Czy można przesadzić z asertywnością???

[archiwalda]

zastanawiam sie nad tym problemem od kilku dni...

mam kumpelę od zawsze prawie, zycie miała mocno pokręcone i była
zawsze patologicznym dawaczem, pomagaczem, zagłaskiwaczem... i
dostawała od losu i bliźnich mocno w dooopę w zwiazku z tym.
Wielekrotnie słuzyliśmy jej z mężem pomocą bardzo konkretną albo
wsparciem duchowym, były to tez rzeczy, które mogłaby załatwić
spokojnie sama dzwoniąc do odpowiednich fachowców czy instytucji.
nie traktuje tej naszej pomocy jako jakiegos obciążenia tylko cos
zwyczajne wsród przyjaciół, pisze o tym dla pełnego obrazu:)

od pewnego czasu po róznych terapiach "świadomie trenuje
asertywność", co skutkuje np takimi sytuacjami:
nie idzie na pogrzeb ukochanego wuja, który był jej wsparciem
często, bo "nie mogłaby znieśc rozpaczy ciotki",
na moja prosbę o podrzucenie gdzieś samochodem gdy byłam dośc mocno
chora wyjechała z tekstem nie jestem taksówka,
gdy musiałam iśc do szpitala i na czas odtawienia mnie tam przez
męża nie mieliśmy z kim zostawic na ok 2 godziny naszej kilkuletniej
córki, odmówiła mi pomocy "bo to ją przerasta"
gdy do niej dzwonie nie na ploty tylko w konkretnej sprawie, zanim
powiem o co mi chodzi zaczyna rozmowe od stwierdzenia "nie mam dużo
czasu bo musze pracować", po czym pepla o swoich duchowych
rozterkach trzy razy dłużej niż trwałoby załatwienie tego po co
dzwonie
jeszcze więcej takich sytuacji moznaby znaleźć, a jednocześnie b.
często mówi jak nasza przyjażń jest dla niej ważna, że nie wyobraża
sobie ,żeby jej nie było itd.

jestem na nia trochę rozżalona, nie ukrywam i stąd pytanie jak w
temacie. ciekawa jestem opinii .

zdecydowanie tak

[ca-ti]

Sama zresztą podajesz na to przykłady. To co obecnie wyprawia Twoja
koleżanka jest tak samo chore jak jej poprzednia postawa.
Przeleciała po prostu w drugą skrajność, nie zauważając złotego
środka.
Tak jak wcześniej, tak i teraz to co robi mało ma wsólnego z
osadzeniem w samej sobie, z rozeznaniem we własnych potrzebach,
możliwościach i ograniczeniach. A dopiero jak człowiek ma mocne
poczucie własnej wartości, moze mówić o asertywności. Twoja
koleżanka obecnie ćwiczy chamstwo i agresję w relacjach z innymi, z
asertywnością nie ma to nic wspólnego.

Teraz czas na Ciebie i Twoją asertywność :-))) Współczuję, bo to
trudne zadanie w tak bliskiej realcji.

[grenzik]

To się zgadzam ca-ti. Odkąd dużo się zaczęło mówić o asertywności, wielu ludziom
pokićkały się pojęcia :) Myślą, że jak "na chama" jadą ze wszystkim i
wszystkimi, to są asertywni.

[moreno68]

Moja ciotka po wizytach u psychologa też tak miała ,sztukę
odmawiania opnowała do perfekcji;).Tylko ,że teraz nie ma żadnych
znajomych , rodzina też się odsunęła.
Ze skrajności w skrajnośc.
Nie masz łatwego zadania ,ale jeśli chcesz nadal utrzymywac kontakty
chyba czas na podjęcie kroków z Twojej strony.
Może rozmowa na ten temat , powiedziec wprost co Ciebie zabolało w
jej zachowaniu.
A może poternowanie asertywności przez Ciebie ;)

[anaisanais]

zgadzam sie z poprzednikami, ze kolezanka idzie ze skrajnosci w
skrajnosc, ale coz
uczy sie nowych zachowan, wiec bledy moze popelnic.
pewnie ty czasem tez tak naprawde sobie myslisz: jeja, nie mam czasu
paplac z nia, ale lubie ja i ona potrzebuje wiec spedze te 10 min.
roznica ze potrafisz zachowac swoje granice; znajdujac balans miedzy
kosztem i korzyscia.

moim zdaniem jak ci na niej zalezy to jej powiedz to ze widzisz u
niej zmiane ale czasem jest za malo wrazliwa jednak na potrzeby
innych w tym twoje, domyslam sie ze nie wykorzystujesz jej every day.
: np. wiem ze nie jestes taksowka ale potrzebuje cie teraz, to jest
wazne, jestem chora, pomoz mi prosze czy cos podobnego

[dekadencja1]

Można, jak się komuś myli asertywność z agresywnością.

