Histeria

[ann.k]

witam,

mam dość poważny problem z osobą, która popadła w histerię; i niestety nie
wygląda aby sprawa była chwilowa;

w zeszłym tygodniu zmarł mój dziadek; on i babcia byli małżeństwem ponad 50
lat; i to małżeństwem jakich niewiele już pozostało - wciąż w sobie
zakochani, wciąż wzajemnie siebie zdobywający, zawsze razem, zawsze blisko,
bardzo emocjonalnie zżyci;
babcia od tygodnia jest na silnych lekach uspokajających; niewiele pomagają -
potrafi nagle się rozpłakać, za chwilę jej to mija, nawet się uśmiechnie, a
za moment znowu płacz i to nie taki zwyczajny, ale taki typowo histeryczny,
spazmatyczny;

co mogę zrobić, aby jej pomóc? cała rodzina stara się jak może być blisko
niej, ale to nie takie proste - pracujemy, nie mozemy być z nią 24 na dobę;
zwłaszcza, że nawet największy anioł straci cierpliwość powtarzając tysiąc
razy to samo zdanie i próbując przekonać do uspokojenia się;
w jaki sposób z nia rozmawiać? a może czas jakoś jej pomoże? wiem, że tego
bólu nie da się uleczyć farmakologią, chociaż nie wiem jak boli strata kogoś
z kim w tak wielkiej miłości przeżyło się ponad 50 lat;

pozdrawiam

[alfika]

Ann.k, to nie musi być histeria, to jest etap żałoby.
Dokładnie tak samo było po śmierci mojego Taty. Zmienne nastroje, spazmatyczny
płacz - tak czasem to wygląda. Z racji wieku Twojej babci dobrze, jeśli ma przy
sobie bliskich, żeby nie stała jej się krzywda, ale nie wiem, czy można i jak
to powstrzymywać?
Może pomagać spokojna, ciepła rozmowa o tamtej stronie albo o zmarłym, jakieś
dobre wspomnienia - moja mama tego bardzo potrzebowała. A czasem trzeba milczeć
czy siedzieć w pokoju obok. Z czasem mniej boli, ale teraz trzeba zapewnić
babci to, co ją uspokaja.

Bardzo mi przykro z powodu Waszej straty.
Trzymajcie się.

dlaczego zaraz histeria?

[Gość: inka_sama]

ann.k napisała:
> co mogę zrobić, aby jej pomóc? cała rodzina stara się jak może być blisko
> niej, ale to nie takie proste - pracujemy, nie mozemy być z nią 24 na dobę;
> zwłaszcza, że nawet największy anioł straci cierpliwość powtarzając tysiąc
> razy to samo zdanie i próbując przekonać do uspokojenia się;

A po co? Po co chcesz jej mówic by się uspokoiła?
Niech się wypłacze. To pomaga. Może gdyby nie płakała, grałą przed wami - serce
by nie wytrzymało?
Nie powtarzaj jej by się uspokoiła - lepiej powiedz "Babciu, jestem przy Tobie,
ja tez cie kocham". Albo bądź przy niej gdy możesz.
Mnie osobiście nic tak na nerwy nie działa jak upokajanie mnie "USPOKÓJ SIĘ!!!
USPOKÓJ! NIE PŁACZ!" :O) Uch!


> w jaki sposób z nia rozmawiać? a może czas jakoś jej pomoże? wiem, że tego
> bólu nie da się uleczyć farmakologią, chociaż nie wiem jak boli strata kogoś
> z kim w tak wielkiej miłości przeżyło się ponad 50 lat;

Myślę że Babcia jest z tego pokolenia które lepiej sobie radzi z żałoba niż
obecne. Czas? Troche pomoże. Na pewno nie będzie tak cały czas płakać - ale w
tym pomoże jej wasza opieka, to że będzie się czuła ważna dla was.
Zreszta...
Znasz Babci chrakter sprzed śmierci dziadka - na tej podstawie celniej niz my
określisz jak to sie moze dalej potoczyć.
Ja obsesyjnie na poczatku musiałam ogladac zdjęcia. Czytałam listy.
Ból - pozostaje - ale z czasem umiemy sobie z nim radzic coraz lepiej.
I tak Babcia ma dobrze - może to dziwnie brzmi. Przeżyła wspólnie z Nim tyle
szczęśliwych lat. Zazdroszczę. Bardzo. Bardzo.

