Fobia spoleczna

[q3211]

Witam,

Czy komus z Was udalo sie przezwyciezyc fobie spoleczna, ktora uniemozliwiala
normalne funkcjonowanie w spoleczenstwie(mam na mysli glownie niemoznosc
studiowania, pracowania)? A jesli tak, to w jaki sposob?
Bede wdzieczna za wszelkie odpowiedzi na temat.

Pozdrawiam.

[q3211]

Dodam jeszcze, ze jest to fobia sp. polaczona z totalnym brakiem poczucia
wlasnej wartosci. Czytanie ksiazek na ten temat nie pomaga.

[equus3]

Witaj. Cierpiałem, być może nadal cierpię, na FS. Nie byłem jakimś ekstremalnym
przypadkiem, ale utrudniało mi to bardzo życie. Obecnie jest OK, można
powiedzieć ,że wyszedłem z tego, przede wszystkim w wyniku farmakoterapii u
psychiatry. Chodziłem też 2 lata do jednej psycholożki wcześniej.

[mskaiq]

Kontaktow z ludzmi musisz sie nauczyc. Mysle ze obecnie boisz sie takich
kontaktow, gdzies w przeszlosci Twoje proby nawiazywania ich byly bardzo
nieudane dlatego sie boisz.
Zwykle musisz nauczyc sie byc otwarta, nie bac sie mowic o Sobie i wybaczac
ludziom ze nie zawsze sa otwarci, ze maja swoje problemy i ze nie zawsze sa
przyjacielscy.

[rlena]

To jest jak najbardziej "uleczalne". Ale czytanie to za malo, teraz musisz
cwiczyc. To jedna z najbardziej dobrze rokuacych fobii :-))
Kontakt z dobrym specjalista wskazany.

[lunar1978]

Ja kilka dni przed świętami udałem się do psychiatry właśnie z powodu fobii
społecznej. Z tym ciężko jest normalnie funkcjonować. Nie poszedłem na studia,
nie mam dziewczyny i wogóle kontakty z ludźmi są poprostu straszne. Ale
ostatnio znowu osiągnąłem dno - który to już raz ... już nie pamiętam.
Postanowiłem jednak przynajmniej spróbować coś zmienić, nie mam już nic do
stracenia. Otrzymałem receptę na lek przeciw depresji i fobiom społecznym, może
coś pomoże. Prócz tego w kwietniu wyjeżdżam za granicę na jakiś czas, chcę
zmienić otoczenie, spróbować tam trochę popracować by tam się utrzymać. Jak się
nie uda to najwyżej przegram ... ale może uda mi się wyjść z tego zwycięsko.

[horpyna4]

Jeżeli jest to związane z dotychczasowym brakiem kontaktów z większą grupą
ludzi, to po prostu trzeba się do nich zacząć przyzwyczajać. Tak, jakbyś jeszcze
nigdy nie jeżdził na nartach i dopiero zaczynasz się uczyć. Potraktuj to właśnie
w ten sposób, bez emocji.
Jeżeli jednak jest to skutkiem jakiegoś urazu psychicznego, to lepiej przejdź
się do terapeuty.

[q3211]

Dziekuje wszystkim za odpowiedzi.

Lunar, ja takze przerwalam studia po 3 miesiacach, bo pojscie na wyklad bylo
dla mnie nie lada wyczynem. Wiem, ze dyplom wyzszej uczelni nie jest miernikiem
ludzkiej wartosci, ale mimo wszystko bardzo chcialabym miec wyzsze
wyksztalcenie, byc w 100% niezalezna finansowo i prowadzic normalne zycie
przecietnego smiertelnika. Zreszta tego chyba tlumaczyc nie musze...Kiedy
rzucilam studia, mysl o wyjezdzie za granice i ulozeniu sobie nowego zycia
stala sie dla mnie wybawieniem i tylko dlatego jakos normalnie funkcjonowalam(z
drugiej strony zamkniecie sie w '4 scianach' i ograniczenie egzystencji do
wychodzenia z psem i na spacer nie mozna chyba nazwac normalnoscia). Caly 2005
rok zylam tylko moim wyjazdem. Rzeczywistosc okazala sie inna. Wyjechalam,
jestem w tej chwili za granica i wpadlam w jeszcze wiekszy dol niz wtedy, kiedy
rzucilam studia. Siedze tylko w domu i codziennie obiecuje sobie(i naprawde w
to wierze), ze nastepny dzien bedzie inny, ale tak sie nie dzieje. Nie jestem w
stanie sie przelamac i znalezc sobie jakiejkolwiek pracy. Wykonanie telefonu w
obcym jezyku jest dla mnie jak na razie bariera nie do pokonania. Nie mowiac
juz o pojsciu na kurs jezykowy....

