Gdzie się uczyć

[Gość: Julia]

Moje pytanie dotyczy uczelni gdzie można studiować psychologię podyplomowo
zaocznie.
Pozdrawiam.

[nikita11]

Psychologii jako takiej nie da się uczyć podyplomowo. A na pewno żadne studia
podyplomowe nie dadzą Ci tytułu psychologa. Mamy, albo lada moment będziemy
mieli, nową ustawę o zawodzie psychologa, zgodnie z którą psychologiem może
tytułować się tylko ten kto ukończył pięcioletnie studia magisterskie na
kierunku psychologia. Istnieją natomiast różnego rodzaju kursy podyplomowe
związane z psychologią np. podyplomowe studium trenerów grupowych itp. Polecam
stronę internetową Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej www.swps.edu.pl, tam
znajdziesz info na temat oferowanych przez nich studiów podyplomowych.
Uprzedzam jednak, że nie jest to tania zabawa. Pozdrawiam.

[Gość: Xena]

Zaoczne podyplomowe studia z psychologii oferuje także Wydział Psychologii na
Uniwesrytecie Warszawskim. Jednak, jeśli się nie mylę - a mogę, bo tablice
ogłoszeniowe na wydziale czytam dość nieuważnie - oferta nie jest szczególnie
imponująca czy różnorodna - skupia się w zasadzie jedynie wokół szeroko
rozumianej psychologii społecznej i ekonomicznej (Psychologia zarządzania
personelem, Psychologia zachowań ekonomicznych). Jedyne studia podyplomowe
mające więcej związku z psychologią kliniczną i psychoterapią (czyli tym, co
jest chwalebną esencją psychologii) to chyba Rehabilitacja dzieci z
dysfunkcjami rozwojowymi - ale to tylko skromny wycinek psychologii,
niekoniecznie całkowicie satysfakcjonujący. Polecam Ci zajrzenie na stronę
www.psych.uw.edu.pl, na pewno znajdują się tam bardziej szczegółowe i aktualne
informacje na ten temat.

Mam jeszcze kilka słów do nikity - nie wiem, czy miałaś w ręku nową ustawę o
zawodzie psychologa; jeśli nie - to zapraszam do zapoznania się z poniższym
paragrafem. W jego świetle ukończeniu studiów magisterskich na kierunku
psychologia jeszcze nie uprawnia do wykonywania tego zawodu.

"Prawo wykonywania zawodu psychologa powstaje z chwilą dokonania wpisu na listę
psychologów regionalnej izby, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 2.

Art. 8.
1. Na listę psychologów wpisuje się osobę, która łącznie spełnia następujące
warunki:
1) uzyskała w polskiej uczelni dyplom magistra psychologii lub uzyskała za
granicą wykształcenie uznane za równoważne w Rzeczypospolitej Polskiej,
2) posiada pełną zdolność do czynności prawnych,
3) biegle posługuje się językiem polskim w mowie i piśmie,
4) odbyła roczny podyplomowy staż zawodowy na zasadach określonych przez
Krajową Izbę Psychologów, pod merytorycznym nadzorem psychologa
posiadającego prawo wykonywania zawodu, który ponosi odpowiedzialność za
czynności zawodowe wykonywane przez psychologa - stażystę."

Domyślam się, że owe niezbędne staże będą płatne - i to słono - i stać na nie
będzie jedynie nielicznych. Ciekawa jestem zatem, co mi przyjdzie z tych pięciu
lat studiów, które właśnie kończę, i jaki bedę z nich miała zawodowy pożytek?
Chyba tylko satysfakcję z kurzącego się na biurku dyplomu magistra.

[nikita11]

Gość portalu: Xena napisał(a):

>
> "Prawo wykonywania zawodu psychologa powstaje z chwilą dokonania wpisu na listę
> psychologów regionalnej izby, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 2.
>
> Art. 8.
> 1. Na listę psychologów wpisuje się osobę, która łącznie spełnia następujące
> warunki:
> 1) uzyskała w polskiej uczelni dyplom magistra psychologii lub uzyskała za
> granicą wykształcenie uznane za równoważne w Rzeczypospolitej Polskiej,
> 2) posiada pełną zdolność do czynności prawnych,
> 3) biegle posługuje się językiem polskim w mowie i piśmie,
> 4) odbyła roczny podyplomowy staż zawodowy na zasadach określonych przez
> Krajową Izbę Psychologów, pod merytorycznym nadzorem psychologa
> posiadającego prawo wykonywania zawodu, który ponosi odpowiedzialność za
> czynności zawodowe wykonywane przez psychologa - stażystę."
>
> Domyślam się, że owe niezbędne staże będą płatne - i to słono - i stać na nie
> będzie jedynie nielicznych. Ciekawa jestem zatem, co mi przyjdzie z tych pięciu
>
> lat studiów, które właśnie kończę, i jaki bedę z nich miała zawodowy pożytek?
> Chyba tylko satysfakcję z kurzącego się na biurku dyplomu magistra.

