Kochanie, chcę do zakonu

[czarnyteolog]

Co poradzilibyście chłopakowi, który po 4 latach związku dochodzi do
wniosku, że nie tędy droga i wybiera... zakon. Jednak nie tak od
razu. O zakonie myślał tuż przed maturą, jednak wydawało mu się, że
to jakieś jego widzimisię i starał się to odrzucic. Po pewnym czasie
zakochał się i było mu wspaniale. I jest tak do tej pory, jednak rok
temu myśli o zakonie i kapłaństwie znów wróciły. Są tak silne, że
chłopak po rocznym rozeznawaniu doszedł do wniosku, że tam się
bardziej zrealizuje. Jak ma to powiedziec swojej dziewczynie? Co w
ogóle myślicie o takiej sytuacji?

[wredzioszek]

"zakochal sie i bylo mu wspaniale", "tam sie bardziej zrealizuje".
Nie chce Cie atakowac, ale czy myslisz tez o innych czy tylko o
samorealizacji?odpowiedz samemu sobie.
Inne sprawy-musisz to rozeznac-to rownie dobrze moze byc powolanie jak i
ucieczka od odpowiedzialnosci i zwiazania sie z kims na stale, bo jak
rozumiem"bylo mu wspaniale" przeszlo juz swoje apogeum.no nie wiem, pamietaj ze
dziewczyna jesli jest naprawde zaangazowana w zwiazek z Toba moze to strasznie
przezyc.dlatego radze Ci te rozeznanie prowadzic z kims naprawde
doswiadczonym.to w ogole wymaga dluzszego rozeznawania i to z madrymi,
doswiadczonymi ludzmi.oraz szczerosci wobec samego siebie.cokolwiek nie
wybierzesz, zadna droga nie jest uslana samymi rozami, wszedzie bedzie w pewnych
chwilach ciezko a w innych wspaniale.co wlasciwie rozumiesz przez
samorealizacje?? co to ma byc, Twoim zdaniem? odnajdujesz sie w modlitwie?co tak
naprawde Cie pociaga w zakonie??odpowiedz sobie na to pytanie. musisz znalezc
madrego czlowieka ktory pomoze Ci odnalezc co sie za tym kryje-ucieczka, brak
odpowiedzialnosci, czy powolanie. cokolwiek zrobisz, zycze powodzenia i dobrego
rozeznania. mam tylko jedna prosbe-przemysl dobrze czy mowic i jak o tym swojej
dziewczynie. jezeli jestescie w zwiazku na powaznie, z jakimis planami, to
zrozum ze mozesz jej zlamac serce, ba ona naprawde moze sie zalamac. trudno
dawac rady, nie znajac konkretow sytuacji.ale po prostu radze rozeznania szukac
u ludzi naprawde duchowych.wlasciwie trzeba by zadac Ci setki pytan.wiec szukaj
madrego duchowego czlowieka. powodzenia.

[justyna14513]

Na to pytanie , czy powiedzieć o tym dziewczynie?Chłopak sam musi
pierw sam być pewien,czy taką drogę wybiera.Powinien porozmawiać z
człowiekiem odpowiednim, a takim człowiekiem jest napewno ksiądz.Ale
jeżeli myśli powróciły z przeszłości to może naprawde jest
powołanie.Jeżeli czuje, że w niczym innym nie może się odnaleść to
nie można tego ignorować.Niech powie dziewczynie,dopiero wtedy,gdy
będzie tego pewny.Mogę tylko spółczuć dziewcynie.Jak by chciał to
moge dać kontakt na pewnego księdza z którym można pogadać o
wszystkim. POZDRAWIAM

Terapia bardzo wskazana

[psychoguru]

czarnyteolog napisał:

> Co poradzilibyście chłopakowi, który po 4
latach związku dochodzi do
> wniosku, że nie tędy droga i wybiera...
zakon. Jednak nie tak od
> razu. O zakonie myślał tuż przed maturą,
jednak wydawało mu się, że
> to jakieś jego widzimisię i starał się to
odrzucic. Po pewnym czasie
> zakochał się i było mu wspaniale. I jest
tak do tej pory, jednak rok
> temu myśli o zakonie i kapłaństwie znów
wróciły. Są tak silne, że
> chłopak po rocznym rozeznawaniu doszedł do
wniosku, że tam się
> bardziej zrealizuje.