Fobia spoleczna determinuje cale moje zycie. Kontakty z ludzmi sa wazne, nie
przecze, ale to nie jest moj najwiekszy problem, przez tyle lat zdazylam sie
juz przyzwyczaic do samotnosci. Najwiekszym problemem jest dla mnie rozpoczecie
studiow i podjecie pracy, aby na nie zarobic. Najlepsze jest to, ze kiedy mysle
o przyszlych studiach, to nie przeraza mnie to, ze nie bede w stanie 'objac
umyslem' materialu. Mimo niskiej samooceny wiem, ze sobie poradze. Najwiekszy
strach ogarnia mnie przed publicznymi wystapieniami, ktore sa nieuniknione.
Szczegolnie za granica duza wage przywiazuje sie do duskusji na zajeciach i
samodzielnych prezentacji. Praktycznie glownie te dwie rzeczy mnie paralizuja
przed podjeciem decyzji o studiowaniu. Pamietam do dzisiaj jak w szkole
sredniej przezywalam tortury, kiedy mielismy przygotowac 'speecha' na angielski
i nauczyciel patrzyl na numery w dzienniku, zastanawiajac sie kogo wziac.
Zawsze bylam swietnie przygotowana, jednak podczas tych parunastu sekund
potrafilam prawie wszystko zapomniec. Nie chce przezywac tego samego i na
kazdych zajechach siedziec 'sztywno' modlac sie o to, aby mnie wykladowca o nic
nie zapytal.

Wczoraj w Internecie znalazlam ksiazke, ktora podobno zmienila zycie wielu
osobom z tym problemem. Mam nadzieje, ze tak tez sie stanie w moim przypadku,
chociaz to chyba niemadre wierzyc, ze lektura jednej ksiazki rozwiaze problem,
ktory istnial w moim przypadku od urodzenia...

Pozdrawiam!

[kama987]

Czym objawia się Fobia społeczna?
To choroba psychiczna jak wszystkie inne fobie. Czytaniem literatury raczej
jej nie wyleczysz a prędzej zaszkodzis sobie. Bedzies analizowała każdą
opisana sytuacje i każda będzie do Ciebie pasowała. Zaczniesz się pogrązać w
chrobie.

[equus3]

Fobia społeczna nie jest chorobą psychiczną tylko zaburzeniem emocjonalnym,
rodzajem nerwicy.

[lunar1978]

Ja kiedyś myślałem że przeczytanie książki Philipa Zimbardo pt "Nieśmiałość"
może mi pomóc, ale po przeczytaniu powędrowała prosto do kosza. Ręce mi opadły
po prostu. A przed nowym rokiem dopadł mnie kolejny dół związany z moją
nieśmiałością. To jest naprawdę ogromne kalectwo, boli tak samo jak kalectwo
fizyczne. Sprawia że nic tak naprawdę nie cieszy. Dla mnie rok 2005 miał być
rokiem ostatnim, ale pewne okoliczności sprawiły że jakoś go przeżyłem i
czasami patrzę na siebie trochę inaczej. Postanowiłem trochę zawalczyć o lepszą
jakość życia. Biorę leki "na nieśmiałość" i staram się patrzeć trochę bardziej
optymistycznie. Nie wiem czy mi się to uda czy nie. Zycie może jest i fajne,
ale wtedy gdy chce się zyć tak jakby się chciało, a nie w ciągłym lęku przed
ludźmi i sobą samym. Też chciałbym pójść na studia i być "kimś", może jakoś bym
sobie poradził ale wykonywania zawodu wymagającego pracy z ludźmi jakoś nie
mogę sobie wyobrazić. Zresztą mam już prawie 28 lat i nie wiem czy jeszcze
warto, bo kto mnie będzie potrzebował w wieku 33 - 34 lat, kiedy tyle "młodych"
jest. Sam już nie wiem co robić, ale w tym roku jeszcze spróbuję. Jak nie to
zostanie mi chyba wydanie na siebie wyroku śmierci bo tak dłużej żyć się nie
da.

