pytam

[nie_usmiechajaca_sie]

co zrobić, żeby się jednak nie pociąć?

[antybyt]

a co to rozwiąże??

[szarylemur]

pomysl o tym jak brzydko to bedzie wygladac jak juz bedziesz duza... to duzo
kosztuje - usuniecie blizn...

[nie_usmiechajaca_sie]

Jestem na tyle duża, że problem blizn mnie nie dotyczy. Bardziej
kosztowne w moim wypadku byłoby usunięcie zmarszczek, a i o tym nie
myślę.
Myślę o jednym, co zrobić, żeby jednak się nie pociąć.

[szarylemur]

a to w takim razie: przestac koncentrowac sie na tym co powoduje pragnienie
pociecia sie.

[szarylemur]

albo wziac plecak pelen pustych butelek, pojechac w ustronne miejsce, na jakas
ruinke z murem, stanac nieco wyzej i raczej w oddali i rzucac.

kupic sobie worek treningowy i kopac.
wiecj nie pamietam

[sun_of_the_beach]

Może rozwiązanie najprostsze - poprostu suę nie ciąć?

[bszalacha]

..zabrać się za usunięcie zmarszczek

[cheddar]

Jesteście pewni, że to dobry pomysł, aby sobie robić jaja? skąd ta
pewność, że po drugiej stronie naprawdę nie jest osoba, która szuka
patentu na to, jak przetrwać kolejną godzinę? trafiłam tu, ponieważ
akurat zbieram informację na temat depresji, ale widzę, że to forum
to ostatnie miejsce, które powinna odwiedzić osoba zdesperowana.
Jeśli nie potraficie pomóc, nie róbcie sobie przedstawienia,
plebiscytu, kto udzieli dowcipniejszej informacji przed towarzystwem
wzajemnej adoracji. Proponuję zmienić forum dlatego typu popisów.

[szarylemur]

a ja sobie jaj akurat nie robilam.
pociecie sie to jakis sposob na uwolnienie emocji, przetorowanie bolu
psychicznego na fizyczny. sposob autodestruktywny i kacotworczy. rzucanie
butelkami czy chocby klasyczny worek trenigowy sa swietna forma detoksykacji
metnych emocji, pomagaja gdy nie pomaga juz nic milego. tak uwazam, i choc moge
sie myslic, nie zartuje.

[fla]

obrzydliwy cynizm pani psycholog

[synvilla]

Wiara, ze zycie moze ci sie zmienic o 180 st.Warto sie nie dac.

?

[solaris_38]

przestać fascynować się biernością i bezradnością
zafascynować się życiem ludźmi trudnościami i radościami dnia codziennego

właściwie

[solaris_38]

mnie pomogła fascynacja codziennością
nawet kiedy bywam chora a bywam wszystko próbuję aby było moja przygoda ze światem

nie wiem czy ciebie by to stymulowało
wiec moja rada może jest bez sensu dla Ciebie

[nie_usmiechajaca_sie]

W moim przypadku akurat codzienność sprawia, że bliżej mi do
poddania się niż walki.
Rzygam nią, ale nie mogę jej zmienić, nie mam jak. Naprawdę nie mam.
Codziennie obiecuję sobie, że spędzę kilka godzin na sprawdzaniu,
czy może coś przeoczyłam, jakąś możliwość, ale nawet na to nie mam
siły. Bo bez względu na to, jaki postawiłabym sobie cel, pozbycie
się obecnych problemów, jeśli w ogóle jest możliwe, zajmie mi
jeszcze parę lat - oprócz tych które mam za sobą - lat
wyniszczających mnie, pozbawiających poczucia własnej wartości,
każących mi niemal czołgać się przed tymi, którzy mają władzę, aby
mnie dobić. Jeśli mam się załamać za miesiąc, to jaki to ma sens? co
robić w momentach kiedy tak bardzo kusi wolność? najczęściej
wystarcza spojrzenie na moją córeczkę, ale w dniach takich jak dziś,
kiedy jej nie ma, myślę, że i tak lepiej jej beze mnie, bo ode mnie
niczego dobrego się nie nauczy, nauczy się, że życie boli, że to
walka. NIe umiem się uśmiechać. Starałam się. BAwić się z nią,
uśmiechać. Nie umiem, tylko gorzej się dodatkowo czuję, mam do
siebie żal, że najchętniej uciekłabym z podłogi na której z nią
siedzę.....

