kryzys wieku młodego.

[nephritis]

Mam problem.
Wszystkie działania i plany działania blokują mi się w zarodku.
Powód jest jeden - przykra perspektywa, że jestem młoda i głupia.
Infantylnie lekkomyślna.
Bezlitośnie naiwna.

Wiem, że za 5 lat będę żałowała tego, co robię dzisiaj.
Więc po co robic, po co działać, gdy od razu wiem, że to nie jest dobre?

Po drugie...
Niepokoi mnie dziwny "dualizm".
W rozmowie - zajmuję stanowisko, wyrażam poglądy. Teoretyzuję.
Przychodzi do praktyki...
I zachowuje się zupełnie inaczej.
Denerwuje mnie takie...zakłamanie?

Chciałabym sobie pomóc.
Dlatego zdecydowałam się tutaj napisać.
Tylko proszę...bez docinków i wytykań.

Pozdrawiam.

[hellaa]

Świetnie uchwyciłas istotę kryzysu wieku młodego, czyli sytuacje, kiedy
człowiek jest zdolny do tworzenia racjonalnych konstrukcji myślowych i zaczyna
dokładnie widziec, jak powinno być. Ma naprawdę sensowne teorie.
Ale nie wie jeszcze, nie uznaje, że swiat, a wtym, o zgrozo! on sam, wcale nie
jest racjonalny... Powinno być racjonalnie - a jest irracjonalnie, i, co
gorsza, sami jesteśmy irracjonalni.. Nie poprawia to humoru i nie ułatwia
życia!
Potem niektórzy, rozczarowani soba i światem, który nieskory jest do
dostosowania się do teorii, kapcanieją i porzucają idealizm. Inni - stają się
hipokrytami i co innego głosza, co innego robia, a w końcu tona w jakimś
poplataniu i ześwirowaniu, z którego często nie zdają sobie sprawy..
Ale najfajniejsi są ci, którzy nadal wiedzą, jak powinno być, ale wiedzą też,
że niczego nie ma na 100%, że oni sami nie są na 100% idealni i na
rzeczywistość działą wiele mącących sił... Mówią sobie, że mają prawo do błędów
i świat ma prawo do błędów - ale ogólnie trzymają dobry kierunek, starają się,
i na tyle, na ile mogą, czynią rzeczywistość milszą, sensowniejszą... :)
Wstąp do trzeciej frakcji: wybaczaj sobie i innym słabości i nie trać z oczu
ideałów! Pozdrawiam.

[nephritis]

hella - b. dziękuję za miłą odpowiedź.
Ale...nie rozwiązała mojego problemu.
Wręcz - głębiej sfrustrowała.

Chcę należeć do trzeciej frakcji.
Chcę być pozytywna.

Ale nie jestem...

Co z tego - że może, przypadkiem - będę w przyszłości?
jak zabić czas pomiędzy?

Cudownie byłoby popaśc w hibernację.
I obudzić się za 10 lat, jako człowiek dojrzały, mądrzejszy, lepszy.
[ale pozytywne cechy nie wykształcają się przecież same].

[smbsone]

moja dziewczyna chyba taka sama jest.potrafila wybierac ze mna farby w markecie i jak jej cos nie pasowalo to momentalnie w tyl zwrot.agresja i ucieczka.i tak w kolko.do tego byla nielojalna w zwiazku.ciagle cos ukrywala.doszlo do tego ze wyjechala do UK....i tam sciagnela swojego bylego - ktory jest takim samym egoista jak ona.nie mam sily.nie wiem jak z taką osobą postepowac. skutek stracilem 4 lata zycia.na byciu z nia i czekaniu na normalnosc

moze znasz jakis sposob zeby takiej przemowic do rozumu ?

bo jak z nia gadalem.to wydawalo sie ze rozumie.przytakuje i sie zgadza ze mam racje.a pozniej praktyka -dokladnie odwrotnie

[juliusz.ms]

hellaa napisała:
wybaczaj sobie i innym słabości i nie trać z oczu ideałów!


gratuluje intelektualnej dojrzalosci.

[kowianeczka]

juliusz.ms napisał:

> hellaa napisała:
> wybaczaj sobie i innym słabości i nie trać z oczu ideałów!
>
>
> gratuluje intelektualnej dojrzalosci.