[dusia731]

Istnieją leki na nieśmiałość?
Psychotropy?
Nie zatruwaj organizmu, szkoda zdrowia, lepiej łyknij vit. C skutek bedzie ten
sam.

[equus3]

Oczywiście, że istnieją leki, które na fobię społeczną pomagają. (A fobia
społeczna i nieśmiałość to NIE to samo.)

[lunar1978]

To jest dokładnie to samo !!! Tak powiedziała mi lekarka.

[equus3]

To ja nie wiem, co to była za lekarka. Jestem pewien tego, co mówię, bo wiele
razy słyszałem, że to nie to samo, a poza tym z własnego doświadczenia mogę
dokładnie wytłumaczyć, na czym polega różnica.

[lunar1978]

Zwykła nieśmiałość to nie jest to samo co fobia społeczna. Ona nie utrudnia
życia tylko onieśmiela w pewnych sytuacjach. Ale nadmierna, wielka nieśmiałość
sprawia że życie staje się nie do zniesienia, a to już jest właśnie fobia.

[lunar1978]

dusia731 napisała:

> Istnieją leki na nieśmiałość?
> Psychotropy?
> Nie zatruwaj organizmu, szkoda zdrowia, lepiej łyknij vit. C skutek bedzie
ten
> sam

Od razu widać że nigdy nie miałaś z tym problemu bo pleciesz takie bzdury. Ale
gratuluję i cieszę się że Ciebie to nie dotyczy, bo naprawdę nie miałabyś czego
zadrościć.

[q3211]

Czy sa jakies specjalne leki na ta przypadlosc czy lekarz Ci zapisal po prostu
leki na depresje?

Pozdrawiam.

[lunar1978]

Poszedłem do lekarza i opowiedziałem pani doktor o swoim problemie i jak ciężko
mi z tym żyć. Przepisała mi parexetynę o nazwie rexetin (ok 40 zł za 30
tebletek). Bierze się jedną dziennie. Jest to lek przeciwdepresyjny (bo fobia
społeczna ją przecież wywołuje, bo traci się przez nią sens życia) i działa
przeciw fobiom społecznym. Powiedziała że jedna dziewczyna stwierdziła że ten
lek właściwie uratował jej życie bo nie mogła normalnie funkcjonować, gdyż
nieśmiałość nie pozwalała jej na to, a teraz to cieszy się zyciem. Postanowiłem
jej zaufać i poprosiłem o receptę. Ona działa raczej powoli i leczenie potrwa
dłuższy czas. Nie mniej jednak lekarka powiedziała mi żebym równolegle
skontaktował się z psychologiem bo fobia jest problemem bardziej emocjonalnym
ale leki także bardzo dużo pomagają. Jak się nie ma nic do stracenia a stawką
jest normalne życie więc warto chyba jednak spróbować

[dusia731]

Masz do stracenia swoje zdrowie.
Lekrz przepisze lek aby apteka mogła zarobić.
Teraz w aptekach są leki na wszystko a ludzie wcale nie są zdrowsi.
Z nieśmiałości wyleczysz sie tylko własna pracą im więcej obowiązkow, kontaktów
z obcymi ludźmi tym szybciej to minie. Powinienies zacząć pracować np. w
sklepie.

