyjnie szukalem tej jedynej, a to w klubach, a to na necie, bez
skutku.mialem pretensje do calego swiata, do ludzi ze potrafia byc szczesliwi a
ja nie, coraz bardziej zamykalem sie w swoim rozpaczliwym swiecie,zaczynala sie
we mnie rozwijac depresja, mimo ze jestem czlowiekiem silnym, nie poddajacym
sie trudnosciom zycia, ta kropla przepelnila kielich...rzucilem wszystko w
diably, i net i nocne zycie, powiedzialem sobie stanowczo tak dluzej byc nie
moze...moj wzrok skierowal sie w strone o jakiej raczej nie
myslalem...poszedlem do kosciola...i o dziwo zobaczylem tam takich samych ludzi
cicho placzacych pod nosem, nie wiem czy nie z tego samego powodu co
ja...dowiedzialem sie pozniej ze Wielkim Pomocnikiem w szukaniu wymarzonej zony
jest sw. Jozek...na poczatku dosc sceptycznie i z wielkim przekasem zaczalem z
nim konwersacje na temat "czy moze pomoc takiemu glupkowi" jak ja, ktory
praktycznie wiekszosc zycia odwracal sie do niego plecami...z czasem zaczynalem
wierzyc ze ta jedyna istnieje na swiecie...zmienilem swoje podejscie do zycia i
nadal sie modlilem. Nie minely 4 miesiace jak na mojej drodze pojawila sie ona-
kobieta majaca wszystkie te cechy, ktore pragnalem:dobra, kreatywna, serdeczna,
z pasja zycia...Strzała Józka dotknela nas oboje...dzis jestem szczesliwym
mezem od 5 lat... na swiecie drepcza dwie male nozki-owoc naszej
milosci...zainwestowalem w nadzieje i to sie oplacalo najbardziej...Jestem w
stu procentach przekonany, ze aby spotkac ta wymarzona osobe trzeba skulic uszy
i isc po pomoc do tego ktory sie na tym zna...Nie traktuj mojego maila jako
manifest nawroconego grzesznika, potraktuj to jako przyjacielska rade,
sprawdzona na wlasnej skorze. Jestem szczesliwy i chce takiego szczescia dla
innych. Nie czekaj dluzej,zostaw wszystko to co nieskuteczne i idz tam gdzie
czeka na Ciebie antidotum na Twoja samotnosc.
ps. pod moim listem może podpisać sie wiele szczęśliwych par z kregu moich
znajomych, ktorzy odnalezli sie dzieki pomocy Jozka.Gdybys chciala ta modlitwe
napisz na ogolnym, dopisze z checia. Odwagi!!!!

[angrzel]

Czy moge prosic o te modlitwe? Zalogowalam sie, wiec mozna wyslac do mnie mailem
A ze swojej strony gratuluje szczescia i zycze powodzenia


Gość portalu: lolo32adwokat napisał(a):

