Czy powiedziec matce, ze mam raka????

[katina35]

Moze dziwne pytanie....ale moja mama caly czas cierpi na rozne
depresje, byle wiekszy problem od razu wpada w glebsza depresje,
caly czas bierze proszki, jest strasznie nerwowa...
Ja nniedawno dowiedzialam sie, ze mam raka szyjki macicy, co prawda
jeszcze podobno przedinwazyjny, mam miec zabieg w szpitalu usuniecia
szyjki macicy.I zastanawiam sie czy jej mowic o tym? Boje sie, ze
zaraz wpadnie z powrotem w depresje, ze bede miala "kolejny" problem
z nia, a sama w tym momencie nie moge sobie z tym poradzic, i to ja
wlasnie raczej potrzebuje wsparcia...ja po prostu w tej sytuacji nie
dam rady ja wyciagac z kolejnej depresji...
Zaraz bedzie chyba trzeba to robic ze mna...jestem zalamana...nie
mam jeszcze dzieci....

Pewnie to nie jej wina...

[hatroha]

Rak szyjki macicy bardzo rzadko występuje w społeczeństwach, w których stosuje
się obrzezanie, które zmniejsza ryzyko infekcji.


...tylko samców

[vestalinka]

Myślę że lepiej nic mamie nie mówić...taka wiadomość mogłaby na nią źle
podziałać,zamartwiłaby się na śmierć. Niektóre rzeczy warto zachować tylko dla
siebie. Oszczędzisz sobie podwójnego zamartwiania się-skup się teraz na sobie i
udanej operacji,której życzę Ci z całego serca. Dziecko zawsze można
adoptować,tyle jest dzieci których nikt nie chce...Czy masz partnera przy sobie?
Całkowicie sama będziesz zmagać się z tym problemem?

[katina35]

Tak,mam partnera...tak calkowiecie nie sama, ale mam wyrzuty
sumienia, ze w pewien sposob oszukuje/oszukam matke....ale
faktycznie moze z dwojga zlego lepiej nic nie mowic....

[vestalinka]

Nie oszukasz mamy nic jej nie mówiąc,jesteś dorosłą osobą i masz prawo tę
wiadomość zachować dla siebie-zwłaszcza że wiesz jakie konsekwencje przyniesie
obarczenie tym mamy.Myślę że tak będzie lepiej,sama mam mamę która zawsze jest
bliska zawału jak dzieje się coś niespodziewanego.
Wiele rzeczy jej nie mówię żeby miała święty spokój. Trzymam za Ciebie kciuki:-)

[leda16]

"Dziecko zawsze można
> adoptować,tyle jest dzieci których nikt nie chce.."

A jak myślisz, dlaczego tych dzieci nikt nie chce? Ty byś chciała dziecko pijaka i młodocianej, ociężałej umysłowo prostytutki?

[leda16]

"Dziecko zawsze można
> adoptować,tyle jest dzieci których nikt nie chce.."

A jak myślisz, dlaczego tych dzieci nikt nie chce? Ty byś chciała dziecko pijaka i młodocianej, ociężałej umysłowo prostytutki?

[sun_of_the_beach]

Pomyśl bardziej o sobie niż o mamie. W chorobach onkologicznych (w innych też, ale w tych szczególnie) ważne jest pozytywne nastawienie i optymizm co do prognozy wyleczenia. Jeśli "biadolenie" matki ma cię jeszcze bardziej zdołować, lepiej zachowaj wiadomość dla siebie. Chyba, że wiesz, że pocieszanie matki odwróci twoją uwagę od swojego problemu... Trochę zdrowego egoizmu.

[hatroha]

Ważniejsze z rakiem ma nie tyle co nastawienie co CZAS!!!
im szybciej tym lepiej...