Bardzo wskazana bylaby terapia majaca na
celu ustalenie przyczyn i motywacji tego
stanu rzeczy. Zamiast rozwazac sprawe w
kategoriach odgornego powolania nalezaloby
przeanalizowac historie zycia i czynniki
ksztaltujace psychike i motywacje. Niezwykle
istotna bylaby analiza kontaktow
spolecznych, czy w otoczeniu sa osoby mogace
miec wplyw na tego rodzaju decyzje.


>Jak ma to powiedziec swojej dziewczynie? Co
w
> ogóle myślicie o takiej sytuacji?

Mowienie dziewczynie to drobiazg w stosunku
do calej sytuacji. Analiza wykazuje ze za
tego rodzaju decyzjami czesto stoja czynniki
majace wplyw nad dzialanie podswiadomego
systemu planowania aktywnosci zyciowej w
mozgu. Moze to byc wplyw osob z otoczenia
(wzorce religijnosci lub naganiacze),
sklonnosc do psychicznego masochizmu (pod
racjonalizacja podejmowania trudnych
wyzwan), dyskretnymi problemami psychicznymi
(senne wizje, glosy). Do tego moga dochodzic
problemy z okresleniem swojej roli
spolecznej, poczuciem rozczarowania w
zwiazku przeniesionym na zwiazki z kobietami
w ogole, czy nawet pewnym zakloceniem
wartosci seksualnosci ktora jest postrzegana
jako nie dajaca pelnego zadowolenia czy
wrecz banalna lub 'prymitywna'
wobec 'czystego piekna duchowego'.

To wszystko sa tylko przyklady wielu roznych
mozliwosci kryjacych sie za takimi
decyzjami, terapia pomoglaby ujawnic co jest
w rzeczywistosci.

Powołanie

[xcvfpedsczjx]

Powołanie, ale co? Pan Bóg Ci się objawił, czy jak?

PS. Znam osobe, która przeżyła powołanie, ale wybrała powołanie do życia w
rodzinie, choć przyszło jej to z największym trudem, niejako na przekór, bardzo
poukładany człowiek

[j-50]

Uczciwie podejmowana decyzja w tym zakresie (niezmiernie rzadkie!)
jest zwykle oznaką alienacji społecznej. Jest wyrazem buntu i oznaką
nieprzystosowania do życia społecznego. Jest zejściem na pozycję
trutnia - nic nie robiącego i nic nie dającego, a tylko biorącego
(zazwyczaj z wykorzystaniem polityki i zachowań kryminalnych lub
przynajmniej nagannych etycznie).

[moon_witch]

Jakiś kolejny...masochista? Wszystko zaczyna się od tego, co
ciagnie go do tego dziwnego zawodu. gdzie ludziom wmawia się, że są
to osoby duchowe podczas, gdy gro z nich raczej nie jest.
Z zakonu mozna tez i wyjsc, o ile się człowiek przekona,że to jedak
nie to.

[mona.blue]

Rozeznanie powołania to baaaardzo ważna sprawa, kluczowa wręcz dla
osiągnięcia szczęscia w życiu. Na to potrzeba czasu, rozmów z
mądrymi ludźmi, a przede wszystkim duuużo modlitwy, jakichś
rekolekcji. I trzeba mieć tę pewność w sobie, jeżeli masz
wątpliwości to trzeba naprawdę poważnie rozpoznać tę sprawę.

Chcę ale skad chec

[psychoguru]

mona.blue napisała:

> Rozeznanie powołania to baaaardzo ważna sprawa, kluczowa wręcz
dla
> osiągnięcia szczęscia w życiu. Na to potrzeba czasu, rozmów z
> mądrymi ludźmi, a przede wszystkim duuużo modlitwy, jakichś
> rekolekcji. I trzeba mieć tę pewność w sobie, jeżeli masz
> wątpliwości to trzeba naprawdę poważnie rozpoznać tę sprawę.