[ann.k]

dlatego, ze wlasnie takim zachowaniem jak je histeria sie objawia i nie ma co
tutaj owijac w bawelne; chodzi o to jak sobie z tym poradzic, majac na uwadze
to kim ona dla nas jest i to jaka jest osoba; a jest bardzo uczuciowa,
kochajaca cala soba;

co zas do przezywania spraw nie wiek i pokolenie sie tu liczy, a charakter;
babcia akurat pochodzi z tego rejonu Polski, ktory w wojnie ucierpial najmniej
(bo o tym chyba myslalas mowiac, ze to pokolenie lepiej umie przezywac zalobe)
i cala jej rodzina przezyla wojne bez jakichs specjalnych problemow; ot, po
prostu mala niewygoda;

nie chodzilo mi o mowienie jej: "uspokoj sie" , ale z drugiej strony
przebywanie z kims kto tylko placze i placze i na wszystko reaguje nerwowymi
wybuchami naprawde nie nalezy do przyjemnosci; owszem ma swoje prawa jako
wdowa, jako osoba przepelniona smutkiem, ale bez przesady; tak ja sadze;
pozwalanie jej na wieczne umartwianie na pewno nie pozwoli jej wrocic do
rzeczywistosci

a najgorsze jest to, ze dobrze wiem, tak jak napisala myslewiecjestem, ze jesli
nie uda sie jej z tego otrzasnac, jeszcze w tym roku pewnie czeka nas kolejny
pogrzeb :(

[myslewiecjestem]

Czas pomoze z pewnoscia. Moja Babcia przezyla swego meza o 30 lat. Ale byla
niezwykle silna osobowoscia. Nigdy nikogo do niczego nie potrzebowala, nawet do
corek swych na swieta nie chciala specjalnie jezdzic. Miala swoj swiat
krzyzowek, robotek recznych i to jej wystarczalo.
W przypadku Twojej Babci moze byc roznie. Nie chce Cie martwic, ale tzw. soul
mates ida za soba w szybkim tempie. Badz z nia ile mozesz. Pomoz jej. Wybor
bedzie jednak nalezal do jej duszy.
Pozdrawiam.

[cossa]

50 lat to kawal zycia. a 50 lat spedzonych razem i
szczesliwie to jeszcze wiecej. dziwi mnie troche, ze juz
sie martwisz, bo uplynelo stanowczo za malo czasu, by
babcia oswoila sie z mysla, ze Twojego dziadka juz nie ma.

w przypadku moich dziadkow, zyjacych na wsi bylo wlasnie
tak jak pisze myslewiecjestem. pierwsza zmarla babcia.
dziadek byl jakis czas na lekach. tu leki moga bardzo
pomoc. dla dziadka zycie stracilo sens. babcia zmarla na
poczatku wakacji. my, wnuki spedzilismy z nim cale
wakacje, dbajac o niego, po prostu bedac.. wakacje sie
skonczyly. dziadek zostal sam. nie chcial jechac z nami.
zycie dla niego strcilo sens. pol roku pozniej zmarl.

kiedys mialam wyrzuty sumienia, ze zostal sam. wprawdzie
mieszkal u niego chlopak, ktory dbal o niego, ale to nie
bylismy my. teraz juz sie jakos ulozylo.