[spinline]

Jesteś dorosła i to twoje bardzo prywatne zycie, do tego nie
majace z zyciem matki nic wspólnego.

tego typu zabiegi są dziś prawie codziennością i operuje się
najczęsciej laserem. Po operacjach laserowych gojenie ran przebiega
bezobjawowo.

Jezeli to nie jest 1 czy 2 stopień a 0 to nie masz co nad tym
biadolić i jeszcze matkę straszyć, czyms co dzis przechodzi prawie
co 4/5 kobieta.

[katina35]

Macie racje....na razie nie powiem...gdy ewentualnie okaze sie
pozniej, ze sa jakies przezuty, sytuacja jest powazna to wtedy
powiem, bo to jednak matka i na pewno mimo wszystko chcialaby
wiedziec....A teraz "tylko" zabieg usuniecia szyjki
macicy..."tylko", kurcze....nie jest to latwe dla mnie. Powiedzieli
tez w szpitalu, ze dlatego, ze nie rodzilam to usuna na razie
szyjke, ale niestety byc moze po zbadaniu tej szyjki okaze sie
jednak, ze beda mi musieli usunac cala macice....jestem w szoku!

[elissa2]

Nie mów! I nie będzie to żadne oszustwo a wspaniały humanitarny czyn i dla niej
i dla Ciebie samej. Ale najprawdopodobniej (jeśli nie jest to osoba całkowicie
zaabsorbowana sobą, jeśli Cię kocha) nie musisz przed nią ukrywać, że dręczy Cię
straszliwa zgryzota. Ale jakiego to kalibru choroba to już możesz przemilczeć.
Tak jest z moją mamą. Gdy za bardzo kwęka to takie odwrócenie uwagi przynosi
dobry efekt.

Nie bój się. Wcześnie wykryte zmiany są całkowicie wyleczalne a tak jest z całą
pewnością w Twoim przypadku. Na pewno nie ma przerzutów! Nie zadręczaj się na
zapas! Wiem, że się potwornie boisz ale zobaczysz, że okaże się, że strach miał
wielkie oczy. Przypuszczalnie usuną tylko część szyjki i być może jeszcze kiedyś
będziesz mogła być mamą.
Trzymam kciuki za Ciebie! Czuję, że będzie dobrze.
Moc Pomyślności!

[katina35]

Dziekuje za wsparcie!!!!!!!!!!!

Katina

[vestalinka]

Będzie dobrze,na pewno nie masz przerzutów i usuną Ci tylko część macicy....i
myślę że zostaniesz mamą! Nie chcę się chwalić,ale moje przeczucia często się
sprawdzają. Mam prośbę-czy po zabiegu będziesz mogła podzielić się z nami tym
czy wszystko w porządku?

[katina35]

Tak,oczywiscie, ze sie podziele!! Zabieg bede miec pewnie w
przeciagu 2 tyg.Dla mnie to juz bym chciala aby byl jutro....nie
zniose psychicznie dluzej czekania na to...Musza mi tylko w szpitalu
wyznaczyc termin operacji.
Dziekuje za przeczucia!!;)

[leda16]

Elissa, a postukajże się tymi swoimi kciukami w pustą główkę. Chirurdzy, póki nie otworzą brzucha nie wiedzą, czy są przerzuty czy nie,co wyciąć a co zostawić, a Ty wiesz to na pewno. W tej sytuacji dziewczyna powinna być przygotowana na najgorsze a nie biernie czekać, pocieszając się myślą "jakoś to będzie". Przede wszystkim powinna NATYCHMIAST zasięgnąć konsultacji w jakiejś renomowanej klinice leczenia bezpłodności - przechowanie jej jajeczek i ciąża zastępcza tu już w UE norma, nie żadne dziwowisko, jak w Polsce. W końcu Polska też zostanie zmuszona do refundacji takich zabiegów. Jeżeli Kasia obudzi się po zabiegu bez macicy, to będzie Jej jedyna szansa na dziecko.