[solaris_38]

miałam kolegę alkoholika
wydawało mu się
że łatwiej sie zabić niż rzucić alkohol (przecież nie ma TAKIEGO znów problemu)
oczywiści sie nigdy nie zabił
pije wciąż

jesli ci jeśt źle może po prostu coś źle robisz
i może możesz to zmienić

zostawić
zacząć od nowa

bo to sa chyba dwie sprawy
depresja z jednej strony która sprawia ze wszystko jest nieznośnym ciężarem (i
to można leczyć )

oraz właśnie złe wybory życiowe
od tego jest nauka
uczenie sie na błędach

i te dwie rzeczy obie trzeba robić

najlepiej zacząć od leczenia przeciwdepresyjnego

ono pozwoli podniesć sie na tyle żeby móc zacząć myśleć
bo myślenie człowieka w depresji jest do niczego

nie ma sensu sie na nim opierać

nie ufaj swemu myśleniu TERAZ

każdy może sie pociąć jeśli chce
ale czy potem jest faktycznie wolność ?
na to nie masz gwarancji

trzymaj się z wyjdz z depresji zanim zaczniesz sobie ufać

[zuzik2006]

Poczulam sie jakbym czytala siebie:( Wiesz ja sobie ataram sie
wytlumaczyc kiedy juz mi tak bardzo zle ze i tak samobojstwem nic
nie zmienie. Nie mam pewnosci co bedzie dalej, a moze jeszcze
gorzej. "Po co stac w miejscu kiedy tanczyc mozna..." moze i banalny
tekst ale mnie jakos stawia na nogi. A ponad wszystko milosc do
mojej corki.

[nangaparbat3]

Spróbowac nazwać to co czujesz, i przyczyne tych emocji, kiedy Cie taka potrzeba
nachodzi.

Pamietam takie własne doswiadczenie - czułam, ze zbliza sie okropny atak kataru
siennego, ale zanim sie zaczelo, zadalam sobie pytanie - co mnie przestraszyło,
zaniepokoilo parę minut wcześniej? znalazłam przyczynę - atak odplynąl w niebyt.
To był zreszta przelom w mojej alergii, od tamtej pory choruje o wiele słabiej
niż wcześniej.
Wydaje mi się, ze cięcie się i atak kataru siennego to tak naprawdę to samo.

[synvilla]

i otwierasz sie przed ludzmi znaczy ze przydalaby ci sie ktos
profesjonalny do rozmow.

Jestes osoba w powaznym kryzysie psychicznym i jedynie pomoc osob
profesjonlanych, ktore umieja postepowac z osobami w twoim stanie
psychicznym moze przyniesc rezultaty.

Piszesz ze masz dziecko, wiec masz obowiazek wobec niej, pokazac
jak rozwiazuje sie trudne sytuacje zyciowe. Nauczyc ja zyc, a nie
uciekac przed zyciem.

Ja ci radze szukac jakiegos centrum kryzysowego, polecam pomoc
psychologa i terapie.

Zycie wiekszosci z nas to potworny zapierdziel, wierz mi. Jest malo
ludzi na swiecie, ktorzy nie przezyli zalamki. Ale z zalamki sie
wychpodzi i Ty tez wyjdziesz o ile poszukassz profesjonalnej pomocy.

Tu na forum jej nie dostaniesz jedynie paru zlosliwcow jeszcze
bardziej poglebi cie i nie wiele ci pomoze. To nie jest forum dla
ludzi w kryzysie psychicznym, aby tu pisac trzeba miec nerwy na
pastronkach.
taka jest oto moja rada.

Pozdrawiam cieplo i zycze poprawy samopoczucia i wyjscia z kryzysu.

[fla]

może doraźnie pomogłoby rysowanie, jakieś prace manualne? :(