Kocham Cię

[blueska3]

Jak najpiękniej to wyrazić???

[gocha033]

blueska3 napisała:
Jak najpiękniej to wyrazić???

Piekniej juz nie mozna.
Zreszta, daj spbie spokoj z wyrazami.
Licza sie czyny, a nie wyrazy.

[gadula]

widze Beatko, ze przywiazujesz b. duza wage do slow. to cecha introwertykow,
ktorzy zyja swoja wyobraznia. czasami nawet sa jej niewolnikami :-))))
ja ciebie tez kocham :-)))) czemu nie :-)))

[blueska3]

Długo masz już styczność z psychologią? Dobrze mówisz, bo tak właśnie jest. Co
prawda jest mi bliżej środka niż skrajności, ale introwersja to już jest :-) Miło..

[ksiezycowa.roza]

A jak sie juz jest niewolnikiem swojej wyobrazni, to co z tym zrobic? jak sie
zyje marzeniami i nikt do tego pieknego obrazka nie pasuje. Jeden, bo mial
rodzine nie taka jak trzeba, drugi, bo zbyt malo odpowiedzialnie podchodzil do
naszego zwiazku. Moze lepiej zostac samemu?

[nikosik]

introwertyk? to osoba uduchowina. patryz serce, widiz ducha nie materie. gorsze
sa kobiety co sa niewolnikami diamentow. lataja za tymi co maja kase. i tylko
takich werbuja. to dobiero szok. zauwazmy ze pisarz tez jets introwertkiem musi
pokazac na switlo dzienne to co ma w sobie. zobaczmy ile w tym piekna ale i
prawdy:)

[hubkulik]

Nas nie pytaj.
Tylko Twoje serce Ci odpowie.

[nattasza]

Udowodnij mi to , ale nigdy mi o tym nie mow:)

[m.summer]

nie moge, zlamalem noge

[goral27]

Musisz kupic jej/mu cos drogiego. :)

[m.summer]

Nie chrzan, jak nie wiesz, o czym mowa

Z pamiętnika humanisty:

[euklipides]

Oto tekst wyszukany w archiwum FP :



