nie martwcie sie ;)))

[krtysia]

Adam Asnyk
Daremne żale

Daremne żale, próżny trud,
Bezsilne złorzeczenia!
Przeżytych kształtów żaden cud
Nie wróci do istnienia.



itd....

[psychopata.z.borderline]

Opętanie
Baudelaire Charles

Puszcze leśne, jak katedr straszne wasze łona,
Wyjecie jak organy, a w serc waszych toni,
W tych przybytkach żałoby, gdzie łknie nie kona,
Echo waszych ponurych De Profundis dzwoni.

Nienawistneś mi, morze! Twych fal łoskot dziki
Odnajduję w mej duszy. Ten pełen goryczy
Śmiech zwyciężonych, łkania, bluźnierstwa i krzyki
Słyszę, gdy morze śmiechem swym bezbrzeżnym ryczy.

Jak bym cię kochał, Nocy! bez twych gwiazd miliona,
Bo ich światło to mowa stokroć powtórzona!
A próżni, mroku szuka moja dusza smutna!

Lecz, niestety, ciemności nawet są jak płótna,
Gdzie tysiączne postacie odtwarza me oko
Osób znikłych, lecz tkwiących w pamięci głęboko.

[krtysia]

piekne opetanie;)))

[hieroglif1]

Adam Asnyk wielki jest... i wielka jest jego poezja, chociaz pisana małymi
lterami.. szkoda, że jego także nikt do zycia nie wróci.. więcej przydałoby się
jego poezji.
Żal daremny. Nie wróci już. Chociaż wracając zrobiłby to na daremnie, czyli
zupełnie niepotrzebnie?
Dobrze poczytać wątki poetyckie na forum PSI,według mnie to rozluźnia atmosferę
luźną, na PSI wszystko co zacieśnia się powinno ulec rozluźnieniu.

po co mi Asnyk

[psychopata.z.borderline]

Zaparcie się świętego Piotra
Baudelaire Charles




Co też to Pan Bóg robi z tą falą przekleństwa
Unoszącą się co dzień ku jego Serafom?
Syty mięsa i wina, podobny satrapom,
Zasypia w błogim szmerze skarg i złorzeczeństwa.

Jęki ofiar dręczonych, ich krzyki tłumione
Tworzą dźwięczną symfonię rzewnie wzruszającą,
Widać, że krwią, rozkosze ich opłacającą,
Niebiosa nie są jeszcze dosyć nasycone.

- Jezusie, wspomnij chwile w Ogrojcu żarliwe,
Gdy błagałeś na klęczkach i cały w łez rosach
Tego, co potem w niebie śmiał się przy odgłosach
Wbijanych tępo gwoździ w twoje ciało żywe.

Gdy widziałeś sługusów tłuszczę i fagasów
Pluwających na twą boskość, zelżoną bezmiernie,
I gdy czułeś, jak ostre wbijają się ciernie
W twą czaszkę, w której żyje Ludzkość wszystkich czasów;

Gdy pod własnym ciężarem ciało twoje zwisło
Na wydłużonych nazbyt ramionach, gdy ciepła
Krew z potem z pobladłego czoła twego ciekła,
Gdyś pospólstwu wydany był na pośmiewisko,

Czyś nie wrócił do owych dni w blaskach promieni,
Gdy jako wypełniciel wiecznej obietnicy
Przemierzałeś na grzbiecie łagodnej oślicy
Gościńce pełne ludu, kwiecia i zieleni,

Gdyś w poczuciu swej misji, gniewny, z całą siłą
Chłostał zgraję przekupniów, budząc lęk i drżenie,
I gdybyś był władcą wreszcie? Czyż wtedy zwątpienie
Prędzej niż włócznia boku twego nie przebiło?

Rzucę ten świat bez żalu, bom zawsze go winił
Za to, że czyn marzeniu braterstwa zaprzecza.
Obym mógł użyć miecza i zginąć od miecza!
Piotr zaparł się Jezusa... i dobrze uczynił!

[krtysia]

hieroglif1 napisała:

> Adam Asnyk wielki jest... i wielka jest jego poezja, chociaz pisana małymi
> lterami.. szkoda, że jego także nikt do zycia nie wróci.. więcej przydałoby
się
>
> jego poezji.
> Żal daremny. Nie wróci już. Chociaż wracając zrobiłby to na daremnie, czyli
> zupełnie niepotrzebnie?
> Dobrze poczytać wątki poetyckie na forum PSI,według mnie to rozluźnia
atmosferę
>
> luźną, na PSI wszystko co zacieśnia się powinno ulec rozluźnieniu.

i tutaj sie zToba zgadzam to wspanialy poeta./moj ulubiony;)/

dla Ciebie specjalnie...

Adam Asnyk
Między nami nic nie było

Między nami nic nie było!
Żadnych zwierzeń, wyznań żadnych,
Nic nas z sobą nie łączyło
Prócz wiosennych marzeń zdradnych;

Prócz tych woni, barw i blasków
Unoszących się w przestrzeni,
Prócz szumiących śpiewem lasków
I tej świeżej łąk zieleni;

Prócz tych kaskad i potoków
Zraszających każdy parów,
Prócz girlandy tęcz, obłoków,
Prócz natury słodkich czarów;

Prócz tych wspólnych, jasnych zdrojów,
Z których serce zachwyt piło,
Prócz pierwiosnków i powojów
Między nami nic nie było!

[psychopata.z.borderline]

wole Kanta i Russela