Czy miewacie czasami

[Gość: Imagine]

takie dziwne uczucie, ze zachowujecie sie jak wasi rodzice ? Mnie to czesto
uderza; sposob wypowiadania sie, sposob siadania, skladania rak, i dziesiatki
malych reakcji na jeszcze mniejsze wydarzenia. Nie jestem nawet wolnym od
tego uczucia przy zwyklym odkaszlnieciu. Nie, nie przesladuje mnie to, ale
towarzyszy mi od zawsze.
Pozdr, Imagine.

[Gość: 123]

Oj,tak. Zdarza mi sie to. Pierwszy raz zdalam sobie sprawe z takiego
podobienstwa, gdy odtworzono nagrana na tasme magnetofonowa jakas moja
wypowiedz. Posluchalam i uslyszalam...swoja mame. To byl jej glos i sposob
mowienia. Odpoczywam z kolei siadajac charakterystycznie na podgietej nodze,
tak samo jak robil to moj tato. Mam ponadto charakter pisma tak bardzo podobny
do charakteru pisma mojej mamy, ze trudno odroznic ktora z nas jest autorka.
Pozdrawiam, Imagine. Lubie czytac twoje wypowiedzi, choc czasem sie z nimi nie
zgadzam.

[Gość: Imagine]

Gość portalu: 123 napisał(a):

> Oj,tak. Zdarza mi sie to. Pierwszy raz zdalam sobie sprawe z takiego
> podobienstwa, gdy odtworzono nagrana na tasme magnetofonowa jakas moja
> wypowiedz. Posluchalam i uslyszalam...swoja mame. To byl jej glos i sposob
> mowienia. Odpoczywam z kolei siadajac charakterystycznie na podgietej nodze,
> tak samo jak robil to moj tato. Mam ponadto charakter pisma tak bardzo
podobny
> do charakteru pisma mojej mamy, ze trudno odroznic ktora z nas jest autorka.
> Pozdrawiam, Imagine. Lubie czytac twoje wypowiedzi, choc czasem sie z nimi
nie
> zgadzam.
>
Dzieki 123. Ciagle pracuje nad soba by byc milszym dla Was. Czasem jednak
mnie cholera jakas poniesie, alem niegrozny w zasadzie.
Pozdr, Imagine.

[Gość: 123]

Wiem to. Czuje tu "rogata", troche moze poobijana ale w sumie sympatyczna i
zyczliwa nature.

[Gość: Imagine]

Gość portalu: 123 napisał(a):

> Wiem to. Czuje tu "rogata", troche moze poobijana ale w sumie sympatyczna i
> zyczliwa nature.
Nikt by chyba tego lepiej nie ujal. Jeszcze raz dziekuje.
Imagine.

[joanna_1]

Wiele razy się nad tym zastanawiałam. Takie małe ksero sposobu prowadzenia
rozmowy, ta sama żelazna dyscyplina - to po ojcu. Po mamie podobna mimika
twarzy w trakcie zamyslenia, to samo skrępowanie w niektórych sytuacjach. Wiele
tego. Dopiero po latach mozna spokojnie sobie odtworzyć styl bycia, niektore
zachowania naszych rodziców i porównać z własnymi. Wczesniej, gdy jeszcze z
Nimi mieszkalam zupełnie tego nie zauważałam. I co ciekawe, teraz gdy borykam
się z takimi problemami doroslego zycia, ktore to oni przerobili juz na wskroś,
nasze reakcje sa takie podobne, tyle że przesuniete o wektor "czas".
Łapię sie nawet na podobnej konstrukcji zdań, precyzowania mysli, identycznych
powiedzeniach ( ha i to nawet babcinych)- ciąg pokoleń, taka mała własna
historia.
Tak, ale faktycznie, najciekawsze sa te "zestawienia" niewerbalne, jak sposób
siadania, podpierania twarzy ręką w zadumie, marszczenie brwi...
I ciekawe są również małe dzieci, takie świeżutkie, tak jeszcze mało zycia mają
za sobą i też tak samo marszczą brwi jak ich rodzice. A przeciez nie zdążyły
jeszcze pewnych gestów aż tak utrwalić.

PS
Pisz nam, pisz Imagine. My lubieć Cie czytać :)

[Gość: Imagine]

Spoko, aby tylko nam tasmy do zaklejania mieszkan starczylo,
to pisywac bedziem. Rozkleilas mnie tymi "swiezutkimi dziecmi".
Pozdr, Imagine.