Twoja babcia musi znalesc powod do zycia. jesli go nie
znajdzie - zadne slowa nie pomoga.

ale mysle, ze jeszce za wczesnie na wyrokowanie. dajcie
babci czas.

cossa

[ann.k]

zastanowilam sie nad tym wszystkim; wiem, ze nie moge od niej wymagac, zeby
przestala tesknic, plakac, w koncu sama poplakuje chwilami i w zasadzie tego
nie wymagam, choc z drugiej strony chcialabym aby zaczela w miare normalnie
funkcjonowac jak ja czy moja mama;

ja sie chyba najbardziej boje tego co juz powiedzieliscie; boje sie, ze babcia
straci sens zycia; w zasadzie nie powinna, bo na stale nie mieszka sama i
zawsze bardzo dbala o te osobe - obiadki, kolacyjki, ciasto na zamowienie i
inne takie; niemniej chyba chcialabym zrobic wszystko, zeby i jej nie stracic;
chyba boje sie tego i jakos mniej lub bardziej podswiadomie chce zrobic
wszystko, zeby ja czyms zająć, odciagnac od tego smutku, zeby jak najszybciej
wrocila do rownowagi psychicznej;

trudno napisac wszystko tak, aby dokladnie wyjasnic co sie czuje i mysli, ale
chyba o to najbardziej mi chodzi;

jaka histeria??

[fnoll]

przede wszystkim nie nazywałbym tego, co przeżywa twoja babcia histerią,
przecież to całkiem zdrowa, naturalna reakcja na wielką stratę, jaką jest
śmierć kogoś tak bardzo bliskiego - muszą polać się łzy i musi boleć, nie
należy przed tym uciekać, nie dobrze jest udawać, że wszystko może być tak jak
dawniej, bo nie będzie

gdy się ucieka przed smutkiem - ten smutek za nami się ciągnie, dziś trudno
jest nam się żegnać z bliskimi, bo na ogół jesteśmy kompletnie do tego
nieprzygotowani, stąd pokusa by mówić sobie nawzajem "uspokój się, zachowuj się
normalnie", ale właśnie taki "spokój" jest czymś nienormalnym w dniach żałoby

jasne, że na rozstanie po kimś tak bliskim trzeba czasu, i trzeba dać sobie ten
czas, pozwolić sobie na łzy, a przede wszystkim pozwolić w swoim sercu odejść
zmarłej osobie

tak czuję

życzę wam dobrych, oczyszczających łez

to nie histeria...

[Gość: meee]

jakos tak mam ostatnio, ze moi Przyjaciele tracą Bliskich, tych Najbliższych.
Szczerze powiem, ze przerastało mnie pocieszanie ich, bo tak naprawdę nie
wiedzialam co mam powiedzieć, by mniej bolało :(
szczęściarą jestem: dotąd wszyscy jesteŚmy rodzinnie 'w kupie' i nie mialam
takich doswiadczeń.
w sumie byłam bezradna, ale jakos przebrnelismy ten okres.
Wiem, co się sprawdziło:
dobre wspomnienia, cofnięcie w czasie do najszczęśliwszych momentów i
zatrzymanie ich w sercu; dobra, ciepla rozmowa i przytulenie. I jeszcze takie
delikatne, nienachalne przypomnienie: "cierpisz, ale wiesz gdzie mnie szukać -
jestem dla Ciebie o kazdej porze".

jej bol i jej zaloba

[anahella]

jak bedzie miala ochote na wasze towarzystwo to zajmijcie ja czyms, w
przeciwnym razie dajcie jej sie wyplakac. .

[saana]

babcia moich znajomych po smierci meza, polozyla sie do lozka mowiac ze juz
umiera. Nie umarla przez lat 5 potem wstala poszla do fryzjera i jest dzis
fajna zywotna pania , ktora przezyla wszytskich.
Na marginesie, jezeli sobie wyobrazam ,ze gdyby umarl moj maz po 50 latach
bycia razem. To naprawde bym reagowala nerwowo na ludzi ktorzy nie potrafiliby
uszanowac mojego bolu.
I na pewno chcialabym w spokoju pozegnac sie z ta osoba. Kto wie moze zycie
straciloby dla mnie sens.
Nawet jezeli bedzie chciala umrzec to mysle ze rodzina powinna to uszanowac. Po
takim czasie z kims kochanym wspanialym ta rozlaka musi naprawde bolec.
Fizycznie a z bolu dostaje sie swira.
A czy zycie jest taka wartoscia jezeli mysli sie ze wszytsko sie skonczylo. Czy
wasze postepowanie to nie egoizm. Najlepiej jako histeryczke wsadzcie ja do
zakladu dla wariatow. Jak sobie nie dajecie rady!!!
polecam ksiazke , wybor opowiadan japonskich ,opowiadanie
podroz na fukujame chyba ytaki mial tytul.