> naprawde swietnie rozumiem to co opisujesz, przez wiele lat miotalem sie,
> obsesyjnie szukalem tej jedynej, a to w klubach, a to na necie, bez
> skutku.mialem pretensje do calego swiata, do ludzi ze potrafia byc szczesliwi
a
>
> ja nie, coraz bardziej zamykalem sie w swoim rozpaczliwym swiecie,zaczynala
sie
>
> we mnie rozwijac depresja, mimo ze jestem czlowiekiem silnym, nie poddajacym
> sie trudnosciom zycia, ta kropla przepelnila kielich...rzucilem wszystko w
> diably, i net i nocne zycie, powiedzialem sobie stanowczo tak dluzej byc nie
> moze...moj wzrok skierowal sie w strone o jakiej raczej nie
> myslalem...poszedlem do kosciola...i o dziwo zobaczylem tam takich samych
ludzi
>
> cicho placzacych pod nosem, nie wiem czy nie z tego samego powodu co
> ja...dowiedzialem sie pozniej ze Wielkim Pomocnikiem w szukaniu wymarzonej
zony
>
> jest sw. Jozek...na poczatku dosc sceptycznie i z wielkim przekasem zaczalem
z
> nim konwersacje na temat "czy moze pomoc takiemu glupkowi" jak ja, ktory
> praktycznie wiekszosc zycia odwracal sie do niego plecami...z czasem
zaczynalem
>
> wierzyc ze ta jedyna istnieje na swiecie...zmienilem swoje podejscie do zycia
i
>
> nadal sie modlilem. Nie minely 4 miesiace jak na mojej drodze pojawila sie
ona-
>
> kobieta majaca wszystkie te cechy, ktore pragnalem:dobra, kreatywna,
serdeczna,
>
> z pasja zycia...Strzała Józka dotknela nas oboje...dzis jestem szczesliwym
> mezem od 5 lat... na swiecie drepcza dwie male nozki-owoc naszej
> milosci...zainwestowalem w nadzieje i to sie oplacalo najbardziej...Jestem w
> stu procentach przekonany, ze aby spotkac ta wymarzona osobe trzeba skulic
uszy
>
> i isc po pomoc do tego ktory sie na tym zna...Nie traktuj mojego maila jako
> manifest nawroconego grzesznika, potraktuj to jako przyjacielska rade,
> sprawdzona na wlasnej skorze. Jestem szczesliwy i chce takiego szczescia dla
> innych. Nie czekaj dluzej,zostaw wszystko to co nieskuteczne i idz tam gdzie
> czeka na Ciebie antidotum na Twoja samotnosc.
> ps. pod moim listem może podpisać sie wiele szczęśliwych par z kregu moich
> znajomych, ktorzy odnalezli sie dzieki pomocy Jozka.Gdybys chciala ta
modlitwe
> napisz na ogolnym, dopisze z checia. Odwagi!!!!

[Gość: reni]

Ja też chętnie poznam tę modlitwę do Józka.
Podaj ją pliz...........

Przeobrażenie

[ulena1]

Witam!
A ja znalazłam dobry sposób na to, żeby nie zadręczać się z powodu samotności.
Kiedyś bałam się spotykać na randkach, duskotekach i temu podobnych imprezach -
bałam się bo myślałam, że każda rozmowa i każdy taniec musi prowadzić ... do
jednego (bliższego zapoznania się). W tej chwili mam to w nosie. Uświadomiłam
sobie, że bycie samą wcale nie jest takie złe. Przecież mam znajomych w pracy,
mam przyjaciół - a to że nie mam z kim spotkać się po pracy....no cóż, może to
i lepiej - trochę sobie odpocznę, więcej porobie rzeczy naprawdę pożytecznych.
Uważam, że bycie w związku to strata drogocennego czasu. Trzeba poświęcać tej
osobie masę czasu ........... a tak jestem WOLNA.
Innym plusem całej tej sytuacji jest to, że nie boję się żadnych spotkań - bo
przecież i tak chcę być sama, więc nic mi nie grozi :)
Pozdrawiam - czuję wiosnę :)

[Gość: zocha]

Jak sie nie ma co sie lubi, to sie lubi, co sie ma.Ale powaznie; mysle, ze
tylko czlowiek ograniczony, pusty, bez zainteresowan, moze martwic sie tym , ze
jest sam(otny). Samotnosc poza tym, to stan cywilny, ktory nie zagraza
rozwodem. Samotnosc jest cudowna ;tyle czasu , tyle mozliwosci, zadnych
obowiazkow, w nastepnym zyciu na pewno wybiore samotnosc...do samotnosci (tak
jak i do wolnosci) trzeba dorosnac..dojrzec...pozdr.

[Gość: elf]

Oj ludziki, czemu inne osoby wypowiadajace sie w tym watku okreslacie ciagle
jako "puste", "ograniczone", "bez zainteresowan" itd jednoczesnie wcale ich tak
naprawde nie znajac? A przeciez z wiekszosci wypowiedzi wynika raczej, ze osoby
te sa ciekawe, inteligentne, z poczuciem humoru. To, ze ktos lubi sobie w necie
od czasu do czasu ponarzekac to wcale jeszcze nie swiadczy o tym, jakim tak
naprawde jest czlowiekiem. Na codzien moze to byc bardzo fajna osobka, tylko
czasami miewa gorsze chwile i wtedy przychodzi sobie tutaj popisac.

