Przychodzimy, odchodzimy....

[brak-chmur]

Przychodzimy, odchodzimy
leciuteńko na paluszkach
Szczotkujemy wycieramy
Buty nasze twarze nasze
Żeby śladów nie zostawić
Żeby śladów nie zostało
Miasta nasze domy nasze
Na uwięzi się kołyszą
Tuż nad ziemią ledwo ledwo
Jak wiatr mały to nie widać
A jak wielki wiatr się zdarzy
Wielka bieda puszczą cumy
Zatrzepocą się zatańczą
Miasta nasze domy nasze
I polecą w stratosferę
Przygarbionych w pustym polu
Bez oparcia bez osłony
Bez niteczki choćby coby
Przytwierdzała nas do ziemi
Wiatr nas porwie i poniesie
Za kołnierze podniesione
Porozrzuca gdzieś w przestrzeni
Nam to nic przeczekamy
A jak skończy jak ucichnie
To wstaniemy otrzepiemy
klapy nasze rączki nasze
Żeby śladu nie zostało
Od początku zbudujemy
Miasta nasze domy nasze
Sprzęty nasze lampy nasze
Żeby wiatr miał czym kołysać

Słowa J. Jęczmyk

[brak-chmur]

Czas Wielkiego Postu jest również czasem refleksji nad przemijaniem i ulotnością
naszego życia, co tak pięknie zostało wyrażone w tekście powyżej.
Poczucie winy wobec innych, poczucie doznanych krzywd nabierają innego wymiaru,
kiedy uzmysłowimy sobie koheletowską "marność nad marnościami"

Dlaczego tak często zapominamy , że jesteśmy tylko przechodniami na tej ziemi a
nasze życie to jedno mgnienie oka.....?
Dlaczego wciąż krzywdzimy, zadajemy ból, zabijamy to , co najlepsze,
bezinteresowne , ofiarowane gratis?
Dlaczego zamiast kochać i być kochanym marnujemy tą jedną chwilkę, jaką jest
nasze życie?

[ewag52]

i niezmiennie, zastanawiamy się nad "sensem istnienia".
Trzeba uchwycić rytm swojej osobowości,żyby móc się cieszyć życiem.
I dlatego nie wolno, przejmowac się byle czym,
angażować w byle głupstwa, szarpać z byle powodu.
Bo nas po prostu zabraknie tam, gdzie powinniśmy być.

jestesmy i bedziemy .)))

[facettt]

brak-chmur napisała:

> Czas Wielkiego Postu jest również czasem refleksji nad przemijaniem i
ulotnością naszego życia,

- kiedys tez tak myslalem, lecz z wiekiem mi to minelo :)))
nawet tego czasu szkoda na ekspiacje :)))

> Poczucie winy wobec innych, poczucie doznanych krzywd nabierają innego
wymiaru, kiedy uzmysłowimy sobie koheletowską "marność nad marnościami"

- nie uzmyslawiajmy sobie tego. to bez sensu :)))

> Dlaczego tak często zapominamy , że jesteśmy tylko przechodniami na tej
ziemi a nasze życie - to jedno mgnienie oka.....?

- gdyz to najlepsza strategia zyciowa :)))

> Dlaczego wciąż krzywdzimy, zadajemy ból, zabijamy to , co najlepsze,
> bezinteresowne , ofiarowane gratis?

- nie wiem. przykro mi, ze masz takie doswiadczenia.

> Dlaczego zamiast kochać i być kochanym marnujemy tą jedną chwilkę,
jaką jest nasze życie?

- jak powyzej. nie wiem. nie znam.

[brak-chmur]

I całe szczęście, Facet:)
W różnorodności indywidualnych doświadczeń tkwi właśnie urok takich miejsc jak to:)

[renkaforever]

Jesli zostawiamy slad istniejemy, jesli staramy sie nie zostawiac i zacieramy
slady to zachowujemy sie jak zlodzieje. Nie podoba mi sie ten wiersz.Jest
smetny jak deszczowy poranek.

[ewag52]

a mnie się podoba.
Lekki, zwiewny i...ma urok, jak deszczowy poranek.

[facettt]

renkaforever napisała:

> Jesli zostawiamy slad istniejemy, jesli staramy sie nie zostawiac i zacieramy
> slady to zachowujemy sie jak zlodzieje.

Nie mam zamiaru zostawiac sladow na lace, ktora spaceruje i pochlaniam jej
piekno moja dusza...

zacieram slady..
jestem zlodziejem...
kradne jej kawalek dla siebie i zmykam :)))

[brak-chmur]

Smętny? Raczej refleksyjny;)
Cóż, życie też bywa jak "deszczowy poranek"....

Dla niewtajemniczonych;
To tekst piosenki z Piwnicy Skrzyneckiego:)

[ewag52]

hehe, a tak mi się wydawało, że znajome klimaty.
Nie po raz pierwszy, słyszę/widzę ten tekst.
Jest uroczy.
Zachowam go.

[brak-chmur]

Nie jest taki "smętny", jak sugerujesz , ponieważ jest w nim nadzieja na
odbudowę życia z gruzów;)
Autor jednak litościwie nie dodał, że życie można odbudowywać tylko do pewnego
etapu, że przychodzi dzień, kiedy nawet "wyczyszczone rączki i twarze" nie pomogą.
Krótko mówiąc wszelkie burze i zawieruchy życiowe powinny nas dotykać tylko w
młodości.
Późnej wiatr porywa bezpowrotnie......

[memento2]

I co kłamczuszko? Chyba pozbyłaś się wreszcie swojego prześladowcy.;-)
Kiedyś zadałem Ci pytanie, czy warto się nad nim litować. Nie odpowiedziałaś.

[blue-red]

Gościu masz problem? Wara od niej,zajmij sie swoimi sprawami i nie prowokój
innych.Ok?

[brak-chmur]

Nie odpowiedziałam, bo nie muszę;)
Moje milczenie jest odpowiedzią....;)

[memento2]

Szkoda życia na nienawiść. Ono jak papier toaletowy.

[greenmiau]

Niezniszczalność.
Tej chęci/przymusu budowania, tworzenia konstrukcji dzięki którym jest
bezpiecznie, jest znajomie, naszych punktów odniesienia.
Nawet jeśli wiemy, że i tak wiatr je porwie.
Nie wytrzymamy w pustym polu, na ruinach - tylko zawsze od nowa i od nowa, i od
nowa. Mrówki budują mrowiska, a ptaki gniazda.
My również. Żeby było "nasze, ... nasze, ... nasze." Oswojone.
Bez tego jesteśmy bezradni i bezbronni.

Jedno małe "ale"......:)

[brak-chmur]

Nie jesteśmy "niezniszczalni" i opisane oswajanie rzeczywistości przerasta nasze
siły na pewnym etapie życia.
Dlatego naturalnym biegiem rzeczy podstawowe potrzeby, z poczuciem względnego
bezpieczeństwa na czele, powinny być zaspokojone w młodości.