[lunar1978]

Dziękuję bardzo. Kiedyś mogłem pracować w sklepie, ale poprostu nie przyszedłem
do pracy ... bo zwiałem zanim przekroczyłem próg!

[dusia731]

I Był Twój błąd juz dawno zapomniał byś o nieśmiałości.
Co maja powiedziec nieśmiali lekarze przyjmujacy pacjenta w gabinecie.
Mają łykać prochy?

[lunar1978]

A najgłupsze jest to że nie chodzi tu o kontakt z ludźmi jako taki, bo to jest
praca i robi się to czego od Ciebie wymagają. Najgorsza jest swobodna
konwersacja z ludźmi z którymi się pracuje i wchodzi się w ich środowisko. I
tak miałem zawsze czy to w szkole średniej czy w innych okresach życia. A praca
sama w sobie nie jest rzadnym rozwiązaniem, tylko ucieczką od nieśmiałości i
problemów z tym związanych. Najgorzej jest jak nie ma za bardzo co robić i nie
można uciec w obowiązki.

[second_time]

> Najgorsza jest swobodna
> konwersacja z ludźmi z którymi się pracuje i wchodzi się w ich środowisko

sorry ze sie wtrace ale wielu introwertykow ma problemy z konwersacja
to jest zupelnie normalne

[lunar1978]

To ja dziękuję za taką "normalność". Jak chodziłem do szkoły średniej to z
niektórymi wogóle nie miałem o czym rozmawiać i wogóle się ich balem że wezmą
mnie za durnia. Nawet jak jechałem autobusem do szkoły to zajmowałem takie
miejsca by nie być z nimi oko w oko, zwłaszcza jak byli sami i właśnie tylko ja
musiałem z nimi gadać o czymkolwiel i wogóle mi nie szło, więc poprostu
milczałem i nie odzywałem się tylko cześć i takie tam "służbowe" uprzejmości
czy cuś. Zyć się odechcewało i często myślałem o samobójstwie i nawet
próbowałem się zamachnąć na własne życie. Jeśli to normalne to dzięki!

[second_time]

sa ludzi z ktorymi fajnie sie rozmawia, ale to rzadkosc
najczesciej niestety trzeba sie dostosowywac czyli albo gadac o bzdetach albo
wysluchiwac bzdetow
ja akurat wybieram ta ostatnia opcje (czyli wysluchuje) albo panuje cisza i
juz ;)
tobie chyba brakuje dystansu do samego siebie ze sie az tak przejmujesz tym co
ludzie powiedza

[lunar1978]

Bo to powoduje że wszyscy wokół ciebie są ok - mniej lub bardziej, tylko ty
masz wrażenie że jesteś ostatnią sierotą, która o niczym nawet pogadać nie umie
i ma ochotę zapaść się pod ziemią.

[second_time]

jak bylam mlodsza to tez dokladnie tak o sobie myslalam
a pozniej zaczelam sama cos ze soba robic
sama wszedzie chodzilam i wszystko sobie zalatwialam i tym sposobem sie troche
otrzaskalam z ludzmi
w sumie jeszcze widze u siebie pewne braki (np nie toleruje imprez, tlumow) ale
staram sie tym nie przejmowac
jedynym problemem jest dla mnie teraz znalezienie takiej pracy, w ktorej bede
sie dobrze czula czyli na pewno nie w sklepie i na pewno nie jako handlowiec,
konsultant czy tez cos w tym stylu

[lunar1978]

>pewno nie w sklepie i na pewno nie jako handlowiec,
> konsultant czy tez cos w tym stylu

A ja właśnie pracuję jako ktoś w stylu konsultanta i nie jest to dla mnie
jakimś ogromnym problemem, bo to tylko praca. Ale w normalnych sytuacjach,
jakieś imprezy czy spotkania jestem raczej beznadziejny, a teraz planuję wyjazd
za granicę by spróbować popracować trochę nad sobą. Nie wiem jak i czy wogóle
sobie poradzę, ale potraktuję to jako próbę siły pomieszkać trochę gdzie
indziej i być zdanym tylko na siebie. Nie wiem czy coś znajdę. Nie mam wiele do
stracenia.