A to jeszcze nic. Ja na przykład po skończeniu studiów zamierzam zostać
licencjonowanym terapeutą PTP. W związku z czym czeka mnie: własna długoterminowa
terapia indywidualna u licencjonowanego terapeuty (ok. 70 PLN za godzinę), własna
terapia grupowa, 5 lat pracy terapeutycznej za psie pieniądze z superwizją jeśli
znajdzie się miejsce gdzie uda mi się dostać na staż. A potem w swej łaskawości
PTP być może dopuści mnie do wielce szacownego grona swoich członków.
Fantastyczne perspektywy.

A swoją drogą uważam, że nowa ustawa nie jest taka głupia, w każdym razie jeśli
chodzi o obowiązek posiadania tytułu magistra. Jeszcze do niedawna było mnóstwo
pseudo szkółek pomaturalnych, które nauczały na bardzo niskim poziomie i po dwóch
latach nauki wypuszczały w świat ludzi, którzy uważają się za psychologów i za
takich się podają. Nie wiem czy się ze mną zgodzisz, ale taki niedokształcony
psycholog jeśli zacznie zajmować się pracą z ludźmi (nie mam tu na myśli trenera
czy tego typu zawody) może narobić więcej szkód niż korzyści.

Pozdr. Ola

[Gość: Xena]

nikita11 napisał(a):


> A to jeszcze nic. Ja na przykład po skończeniu studiów zamierzam zostać
> licencjonowanym terapeutą PTP. W związku z czym czeka mnie: własna długotermino
> wa terapia indywidualna u licencjonowanego terapeuty (ok. 70 PLN za godzinę),
własna terapia grupowa, 5 lat pracy terapeutycznej za psie pieniądze z superwizją
jeśli znajdzie się miejsce gdzie uda mi się dostać na staż. A potem w swej
łaskawości PTP być może dopuści mnie do wielce szacownego grona swoich członków.
Fantastyczne perspektywy.

Zgadzam się, że to długa, żmudna i męcząca droga, ale rozumiem wymagania PTP.
Jeśli towarzystwo ma ręczyć za psychologów, których zrzesza i którym wydaje
certyfikaty, to musi być pewne ich kompetencji. A nie ma chyba innej drogi do
profesjonalizmu w tej dziedzinie, jak poprzez wieloletnią praktykę i nieustanne
doskonalenie swych kwalifikacji zawodowych. Stąd pewnie takie wymagania. Nie
wiem, gdzie studiowałaś i jakie są Twoje doświadczenia "akademickie" - ja jako
absolwentka (in spe, obym tylko nie zapeszyła!) szacownego i z rzekomo
wieloletnią tradycją wydziału na warszawskim uniwerku stwierdzam z przykrością,
że to szkoła, która wypuszcza dyletantów. Jeśli ktoś sam nie ma motywacji do
nauki, może prześlizgnąć się przez studia nie przeczytawszy NICZEGO poza
notatkami od kolegów odbijanymi na ksero na dwa dni przed egzaminem, i to
jeszcze - przy odrobinie sprytu i farta - na samych piątkach (a to dzięki
upodobaniu wykładowców do testów, które jakoś mało trafnie weryfikują faktyczną
wiedzę studentów, choć układają je naukowcy, którzy wszak metodologię i podstawy
psychometrii winni mieć w małym paluszku). Wiem, co mówię, bo sama tak robiłam,
dopóki nie zmądrzałam i nie uprzytomniłam sobie, że zdobywanie wiedzy jest
wyłącznie w moim interesie - bo nigdzie długo miejsca nie zagrzeję, jeśli będę
miała tylko mgliste pojęcie, co to jest dysonans poznawczy czy jakie są fazy
rozwoju psychospołecznego wg Eriksona.

> A swoją drogą uważam, że nowa ustawa nie jest taka głupia, w każdym razie jeśli
> chodzi o obowiązek posiadania tytułu magistra. Jeszcze do niedawna było mnóstwo
> pseudo szkółek pomaturalnych, które nauczały na bardzo niskim poziomie i po dwó
> ch latach nauki wypuszczały w świat ludzi, którzy uważają się za psychologów i
za takich się podają. Nie wiem czy się ze mną zgodzisz, ale taki niedokształcony
> psycholog jeśli zacznie zajmować się pracą z ludźmi (nie mam tu na myśli trener
> a czy tego typu zawody) może narobić więcej szkód niż korzyści.