sorry

[saana]

przepraszam chyba za daleko sie posunelam. Ale nie rozumiem jak w chwili bolu
komus moze przyjsc do glowy nazwanie tego histeria. Kazdy ma prawo do swojego
przezywania.
W Twojej wypowiedzi zrobilo na mnie wrazenie, ze Oni byli ze soba 50 lat.
Dluzej niz ja zyje.
Wiem ,ze milosc egoistyczna jest.

[ann.k]

Saana, masz racje, posunelas sie za daleko. Ale juz OK.

Zdaje sobie sprawe, ze byc moze jestem egoistka. Wiem tez, ze nie potrafie jej
zrozumiec. Nie potrafie, bo sama mam daleko do 50 roku zycia, nie mowiac o
byciu z kims tak dlugo. Dlatego prosze o rade. Wam, osobom niezaangazowanym
emocjonalnie w sprawe jest przeciez latwiej wszystko ocenic. Nawet gdyby to
miala byc surowa ocena.

Na razie ze wszystkich opinii widze jedno. Zle zatytulowalam swoj watek. Zle
ocenilam zachowanie babci. A w tej sprawie chce popelnic jak najmniej bledow.

[inka_sama]

ann.k napisała:
> Zdaje sobie sprawe, ze byc moze jestem egoistka. Wiem tez,ze nie potrafie jej
> zrozumiec. Nie potrafie, bo sama mam daleko do 50 roku zycia, nie mowiac o
> byciu z kims tak dlugo.

Myślę że twoja reakcja to może byc niechęć do odkrycia tego co i w Tobie siedzi.
Staraj się wczuć w drugiego człowieka.
Zastanów się czemu tak BOISZ sie tego płaczu Babci?
Ja Twoją Babcię rozumiem choc do pięćdziesiatki mi dość daleko.


> Dlatego prosze o rade. Wam, osobom niezaangazowanym
> emocjonalnie w sprawe jest przeciez latwiej wszystko ocenic. Nawet gdyby to
> miala byc surowa ocena.

To DOPIERO pare dni. Żałoba to rok i 6 tygodni. I ma to swój sens. I nie chodzi
o czarne ciuchy. Ale o to wszystko co pierwszy raz - inaczej od tylu lat.


> Na razie ze wszystkich opinii widze jedno. Zle zatytulowalam swoj watek. Zle
> ocenilam zachowanie babci. A w tej sprawie chce popelnic jak najmniej bledow.


Tak, tytuł nietrafiony nieco.
A i ocena Babci tez. Uwierz mi -płacz BARDZO pomaga.
Pisząc o innym pokoleniu - do głowy mi wojna nie przyszła. Raczej to że inne
wartosci się wyznawało kiedys. Inna była hierarchia ważnosci. Zwykle mocniejsza
wiara i to tezmoż ebyc pomocne.
Czesto tak jest że gdy umiera jedno ze starszych małżonków - drugie "idzie za
nim". Ciebie to może przerażać - utrata kolejnej bliskiej osoby. Ale Babcię?
Nie myśl o błędach jakie możesz popełnić. Posłuchaj swego serca - i mów
szczerze Babci co czujesz - ż eja kochasz, że nie wiesz jak jej pomóc, że
czujesz się bezradna a tak chciałabyś cos zrobic by jej ulżyć.

Trudno mówic o uczuciach, prawda?

[ann.k]

bardzo trudno mowic o uczuciach; zwlaszcza mi;
jeszcze raz bardzo dziekuje za opinie; pomogly :)