[nattashaa]

Jakby mi facet tak pie..ł, to bym zwiewała nie wiem gdzie,w kosmos pewnie

[lunar1978]

Bo to jest tylko praca. Masz wyuczone jakieś kwestie i tylko tyle ... jak jakiś
aktor. Musisz coś zrobić i już, chociaż czasami serce podchodzi do gardła. A w
życiu prywatnym i swobodnych kontaktach z ludźmi niczego się przecież nie musi.

[nattashaa]

Widzisz, ja robie to co lubie, nie to co musze:)

[lunar1978]

A ja robię coś bo muszę żeby mieć jakieś pieniądze i tym się różnimy. Ja też
chciałbym robić to co chcę a nie mogę, mimo że głupi nie jestem, ale na to
wychodzi :-((

[nattashaa]

Moim hobby jest rozmowa z psychiatrami i z tego niezle zyje:)

[second_time]

no to widzisz juz jestes lepszy ode mnie :)
ja juz z gory wiem (probowalam) ze to nie jest praca dla mnie
wydzwanianie do ludzi, wchodzenie im w tylek....
to nie dla mnie

za granica jest nawet fajnie
faktycznie bedziesz musial sam sobie ze wszystkim radzic bo nikt ci tam za
bardzo nie pomoze
jedno co jest charakterystyczne dla zagranicy to samotnosc
na rodakow nie ma co liczyc a nawet lepiej ich tak w razie czego omijac
jestes tam obcy dla innych i jestes zawsze sam i zdany tylko na siebie
plusem tego bycia obcym jest to, ze oswoisz sie z sytuacja kiedy wydaje ci sie
ze zwracasz na siebie uwage swoja innoscia
tam bedziesz zawsze inny i zawsze cos ciebie jednak bedzie wyroznialo od reszty
(np akcent)
byc moze nauczysz sie ze w sumie czasami fajnie jest byc innym i czyms sie
wyrozniac z tego nudnego jednolitego tlumu

[lunar1978]

> wydzwanianie do ludzi, wchodzenie im w tylek....
> to nie dla mnie

No może nie zupełnie to na tym polega. Trochę kurier, trochę konsultant. Ale
nie mam szefa, którego codziennie bym widywał, pracuję kiedy chcę byle było
zrobione to czego odemnie chcą. Ale nie da się z tego wyżyć ani nie przynosi
żadnej satysfakcji, ani finansowej ani "psychologicznej". A języka dopiero się
uczę i niewiele go znam, ale może jakoś to będzie :-))

[second_time]

na pewno sobie poradzisz :)
a tak na marginesie to bardzo fajnie sie z toba rozmawia, masz cos do
powiedzenia, nie jestes glupi - czyli masz jednak jakies zalety jak widac :)
sprobuj je wykorzystac
i naprawde nie musisz umiec z kazdym rozmawiac a juz zwlaszcza z kims nudnym
wielu ekstrawertykow lubi po prostu mowic, o niczym szczegolnym ale i tak nadaja
wystarczy nauczyc sie ich sluchac z udawana uwaga i czasami potakiwac
beda wrecz zachwyceni ze moga sobie z kims "porozmawiac" :D

[nattashaa]

Introwertycy nie mają "problemów z konwersacją", nie lubią po prostu pie..ć
o niczym tylko dla samego gadania.