Podpisuje sie pod slowami. Hellaa bardzo ladnie i dojrzale napisala.

kowianeczka

[don.experto]

Czy ty masz za idiote i to kompletnego? Twoje publiczne autopochwaly irytuja
mnie juz maksymalnie.

[solaris_38]

młodośc wrazliwych osób z natury jest "durna i chmurna"
towarzyszy jej trudne do zniesienia rozdzwiek miedzy tym co powinno a co by
się chciało z tym co jest

im bardzie sie chce dobzre tym większy ten rozdziwęk
tymczasem to jak psizesz zkałamanie to normalna droga rozwoju
ważne ze to dostzregasz
teraz tylko naucz się to znosić na tyle łagodbei abyś mogła to obserwować
inaczej z pogardy do siebie od siebie sie odwrócisz a z twojego wyczucia
dobra owocem zostanie zło

[jan_stereo]

Kryzys ma tą pozytywna ceche ze czesto poprzedza rozkwit. Zazwyczaj dla
lepszych plonów rozrzuca sie gnoj,nie obawiaj sie zatem umoczyc w
zakłamaniu,najlepiej poprobowac wszystkiego dla pelniejszego smaku.

[nephritis]

Poprzedza rozkwit...
Ale kiedy on się pojawi?

Ten rozkwit?
Poprawa?


Nie chcę być durna.
I chmurna...

[just.a.rebel]

Ja mam to samo ... od ponad roku ... jakbym była jedną wielką sprzecznością ...
wiem , ze to minie ...
mam taką nadzieje , a co jesli nie minie ?
Nie umiem życ tu i teraz bo albo rozpamiętuje przeszłość albo martwię się o
przyszłość , a jak robię coś na co mam ochotę ... to mam wyrzuty , że np. się
nie ucze , nie zdam na studia , nie znajde pracy , nie bede sie mogla
uniezaleznic itd ... same paradosky ...

[pilot.nawigator]

Jeszcze masz cos do dodania Anno? To ja ci jeszcze cos powiem, Kasia podobnie
jak strach jest zlym doradca. Mozesz miesc pretensje glownie do siebie no i do
przyjaciolki, ktorej raczylas sluchac. Mialas niepowtarzalna szanse, zeby zyc
jak czlowiek, ale ja skutecznie zaprzepascilas.

[lilith18]

Nie każda Kasia jest godna zaufania.
Zdaję sobie z tego sprawę...

[nephritis]

Przepraszam.
To ja jestem lilith.
Lilith i nephritis, dwa w jednym.
Ale nie bawię się w trolla dwuglowego.
Tak wyszlo.

[ell9]

Wydaje mi się, że problem tkwi m.in. w Twoim nastawieniu do siebie.
Wszystkie plany i działania blokują Ci się w zarodku. PIszesz: Powód jest
jeden - przykra perspektywa, że jestem młoda i głupia.
Infantylnie lekkomyślna.
Bezlitośnie naiwna."
Wiem, że za 5 lat będę żałowała tego, co robię dzisiaj.
> Więc po co robic, po co działać, gdy od razu wiem, że to nie jest dobre? -
wartoby było się nad tym dłużej zastanowić...

Po drugie...
> Niepokoi mnie dziwny "dualizm".
> W rozmowie - zajmuję stanowisko, wyrażam poglądy. Teoretyzuję.
> Przychodzi do praktyki...
> I zachowuje się zupełnie inaczej.
> Denerwuje mnie takie...zakłamanie?
Ciekawe dlaczego ten "dualizm" występuje. CZy to jest spowadowane np. tym aby
wywżeć określone wrażenie na kimś? czy przypadek?

Za mało informacji abym mogła Ci coś konkretnego poradzić.
Może napisz coś więcej.