[solaris_38]

jasne ze powiedzieć

miedzy ludźmi ważna jest intymność i wsparcie

daj jej szanse wesprzeć cię

zrobi to jak może a nawet jak wpadnie w depresję to przynajmniej będzie żywa
istota w depresji a nie półtrupem żyjącym w izolacji choć bez depresji

co do nowotworów to te fazy wycina się dość często i w niczym to nie przeszkadza

będzie dobrze buziaczki

[green_land]

Wiesz, nie bierz tego zbyt do siebie, to tylko taka luźna myśl.
Czasami mam wrażenie, ze większość osób, ktore mają
taki "depresyjny" charakter tak naprawdę nie cierpi na depresję ale
hipochondrię:/
Zajmij się wreszcie sobą. Nie patrz na jej problemy, ale na własne.
Przecież nie możesz jej matkowac! Jesteś dorosła i masz swoje
problemy. Moze ona tak postępuje, bo widzi, ze się mniej nią
zajmujecie z racji chociażby tego, ze macie włąsne problemy. Jeżeli
tak nie jest - przepraszam. Ja po prostu mam taką znajomą w pracy.
Baba ma końskie zdrowie, ale wiecznie narzeka, jaka to niesamowicie
chora! A to trzustka, a to wątroba... a potrafi zjeśc olbrzymi kawął
tortu z orzechami z mega kremem! A na pytranie, czy nic jej nie ma
odpowiada, ze widocznie był świeży, bo nic!
Dlatego pomyślałam, ze ta depresja to może być próba zwrócenia na
siebie uwagi.
Pewnie od niej pomocy nie otrzymasz, raczej na to nie licz.
Pewnie jest odpowiednie forum - tam najczęściej można otrzymać
wszelką pomoc, lepszą niejednokrotnie niż w realu.
A co do raka - skoro jest to poczatkowe stadium, nie martw się na
zapas, tylko zabieraj za siebie i bądź dobrej myli! Bo poddanie się
i zrezygnowanie prowadzi do spadku odpornośći. Spadają limfocyty T,
które są odpowiedzialen za walkę z chorobą! Wieć uśmiechnij się do
siebie i walcz! A ja będe za Ciebie mocno trzymać kciuki i trochę
pomęczę Pana Bozię:)

hipochondria

[elissa2]

green_land napisała:

> Czasami mam wrażenie, ze większość osób, ktore mają
> taki "depresyjny" charakter tak naprawdę nie cierpi na depresję ale
> hipochondrię:/
>
Hipochondria to schorzeniem zaliczane do bardzo silnych nerwic i może być
powodem OGROMNEGO CIERPIENIA dotkniętych nim osób.
Często bywa tak, że hipochondria ma charakter ucieczki w chorobę, spowodowanej
niepowodzeniami lub brakiem satysfakcji życiowej.
Zatem określanie kogoś hipochondrykiem tonem pełnym politowania,
zniecierpliwienia czy ironii jest wielkim nieporozumieniem.

[green_land]