Niezwykle wazna jest w takim przypadku terapia z doswiadczonym
specjalista. Chodzi o przeanalizowanie historii zycia, profilu
osobowosci i kontaktow socjalnych zeby ustalic czy system
planowania aktywnosci zyciowej w mozgu dziala prawidlowo. Na
przyklad zdarza sie ze jest kontakt (nawet dyskretny i rzadki) z
osoba dominujaca pelniaca role naganiacza, ujawniaja sie gleboko
stlumione fakty molestowania w dziecinstwie albo szok po
tragicznych wydarzeniach co wplywa na plan ucieczki od zwyklego
zycia, jest zaklocone postrzeganie seksualnosci, elementy
psychicznego masochizmu, i tak dalej.

Chcę ale skad chec

[psychoguru]

mona.blue napisała:

> Rozeznanie powołania to baaaardzo ważna sprawa, kluczowa wręcz
dla
> osiągnięcia szczęscia w życiu. Na to potrzeba czasu, rozmów z
> mądrymi ludźmi, a przede wszystkim duuużo modlitwy, jakichś
> rekolekcji. I trzeba mieć tę pewność w sobie, jeżeli masz
> wątpliwości to trzeba naprawdę poważnie rozpoznać tę sprawę.

Niezwykle wazna jest w takim przypadku terapia z doswiadczonym
specjalista. Chodzi o przeanalizowanie historii zycia, profilu
osobowosci i kontaktow socjalnych zeby ustalic czy system
planowania aktywnosci zyciowej w mozgu dziala prawidlowo. Na
przyklad zdarza sie ze jest kontakt (nawet dyskretny i rzadki) z
osoba dominujaca pelniaca role naganiacza, ujawniaja sie gleboko
stlumione fakty molestowania w dziecinstwie albo szok po
tragicznych wydarzeniach co wplywa na plan ucieczki od zwyklego
zycia, jest zaklocone postrzeganie seksualnosci, elementy
psychicznego masochizmu, i tak dalej.

[malakas]

Terapia?! A co jemu dolega?

[psychoguru]

malakas napisał:

> Terapia?! A co jemu dolega?

Tu nie chodzi o dolegliwosci ani choroby psychiczne. Chodzi o to by
decyzja o zmianie na ekstermalny styl zycia nie byla podjeta
wskutek nieprawidlowego dzialania podswiadomego systemu planowania
aktywnosci zyciowej w mozgu i/lub sygnalow plynacych z otoczenia.

[leda16]

Tu nie chodzi o dolegliwosci ani choroby psychiczne.


A skąd wiesz? Właśnie schizofrenia często zaczyna się urojeniami posłannictwa religijnego. Charakterystyczne dla jego postawy autystycznej jest właśnie fakt, że z tą kobietą nie jest w ogóle uczuciowo związany (atrofia uczuć to też rys schizofreniczny) inaczej nawet by nie pomyślał o zakonie. Zaś znacznie gorsze jest to, iż beznamietnie interesuje się reakcją jakiejś przypadkowo poznanej dziewuchy, natomiast jest mu głęboko obojętne, jak przyjmą to rodzice. Do psychiatry chłopie, ale żwawo, dopóki Ci się we łbie zupełnie nie pokitwasi!

Spoko z psychiatra

[psychoguru]

leda16 napisała:

> Tu nie chodzi o dolegliwosci ani choroby
psychiczne.
> A skąd wiesz? Właśnie schizofrenia często
zaczyna się urojeniami posłannictwa r
> eligijnego. Charakterystyczne dla jego
postawy autystycznej jest właśnie fakt,

To jest bardzo uproszczone rozumowanie.
Rzucanie schizofrenia czy autyzmem jest
kompletnie bez sensu.


> że z tą kobietą nie jest w ogóle uczuciowo
związany (atrofia uczuć to też rys s
> chizofreniczny) inaczej nawet by nie
pomyślał o zakonie. Zaś znacznie gorsze je
> st to, iż beznamietnie interesuje się
reakcją jakiejś przypadkowo poznanej dzie
> wuchy, natomiast jest mu głęboko obojętne,
jak przyjmą to rodzice. Do psychiatr
> y chłopie, ale żwawo, dopóki Ci się we
łbie zupełnie nie pokitwasi!