[nephritis]

Dziękuję.
Z góry b. przepraszam, za chaotyczność, ale trudno mi o tym uporządkowanie
myśleć, a co dopiero – pisać.
Pozwolę sobie ująć problemy w punktach:

1. Dualizm wewnętrzny. Każda istotna decyzja (istotna=to nie przyziemny wybór
spodni, które mam włożyć danego dnia, czy drogi, którą pójdę do szkoły) jest
okupiona rozmyślaniami, natychmiast tworzą mi się dwie drogi postępowania.
Zdecydować się na politologię? Super. Jestem zainteresowana tematem. Ale
medycyna da mi większy prestiż wewnętrzny (nie mylić z zewnętrznym). I jestem w
kropce. I studia politologiczne wcale nie są oczywiste…
Dialogujemy ze znajomą/-ym na jakiś temat. Ona/on pytania mnie o zdanie na dany
temat, czy wręcz – prosi o radę. I radzę. Teoretycznie zgadzam się z tym, co
mówię. Ba, uważam, że to jest słuszne i warte realizacji. Tymczasem…Gdyby
chodziło o mnie – nigdy bym tego nie zrobiła.
Przykład. Czy zaprosić kolegę na studniówkę? Nie waham się długo: Kasiu. Idź.
Zagadnij. Zaproponuj. A jeśli on odmówi…? - martwi się Kasia. Rozwiewam
wątpliwości, zapewniam, że nic się nie stanie, że to jedna z normalnych reakcji.
Dobrze. Kasia działa.
A ja staję przed identycznym dylematem. Czy zaproponować luźnemu koledze
wspólną zabawę na studniówce? I NIE PODEJDĘ. Wstydzę się. Nie zrobię tego…co
przed chwilą gorąco doradzałam.
Myślę, że między teorią a praktyką musi zachodzić jasny związek logiczny. Muszą
być spójne, A nie tak skrajnie odmienne.
Nie wiem, o czym to świadczy. O hipokryzji? Nie chcę być fałszywa i kłamliwa.
Więc co zrobić? Nie dyskutować? Nie ferować wyroków?
NIE. Bo co to za życie. Nie dość, że szkoła odmóżdza – dodatkowo mam się sama
cofać w rozwoju intelektualnym? Sadomasochizm jakiś. Nie chcę tego.
Ale co wybrać, skoro obie koncepcje mocno kuleją?

2. Swego czasu pisywałam do gazety tematycznej. Trzy lata temu. Dzisiaj, gdy
sięgam po te teksty…mam ochotę wyć ze złości. Jaka infantylna byłam. Cóż za
naiwne wnioski formułowałam. Jakimi bezsensownymi argumentami się posługiwałam!
Uwielbiam pisać. Uwielbiam też…czytać siebie. Teraz. Ale co będzie, jeśli za rok
uznam dzisiejsze myślenie za banalne i żałosne? Jak widać, to możliwe.
Więc po co robić, pisać, skoro wiadomo, że to nie ma sensu?
Publikacja w ogólnopolskim czasopiśmie niesie ryzyko – poglądy pójdą w świat.
Nie chcę, by z moim nazwiskiem wiązano – po latach na przykład – stworzone
idiotyzmy. Panaceum? Pisać do szuflady. Pozornie świetne rozwiązanie. Bo będę
pisała, co dobrze wpływa na samopoczucie, ale bez ryzyka narażenia na krytykę.
Ale…nie lubię pisać do szuflady. Robić czegoś bez…hm. Bez swego rodzaju
wynagrodzenia. Bez namacalnych efektów.
Jestem w kropce. Znowu. Żadne rozwiązanie nie jest dobre. Wręcz – oba pomysły są
złe.

3. Chciałabym być dobrym człowiekiem. W aspekcie – współżycia społecznego. Co
rozumiem pod tym pojęciem? Ugodowość, umiejętność kompromisów, zdolność do
nietoksycznego współmieszkania (np. utrzymywanie porządku we wspólnym pokoju, w
akademiku). Brzmi jak zaleta, prawda?
I taka chyba jestem.
I dążę do zmiany. Albo – próbuję dążyć. Bo osoba ugodowa kojarzy mi się z
bezpłciowym tworzywem, istotką…nieciekawą. Bo kto intryguje?. Buntownicy!
Odmieńcy! Nonkonformiści! A taka miła jednostka? Fakt, sympatyczna…ale nijaka.
Nudna. Niewarta zainteresowania. POCZCIWA.
Z drugiej strony – czy wato się zmieniać? Tworzyć nową osobowość? Sztucznie
wprowadzać zmiany? Która ja – będzie wówczas prawdziwa? Niedobra, bo ugodowa?
Czy ostra, ale nieprawdziwa?
Czy warto pracować nad charakterem? W jaki sposób, żeby nie zatracić swoich
prawdziwych cech? A które cechy są prawdziwe?