[second_time]

racja :)

[nattashaa]

nie inaczej:)

[zeussss]

Dlatego psychiatrzy sa zajebisci, tych, co lubia pie..c o niczym odsylaja do
psychologow. Maja pacjentow, z ktorymi gadaja dlugo i ktorych lubia:)

[q02121974]

Ja do jednej pani przychodziłam pogadać o moim narcyzmie, ona mi opowiadała o
swoim, jest 10 lat ode mnie starsza i miała podobne doświadczenia jak miała
tyle lat co ja, opowiadała mi jakie ludzie mają zjeby, a ja sie narcyzmem
martwie:)))))))))

[dusia731]

Zawsze uczono mnie że inteligentny człowiek potrafi znaleźc temat do rozmowy z
każdym i ze sprzetaczką i z prezesem dużej firmy.
Nieraz zastanawiam sie dlaczego niektórzy ludzie zawsze śmieją się w czasie
rozmowy nie mówiąc o niczym śmiesznym. Czy są wtedy na lekach tzw. cukierkach
szczęścia?
Sa oczywiście osoby przedstawiające wszyskio w zabawny sposob, żartujące i
wtedy jest powód do śmiechu. Lubie się śmiać ale lubie mieć powód do śmiechu.
Przypomina mi sie powiedzenie nauczycielki z podstawowki która mówiła że ktoś
śmieje sie jak głupi do sera. Do sera?

[nattashaa]

Nie sugeruj, ze psychiatrzy sa malo inteligentni, bo blużnisz:)

[lunar1978]

dusia731 napisała:

> Zawsze uczono mnie że inteligentny człowiek potrafi znaleźc temat do rozmowy
z
> każdym i ze sprzetaczką i z prezesem dużej firmy.

W takim razie takie osoby jak ja czy autorka wątku są "debilami" bo nie
potrafią tacy "inteligentni" ludzie nas poprostu dołują bo nie potrafimy
znaleśź żadnego tematu.

[nattashaa]

Sa ludzie doskonali, na ktorych sie czeka az przyjda pogadac i to jest
swietne::)

[q3211]

Lunar, do jakiego kraju planujesz wyjechac? I czy biorac to lekarstwo jestes
bardziej smialy, pewny siebie, czy jego dzialanie polega na czym innym?

Dusia731, a nie uczono Cie przypadkiem, aby nie zabierac glosu i wydawac
opinii, jesli nie ma sie pojecia na dany temat? Nie znam Cie co prawda, ale
chyba nie doswiadczylas zycia z fobia sp., skoro przyrownujesz ja do
niesmialosci. Czy osobie, ktora cierpi np. na depresje i nie jest w stanie
zmusic sie do najprostszej czynnosci (jaka jest np. umycie sie), powiesz, ze
jej problemem jest lenistwo?

Pozdrawiam.

[dusia731]

Osobie z depresją poradzialbym by czym predzej udala się do odpowidniego
lekarza.
Dobranoc.

[lunar1978]

Planuję wyjazd do Irlandii. Tam jest moja siostra ze swoim facetem. Będą tam do
końca czerwca. Chce skorzystać z okazji by zobaczyć ten kraj, zwłaszcza że
mieszkałbym blisko morza. Jak się gdzieś zaczepię to zostanę tam jeszcze trochę
po jej wyjeździe, by być tam sam i dawać sobie radę samemu.

q3211 Lek ten biorę dopiero od 20 -u dni, więc nie czuję jescze jego działania,
gdyż pierwsze efekty daje po kilku tygodniach, ale daje mi jakąś nadzieję że
będzie lepiej i próbuję patrzeć na wszystko z większym optymizmem. Gorzej już
przecież być nie może, dlaczego więc nie spróbować? Co się ma do stracenia?
Najwyżej pozbycie się chorobliwej nieśmiałości i związanej z nią depresji. A
jak się nie uda to dopiero wtedy będę się tym martwił. Wcześniej myślałem tylko
o samobójstwie, a tak przynajmniej mam jakąś nadzieję.

[second_time]

w irlandii w intelu podobno szukaja ludzi

[lunar1978]

Co tam będę robił - jest mi w zasadzie bez różnicy, ale będzie to jakieś
wyzwanie i doświadczenie i może nieśmiałość nie będzie aż takim wielkim
problemem, zresztą mam nadzieję że lek pomoże :-)). Teraz trochę próbuję
poduczyć się języka a zaczynam w zasadzie od podstaw, więc nie mogę mieć dużych
wymagań. Chcę poprostu potraktować to jako terapię czy coś w tym rodzaju a może
przyokazji zarobić parę groszy, albo przynajmniej nie stracić.