Bzdura. Zakladanie ze zachowania nietypowe
sa wynikiem choroby psychicznej objawem
skrajnego myslenia. Jezeli komus sie takie
mysli placza po glowie powinien zaczac od
autoterapii.

[j-50]

Nie chrzań! Znasz przedwojenną historię zakonu z Jasnej Góry?
Morderstwa, urestwo, pedalstwo, złodziejstwo. Tylko o waleniu dzieci
wtedy nie mówiono, bo to do głowy nikomu nawet nie przychodziło, że
to możliwe. Kradziejstwo w Lubinie (dolnośląskie, ponad 500 mln
PLN), Lux Veritatis (a żeby ich pokręciło!), muchomor (a żeby mu
własny smród nogi w precle powyginał!).

[m.bea]

Podam ci numer gadu jak chcesz pogadac ktoregos wieczoru to napisz
1431297. Bylam ta zostawioną, wiem jak to jest i faktycznie takie
rozstanie pozostawia ogromny slad. Zmienilam sie ja , zmienilo sie
wiele rzeczy w moim zyciu . Ciagnie sie to za mna wciaz. Jak masz
ochote to sie odezwij.

[clepsydra]

Tez o tym mysle czesto i sam nie wiem co zrobie.

[stokrootka40]

Też przeżyłam taką miłość...
Minęło wiele lat, a jeszcze nie otrząsnęłam się i pewnie tak już zostanie...
On twierdzi, że spełnia się w kapłaństwie....

[alex-alexander]

Moze jest gejem i tam mu bedzie lepiej jak w spoleczenstwie, ktore
moze zapytac: dlaczego sie nie zenisz?

[palim.psest]

> Moze jest gejem i tam mu bedzie lepiej jak w spoleczenstwie, ktore
> moze zapytac: dlaczego sie nie zenisz?


wedle ostatnio przyjętych rozwiązań, przed przyjęciem do seminarium kandydaci
badani są m. in. pod kątem orientacji seksualnej, właśnie po to by nie
przyjmować gejów - pisała o tym gw

[majenkir]

palim.psest napisał:
> kandydaci
> badani są m. in. pod kątem orientacji seksualnej, właśnie po to
by nie przyjmować gejów - pisała o tym gw

Ojojoj! przewiduje znaczny spadek "powolan" ;)).

[jolapatrzalek]

Jeśli koniecznie chcesz sobie zmarnować życie - to idź. Pamiętaj - stamtąd
powrót do życia jest bardzo trudny. Obyś nie obudził sie w wieku lat 50 z
poczuciem, że przegrałes życie...

Nieodpowiedzialny dupek.

[pos3gacz]

A nie lepiej od razu do zakładu psychiatrycznego.
Przynajmniej będzie nadzieja, że jak się rozmyśli, to bez problemu
powróci do normalności. Natomiast jak wpadnie w łapy czarnych
darmozjadów, to może z tym być problem.

A o tej dziewczynie pomyślałeś?

[tuwpisznazwe]

Czy tylko o sobie? Moja samorealizacja, ja się czuję wspaniale, ja mnie moje...
A pomyślałeś dupku, że ta dziewczyna planuje sobie z tobą życie, że jesteś dla
niej kimś ważnym? Planowaliście przecież coś poważniejszego, może ślub, rodzina.
I co, teraz to wszystko ma się rozlecieć bo tobie się zachciało klasztornych
klimatów?? Jeśli ta dziewczyna rzuci się z rozpaczy z mostu to będzie to tylko i
wyłącznie TWOJA WINA.

A to bzdura...

[the_mariska]

Bzdura jak mało która. Jeżeli facet podejmuje taką decyzję pomimo tego, że ma
dziewczynę, to znaczy, że albo w związku się nie do końca układa (więc
ciągnięcie go na siłę też za bardzo nie ma sensu), albo on po przemyśleniu
wszystkiego z każdej strony po prostu jest pewien na 100%, że tylko taki a nie
inny sposób na życie sprawdzi się w jego przypadku.