4. Nudzi mnie moja obowiązkowość i pracowitość. Teoretycznie – to dwa potężne
walory, trudne do wypracowania. A ja się czepiam. Czepiam. Zauważyłam, że
„podnieca” mnie prozaiczne nieodrobienie zadanych ćwiczeń. Żałosne…Cóż to za
powód do dumy. Ale to tak kusi swoją innością,.
Zawsze byłam prymuską. Teraz…To mnie nie bawi. Ludzie stereotypują i
przyprawiają łatki, to stało się szczególnie przykre w ostatnim czasie. Pewnie
miało spory wpływ na zmianę poglądów. Martwi mnie, że obowiązkowość – jest
łączona z atrybutem mydłkowego typa. Nudziarza. Bez smaku. Bezpłciowego.
Plastycznego tworzywa.
Z trzeciej strony – jaki jest sens wprowadzania buntu i rewolt w klasie
maturalnej? Co to da? Wiem, że stracę TYLKO JA. Bo popisowo nie dostanę się na
studia. I co wtedy?

5. Czuję się jak podkobieta. Mutancik, babochłopek, błaźniący się we flircie.
Wstydzę się myśli o wstąpieniu w trwały związek. Nie jestem pociągająca ani
seksowna – nie lubię makijażu, biżuterii, damskich atrybutów. Oczywiście, nie
chodzą non stop w swetrze i bojówkach, preferuję styl pośredni…Słowem, problem
tkwi i w wyglądzie- nieakceptowanym – i w zachowaniu, które krytykuję jeszcze
bardziej. A na myśl o wyznaniu ewentualnego uczucia – mówię :NIE. Nie umiem.
Czuje się nieciekawa i nieintrygujaca,


Boże, ale epopeja…

[jan_stereo]

nie mozna sie pojawic nagle na szczycie jakiejs gory bez wchodzenia na nią, a
Ty bys pewnie tak chciała.

ps. generalnie znacznie przyjemniej jest byc kims swietnym w czesciowo nawet
omylkowym wyborze,niz byc znakomitym w niepodejmowaniu wyborów.

[ell9]

Witaj,
trzeba przyznać, że bardzo się rozpisałaś i poruszyłas wiele trudnych dla
Ciebie tematów. Rozumiem, że jesteś teraz w klasie maturalnej i stoisz przed
podjęciem decyzji na jaki kierunek studiów się zdecydować. Myślisz o politologi
i medycynie. Myślę, że może warto by było abyś zorientowała się jak wyglądają
egzaminy na politologię a jak na medycynę, zobaczyła gdzie odbywają się te
zajęcia, jakie są przedmioty, popytała znajomych bądź osoby, które studiują te
kierunki. Piszesz, że jesteś, jak to określasz, prymuską. Ja też b. dobrze się
uczyłam w liceum, ale z perespektywy czasu muszę Ci powiedzieć,że warto
próbować zdawać do kilku uczelni. Czasem o tym czy się dostaniesz na dany
kierunek decyduje nie tylko wiedza, ale i szczęście, konkurencja np. na UW jest
ogromna. Może więc warto pojechać, popytać, zobaczyć i próbować...

Piszesz: "Myślę, że między teorią a praktyką musi zachodzić jasny związek
logiczny. Muszą być spójne, A nie tak skrajnie odmienne." A dlaczego? Wcale
niekoniecznie tak musi być.... Opisane przez Ciebie zachowanie z pewnośćią nie
świadczy o hipokryzji. Miałaś dobre intencje ("Czy zaprosić kolegę na
studniówkę? Nie waham się długo: Kasiu. Idź.
Zagadnij. Zaproponuj. A jeśli on odmówi…? - martwi się Kasia. Rozwiewam
wątpliwości, zapewniam, że nic się nie stanie, że to jedna z normalnych reakcji.
Dobrze. Kasia działa.")
A samej jest Ci trudniej zaprosić kolegę. Tak się zdarza, wstydzisz się, ale
być może warto spróbować. Jeśli nie spróbujesz to nie dowiesz się czy on miałby
ochotę pójść z Tobą czy nie.

Myślę, że powinnaś zrobić coś tylko dla siebie. Zrobić coś na co masz ochotę od
dawna, ale jakoś nie było do tego okazji albo odwagi Ci zabrakło.
A może pójdziesz jutro do fryzjera?