[lukrecya]

Moja mama, gdy się zamyśla, albo jest zakłopotana czymś, przygryza sobie kąciki
ust. Ja robię dokładnie to samo, jakoś tak odruchowo... Tylko najgorsze jest
to, że mama zawsze zwraca mi uwagę, bym tego nie robiła, a ja jej nie :-( Ot i
cała niesprawiedliwość losu :-)

[Gość: Imagine]

lukrecya napisała:

>
> Moja mama, gdy się zamyśla, albo jest zakłopotana czymś, przygryza sobie
kąciki
>
> ust. Ja robię dokładnie to samo, jakoś tak odruchowo... Tylko najgorsze jest
> to, że mama zawsze zwraca mi uwagę, bym tego nie robiła, a ja jej nie :-( Ot
i
> cała niesprawiedliwość losu :-)
>
>
Zupelnie jak moj ojciec mowiacy zebym nie pij podczas gdy sam ledwo stal na
nogach. Hej, moze w tym jest metoda. Oduczac najlepiej kogos jak sie samemu
wie jak cos smakuje. Teraz dopiero rozumniem jego "troske" o mnie. Aha.
Pozdr, Imagine.

[procesor]

Łapie się na takich podobieństwach zwłaszcza w kontakcie z własnym dzieckiem!
Moduluje głos jak moja mam. :)) I te teksty.. :))

A co do świeżutkich dzieci - to przyłąpałam kiedys moje jak trenowało (!) miny
dziadka przed lustrem!! W wieku jakichs 2-3 lat. :))

Chyba nie da sie przed tym uciec.
Czasem powtarzamy nawet to co nie podobało nam sie w naszych rodzicach i
obiecywalismy sobie solennie że MY to NIGDY tak nie będziemy. :))))

[Gość: Imagine]

Czyli oni zyja w nas i my bedziemy zyli w naszych dzieciach. Czy to nie jest
jakas forma reinkarnacji ? A moze jedyna ? A moze my sobie zdajemy sprawe tylko
z czubka gory lodowej naszych podobienstw ? MOZE MY JESTESMY NASZYMI RODZICAMI
I NASZYMI DZIECMI ???????????????????? O rany, co ja odkrylem ?
Pozdr, Imagine.

[ispa]

Imagine watek bardzo ciekawyi zastanawiajacy. Mam troche inne wrazenie jednak. Od zawsze bylem
zadziornym bandziorkiem, bilem sie z kim popadnie i czesto zbyt porywczo. Mialem kiepskie konatkty z
rodzicami od kiedy pamietam. Tzn. nigdy nie interesowaly mnie ich poglady, zdanie na temat co
powinienem a czego nie i co "bedzie dla mnie dobre", zawsze wiedzialem swoje i wpedzalem sie tym nie
raz w klopoty powazne. Przy tym wszystkim czulem, ze nie lubia mnie a kontakt jest utrudniony a wrecz
niemozliwy wlasnie dlatego, ze za malo jestem do nich podobny i mysle jakos inaczej. Mimika,
glos...moze, bo to geny ale temperament i system wartosci chyba calkiem odmienny

[Gość: Imagine]

A moze to z dziadka masz ? Moze to jakies ukryte cechy, ktore manifestuja sie
w ktoryms tam pokoleniu ? Zreszta jak buddysci mowia: odradzamy sie, niby tacy
sami, a jednak rozni.
Pozdr, Imagine.

[Gość: Pola]

najgorzej jest, jak zauwaza sie wady dziedziczone po
rodzicach ;-)


A tak powaznie, to chyba nie zauwazam takich zachowan,
moze to, ze jestem zamknieta w sobie, pracowita jak
ojciec i nerwowa jak mama...
ale jakichs gestow, czy mimiki...tego nie zauwazylam...

Zauwazylam natomiast, ze przejmuje takie rzeczy od osob,
z ktorymi przebywam, kiedys zlapalam sie na tym, ze
charakterystycznie poprawiam okulary marszczac tak
smiesznie nos - to od mojego ukochanego :)
P.

zlota mysl

[Gość: Imagine]

Gość portalu: Pola napisał(a):

> najgorzej jest, jak zauwaza sie wady dziedziczone po
> rodzicach ;-)
>
>
> A tak powaznie, to chyba nie zauwazam takich zachowan,
> moze to, ze jestem zamknieta w sobie, pracowita jak
> ojciec i nerwowa jak mama...
> ale jakichs gestow, czy mimiki...tego nie zauwazylam...
>
> Zauwazylam natomiast, ze przejmuje takie rzeczy od osob,
> z ktorymi przebywam, kiedys zlapalam sie na tym, ze
> charakterystycznie poprawiam okulary marszczac tak
> smiesznie nos - to od mojego ukochanego :)
> P.

"Jesli czegos nie zauwazamy, to nie znaczy ze to cos nie istnieje" - Imagine.
(powiedzial co wiedzial, hihihihihihi)
Pozdr, Imagine.