[nom73]

... a może PRZEBUDZENIE? :-)
Podobno żeby kogoś pokochac trzeba być właśnie wolnym, nie przywiązywać się do
nikogo ani niczego, nie uzależniać, więc jesteś na dobrej drodze.

Powodzenia. :-)

[Gość: reni]

I jeszcze jedno. Wiecie kobiecie jest trudniej zaakceptować samotnośc, bo
wszystkie marzenia o dzieciach i rodzinie oddalają się. A zegar biologiczny
tyka...

Meżczyzna może poznać młodszą kobiete, mieć z nią dzieci, itd. Kobieta biegu
lat nie odwróci. Owszem zostaje adopcja, ale to juz nie to samo...
Wydaje mi się ze to czy jesteśmy sami czy nie jest w dużej mierze sprawa
przypadku.
Ja nie jestem odludkiem, poznaję dużo ludzi, w sumie raczej łatwo nawiązuję
kontakty, ale tego jedynego jeszcze nie spotkałam.
Przewijało sie kilku ale nie było nam po drodze...
Takie życie.
trzymajcie isę wszyscy którym samotność doskwiera... Wiosna więc i nadzieja na
lepsze :-)

Krytyka polskich facetow ;)

[Gość: amy]

ale cos w tym chyba jednak jest... a przynajmniej czesto bywa
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13183&w=12452808&a=12536450
ps. Ewcia a co tam u Ciebie slychac?

[Gość: amy]

Tak mi sie wlasnie cos przypomnialo a propos facetow.
Kiedys bylam przez jakis czas w Niemczech, wiec mialam okazje do porownania
sobie Polakow i Niemcow. Ciekawe, ze wlasnie w Niemczech zainteresowali sie
wreszcie moja osoba faceci w moim typie, a w kraju wzbudzam zainteresowanie
wylacznie wsrod polglowkow. Dodam, ze ten "moj typ" oznacza madrego, ciekawego
swiata, otwartego, pelnego radosci faceta potrafiacego interesujaco rozmawiac
(!!!) ze mna godzinami na rozne ciekawe tematy, natomiast "polglowek" to po
prostu totalny nudziarz mowiacy wylacznie o sobie, swoich osiagnieciach,
posiadanej kasie itepe.
Tez juz jestem po 30 i tak sie wlasnie zaczynam zastanawiac czy nie powinnam
aby poszukac tej swojej drugiej polowki wlasnie wsrod obcokrajowcow skoro
znajomi rodacy sa troche nie teges.

[Gość: Aneta32]

Ewo!!!!!!!!!!!!!znam to!!!!!!!!!!!!!nie jesteś sama!!!!!!!!!!!!

[katesandra]

Bez sensu.Przez całe życie uważłam miłość za coś w rodzaju
przyzwolenia,niewolnictwa.To kłamstwo:nie istnieje miłość bez wolności i na
odwrót.Ten kto czuje się wolny,kocha bezgranicznie. A ten, kto kocha
bezgranicznie, czuje się wolny. W miłości nie można się wzajemnie ranić, bo
przecież każdy odpowiada za własne uczucia i nie ma prawa potępiać drugiego.
Czułam się zraniona, gdy traciłam mężczyzn na których mi zależało. Dziś jestem
przekonana, że nikt nikogo nie traci bo nikt nikogo nie może mieć na własność.
I to jest prawdziwe przesłanie wolności : mieć najważniejszą rzecz na świecie i
nie posiadać jej.
A nawet jeśli go straciłam to przeżyłam jeden dzień szczęścia. Świat jest, jaki
jest, i każdy dzień szcześcia graniczy niemal z cudem.
Namiętność sprawia że przestajemy jeść,spać,pracować. Buż nasz spokoj. Obraca w
niwecz całą przeszłość.
Nikt nie lubi,kiedy jego świat rozsypuje się na kawałki. Dlatego ludzie próbują
przewidzieć zagrożenie i go unikać, bo dzięki temu udaje im się podejrzeć
kruchą konstrukcję,która i tak ledwo stoi. Są tacy którzy postępuja inaczej :
rzucaja się na oslep w wir namietnosci, w nadzieji, że ona rozwiąże wszystkie
problemy. Składają na barki innych całą odpowiedzialność za własne szczeście i
całą wine za własne niepowodzenia. Bronić się przed namietnością czy jej slepo
ulec? Co jest mniej niszczycielskie? Nie wiem.