[hellaa]

Niedawno rozmawiałam z kimś bliskim o tym, czy chcielibyśmy znów mieć po 18 lat
i zgodnie stwierdziliśmy, ze dziękujemy, wolimy swoje trzydziestaki!..
Z perspektywy mojego trzydziestaka postaram się skomentować to, co piszesz.
Będę też doradzać - a co tam, wielu z nas to lubi! ;)
ad.1. Jak każdy intelektualista masz tendencję do roważania, które blokuje
twoje działanie. To pewnie już ci zostanie, najwyżej się zmniejszy. Jest to
cierpienie spowodowane żywą wyobraźnią, umiejętnością stawiania hipotez i
innymi walorami umysłu, których nie posiada Basia B wybierająca spodnie od
razu, bo wczoraj widziała w takich Zośkę, a to największa laska na osiedlu!
Czytając cię łatwo stwierdzić, że naprawdę dobrze piszesz i twoim żywiołem są
idee i intelektualne fermenty... To ta bujna, oryginalna część twojej
osobowości - potencjalnie najbardziej twórcza i satysfakcjonująca. I to oznacza
raczej politologię czy w ogóle humanistykę: dyskurs, indywidualność, styl.
Oczywiście możesz pójść za swoją drugą tendencją czyli obowiązkowością i
sumiennością, która pozwoli ci ukończyć medycynę i pomagać ludziom. Ale możesz
z czasem mieć żal, że zamiast tworzyć w głowie nowe idee, musisz tam trzymać
dawkowania leków i różne mało porywające szczególiki... Ale pewnie i lekarzem
byłabyś dobrym. Na szczęście przyszły czasy, że i w wieku 40 lat można zmienić
zawód, skończyć inne studia - nie bój się więc wyboru - to nie cyrograf!
ad. 2 To normalne, że nie umiesz czegoś, co doradzasz innym. Większośc z nas
wie, jak jest ok, tylko ma blokady. Samemu sobie najtrudniej wytłumaczyć.
Właśnie głośne, zdecydowane mówienie "na zewnątrz" a nie dialog wewnetrzny mają
moc przekonywania. Dlatego ludzie chodzą do terapeutów - ich parafrazy
pozwalają im dopiero naprawdę przyjąć to, co sami sądzą, czego chcą.
Zadziałałaś na koleżankę właśnie jak terapeuta, ale ty sama też byś
potrzebowała kogoś takiego: głosu z zewnątrz - echa twojego wewnętrznego głosu.
ad. 3. Co do pisania, to ja też głupoty pisałam i każdy pisał albo nosił
kalesonki do przedszkola lub coś równie obciachowego robił. Ale, tak naprawdę,
ten, kto pisał, choćby i głupoty, jest 100 razy więcej wart od tego, co nie
pisał i biernie stał z krytyką na jezyku i złośliwoscią w oczach. Nie pozwalaj
się pokonać bezpłodnym twórczo krytykom, a już broń Boże sama sobie nie stawaj
się takim dołującym krytykiem! Mnie kiedyś ktoś, co sam jakoś nie mógł nic
stworzyć, strasznie skrytykował za coś, co napisałam, i potem przez kilka lat
bałam się sformułować zdanie... Tak jakby okaleczył mnie tą swoją krytyką...
Nie pozwól sobie nigdy wyrządzić podobnej krzywdy. Olewaj krytykanta na
zewnątrz i w sobie! Pisz! :)))

[hellaa]