"... Gdy zobaczyłem ją po raz pierwszy, miała na sobie białą koszulkę
na ramiaczka, czerwone spodenki i skarpety w biało czarne pasy, do samych
kolan. Przeszła obok mnie i wydało mi się, że musnęła lekko moją dłoń swoją. Aż
mnie ciarki przeszły po plecach. – Musi być ze trzy lata ode mnie starsza –
myślałem – ciekawe, jak ma na imię i kto to jest?
Potem, gdy tylko się pojawiła, nie mogłem od niej oderwać wzroku, wręcz ją
śledziłem. Patrzyłem jak tańczy, jak porusza głową i odgarnia na bok czarne
włosy, a nawet na to w jaki sposób trzyma papierosa. Ja, skulony w kącie sali,
pod ogromnym głośnikiem z którego płynęły dźwięki największych przebojów,
wyobrażałem sobie siebie, razem z nią. I nawet teraz trudno mi powiedzieć
jakie to były wyobrażenia. Chodziło mi tylko o to, aby być przy niej, aby dla
niej zaistnieć, bo jak do tej pory, zdawało mi się, ze ona nie dostrzega
takiego człowieka jak ja. Nie wie nawet, że istnieje, a co dopiero, że jestem
nią oczarowany, zauroczony, zafascynowany, zakochany i nie wiem już jaki
jeszcze. Aha, wiem już – onieśmielony.
Trwało to jakiś czas, cieszyłem się jej widokiem, ale zaczęło mi to nie
wystarczać. Chciałem jakoś się do niej zbliżyć i oznajmić jej, ze oto ja jestem
tym którego szuka, czarodziejem, magiem, cudotwórcą. Nie mogłem jednak za
cholerę zdobyć się na ten pierwszy krok, ale któż nie zna wahań młodego serca,
które nie kochało jeszcze nigdy. Oczywiście nie chodziłem na tańce sam, tylko z
kompanami, którzy nic zresztą nie wiedzieli o mojej słodkiej tajemnicy. Jakby
się tylko połapali o co chodzi, to zaraz zaczęliby mi docinać i śmiać się ze
mnie.
- No idź do niej, zatańcz z nią. Jak nie pójdziesz to nigdy się niczego nie
dowiesz – tak by mówili i mieliby zapewne rację, a ja siedziałbym na swoim
miejscu i odpowiadał. – Zaraz... później... jutro... dzisiaj w ogóle do dupy
grają.
Przedstawiali siebie jako wielkich znawców kobiet i przechwalali się ciągle,
kto z kim, ile razy i gdzie.
Z tego wszystkiego musiałem nauczyć się palić, aby wychodzić z sali i nie
tracić jej z oczu. Przypominam sobie mój pierwszy papieros, jego markę i smak.
Nic bardziej ohydnego, kłujący dym wdzierał się w gardło, a ja starałem się nie
pokazywać, ze mi nie smakuje. Oczy o mało mi nie pękły i resztkami sił
powstrzymywałem się od tego, aby się od tej wstrętnej trucizny nie udusić.
Jeszcze nie skończyłem go wypalić do końca a już wiedziałem, że musze iść do
domu. Czułem się tak, jakbym zaraz miał eksplodować, jakby ktoś ogłuszył mnie
drewnianą pałką, a do środka wpuścił miniaturowy walec, który miażdży moje
wnętrzności. Gdy tylko wydostałem się na zewnątrz musiałem pocałować ziemię.
Żałuję teraz bardzo tego „radomskiego”, bo ciężko jest zerwać z nałogiem.
Próbowałem już chyba, ze sto razy i sto razy mi się nie udało. Najlepszy wynik
jaki osiągnąłem to miesiąc bez palenia. Chodzi jednak o te cholerne
przyzwyczajenia; po otwarciu oczu – papieros, po porannej kawie – papieros, po
śniadaniu – papieros, przed wyjściem z domu – papieros, w szkole czy w pracy –
papieros, po przyjściu do domu – papieros, po obiedzie – papieros, przy piwie –
papieros, podczas oglądania – papieros, przed i po kolacji – papieros. Nawet
wtedy, gdy człowiek wymyje sobie zęby, pali, a przecież nie po to się to robi,
albo gdy chce coś zrobić dla zdrowia np. pobiegać, zaraz potem wyciąga
papierosa.
Nadszedł w końcu taki moment, że zdobyłem się na to, aby do niej podejść.
Oczywiście, wcześniej musiałem sobie dodać trochę animuszu i wypiłem butelkę
wina. Więc zobaczyłem ją jak siedzi na korytarzu i z kimś rozmawia, podniosłem
się ze swojego miejsca i pewny swego, podążyłem w jej kierunku. Idę i idę i nie
mogę dojść, nogi uginają się pode mną, a przecież jestem pewny swego. Jeszcze
nie wie o tym, że podchodzę właśnie do niej. – Może skręcić w bok, w ostatniej
chwili – myślę – przecież w sumie, to nikt nie wie jakie mam zamiary, nawet
kompani, którzy właśnie obgadują plan kolejnej imprezy. Ale nie, idę. Już
jestem blisko, już dzieje się coś dziwnego z moim sercem, sprawdzam nawet, czy
nie widać przez koszulkę tego dudnienia.
- Zatańczysz? – pytam, ale ona sprawia wrażenie jakby nie słyszała i dopiero
wtedy, gdy stoję tak nad nią chwilę, wydaje jej się to pewnie trochę dziwne,
podnosi więc głowę i wbija we mnie swoje czarne jak węgiel; nie.. jak węgiel
już było, czarne jak noc – to też już było, czarne jak skrzydła kruka oczy.
- Zatańczysz? – ponawiam zaproszenie.
- Teraz? – pyta.
Teraz? Co za dziwne pytanie, przecież dla mnie jest to sprawa życia i śmierci.
Jeżeli nie teraz to nigdy. Jezus, nie przygotowałem się na to. Tyle scenariuszy
wymyślałem w nocy, przed zaśnięciem, tyle dialogów, monologów, tyle pytań i
odpowiedzi, ale na „teraz?” nie byłem zupełnie przygotowany. Co będzie jak
powiem, że „teraz” a ona powie „nie”, albo powiem nie „teraz” a ona spyta „to
kiedy?”. Śmieje się ze mnie, ma mnie za nic, zadaje sobie pewnie pytanie, jak
taki ktoś jak ja mógł w ogóle ją pytać o taniec.
- Tak... teraz – już nawet nie zwracałem uwagi na to co grają.
- Teraz, nie. Za chwilę.
Odchodzę i wracam na miejsce, a w moim umyśle rozbrzmiewają niczym trąby, myśli
wszystkich którzy to widzieli. – Odmówiła mu, odmówiła mu.
- Co to było?
- Co?
- No... z tą laską?
- Z którą?
- No z tą... pytałeś się jej o coś?
- Ja? Nie... to ona się pytała o godzinę.
- No i co? Powiedziałeś jej?
- Tak.
- Przecież ty nie masz zegarka.
- Co? A... nie mam... ale wiem która jest godzina.
Dajcie mi już spokój, muszę to przeanalizować, zdać sobie sprawę co tak
naprawdę zaszło. Spaliłem się, wyszedłem przed nią na idiotę. Idę do domu, po
co się tu zjawiłem właściwie? Nie lepiej było siedzieć na dupie i patrzeć tempo
w ekran telewizora? Wstyd.
Mówię im, że mam zamiar iść do domu, ale oni chcą żebym jeszcze został,
przecież to dopiero środek zabawy, przecież mamy jeszcze dograć sprawy
przyszłotygodniowej imprezki, a beze mnie ona się nie odbędzie. Jakim cudem?
Przecież to ja mam klucze do mieszkania siostry. Wychodzę na zewnątrz, złapać
świeżego powietrza, opieram się o drzwi i tak sobie stoję patrząc w niebo. Noc
jest dzisiaj naprawdę piękna, tylu gwiazd w życiu nie widziałem.
- No i co?
- Kto to? – myślę, odwracam się. Boże, to ona.
- Zatańczymy? – pyta, a ja mam ochotę opowiedzieć pytaniem, w ten sam
sposób.
- Teraz?
- Tak, teraz – nigdy nie opowiedziałbym, że „za chwilę”.
- Tak.
- Ładne masz zęby – mówi do mnie...."

Finał dopiszcie sobie sami.