W społeczeństwie termin hipochondria określa raczej osoby wmawiające
sobie każdą chorobę. I ma wydźwięk ironiczny.
Mam pare osób w swoim otoczeniu, które KOCHAJĄ choroby. Ostatnio
usłyszałam, że ja wprawdzie biore sporo leków /kilkanaście tabletek
dziennie/, ale to ona jest tą chorą naprawdę, bo wzięła ich w życiu
więcej ode mnie! Sic! No kurcze, jeszcze się na choroby nie
licytowałam:)
Dlatego w takich przypadkach reaguję podejrzliwie.
Nawet próby pocieszenia w tylu: Pani A..., każdemu zdarza się taka
arytmia, nie nalezy sie tym przejmować /wiem, bo miałam naprawdę
upierdliwą arytmię - kładąc się spać, nie wiedziałam, czy się obudzę-
ona o tym wiedziała/, słyszałąm, że to nie tak jak myślę, bo ona ma
arytmie! No i gadaj tu człowieku sobie do ściany.
Inna ma torbiel na nerce i kiedyś usłyszałam, że ma raka! Że torbiel
to rak! Tłumaczę babie, że takie podejście to to i tamto, a ona, że
idąc do szpitala na wycinanie jej powiedziała dzieciom co i jak jak
nie wróci!!! Jak to nazwać? Skrajna głupota i nieodpowiedzialnoć
narażać dzieci na takie cierpienia! Nie chcę nawret mysleć, co one
przechodziły!
Więc czasami odnosze wrażenie, że te nasze chorowanie to nie
choroby, ale taki spory szantaż pod adresem bliskich. Jestem chora,
więc biedna, macie mnie żałować, słuchac mnie itd. Zdobywa się
litość i ma się władzę, bo można użyć zawsze zrgumentu, że jestem
ciężko chora, a wy mnie tak dobijacie swoim zachowaniem.
Mam przyjaciela depresowca - wiem, jak to wygląda. WIem też, że są
różne depresje, różnie się objawiające /taką mała właśnie skończyłam
leczyć - prawie/. Jestem daleka od wyśmiewania chorych. Ale czasem
potrzeba niektórym kopa, by przestali wmawiać obie choroby.
Owa szefowa, gdy moja mama zachorowała na raka piersi/20 lat temu/,
zaczęła sobie wmawiać, że ma raka! Sic! Przychodziłą do pracy i...
płakała! I wiesz, co pomogło? Jak usłyszała od kobiety siedzącej
obok, prawie hamskie słowa: tak, ma pani raka!!! I problem się
skończył.
Zresztą o takim właśnie szokowym leczeniu czytałam jakiś czas temu i
wiem, ze to naprawdę działa.
Nie miałam zamiaru nikogo obrażać. Wiem, co znaczy cierpienie i jak
może wyglądać strach przed chorobą - wiem z autopsji:( Ale wiem też,
jak takie mechanizmy mogą działać. Dlatego przyczyny choroby staram
sie szukać także w głowie. Nie, nie jestem lekarzem:) Ale gdy miałam
potworną arytmię, gdy leki nie przynosiły efektu, pierw chodziłam na
masaże /od kręgosłupa serce też może szaleć/, szukałam przyczyny
także w braku np. Mg, Ca, K, a w końcu poszłam do psychiatry po leki
na depresję/nerwicę. Nie, nie ja postawiłam sobie diagnozę, to ona
stwierdziła, że to taka depresjo-nerwica:) Zresztą nie lubie mówic,
że to d., bo dla mnie prawdziwa depresja kojarzy się z potwornym
cierpieniem. Dlatego nie mówię, że to była depresja, ale silna
nerwica.
Jeżeli kogoś uraziłam swoimi słowami - przepraszam. Nie taka była
moja intencja.
Pozdrawiam

[elissa2]

Oj, oj ... Trochę niefortunnie to wyszło.
Owszem, zacytowałam Ciebie ... Ale zapewniam Cię, że absolutnie nie chodziło o
jakąś reprymendę w stosunku do Ciebie.
Ponieważ jesteśmy na forum psychologia, zasygnalizowałam dość powszechne zjawisko.
Wszyscy to robimy - jedni częściej, inni rzadziej.
Rozeźleni nazywamy kogoś kretynem, idiotą, debilem ... A przecież to są
jednostki chorobowe.
Ale i tak nie tak najgorzej u nas. W niektórych krajach używa się epitetów
pochodzących od "cancer"

Nie mów.

[naprawdetrzezwy]

Twoje pytanie dowodzi, że nie potraficie ze sobą rozmawiać dzieląc się radościami i kopotami życia.

Więc sobie daruj.

Opowiedz o tym kasjerce w osiedlowym sklepiku.