Wyobraź sobie hipotetyczną sytuację, że jesteś w związku z wspaniałym facetem,
który ciebie ubóstwia i adoruje ponad wszystko, zresztą z wzajemnością. Jednak
on widzi waszą przyszłość tak, że będziesz siedzieć w domu, gotować mu obiadki i
wychowywać dzieci, podczas gdy ty marzysz o wielkiej karierze naukowej, a dzieci
szczerze nie trawisz. Zakochana po uszy zgadzasz się na jego układ kosztem
własnych marzeń, bo dla miłości trzeba przecież iść na kompromis. Ale jeżeli
kompromis dotyczy tak fundamentalnych spraw, to przy pierwszej sprzeczce
zaczniesz wyrzucać mu, że cię uziemił z dzieciakami wbrew twojej woli, zmusił
cię do przyjęcia swojego planu na życie, wręcz zrujnował ci całe życie i
karierę. A dalej będzie tylko gorzej. Taki związek nie rozpadnie się chyba tylko
cudem.

Oczywiście nie mówię tu o sytuacji, gdy niedojrzały dzieciak ma zamiar zamknąć
się w klasztorze, bo normalne życie go przerasta (choć wieloletni związek z tego
typu facetem też raczej byłby wątpliwą przyjemnością). Ale szantaż w takim
przypadku ("Jak mnie zostawisz, to się zabiję!") świadczy tylko o wyjątkowej
niedojrzałości tej drugiej strony. Bo do niczego nie prowadzi, nawet jeśli
zostaną dalej razem, to szczęśliwi na pewno nie będą.



*Czarnyteologu*, z całego serca trzymam za ciebie kciuki. Żebyś miał odwagę
podjąć decyzję, gdy będziesz tego pewien i pod żadnym pozorem nie podejmował jej
wcześniej. Podejrzewam zresztą, że twoja kobieta domyśla się twoich rozterek
(ślepy by się domyślił), nie zdziw się jak sama zacznie rozmowę na ten temat.
Wiem, że ta sytuacja jest strasznie trudna, dla ciebie na pewno dużo trudniejsza
niż dla niej. Ale jeżeli miałbyś się do końca życia męczyć, że rozminąłeś się z
powołaniem i sensem życia, a nie masz tylko chwilowego widzimisię, to powiedz
jej o tym. Jeśli naprawdę byliście ze sobą blisko, to zrozumie, jeśli nie, to i
tak ciągnięcie tego nie ma sensu.

Z perspektywy tej drugiej strony to też nie jest wcale łatwe. Przeszłam przez to
bardzo ciężko, od stanów depresyjnych po problemy z alkoholem i plątanie się w
niewłaściwe związki. (Dwa ostatnie ciągną się jeszcze czasem za mną, ale teraz
to już raczej objaw mojej głupoty, a nie skutki wydarzeń sprzed X czasu.) Ale
absolutnie nie mam mu tego za złe, i nawet wiedząc jak to się potoczy
zachowałabym się dokładnie tak samo. Pewne rzeczy się po prostu rozumie.

Sorry wielkie, za patetyczny i wręcz męczeński ton wypowiedzi ;) Po prostu nie
chciałam zbagatelizować sprawy formą wysławiania się, bo wiem że to nie takie
hop siup. Jakbyś miał pytania/wątpliwości czy po prostu chciał pogadać, pisz na
mejla gazetowego :)

[bogna009]

Zastanów się dobrze co robisz. To w brew pozorom nie jest łatwe życie. Człowiek nie jest stworzony do samotności a szczególnie ciężko jest tym którzy wiedzą jak jest w związku z kobietą. A jeśli chodzi o twoją dziewczynę, wiadomo, że nie można byc z kimś jeśli się tego naprawdę nie chce, ale ..... już jej współczuje, ja przez to przeszłam, to jest koszmar a jak wielki mogą tylko zrozumiec dziewczyny, które to samo przeżyły. Nie zrozumiesz co się czuje kiedy się słyszy: "kocham Cię, ale Bóg mnie wzywa". Gdyby chodziło o inną kobietę... w tym przypadku można walczyc, ale jak walczyc z Bogiem? jak walczyc z kimś kogo nie widac? Byłam zakochana, dalej jestem, tęsknię każdego dnia tak mocno, że to aż boli i jestem katoliczką a każdego dnia staram się, nie gniewac na Boga :(

