Obwinianie siebie to objaw pychy?

[Gość: inayat]

zgadzacie sie z takim swierdzeniem? dostalo mi sie dzisiaj i probuje to pojac.

[Gość: Imagine]

Gość portalu: inayat napisał(a):

> zgadzacie sie z takim swierdzeniem? dostalo mi sie dzisiaj i probuje to pojac.

Chyba rozumiem ukryta mysl w tym pytaniu/twierdzeniu. Powszechnie przyjmuje sie,
ze czlowiek pyszny, dumny nigdy nie obwini sie za nic. Z drugiej strony,
czlowiek o bardzo niskim poczuciu wartosci wlasnej (i schowanej pysze)moze uzyc
obwiniania jako srodek do wywleczenia sie na swiatlo dzienne. Wiec kazda proba
bycia na tapecie niejako, tu obwinianie, moze byc objawem pychy.
To troche przekretne rozumowanie, wlamanie sie zamiast uzycia klucza, ale...
Pozdr, Imagine.

[pani_domu]

No a ja na to patrze tak: tylko JA moge byc winny, ze cos nie dziala - jestem
tak wazny, ze tylko MOJE bledy/niedociagniecia/zapomnienia/przeoczenia
(niepotrzebne skreslic, potrzebne dodac) mogly spowodowac to, co sie stalo. To
nie jakis glupi przypadak, pech, fatalny zbieg okolicznosci - o nie! To MOJA
wina, bo tylko MOJ blad mogl przyniesc tak fatalne konsekwencje.
Jest to dla mnie lekko zwichrowane poczucie bycia niezastapionym na
zasadzie "zobaczcie - jak mnie zabraklo (mojej mysli, pamieci, moich
umiejetnosci i tak dalej...), to tyle zlego sie stalo". W podtekscie - "nie
mozecie sie beze mnie obejsc". Bo sa tacy ludzie, co zyja w poczuciu Atlasa -
dziwgaja na swoich barkach ciezar wszystkich odpowiedzialnosci za caly swiat.
I wydaje im sie, ze tylko oni moga cos naprawde "spieprzyc". Wiele matek tak
mysli - wydaje im sie, ze jak dziecko chore to na pewno z ich winy, ze jak sie
zle uczy to one cos zle zrobily, ze jak ma zlego meza/zone, to z ich powodu...
Pelna paranoja ale pewnie z pycha polaczona bardzo mocno.

[ha-jo]

czolem,

nie wydaje mi sie.czysto powierzchownie mozna do takiego stwierdzenia dojsc.
bo przeciez skoro mam do siebie pretensje, cos sobie zarzucam, to wynika to z
faktu, ze w rzeczywistosci mam siebie za kogos lepszego, i takiemu super
fajnemu facetowi jak ja, nie powinno sie "takie cos" przydarzyc.zaczynam sie
obwiniac.
moje wyobrazenie wiec siebie samego "jaki powienienem byc" zderza sie z tym co
jest, z "teraz".i jest konlikt.ale to nie przez pyche.chyba ze, w pojecie
pychy wcisniemy cala nasza zaleznosc od spoleczenstwa, wychowanie,
identyfkacje i cala mase innego paskudztwa bazujacego na stworzeniu ego.
zamiast wiec walczyc z pycha, moze po prostu starac sie zrozumiec pewne
zaleznosci, tego jak funcjonuja nasze mysli.rozwiazanie to spojrzenie z boku,
bei oceniania, bez ingerencij, po prostu przygladnie sie.
tzn. nie tak po prostu..to prawdziwa sztuka.

[kwieto]

Polecam "podroz osiemnasta" z "Dziennikow gwiazdowych" Lema.

Puenta opowiadania:
" Gdybym chcial szukac usprawiedliwien (...) Ale idac tym trybem, mozna Bog wie kogo w nastepnej kolejnosci oskarzac o Skazenie Natury Bytu. Nie zamierzam sie tak bronic: odpowiadam za swiat, jaki jest, i za wszystkie przywary ludzkie, poniewaz lezalo w mej mocy zrobic i jedno i drugie lepiej."

[ha-jo]

kwieto wywiesi nam zaraz liste ksiazek, jakie powinnismy przeczytac...

[anahella]

Pychy chyba nie do konca, ale cos w tym jest. Jezeli bym stwierdzila ze to
przeze mnie afera Rywina to co? Chcialabym aby mnie ktos zauwazyl. A to moze
wynikac z pychy albo kompleksow.

[Gość: Imagine]

anahella napisała:

> Pychy chyba nie do konca, ale cos w tym jest. Jezeli bym stwierdzila ze to
> przeze mnie afera Rywina to co? Chcialabym aby mnie ktos zauwazyl. A to moze
> wynikac z pychy albo kompleksow.
Moze jest cos takiego jak negatywna pycha.
Pozdr, Imagine.