A oto dalszy ciąg:
Płaskość poczciwości i wyrafinowanie niepoczciwości to sztuczny dualizm. W
młodości często myli się tanie efekciarstwo z głębią i znaczeniem. Myśli się,
że ten, co się nie myje bo rzekomo o Syriuszu myśli i wyżre koledze produkty z
lodówki, bo sam wszystko wydał na poszerzanie świadomości - to taki malowniczy,
ciekawy typ, buntownik czarowny!... A znów ten kolega, co w lodówce ma - to od
razu nudziarz jeden, mieszczanin pospolity, kochać nie umie i tylko liczy!...
Tymczasem bunt, rewolucyjność i idealizm ma się w środku. Czesto ten, co pozuje
na barda - poetę, po prostu szuka pretekstu, żeby nie parać się nudnymi
sprawami jak płacenie rachunków, sprzątanie w łazience... Po prostu wygodny
jest w tym udawaniu "cierpiącego za miliony". I często jako dorosły człowiek
jest nielojalnym pasożytem na karku jakiejs litościwej kobiety, z którą nie
podzieli obowiązków jako "stworzony do wyższych rzeczy". Oczywiście te wyższe
rzeczy nie nabiorą nigdy wyraźniejszych zarysów, pozostaną domyślne.. ;)
Moim zdaniem, ktoś, kto umie poukładać sobie sensownie codziennosć, dogadać się
z innymi i zadbać, żeby wszystko dobrze szło, jest mądry, fajny, wart lubienia
i szacunku. Żyje i pozwala żyć innym a ten porządek i w wewnętrzna dyscyplina
pozwala mu - WŁAŚNIE JEMU - realizować wysokie cele, skupić się na nich,
konsekwentnie do nich dążyć... To on jest tym prawdziwym rewolucjonistą i KIMŚ.
I ostatnie - co do kobiecości. Myslę, że jesteś akurat, po prostu nie
przesadzasz, stawiasz na naturalność i z tego, co wiem, najbarzdiej
interesujący faceci wcale nie gonią za jakimis Lolencjami w futrach z norek i o
karminowych ustach, tylko lubia właśnie takie naturalne, normalnie zadbane
dziewczyny.
Uff! I to tyle! Młodość moją mi przypomniałaś!

[fleuret]

Żywa wyobraźnia, umiejętność stawiania hipotez czy tez inne walory umysłu,
o których wspominasz, nie zawsze moim zdaniem przyczyniają się do blokady
działania czy paraliżu woli, a raczej pozwalają precyzyjniej określić cel,
obmyśleć właściwą strategię działania, wyeliminować zbędne lub błędne poczynania.
Przykład, którym ilustrujesz swą myśl, nie jest chyba zbyt szczęśliwy…
O umiejętności tzw. dobrego ubrania nie decyduje intelekt lecz raczej bliżej
nieokreślony instynkt, artystyczne wyrobienie połączone z chęcią eksperymentu etc.
===========================================================
Hellaa, czy tylko humanistyka, Twoim zdaniem, realizuje twórcze potrzeby człowieka?
Czy taki Einstein, Banach nie byli twórcami i to genialnymi? Myślisz, że nie
spierali się, nie dyskutowali?
Oczywiście, praca lekarki w przychodni nijak się ma do skomplikowanych,
wielogodzinnych operacji chirurgicznych, z których żadna nie ociera się o
rutynę, ale nawet wspomniana lekarka, prowadząc wywiad z pacjentem, aby jej
praca była owocna, musi trochę myśleć…Powiem Ci, że mam wielki podziw dla ludzi,
których myśl przekształca w tak zdumiewający sposób materię. I nie są wśród
nich tylko humaniści…
Spójrz, ile współczesny człowiek ma gadżetów i zabawek: komputer czy taki
pathfinder na Marsie…To myśl, która stała się ciałem.Także za sprawą techników.
==========================================================
Nie przeceniałabym roli dialogu zewnętrznego. Zgodzę się, że człowiekowi
potrzebne jest głośne potwierdzenie i niejeden robi na tym niezłą kasę…
ale nie rezygnowałabym z tego trudnego monologu wewnętrznego.
To co robił Hamlet było doprawdy fascynujące.
======================================================
To co piszesz o dualizmie poczciwości i wyrafinowania bardzo mi się podoba.
Nie do końca mogę się jednak zgodzić z obrazem rzeczywistości, na podstawie
którego wysnuwasz definicję człowieka godnego szacunku.
Otóż, wedle mojego rozeznania ta codzienna rzeczywistość nie jest dana tak
statycznie.
Wypracowanie sobie przez człowieka pewnych zasad postępowania, pozwala
mądrze i sprawnie reagować na przejawy tej rzeczywistości, ale nie jest to
poukładanie świata raz na zawsze. Chodzi mi, jak się domyślasz o tę zmienność.
Co do tego, na co lecą faceci, to też nie byłabym taka pewna…

[hellaa]