[substantiv]

Parę osób z historia odwrotna znajdziesz na forum.fronda.pl

+ + +
Miałbym rozwiązanie, ale ono nie pasuje do tego problemu.
<°♫)))))><

[libraia]

Ci wszyscy, którzy w swoich wypowiedziach określają Cię dupkiem sami powinni
zastanowić się nad sobą i udać na jakieś psychologiczne badania oraz kurs z
życia. Żadne z nich chyba nigdy nie było w związku, w którym jedna strona się
męczy swoją rolą. Ani jedno, ani drugie nie może być szczęśliwe.

Zranisz tę dziewczynę na pewno, ale lepiej teraz, kiedy nic nie stoi na
przeszkodzie, żeby poukładała sobie łatwo życie na nowo, niż za 10 lat, kiedy
będziesz jej mężem i ojcem waszych dzieci.

Będzie ciężko, to jest pewne.

[substantiv]

wyobrażenie o życiu zakonnym to jedno a realne życie w nim to drugie.

Skoro tyle na tym myślisz to albo nie ta kobieta, albo psychologicznej natury
kwestie (ucieczka przed odpowiedzialnością, chęć bezpiecznego życia, coś z
seksualnością etc.) albo ta ewentualność, ze zakon to TO miejsce.
Moze powinieneś spróbować.


+ + +
Miałbym rozwiązanie, ale ono nie pasuje do tego problemu.
<°♫)))))><

[j-50]

To są sprawy osobiste. Każdy wybiera wg swojego uznania. Ja jestem
generalnie źle ustawiony do zakonów, ale to niczego nie przesądza w
wyborze osobistym. Syn mego przyjaciela poszedł do zakonu. Jego
wybór - rodzina nic do tego nie miała. Tam się jednak nauczył
rulety. Wyszedł z zakonu, ożenił się - ale ruleta pozostała. Cała
rodzina spłacała długi, niemal rzygając krwią. Kobita puściła byłego
eremitę w trąbę - bo to była jedyna rozsądna decyzja.
Ja ostrzegam wszystkich przed szaleńcami idącymi w zakon. Oni tam
idą z różnych powodów - czasami tyłecznych, jak się potem okazuje.
Procent namolnych pedałów i alkoholików w zakonach jest znacznie
większy niż wśród meneli. O złodziejstwie już nawet nie ma co mówić.
Chyba przecież znacie casus Lubin lub Lux Veritatis? O muchomorze
mam jeszcze przypominać?

[nigdynigdy]

a czy ten ktos nie jest czasem DDA albo z innej dysfunckyjnej rodziny?

tak czy inaczej tez polecam porozmawiac o tym z kims obiektywnym- moze byc psycholog, ale tez madry przyjaciel czy ktos z rodziny, choc oni moga nie byc obiektywni.

mysle, ze zarowno zycie w rodzinie jak i w zakonie moze byc piekne i przyniesc spelnienie pod warunkiem, ze wybor dokonany jest swiadomie a nie jest jakas ucieczka.

Mój moja moje

[krociech]

samorealizacje pragnienia odczucia.

Jak tak bardzo chcesz byś święty (a widzę, że bardzo), to załóż rodzinę, spłódź żonie dziecko, weź kredyt na 300 tysięcy na nowe mieszkanie, zdobądź wykształcenie i umiejętności, które pozwolą Ci to wszystko utrzymać, jednocześnie nie zatrzebując potrzeb emocjonalnych żony i dziecka (trudne - zapewniam Cię, trzeba dużo myśleć i przewidywać), a jeszcze zanim zaczniesz, zrozum prostą prawdę że "you won't be really happy if you don't stop trying to entertain yourself and start entertaining others instead".

Nic dziwnego, że przedstawiona przeze mnie perspektywa Cię nie podnieca. Nie ma w niej miejsca na autentyczną, inteligencką, starokawalerską "samorealizację". Niestety. Jeżeli jednak szukasz "samorealizacji", a nie świętości, to faktycznie nie ma dla Ciebie miejsca w rodzinie. Idź do zakonu i udawaj świętego przez resztę życia, doradzając rodzinom, matkom, ojcom i dzieciom, jak mają być bardziej święci. Powodzenia!!!