[second_time]

na pewno nie stracisz bo przeciez nauczysz sie przy okazji angielskiego a to
sie moze pozniej przydac :)

[lunar1978]

Co racja to racja:-))

[q3211]

Zycze Tobie z calego serca powodzenia. Ja popelnilam jeden blad. Otoz powinnam
byla wyjechac zupelnie sama. Na pewno byloby mi trudno, ale od poczatku
musialabym liczyc tylko na siebie i swiadomosc, ze wyladuje 'pod mostem', jak
sobie nie znajde mieszkania czy pracy, pomoglaby mi 'przelamac sie' i po prostu
musialabym sobie zaczac radzic samodzielnie. Przynajmniej ja tak sobie to
tlumacze. Niestety wyjechalam z kims, kto mial juz zalatwiona prace i
mieszkanie. Efekt byl taki, iz wiedzialam, ze nawet jak nie uda mi sie znalezc
w danym dniu pracy, to bede miala gdzie spac, co jesc..i zamiast pokonywac
bariery, nowa rzeczywistosc mnie przytloczyla i coraz bardziej zaczelam sie
chowac w swojej skorupie. Za kazdym razem wydaje mi sie, ze wiekszego dna juz
osiagnac sie nie da...niestety, za kazdym razem jestem w bledzie...

Pozdrawiam.

[second_time]

a ten ktos z kim pojechalas nie moglby ci troche pomoc? pojsc z toba gdzies,
zapisac ciebie na kurs jezykowy i dopilnowac zebys tam trafila?

[lunar1978]

Właśnie też się trochę boję że jadę tak trochę "na gotowe". Będę miał gdzie
mieszkać i z głodu też nie powinienem zginąć. Boję się tego że jednak mi się
nie uda i popadnę już w całkowite odrętwienie. Ale póki co myśl o wyjeździe +
nadzieja że leki w końcu mi pomogą dodaje mi nadziei i wiary. Powiem Ci że
gdyby nie wizyta u psychiatry i recepta na lek to pewnie nie byłoby decyzji o
wyjeździe. Jest mi w zasadzie wszystko jedno. Co będzie to będzie. Jak mi się
uda to będę z siebie dumny - zrobiłem coś. Udało mi się utrzymać za granicą za
tam zarobione pieniądze a nie za zabrane ze sobą oszczędności! To już coś!
Więc może i inne rzeczy też mi się udadzą. Tak mam zamiar teraz myśleć. A co
będzie potem zobaczymy. I tak jestem na dnie, niżej już nie upadnę.

[zeussss]

Lunar ty nie mozesz byc mezczyzna, no nie da sie

[dusia731]

Nie chodzi o dołowanie ale o zastanowienie się jak sprawa może zainteresować
dana osobę aby nawiazać z nią rozmowę. Sama byłam wiele razy jakiś czas temu w
sytuacjach słuzbowych i na pewno nie tylko ja że musiałam spędzać kilka godzi
na rozmowie prywatnej z osobami ktore widziałam po raz pierwszy w życiu znałam
jedynie ich nazwiska, osoby przewyższajace mnie pozycją społeczna i zawsze
był temat do rozmowy, żarty.
Trzeba otworzyć się na ludzi a inni zrobia to samo w stosunku do nas.

[nattashaa]

W zyciu nie o to chodzi by mowic duzo ... niezaleznie czy z sensem czy bez

z zycia psychiatry CHAMSKIE

[zeussss]

przychodzi maz i mowi "nienawidze zapachu cioty"

przychodzi zona "maż mnie nie akceptuje"

[mezczyzna.prawdziwy]

Ale chlopisko musialo miec higieniczna zone, brrrr, bleeee

[equus3]

Za przeproszeniem - głupoty gadasz.