cos o mnie :)

[Gość: wiewciu]

23 lata, kawaler, miły, uczciwy, wesoły, punktualny, pracowity, szuka tej
jednej jedynej.
kontakt [e-mail]
(więcej o mnie www.squir.com/art.htm) :]

sorks, nie mogłem się powstrzymać :)

a tak wracając do tematu, wiem że łatwo mówić, ciężej coś zrobić w tej sprawie,
sam nie umię podrywać dziewczyn, i wszystkie z którymi mie kiedykolwiek coś
łączyło to mnie pierwsze zaczepiły, a nie odwrotnie!
niestety szczęścia w miłości niemam, a to mi się trafia dziewczyna która
mieszka zbyt daleko, i po dłuzszym czasie wkoncu znajduje se kogos innego, tam
na miejscu, albo inna która ciągle traktuje jako sponsora, albo trzecia która
jest nieletnia i mimo ze nic zlego bym jej nie zrobil, to jej rodzice zagrozili
mi sądem, jesli będziemy sie wciąż spotykać.
no cuż.. takiego jakoś pecha mam :/
i zawsze mi jest przykro kiedy poraz nty jestem u cioci czy wójka i się mnie
pytają czy mam dziewczynę akurat kiedy jestem samotny..
tez odwracam glowę na ulicy kiedy widzę całującą się parę, bo wtedy chce mi się
płakać.
sam niewiem jak to robią niektórzy moi koledzy, którzy bez problemu podrywają
po kilka dziewczyn naraz :)
ja próbowalem juz wszystkiego, np. specjalnie chodzilem wczesniej na uczelnię
aby pogadać z dziewczynami które rysowały cos na zajęcia (jako że sam też
rysuję), innym razem kupiłem se sportowy samochód i zabierałem jakieś
dziewczyny z przystanków, tudzież autostopowiczki, naprawde próbowałem
wszystkiego wszystkiego wszystkiego, i co? nic, jakoś ciągle zostaję sam, mimo
że zawsze staram się jak moge. staram się być miły i szczery, ale jakoś nie
potrafię przywiązać do siebie tej drugiej osoby tak aby była przy mnie juz na
zawsze.
A Teraz chcę se kupić pieska, od dawna chciałem, bo wszystcy znajomi mają a ja
też bardzo lubię zwierzęta, taki piesek nigdy cię nie oszuka, nigdy cię nie
zostawi, nie będzie powtarzał setki razy ze cię kocha, zeby potem odejść do
innego, ale nie tylko to, jakoś mimo woli przewija mi się mysl ze teraz bede
mogl zagadać do dziewczyn które czasem widuję na spacerze z pieskami, ale tak
bez niczego zacząć rozmowe jakoś ciężko :)
cuz.. widac jeszcze sie nie poddaję, ale sam niewiem na ile mi sił jeszcze
starczy..

[Gość: elwi]

Chociaż mam troszeczke mniej lat to czuje się bardzo podobnie i choć nie znam
recepty na tą sytuację to wiedz , że jest ktos kto Cię rozumie, może to
chociażw malutenkim stopniu Ci pomoże......