Całkowicie się zgadzam. Bycie terapeutą to ogromnie odpowiedzialna praca i nie
może opierać się na lekturze kilku poradników w stylu "Mężczyźni są z Marsa, a
kobiety z Wenus" czy "Pokochaj swoją menopauzę". Tylko, że nie każdy psycholog
chce być i będzie psychoterapuetą. Ja zdecydowałam się na inną specjalizację - i
kompletnie nie wiem, jak miałby wygladać ów obligatoryjny staż z nią zgodny. I
czy mogę - bez poełniania ustawowego wykroczenia - nazywać się psychologiem bez
takowego stażu?

Pozdrawiam

[nikita11]

Gość portalu: Xena napisał(a):

>
> Zgadzam się, że to długa, żmudna i męcząca droga, ale rozumiem wymagania PTP.
> Jeśli towarzystwo ma ręczyć za psychologów, których zrzesza i którym wydaje
> certyfikaty, to musi być pewne ich kompetencji. A nie ma chyba innej drogi do
> profesjonalizmu w tej dziedzinie, jak poprzez wieloletnią praktykę i nieustanne
>
> doskonalenie swych kwalifikacji zawodowych. Stąd pewnie takie wymagania.

Oczywiście, że PTP ma racje stawiając kandydatom na swoich członków takie
wymagania. Jestem jak najbardziej za. Tylko dlaczego musimy za to tyle płacić.
Psychoterapia długoterminowa trwa około 3 lat. Raz w tygodniu trzeba zanieść w
zębach terapeucie 70 zł. Łatwo policzyć jaka to fortuna. Nie wiem, może to jest
metoda na nauczenie szacunku dla pieniędzy klienta. Jeśli sama tyle zapłacisz to
potem będziesz z pewnością szanować czas, który spędzasz z pacjentem. Tylko skąd
przeciętny student czy absolwent psychologii ma na to brać kasę?

Nie
> wiem, gdzie studiowałaś i jakie są Twoje doświadczenia "akademickie" - ja jako
> absolwentka (in spe, obym tylko nie zapeszyła!) szacownego i z rzekomo
> wieloletnią tradycją wydziału na warszawskim uniwerku stwierdzam z przykrością,
>
> że to szkoła, która wypuszcza dyletantów. Jeśli ktoś sam nie ma motywacji do
> nauki, może prześlizgnąć się przez studia nie przeczytawszy NICZEGO poza
> notatkami od kolegów odbijanymi na ksero na dwa dni przed egzaminem, i to
> jeszcze - przy odrobinie sprytu i farta - na samych piątkach (a to dzięki
> upodobaniu wykładowców do testów, które jakoś mało trafnie weryfikują faktyczną
>
> wiedzę studentów, choć układają je naukowcy, którzy wszak metodologię i podstaw
> y
> psychometrii winni mieć w małym paluszku).

Ja akurat studiuję na konkurencyjnej do UW SWPS. Szkoła jest świetna, wykładowcy
w większości fantastyczni, ale tak jak wszędzie jak ktoś chce się prześlizgnąć
fartem to i tak się prześlizgnie. Przynajmniej przez egzaminy - wszystkie
testowe. Ale za to mogę być pewna, że otrzymam rzetelne przygotowanie
specjalizacyjne u najlepszych fachowców. A że studiuję ten przedmiot bardzo
świadomie i z pasji, staram się uczyć nie po to żeby zdać egzamin tylko po to,
żeby być w stanie w przyszłości jak najlepiej pomagać innym.

Tylko, że nie każdy psycholog
> chce być i będzie psychoterapuetą. Ja zdecydowałam się na inną specjalizację -
> i
> kompletnie nie wiem, jak miałby wygladać ów obligatoryjny staż z nią zgodny. I
> czy mogę - bez poełniania ustawowego wykroczenia - nazywać się psychologiem bez
>
> takowego stażu?

Oczywiście,że nie każdy psycholog chce być psychoterapeutą. A taki staż to jak
sądzę można odbyć - w zależności od specjalizacji - we wszelkiego rodzaju firmach
mających cokolwiek wspólnego z szeroko rozumianą psychologią. Moja koleżanka,
która kończy psych. na UW zaliczyła na przykład taki staż w firmie doradztwa
personalnego. Także chyba nie powinnaś mieć z tym większych problemów.
A jeśli chodzi o terminologię zawsze możemy mówić, że jesteśmy psychologami z
wykształcenia bez prawa wykonywania zawodu. Trochę przydługie, ale przynajmniej
będziemy mieć pewność, że nie łamiemy przepisów :-)
>
> Pozdrawiam
>
>

Również :-))