sportyzimowe
21.06.07, 15:38
Witam.
Niedawno otrzymałem nową pracę, jest to dość dobra posada w administracji. W
tym momencie jestem zatrudniony na zastępstwo i prawie na pewno odejdę na
przełomie września/października.
Mam samodzielne stanowisko, siedzę sam w pokoju.
Stanowisko na którym jestem zostało niedawno utworzone i nie mam tu chwilowo
wielu obowiązków. Właściwie, to moja "praca" ogranicza się do surfowania po
internecie, z rzadka tylko odbiorę służbowy telefon, czy przybije pieczątkę.
Płacę mam niezłą, dostaję niecałe 2000zł na rękę.
Wydawałoby się, że wszystko jest cacy, prawda?
Całkiem niedawno zorientowałem się, że z pracy wracam do domu zmęczony i
wyczerpany. Nie mam na nic ochoty, najchętniej położyłbym się do łóżka,
odpoczywał, a nawet spał. Wychodzić mi się nigdzie nie chcę, czuję się tak,
jakbym przerzucił 3 tony węgla.
Czemu? Przecież w pracy właściwie nic nie robię. To prawda - "na siłę" mógłbym
znaleźć sobie jakąś robotę, ale perspektywa utraty zajęcia za 3 miesiące
działa na mnie bardzo demobilizująco.
Stresuję się tu.
Właśnie to odkryłem. Za każdym razem, kiedy siedzę w pracy stresuję się, że
ktoś wejdzie i spyta: "okay, pokaż co zrobiłeś przez ten czas, gdy tu
pracujesz. Pokaż za co ci płacimy!".
Z jednej strony WIEM, że nie mam sobie wiele do zarzucenia. Być może mógłbym
robić więcej, ale nikt przy zdrowych zmysłach nie powinien mi zarzucić, że nie
wypełniam swoich obowiązków. Wiem to, ale stres nie ustępuje.
Pamiętam, jak chodziłem do innej pracy, ciężkiej i wymagającej, ale tam byłem
pewny, że każda zarobiona złotówka mi się należy, jak psu buda. Tu mam
wrażenie, że ktoś mi płaci za to, że przeglądam sobie www.
Czy to mnie stresuje? Czy przez to popadam w apatię? Nie wiem, ale odbija się
to na moim życiu rodzinnym. Żona pracuje jako sekretarka, a to dość
odpowiedzialna i ciężka praca. I ona nie może zrozumieć jak to jest, że cały
dzień nic nie robiąc jestem bardziej padnięty niż ona?
Czy to możliwe, że tak fatalnie działa na mnie stres? Czy powodem tego są
jakieś moje irracjonalne obawy? Nie wiem :( Wiem natomiast, że moim zdaniem
nie mam sobie nic do zarzucenia, a jednak "wina" mnie nie opuszcza.
Co mam zrobić?
Proszę o pomoc.