[lifeisaparadox]

No troche niedojrzala ta kolezanka

[zwierze_futerkowe]

Może ona się nagle zorientowała, że coś za często służy ludziom do podwożenia,
siedzenia z dzieckiem i temu podobnych przysług. I tak jak kiedyś zawsze mówiła
"zgoda", tak teraz zaczęła hurtowo odmawiać. Ani jedno, ani drugie nie jest
dobre. Ale ja ją rozumiem. Rozumiem, że jeśli się było przez kogoś
wykorzystywanym, to w pewnym momencie można sobie powiedzieć: "Ku*wa, nigdy
więcej!". A wtedy otoczenie dostaje szoku...

Napisałaś, że ona była na kursach asertywności. Na takich kursach czasami zadają
"pracę domową": każą mówić "nie" po prostu po to, żeby się przełamać, żeby
zobaczyć, że to "nie boli". Może ona jest właśnie na takim etapie?

Na Twoim miejscu na razie wstrzymałabym się z reakcją. Nie napisałaś, jak długo
to trwa. Tygodnie, miesiące? Ile razy już Ci odmówiła?

[archiwalda]

Do założenia wątku nie skłonił mnie "szok", że nie mozna już jej
wykorzystywać:)Owszem, słuzyła często do takich usług, chcociaz nie
dotyczyło to naszych akurat relacji. Znamy sie ponad 30 lat, bardzo
blisko jestesmy ze sobą prawie 20. Jak patrze z perspektywy czasu,
to dawanie w naszych relacjach oceniam jako większe z naszej strony
i to w powaznych naprawde kwestiach, o których nie ma co sie
rozpisywac, bo nie mam tu poczucia jakiegos wykorzystania, było to
nawet czasem zabawne:) Pamietam jak jej malutka córka nie wiedząc
jak nazywac mojego męża mówiła o nim "wujek, który naprawia wszystko
u nas w domu":)) I do dzis jest tak, że to częściej ona ma jakies
potrzeby do nas niz my do niej, nie prosze jej o pomoc częściej niż
raz na kilka miesięcy.

Te wypadki o których napisałam w pierwszym poście miały miejsce w
czasie ostatniego roku mniej więcej, nie wiem czy tak długo ma
trenować mówienie wszystkim "nie" czy uznała, że to włąsnie jest ta
upragniona asertywność.

Sprawa z podwożeniem jest sprzed 3 tygodni. Byłam naprawde chora z
trudnościami w poruszaniu się i dlatego ja poprosiłam o przysługe.
Nie mam żalu, że mnie nie podwiozła, bo wiem, że faktycznie wtedy
nie mogła, ale za skwitowanie mojej prośby stwierdzeniem, że nie
jest taksówką.

Własnie na razie wstrzymuje sie z reakcja jakąkolwiek, co
sprowadziło sie do tego że od 3 tygodni nawet nie rozmowiałyśmy
przez telefon, a zwykle to była norma kilka razy w tygodniu. To tez
ma pewnie znaczenie dla mnie, gdyz nie raz wyrykiwała mi sie w rekaw
jak to świat jej nie kocha, bo nikt oprócz mnie nie dzwoni do niej i
nie pyta jak sie czuje jak jest chora ani rodzina ani inni znajomi.
Ja widać takie zainteresowanie w jej mniemaniu powinno działac tylko
w jej stronę:)

Zobaczymy co dalej będzie. Za kilka dni mam urodziny, ona swoje
miała kilka miesięcy temu i ja byłam jedyna osobą, w której
towarzystwie je spędziła, bucząc jakie ma popierniczone zycie.

Faktycznie ma popierniczone i dlatego zawsze jakos przy niej byłam,
i dlatego tym bolesniejsze jest dla mnie jej zachowanie z ostatnich
miesięcy.