[Gość: &]

poczucie winy moze byc rowniez brakiem wiary (w mozliwosc naprawy),
taki przejsciowy etap zdumienia sie wlasna bezsilnoscia,
a to rzeczywiscie jest bardziej przejeciem sie soba niz
powiedzmy kims komu wyrzadzilo sie jakas krzywde.
Jest nawet taka przypowiesc o dwoch pustelnikach (Milosz o tym pisal)
ktorzy pewnego razu zmowili sie zeby pojsc do miasta i sie zabawic.
Poszli do knajpy, potem do burdelu, zabawa na calego, a potem wrocili
do swoich pustelni i wznowili modly. Jeden caly czas blagal Boga o wybaczenie
za to hulanie, popadl w depresje z powodu glebokiego poczucia winy i ciagle o
tym grzchu myslal. A drugi pomodlil sie, przeprosil Boga i dalej medytowal
proszac o oswiecenie, ktore niebawem uzyskal. I tyle z bajki.
Ale ja juz to kiedys opowiadalem...

[mary_ann]

"WOJTEK: Wywyzszać się można na nieskończenie wiele sposobów. Często w naszych
rodzinach toczy sie gra w to, kto jest bardziej nieszczęśliwy. Gdy ktoś w
rodzinie zdobywa czas i uwagę innych, narzucając się ze swoim nieszczęściem,
wtedy pozostali jej członkowie zaczynają z nim rywalizować., kto jest
najbiedniejszy.
RENATA: Po co?
WOJTEK: "Żeby być ważniejszym. W ten sposób przejawia się tak zwana pycha
żebracza."

/tu nastepuje piekna buddyjska odpowiedź, będąca dobrą ilustracją tego
zjawiska. Odsyłam do książki: Renata Dziurdzikowska i Wojciech Eichelberger
rozmawiają. Siedem boskich pomyłek" Wyd. Do, 2000/

[cossa]

moze byc. zalezy w jakiej sytuacji.
dotyczy obwiniania sie za cos na co nie mamy zadnego wplywu. pycha jest sadzic,
ze swiat sie kreci wokol mnie i cos przeze mnie sie stalo.
ciekawa jestem sytuacji:) jesli mozesz - opisz ja:)

pozdrawiam
cossa

[Gość: klik]

obwinianie siebie jako próba dowartościowania siebie samego, (np. jako wynik
wychowania w wierze, która wbija człowiekowi do głowy, że przyjściem na świat
zarobił na potępienie, i im więcej jest umęczony, tym łatwiej będzie mu
tę 'winę' odkupić), ale może - co wydaje mi się w Twoim przypadku bardziej
trafne - zostało użyte na zasadzie skobla :'siedź cicho i słuchaj co starsi
mówią', więc nie brałbym tego na serio i w żadnym wypadku nie zaczynałbym
wątpić w siebie
k.

[Gość: klik]

apropos, czy wiecie, że George W.Bush zaczyna rąbać Tongass National Forest na
Alasce, serce dziewiczych lasów USA, od 1907r. pod szczególną ochroną?, czyja
to wina?

[Gość: Renka]

Poczucie winy za to, ze nie stalo sie tak jak powinno, za to, ze nie wyszlo jak
powinno, wynika z poczucia odpowiedzialnosci za siebie czy innych,
powierzonych jakiejs tam opiece. Ja tu nie widze zadnej pychy. Wydaje mi sie
naturalne, ze osoby odpowiedzialne sa po prostu naturalnie wywyzszone, nie
przez samych siebie, ale przez sytuacje w jakich przychodzi im dzialac.Ktos, kto
kieruje panstwem, a ktos kto kieruje tylko wlasnym losem.. Zarowno jeden jak i
drugi ma do spelnienia cel, ale w pierwszym przypadku niepowodzenie kosztuje
tysiace istnien ludzkich i stopien odpowiedzialnosci jest ogromny. Za tym stoi
wowczas ogromne poczucie winy. Pycha jest negatywna, odpowiedzialnosc
pozytywna.To jest po prostu odpowiedzialne stawienie czola klopotom,kierowane
mechanizmem: najpierw poczucie winy, potem naprawianie krzywdy.Jezeli ktos
nie wie, co to odpowiedzialnosc za swoj i cudzy los, to moze szukac winnych
wsrod pewnych siebie, ale jest to bladzenie po puszczy.Bo uznanie kogos za
zbyt pewnego siebie, a wiec pysznego jest bardzo subiektywne.

[Gość: Pastwa]

Powiem tak, jesteś zajebiście pysznym człowiekiem, az wstyd z Toba rozmawiać,
masz rację, idź do spowiedzi, dość tych śledzi, wyspowiadaj się pyszny
człowieku Imagine.