[Gość: Ted]

Witaj Ewo...
Zajrzałem tu przez reklamę. To co pisałaś - pisałaś 2 lata temu. CIekawe, czy
jeszcze tu zaglądasz, a przede wszystkim: ciekawre, czy te 2 lata zmieniły coś
w Twoim życiu, tzn. czy już nie jesteś samotna? No i czy ta cała dyskusja na
forum CI jakoś pomogła w zmianie podejścia do siebie, otoczenia, innych ludzi,
tej drugiej połówki?
kiedyś usłyszałem nierealny i "szajbnięty" pomysł, lecz genialny w swej
prostocie. Jeśli ktoś jest samotny, niech przyjdzie w jakieś wyznaczone miejsce
o wyznaczonej porze. I co? Automatycznie przestaje być ssamotny, bo zejdzie się
tłumek ;-). Sprowadezając to do realnych wymiarów: Wystarczy, by osoby samotne
otywarcie się do tego przyznały, a wtedy właściwie przestałyby być samotne :-).
Poza tym chyba trzeba rozróżnić pojęcia: samotności i brak zrozumienia ze
strony otoczenia, czyli wyobcowanie. To, co nas najbardziej boli, to
najczęściej to drugie. Sama zauważyłaś, ze nie masz zbyt wielu znajomych. Czyli
to nie jest (lub był) tylko problem braku tej drugiej osoby, ale też problem z
brakiem osób przyjaznych wokół siebie. I od tego - moim zdaniem - trzeba
zacząć "walczyć z samotnością": od zbudowania trwałych relacji z przyjaznym
otoczeniem. Miłość to tylko jeden z elementów - oczywiście ważny. Ale osobiście
nie sądzę, by ktoś samotny przestał być tak naprawdę samotny, znajdując tylko
tę drugą osobę. Raczej kojarzy smi się to z "zamknięciem na otoczenie", co
prędzej czy później wyjdzie na wierzch w formie frustracji i "przejedzenia"
związkeim, gdy z "zapatrzenia "przejdzie on w koleją fazę....
Pozdrawiam CIę serdecznie, jeśli tu jeszcze zaglądzasz, i chętnie poczytam, co
się u CIebie dzieje ;-)
Swoją drogą: wybrałaś chyba dobre rozwiązanie, jeśli chodzi o walkę z
samotnością. WIem, zę znajomości wirtualne sa niezobowiązujące i przez
większość nie traktowane poważnie, ale kto powiedział, że ten anał komunikacji
(bo tym jest tak naprawdę) jest gorszy od innych?
Pozdrawiam CIę serdecznie raz jeszcze.

Tadeusz

[Gość: Ted]

Hej, to jeszcze raz ja!
Przejrzałęm całe forum. Imponujące objętością! Przejrzyj je i zwróć uwagę, jak
bardzo zaabsorbowałaś sobą ludzi, jak wiele osób intereuje się Tobą, myśli o
Tobie, dopinguje Ci. Jeli nadal sądzisz,że jesteś samotna, to... jesteś w
błędzie :-) Tu jest całe mnóstwo osób regularnie piszących i rozmawiajacych.
Myśle, ze wiele osób chciałoby mieć takie grono zainteresowanych, jak masz Ty.
Więc to jest chyba jakoiś sukces, nieprawdaż? Nie poprawiło Twej samooceny i
samopoczucia?
Pozdrawiam.
T.

[Gość: antidotum]

to forum jest reklamowane... ciekawi mnie jak jestes prawdziwa. i jak prawdziwe
sa twoje problemy..

jezeli chcesz porozmawiac . zostawiam maila

[e-mail]

[Gość: samotnyyyy]