[opokaga]

Mam kolezanke, ktora w warunkach podobnych relacji z matka poszla
jeszcze dalej - zataila fakt ciazy i urodzenia dziecka, pokazala jej
dopiero miesieczne niemowle! Miala dzieki temu jakies dziesiec
miesiecy swietego spokoju, przynajmniej pod tym wzgledem, bo matka
podobno tez ma tendencje do bezustannego zamartwiania sie, a poza
tym trucia i pouczania. Matce oszczedzila dziesieciu miesiecy nerwow
i niepokoju. Wydaje mi sie wiec, ze w pewnych konkretnych warunkach
milczenie matce jest zlotem:)

Nie mow

[koala_tralalala]

W tej sytuacji jaka opisalas - nie mow. Prawdopodobna reakcja Twojej
mamy bedzie jeszcze gorsza dla Was obu niz to, ze jej niczego nie
powiesz. Jak pieknie Elissa powyzej napisala: to naprawde bedzie
czyn heroiczny, bo bardzo potrzebujesz wsparcia.


Trzymam kciuki za Ciebie :)

[mahadeva]

nie mow nic matce, nie musisz jej przeciez wszystkiego mowic, jak na
spowiedzi, do rodzicow trzeba miec dystans

przestan myslec o dzieciach, to co, ze ich nie masz - widocznie nie
chcialas, to same problemy

zajmij sie swoim zdrowiem teraz i mam nadzieje, ze wszystko bedzie
dobrze!

[katina35]

Dzis widzialam sie mama....nie moglam jej spojrzec w oczy, staralam
sie byc twarda, usmiechalam sie,cos tam mowilam, ale...ona patrzyla
na mnie i pytala oczami: cos sie stalo??....na koniec jak
wychodzilam spytala, co sie dzieje? wszystko w porzadku??? Dobrze,
ze spytala kiedy bylam w drzwiach....do konca bylam twarda,nic nie
powiedzialam. Jak tylko wyszlam z koruytarza zalalam sie lzami...
A na operacje czekam....jeszcze ponad 2 tygodnie. Schudlam 4 kg. W
ciagu tygodnia....
Czasami budze sie rano i wydaje mi sie, ze to byl sen. Usmiecham
sie, ze to koniec, ze juz sie obudzilam i dobrze, ze to byl sen.A tu
nagle uderzenie w glowe. To nie sen....

[elissa2]

Idę pisać @ do Ciebie! :)

[greengrey]

powiedz Mamie

daj jej szansę, by poczuła swoją silę i mogła Ci pomóc, wesprzeć

przed Tobą jeszcze trochę czekania na zabieg, potrzebujesz jej
pomocy, otuchy, Może się zadziwisz na ile Ją stać ?

pomimo całego Twojego strachu, niepokoju, to dla Was obu czas na
bycie blisko razem naprawdę

[leda16]

"a na operacje czekam...jeszcze ponad 2 tygodnie..." Hm...a czy jesteś przygotowana na skutki tej operacji, czyli przy tym rodzaju nowotworu raczej pewną bezpłodność? Na stole operacyjnym nie będą Cię już przecież pytać czy charatać macicę z przydatkami czy nie. Potem będzie chemia i naświetlania. Słowem - czeka Cię długie 5-cio letnie leczenie zanim niebezpieczeństwo minie. Dowiadywałaś się może, czy istnieją w Polsce banki jajeczek na podobieństwo banków spermy? Jeśli nie, to rozważ mozliwość skorzystania z któregoś z banków unijnych. A w ogóle jesteś pewna że to "rak" czy może zwykła nadżerka? Co stwierdza badanie histopatologiczne, jaka jest łacińska nazwa tego nowotworu i stopień TNM? Co na to Twój facet? Jego reakcją bardziej bym sie martwiła niż neurotyczną mamusią.

masz natychmiast przeczytac

[no1teresa]

książkę "Miłośc, medycyna i cuda" Bernie S.Siegel
koniecznie
i bądż dobrej myśli