Fleur, no jasne, że w rozmaitości osobowości ludzkich nie ma żadnych pewników i
jednemu żywa wyobraźnia pomoże jaśniej sformułowac cele, a innemu: podsunie
wiele sprzecznych obrazów, w których, biedak, łatwo się pogubi... Ja mam więcej
znajomych drugiego typu, ale najfajniej jest, jak biora się a garść i stają się
typem pierwszym..
Mój przykład o ubraniu jest ok: Jedna osoba, ta bardziej wyrafinowana,
potrzebuje dłuższej chwili na "posmakowanie" czegoś, co chce kupić, druga ma
problem z głowy, gdyż kieruje się owczym pędem. I z pewnością ta pierwsza w
efekcie będzie ciekawiej wyglądać.
Nie jestem piewczynią humanistyki i nawet drażni mnie fakt, ze hołubi się
Singera od powieści, a pomija tego od maszyny do szycia! Także cenię wysoko
ekonomistów, Grabskiego itp., reformatorów różnych, sprawnych chirurgów... Nie
doradzałam autorce postu konkretnej drogi, gdyż uważam, że we wszystkim mogłaby
się spełnić jako osoba myśląca i rzetelna zarazem, a w razie rozczarowania -
zmienić zawód.
Monologowi wewnętrznemu może też towarzyszyć dialog - jeśli obie rzeczy dotyczą
ważnych spraw, to zawsze warto dialogować czy monologować..
Poukładania świata raz na zawsze i sztywnego trzymania się tego nie polecam, o,
nie! Próbuję tylko bronić cennej elatyczności, umiejętności odnajdywania się w
różnych sytuacjach i tworzenia sobie i innym przyjaznego środowiska.
Co do facetów... Hm... to nie jest jakiś monolit o przewidywalnych gustach lecz
wielce złożony "target" ;), śmiem wysunąć tezę, że prawie tak złożony, jak my,
subtelne i wdzięczne dziewczęta... :))) A zatem są i amatorzy kobiet - wampów,
i pogromcy dziewic, i poszukiwacze twardej towarzyszki życia w kniei,
intelektualiści od ponurych dziewcząt w czarnych swetrach i są wzdychający do
mamusi co by pachniała ciastem... I baardzo to fajne jest! :)))))

[fleuret]

Hellaa, sprawa ubrania wciąż mnie niepokoi...
Powiedz mi jak to jest,że jedna dziewczyna
(niekoniecznie klasyczna piękność) 'niedbale' owinie się
kawałkiem zgrzebnego płótna, ale sposób w jaki się porusza, mówi etc.
powoduje, iż widzimy w niej księżniczkę z bajki, a druga choć
korzysta z usług kreatorów mody, stylistów wyglada tylko jak przybrany mebel?
Może piękno nosi się w sobie, ale jak to się ma do intelektu?
według mnie nijak...
W sprawie różnorodności 'targetów' masz absolutną rację,
łowy bez reguł i bardzo to fajne jest.

[kat3rina]

wszyscy macie naje..e.

[szara.debilencja]

Na jakiej podstawie wyciagasz tak daleko idace wnioski?

[szara.debilencja]

To prowokacja a one sie rozpisuja:)))))))))))

[fleuret]

dlaczego sadzisz, że to prowokacja?

[nephritis]

Nie.
To nie jest prowokacja.
Ale tylko moje słowo to potwierdza.
To pewnie mało.


Bardzo dziękuję za dotychczasowe odpowiedzi.
Zastanawiam się.

[nephritis]

Wydaje mi się, że jestem osobą spokojną, uporządkowaną, rozsądną.
Tak stwierdzam, po przeanalizowaniu zachowań, działań.
A może się mylę?
Czasami mam ochotę zrobić coś szalonego, głupiego, spontanicznego – i robię to,
robię. A potem jest mi wstyd. Że zachowałam się sztucznie.

Czy zachowałam się sztucznie?
Jeśli wynikło to ze „środka mnie” – oznacza, że miałam potrzebę takiego zachowania.
W takim razie – to, co napisałam wcześniej – jest kompletną bzdurą.
Osoba spokojna z narwanymi zrywami? Zupełne wykluczenie…

Nie jestem typowym nastolatkiem i doskonale widzę tę różnicę. Zawsze ją widziałam.
Kiedyś byłam z niej dumna. Teraz…Włączyła mi się lampka pn. NORMALNOŚĆ,
A osoba absolutnie niepijąca jest w dzisiejszych czasach (niestety) uważana za
odmieńca.
Za religijnego fanatyka. Za skrajnego typa. Nie chcę być skrajna. Nie chcę być
negatywnie skrajna.
Twierdzenie, którego się nie wstydziłam – „jestem alkoholową dziewicą” – zaczęło
mnie męczyć. Zerwałam z dziewictwem. Z własnej potrzeby – to istotne, bo akurat
w tym aspekcie wierzę sobie, a nie otoczeniu wywołującemu presję,
Ale znów element układanki nie pasuje do całości. A gdzie twoje reguły? Zasady,
z których słynęłaś?