Witam
Poczytalem sobie z jakies 100 moze 150 watkow i czasami sie zgadzam czasami wrecz zastanawiam sie czy ten kto to pisal wie co to znaczy byc samotnym. Moze wydaje sie niektorym ze wystarczy inaczej popatrzec na swiat i wszystko sie zmienia. Niestety zycie daje bardziej w kosc nizby sie wydawalo. Jestem troszeczke przed 30 i jestem samotnym facetem. Mam ten problem od juz nie pamietam kiedy. Nie uwazam sie za nieatrakcyjnego a wrecz podobno jestem bardzo przystojny, zabawny, mily, uroczy i kochany czy jak tam to sie nazywa bo tyle juz slyszalem. I mimo tych "niesamowitych" zalet jakie podobno mam jakos nie odczuwam aby ktos sie mna interesowal. Nie wazne ile razy i z kim sie spotykam wszystkie odchodza szybciej niz jestem wstanie zapamietac ich imiona to oczywiscie zart ale tak to jest w przyblizeniu. Najlepsze jest to ze tez zawsze slysze ze jest fajnie ale wlasnie pokochalam innego i zostanmy "dobrymi znajomymi". Zeby byc dokladnym przez te wszsytkie lata zadna powtarzam zadna dziewczyna nie wykazala jakiegokolwiek zainteresowania moja osoba. Mowicie ze to niemozliwe, musiala sie ukrywac. Ale co mi po takiej co np. sie ukrywa i obserwuje z okna przeciwnego bloku. Nigdy sie o niej nie dowiem i tak w kolko. Jestem naprawde tolerancyjny nie szukam idealu i niesamowitego ciala. Patrze i czuje jak mnie tyka od srodka. Potem zostaje jeszcze tylko kubel zimnej wody i tydzien dezorientacji i znow jestem samotny. Tak bylo od kiedy tylko pamietam i zeby wyjasnic pare spraw nie jestem kolebka smutku i zalu. Mimo to jest jak jest i troche mnie to drazni bo 30 sie zbliza i jest juz blisko :P hehe. Jak widzicie moj problem jest troche inny ale dotyczy samotnosci.
Jak bedziecie chcieli to napisze cos jeszcze aby temat rozwinac
Pozdrawiam :)

[Gość: A.]

a ja nie wiem czy mam problem. Bo ja była w długim związku. Wkrótce skończę 26
lat i od 1,5 roku jest sama :)) Sama ale nie samotna. Umiem być w związku i
umiem być sama. Jestem wdzięczna losowi za to co było i z niecierpliwością
patrzę na to co będzie. A pewnie będzie dużo piękniej :) Już w tej chwili
czuję, że chciałabym Kogoś pokochać - bardzo mocno. pozdrawiam

A. [e-mail]

[Gość: Samotnaa]

hej :) Samotność to zła jędza, która radość z serca wypędza..Wbrew pozorom też
jestem samotna. Wbrew pozorom bo mam małego synka, wielu znajomych.ale brakuje
mi ukochanej osoby.. Pewnie nie ja pierwsza i nie ostatnia mam taki problem.
Wiele razy próbowałam to zmienić, lecz się nigdy nie udawało, ale ja wciąż mam
nadzieję, nie trace jej....Jeśli masz ochote na rozmowe to zostawiam swojego
E-maila [e-mail] lub zapraszam na rozmowe na gg :)to moj
nr.7074337

[Gość: piotr]

Myślisz ,że tylko ty masz taki problem ja mam 34 lata i ciągle
sam!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
nie ma sie komu wyzalic!!!!!!!!!!

[fara25]

Mam wrażenie, że Ty swoją postawą blokujesz ewentualne zainteresowanie Tobą-
kobietą /dot.mężczyzn/.Z Twojej wypowiedzi, aż bije przekonanie, że jest mało
prawdopodobne, żeby istniał KTOŚ, kto zauważy Cię "ciepło", zechce z Tobą BYĆ.
Emanujesz tym wokół i oczywiście mężczyźni, których spotykasz kupują to! Jeśli
w Tobie nie ma wiary w swoje wartości, to powiedz jak mają je dostrzec, ci
których spotykasz na swej drodze, często tylko przelotnie?
Zaczniej myśleć o sobie: jestem kobietą atrakcyjną, w pełni godną
zainteresowania, a już na pewno godną MIŁOŚCI !!!!!!!!!!!!!
Tylko pozytywne myślenie da pozytywne wyniki. Zapomnij o narzekaniu i użalaniu
się nad swiom losem ! Głowa do góry ! Wszystko przed Tobą ! Naprawdę warto !
Pozdrawiam:Joanna.