[anula36]

radzilabym zeby sprobowal zycia w zakonie.Albop faktycznie sie w nim zrealizuje,albo umknie szybciej niz wstapil,ale przynajmniej nie bedzie idealizowal owocu ktorego nie sprobowal.

[xcvfpedsczjx]

moze wchodziloby w gre jakas pustelnia, osrodek rekolekcyjny, jakas namiastka
zycia zakonnego...

i koniecznie powiedz dziewczynie, ze masz takie plany, porozmawiajcie o tym, to
ze powiesz, ze sie nad tym zastanawiasz nie znaczy, ze juz do tego zakonu
wstapisz. a przekonasz sie o tym, czy jest z toba bo chce, czy ze musi, bo jesli
nie widzi innego wyjscia to ja nie widze szans na szczesliwy zwiazek

[malakas]

Coście sie taka naparli, żeby odradzac, zniechecac a nawet
insynuować adeptowi uchybienia w równowadze oraz władzach umysłowych?
To juz wszyscy "powołani" są zaburzeni? Bez przesady. Trochę
tolerancji :-)

[kon_kordia]

No cóż. Myślę, że jeżeli dziewczyna rozsądna, to zrozumie Twoje dylematy. Że ją
to zaboli i to mocno, nie wątpię... ale że nie zabije, to prawie pewne. Powiedz
szczerze co czujesz. Pojedź najpierw na rekolekcje powołaniowe, albo na
ignacjańskie (2 tydzień o podejmowaniu decyzji życiowych). Może to pomoże coś
rozeznać.

Jeżeli masz być niespełniony w małżeństwie, to nie uszczęśliwisz żony tak, jak
na to zasługuje.

I nie przejmuj się tymi, którzy Cię tu obrażają... widocznie nie stać ich na nic
więcej...

Niezła hetera ona musi być.

[krzywelustro]

Patrząc na to, jak niektóre kobiety traktują swoich facetów, dziwię
się, że tylko u nielicznych odzywa się powołanie do celibatu.

To normalne

[grogreg]

Chłopak ma silne powołanie i tyle.
Dobrze, że poczekał z decyzją i zakosztował życia świeckiego. Dzięki temu jest
decyzja będzie oparta na rzetelnych danych.

A co ma powiedzieć swojej dziewczynie? Prawdę. Ludziom nie wychodzi bardziej
błahych powodów.

[adam81w]

1.Każdy ma swoją drogę. Tao.
2.Nikt nie może zmuszać innego człowieka do tego co on sam uznaje ze właściwe.
3.Jednak każdy z nas może mieć własny pogląd na sprawę zakonu i go wyrazić,
dzięki czemu taki noszący się może podejmie właściwą dla siebie decyzję.
4.Dla mnie zakon to ucieczka od życia. Piszesz, że był w związku ale teraz mu
się odwidziało. Hm. Może coś z nim nie tak. Gość, który rezygnuje ze związku z
kobietą i to już każdą a nie tylko tą (z którą był) wg mnie popełnia gruby błąd.
W terminologii katolickiej nazwalibyśmy go grzechem. Wg mnie są podstawy sądzić,
że rezygnując z kobiet sprzeciwia się woli najwyższej istoty, jeśli ta istnieje.
Nie po to są przeciwne płcie żeby uciekać od siebie.
5.Zmarnujesz sobie życie. Może boisz się poważnego związku z kobietą na całe życie?
6.Jak powiedzieć? Prosto z mostu. Jeśli tak będzie jak będzie to ta biedaczka
będzie miała pecha bowiem jej facet postawił wyżej Boga (jeśli istnieje) a nad
ją samą. Wg mnie choć możecie się nie zgadzać ze mną - stawianie wyżej Boga od
własnego partnera życiowego jest przeciwstawianiem się Bogu/naturze/przyrodzie.