Chyba chcę zerwać z zasadami. Boże – a może nie powinnam?
Znowu obawa, że człowiek ograniczony regułami (swoimi!) postępowania jest nudny
i łatwy do przewidzenia.
A może to zaleta?

[fleuret]

To normalne, że chcesz być ‘nienormalna’, inna niż wszyscy.
Myślę, że jest to pragnienie pozytywne i dość powszechne wśród ludzi
choć nie wszyscy uświadamiają je sobie. Może właśnie młodość jest tym
okresem kiedy pragnienie wyróżniania się jest najsilniejsze…
Czy stosowanie w życiu zasad ‘standaryzuje’ człowieka?
Nie sądzę, ponieważ nigdy do końca nie jesteśmy tacy jak byśmy chcieli.
To odwieczny dylemat ludzi: niby wiedzą jak należy i co jest dla nich dobre,
ale postępowanie rozmija się z postanowieniami i zjawisko powyższe dotyczy
nie tylko ludzi bardzo młodych...a to, że człowiek nie jest do końca
z siebie zadowolony jest zjawiskiem pozytywnym,
motorem do ciągłego rozwoju i doskonalenia. Prawda, że banał?
Odszukałam dla Ciebie taki wiersz:

(Nie)normalni

Bycie przesadnie normalnym jest...
... nienormalne.
Normalne jest BYĆ
- czasem w samotności
a czasem z kimś razem.
Właśnie być sobą - jest normalne.
Ale i tak niewielu to doceni.

A jednak...
bycie sobą
tylko i wyłącznie dla siebie
i nikogo, nikogo więcej
to wynaturzenie gorsze
niż spalenie się w ogniu
głupiej miłości.

Bo kto jest TYLKO dla siebie
Jest NIKIM
dla CAŁEGO ŚWIATA
bo taki ktoś
zapadł się w otchłań swojego ja.

Ale przecież
Ten, kto jest tylko i wyłącznie dla świata
Jest NIKIM
wszak świat jest jaki jest
i wcale nie potrzebuje swojej nieudolnej kopii
w postaci kogoś, kogo nie stać
na bycie SOBĄ.

Z resztą - normalny, nienormalny
Ktoś, czy Nikt
- to tylko słowa.
Bo przecież naprawdę
Liczy się JAK JEST,
a nie jak coś zostało nazwane.

MD

[nephritis]

Dziękuję, fleuret.
A kto jest autorem utworu?
Rozgryzanie ewentualnego inicjału byłoby zawodne.

[fleuret]

Michał Dyszyński

[mskaiq]

Twoje dzialania blokuja sie w zarodku bo Sama je blokujesz. Nie mozesz miec
planow w ktore nie wierzysz, stwierdzenie ze jestes mloda, glupia, infantylna,
naiwna to przekreslenie wszystkiego co chcesz zrobic.
Musisz wierzyc w Siebie, musisz wierzyc w Swoje plany, bo bez wiary w Siebie,
jednego dnia przekreslisz Siebie, zaczniesz nienawidziec Siebie, a to zawsze
konczy sie depresja.

Twoj dualizm, to bardzo bardzo powszechny problem, latwiej jest mowic niz
dzialac. Obrona wlasnych pogladow wymaga odwagi, mowienie nie wymaga jej.
Dobrze ze zdajesz Sobie z tego sprawe, to bardzo wazne, mozesz to zmienic. To
wymaga wiele wysilku i przelamywania rozmaitych uczuc ktore blokuja Cie przed
dzialania zgodnym z Twoimi pogladami.

[marr_s]

no proszę lilith. a na forum Matura jesteś taka twarda i rządzisz ludźmi ;]
łatwiej żyć w Internecie niż w realu. fakt.