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

[Gość: aaa]

jeju! ja mam 19 lat i czuję sie tak samo. przeżyłam miłość swojego życia która
mnie zostawiła. i od roku żyje w letargu. mam paru internetowych znajomych. tak
to również nigdzie nie bywam, a na widok par mam ochotę coś im zrobić. czuję
sie jak 60-letnia staruszka, którą nic juz nie czeka w życiu... i gdzie tu
sprawiedliwość???

[Gość: edzia]

Ewuniu, jest mnostwo takich ludzi jak ty, nawet ci ktorzy sa zwiazani czuja sie
samotnie. Najwazniejsze jest to zebys uwierzyla w siebie, ze jestes wartosciowa
kobietka i jestes duzo warta. Musisz byc silna, zdecydowana i pewna siebie,
wtedy na pewno przyciagniesz facetow jak magnes. Takie kobiety podobaja sie
facetom. Takze malenka, glowa do gory i wyjdz do ludzi!! :-))

[Gość: Tadeusz]

mozechcialabys o tym porozmawiac ze mna , moze moje doswiadczenia pomoga Ci,
przesylam swoj nr gg 8285790

[Gość: Kicia]

Ewo . Ja też mam taki problem . Zakochałam sie w takim jednym M. Mam 20 lat i
ciągle bez chłopaka . Dziewczyny mówią , że jestem ładna tylko poprostu nie
przypadłam mu do gustu . Nie wiem co robić . Na pocieszenie daje ci adres
stronki
www :

hem.passagen.se/thecure/iloveyou.html
Ten zwierzak Cię pokocha .

[Gość: agnieszka]

cześć Ewa! Przeczytałam Twój list i pomyślałam o sobie...To może dziwne -
jednak nie będę pisać o sobie (centralnie). Wiesz co - nie myśl o samotności -
to chyba jedyne lekarstwo. Wiem, że to trudne..Chodzi mi o to, że
prawdopodobnie wytwarzasz wokół siebie jakąś aurę samotności, która działa na
ludzi ostraszająco. Z doświadczenia wiem, że moje relacje z ludźmi kształtują
się w zależności od mojego nastroju - więc zapomnij o smutku. Czy masz może
cos, co daje Ci szczęście -skup się na tym. Szukanie faceta za wszelką cenę
najczęściej spełza na niczym - kurczowe łapanie się każdej nadarzająćej się
okazji też nie jest skuteczne, ale to pewnie wiesz i tak.Nie chcę Cię dołować,
ale powiem Ci coś - ja również jestem samotną osobą - w sensie bez partnera
zyciowego. Chyba nikogo w zyciu jeszcze nie kochałam - sama nie wiem. Jendak
gdy włącza mi się syndrom samotności to klapa towarzyska w każdym względzie.
Staram się nie myśleć o tym i chyba nie czuję się samotna tak naprawdę. Otaczaj
się ludźmi życzliwymi, których lubisz i wzajemnie.I nie zadawaj sobie pytania -
co z Toba nie tak - to bez sensu, nie przyszło Ci do głowy, żę wszystko w jak
najlepszym, skoro nie bawisz się w coś, co Ci nie odpowiada - tylko na
zasadzie "zapchaj-dziury'? Dla mnie to oczywiste, że nei trafiłaś. Wiesz co
jeszcze sobie myślę, że czasy sie zmieniają i w wielu dziedzinach światopogląd
też, tylko mentalność została ze starych czasów. Zdradzę Ci coś - kiedyś
myślałam sobie - miłość, ten jeden-jedyny, mój-ci-on itp. Czas weryfikuje
poglądy i "dziś" stoję przed decyzją - czy zadowolić się chociaż kochankiem?
Straszne, prawda? Z pewnością decyzji takowej nie podejmę, ponieważ nie jest to
takie proste, myślę, że mogłoby to zwichnąć moje poczucie humoru. :)W każdym
razie - zapomnij o samotności - bo ona przyciąga smutek, a nie tego CI
potrzeba. Trzymaj sie i nie daj! Pozdrawiam serdecznie