[xcvfpedsczjx]

dlaczego nikt nie dostrzega takiej ewentualnosci, ze chlopak moze czuc
silniejsza potrzebe ale i poczucie slusznosci "sluzenia Bogu (jakikolwiek by nie
byl ~ jakkolwiek by go nie było)" od bycia w chociazby najszczesliwszym zwiazku.

Ale ogolnie mi sie wydaje, ze nawet jesli tak jest to moze tez sprobowac
przezwyciezyc powolanie

[klymenystra]

W malzenstwie tez mozna sluzyc bogu, przeciez to jeden z sakramentow :/

[etzel]

No i co z tego, że małżeństwo nie wyklucza służby Bogu. Ogranicza je jednak
skutecznie.
Poza tym brak kobiety nie oznacza braku spełnienia. Bez kobiety też można się
całkowicie spełnić.

[mona.blue]

Znam dziewczynę, którą chłopak zostawił, bo poszedł do seminarium.
Trochę ją pobolało, teraz jest szczęśliwą mężatką,ma małego
dzidziusia.

Znam też inną, dla której chłopak wyszedł z seminarium. W lipcu
przyszłego roku biorą ślub.

[ona_37]

Nikt i nic nie może w to ingerować,my nie mamy na to żadnego wpływu.Nie można
zabraniać.Powinien powiedzieć wprost dziewczynie po co zwlekać?

[etzel]

Do Ona_37,
Jednak można spotkać kogoś podobnie myślącego.

[funstein]

pierwszy wniosek jaki sie nasuwa - to ze ten chlopak mial matke - zawsze
dziewice, ktora nie dala mu milosci kobiety.

drugi wniosek jest taki, ze ojciec tego chlopaka byl nieobecny badz
zmarginalizowany. W domu krolowala emocjonalna dziewica.

Synowie wychowywani w takich warunkach albo szybko umieraja albo
nie wierza w swoj sens inny poza komtemplacyjnym lub alkoholowym.

Krotko mowiac, trzeba sprobowac chlopaka odratowac pokazujac mu,
ze lepsza kobieta z krwi i kosci niz zawsze-dziewica emocjonalna z drewna.

Ale w dzisiejszych czasach ze swieca szukac Marii-Magdalen ;)

Żeby być sobą, nie trzeba być z kimś.

[etzel]

Do funstein
Bredzisz. Przede wszystkim matka nigdy nie może kochać syna tak, jak swojego
męża, bo to się nazywa kazirodztwem.
Dalsze wnioski są bezzasadne.

Do tematu dyskusji.
Poza tym niespełnieni to ci, którzy stawiają miłość do kobiety na pierwszym
miejscu, a wszystko inne na drugim; spełnienie w życiu jest niezależne od
znalezienia miłości, to jest kobiety. Żeby być w pełni zrealizowanym, nie trzeba
być z kimś w związku - można być samotnikiem i być spełnionym do cna.

[bogna009]

Bzdury wypisujecie. Odpowiem jeszcze raz. Powołanie nie wynika z problemów
natury psychicznej. TO NIE JEST CHOROBA. Czarnyteologu, radzę Ci bardzo dobrze
się zastanów nad tym co robisz. Najlepiej by było gdybyś nie tylko rozmawiał z
zakonnikami, ale przede wszystkim osobami, które zrezygnowały z życia zakonnego.
Wtedy będziesz znał wszystkie "za" i "przeciw" a decyzja będzie dojrzalsza. To
nie jest coś co można zrobić dla kaprysu, bo wytrwać w tym postanowieniu trudno
i odejść też trudno. Młody człowiek wstępując do klasztoru ma głowę pełną
ideałów a tymczasem zderzenie z rzeczywistością bywa okrutne. Jeśli mimo tego
zdecydujesz się na takie życie życzę powodzenia i spełnienia, czyli tego samego,
czego już komuś kiedyś życzyłam... I nie przejmuj się, jesteś normalny.

[etzel]

Do bogna009
Nieuważnie przeczytałaś post Czarnegoteologa. On napisał wyraźnie, że dobrze się
zastanowił nad decyzją o wstąpieniu do zakonu.

Do Czarnyteolog
Jeśli zdecydowałeś się wstąpić do zakonu, to wstępuj śmiało. Nie ma nic gorszego
niż tkwić w niezdecydowaniu.