[ispa]

hehehe - te okulary, wesola sprawa.
A czy myslicie moze ze jesli juz przychodzi to wrazenie ze jest sie w czyms podobnym, takim "odbitym"
rodzicem to jest to przyjemne (ohh jestem taki cudowny jak matka) czy wrecz przeciwnie (boze gadam jak
moj stary)?? jak jest?

[Gość: Pola]

> hehehe - te okulary, wesola sprawa.

smiesznie jest jak zlapiemy sie na tym, ze robimy to
rownoczesnie :))

Imagine - piekna mysl, ale ja nie powiedzialam, ze TEGO
NIE MA, ja tego nie widze, ale z zewnatrz na pewno mozna
takiego zachowania uslyszec, choc szczerze mowiac, nie
chcialabym, zeby mi ktos powiedzial: jestes upierdliwa
jak twoja rodzicielka :))

[Gość: Imagine]

ispa napisała:

> hehehe - te okulary, wesola sprawa.
> A czy myslicie moze ze jesli juz przychodzi to wrazenie ze jest sie w czyms
pod
> obnym, takim "odbitym"
> rodzicem to jest to przyjemne (ohh jestem taki cudowny jak matka) czy wrecz
prz
> eciwnie (boze gadam jak
> moj stary)?? jak jest?

Nie myslalem o wszystkich przypadkach, ale czasami spogladajac w lustro i
widzac swego ojca zamiast siebie (?)jestem troche zly, zdegustowany.

[Gość: Ana]

Chyba coś w tym jest. Czytałam kiedyś że jak się chce zobaczyć jaka będzie
Twoja żona (mąż) za 20 lat to trzeba spojrzeć na jej (jego) matkę (ojca).

[Gość: enno]

Ja zauważam ,że czasami zdarza mi się zaciągać po wschodniemu tak jak Mama ,
kiedyś tego nie dostrzegałam.No i mówiąc o kims niepochlebnie ,używam wyrażeń z
yidysz ( przed wojną Mama chodziła do szkoły z Żydówkami) tak bez specjalnego
zastanowienia, samo przychodzi i zawsze mnie zadziwia.Po Tacie mam nerwowe
wywijanie stopą w chwilach buzujacych emocji- podczas gdy reszta ciała z
twarzą włącznie zachowuje kamienny spokój.Zauwazyłam też, że sangwiniczno-
choleryczny charakter mojego dziadka nie zaginął- odziedziczyła go moja Mama ,
a także córka jej siostry.
I jak tu nie wierzyć w potęgę genów ?

[cossa]

i ja swoje trzy grosze:)
troche sie tym tematem interesowalam, z roznych powodow.
proponuje spojrzec na to z tej strony: moim zdaniem
najlepszym sposobem na wychowanie dzieci jest dobry
przyklad (to celem wstepu:). dzieci maja to do siebie, ze
wola widziec, doswiadczac i wyciagac swoje wnioski niz
sluchac moralow. I od najmlodszych lat podpatruja
doroslych, ktorzy sie nimi opiekuja. ucza sie okazywac
uczucia, ucza sie reagowac na rozne zachowania innych
ludzi tak jak to robia dorosli. wrecz doslownie dreptaja
w cieniu rodzicow i nasladuja ruchy, mimike.. i nasze
podobienstwa w marszczeniu brwi w wiekszosci przypadkow
nie sa genetycznymi predyspozyjami (moje zdanie). tego
uczymy sie od naszych rodzicow. to jest naturalne w
procesie stawania sie doroslym czlowiekiem.
zauwazylam u siebie podobienstwa w reakcjach, w tonie
glosu itp. dopiero po wyjsciu z domu. poki w nim bylam
bylo to niedostrzegalne. dopiero wsrod innych ludzi
moglam zauwazyc bez specjalnego wysilku, ze jestem raz
podobna do matki, raz do ojca.
ja to widze w ten sposob, moze sie myle, ale chetnie
poznam Wasze opinie:)

pozdrawiam
cossa

[Gość: Izis]

Ależ tak jest! Uświadomili mi to dobitnie znajomi, którzy od wieków nie wiedzą
czy rozmawiają ze mną czy z moją mamą przez telefon. Poza tym twierdzą, że
gesty, sposób poprawiania włosów itp mamy identyczny. Natomiast jeśli chodzi o
pojmowanie świata... Wydaję mi się, że człowiek nasiąka innymi ludźmi jak
gąbka. To co myśli robi jest jakąś wypadkową... Więc rodzina, przyjaciele,
nauczyciele a nawet ktoś z pozoru nieistotny kształtuje mój umysł
Pozdrawiam :)