[Gość: Agnieszka ale inna]

Popieram słowa Agnieszki ;-) Po pierwsze: Trzeba wokół siebie roztoczyć aurę
ciepła i wesołości, to przyciąga facetów i nie tylko ich.
Po drugie: powinnas znaleźć w sobie pasję. Co robisz na codzień? pracujesz?
uczysz się? a co robisz w wolnych chwilach? TV? książka? nie mam nic przeciwko,
ale raczej na wspólne wieczory ;-). Znajdź w sobie to, co Ciebie "kręci", co
nadaje sens życiu. Nie żyjemy tylko dzięki codziennym obowiązkom.
A partner? Będzie, a tym czasem pamiętaj, że kazdy człowiek coś Tobie da, nawet
bezwiednie. Chwila rozmowy nawet z przypadkową osobą daje dużo frajdy.

[Gość: Krzys]

Samotnosc jest najlepsza. Nikt ci nic nie dyktuje!!!!

[fara25]

Jeszcze raz ja - Joanna.
Błagam nie czytaj nawet tych "samotnych 20-latek", bo one coś tam wiedzą, tylko
nie bardzo "...w którym kościele".Odstaw również te wirtualne znajomości.Tylko
kontakt z człowiekiem "twarzą w twarz" i nie koniecznie, na wszelki wypadek, od
razu z rezerwą, może zaowocować fajną znajomością. Znajomość taka może "pójść
dalej"? Wiesz mnie kiedyś tam, ktoś /ważny dla mnie/ powiedział:wszyscy chcą
być kochani, tylko nikt nie chce kochać".Może to strach przed utratą wolności?
Ja po przemyśleniu tej "złotej myśli" doszłam do wielu wniosków, niezbyt
fajnych na temat mojego stosunku do MIŁOŚCI !!!!!!!
Dziś wiem, że samotnym można być w wielkim tłumie /wielbicieli-ewentualnych/,
ale przede wszystkim jest to STAN, który sami sobie fundujemy !!!!!!!!!!!!!!!!!
Wiele przeżyłam w "tym temacie" i jeżeli nic nie zmieniło się do dziś w Twoim
życiu "in plus", to gdybyś chciała porozmawiać z osobą myślącą "tu i teraz"
pozytywnie, to podaję nr gg 3970013.
Jeszcze raz pozdrawiam:Joanna.

[Gość: kry.nia]

To wyjdź wreszcie z tego internetu,wyjdź do ludzi,spaceruj po mieście,ubierz
się ładnie,modnie,zrób sobie fryzurke,kup sobie coś nowego,eleganckiego,a
przede wszystkim usmiechaj się,bądź miła to baaaardzo pomaga.W internecie wejdź
tylko na randki i wybierz kogoś odpowiedniego,może akurat Ci sie
poszczęści.Życzę Ci tego z całego serca.Jesteś jeszcze bardzo młoda,ja dłużej
czekałam na tego upragnionego,nie traciłam nadziei i udało się!!!

[Gość: agnieszka]

Droga Ewo. Moze olejesz to co do Ciebie pisze bo mam 18 lat ale uwierz mi ze
znajdziesz tego jedynego.Musisz poprostu uwierzyc w siebie,fakt masz juz 31 lat
ale na milosc nigdy nie jest za pozno!!!!!Msm kolzezanke ktora tez mowi ze
nigdy nikt jej nie zechce ( oczywiscie nie mowie o tych ktorzy chca z nia byc a
ona nie), ma na imie Iza mieszkamy razem ja jej 10 razy dziennie powtarzam ze
jest zajebista osoba i wiesz powoli nabiera pewnosci siebie.Tez zawsze mowila
ze nie potrafi flirtowac i ze podziwia mnie za to a teraz idzie jej calkiem
dobrze. Prosze Cie nie zalamuj sie jestes KOBIETA a my nigdy sie nie
poddajemy.Bedzie dobrze. jakbys chciala sie do mnie odezwac:
[e-mail] pozdrawiam