dziwny mąż...

[myszyna]

Przyjaciółka jest od kilku lat w głębokiej depresji, dość dzielnie sobie
radzi, skończyła studia, podjęła pracę, wyszła za mąż, jest w trakcie
psychoterapii.
Pięć minut przed pierwszą hospitalizacją rozstała się z chłopakiem, ale
wszyscy uznali, że był to przejaw jej szaleństwa, wrócili do siebie, wzięli
ślub, razem są od czternastu lat, mieszkają razem od siedmiu.
Dziewczyna jest słaba. Jest dzielna, walczy z chorobą, leczy się (pierwszy raz
widzę prawdziwą, kliniczną depresją i jakoś koszmarnie to wygląda), dba o
siebie, dba o dom, męża i psa, pracuje, mimo stanów lękowych nie opuszcza się
w pracy - natomiast nie ma w niej radości, życia, wigoru, energii - apatii
również nie. Depresyjny smutek w niej jest.
Mąż natomiast, czemu trudno się dziwić, jest zmęczony smętną, pozbawioną
radości życia żoną, która wszystko robi na siłę i z rozsądku, nic z własnej chęci.
Poznał więc, czemu również trudno się dziwić, panią miłą, tryskającą energią i
humorem, pogodną i wesołą jako ten szczygiełek. Znajomość utrzymana jest na
etapie wzajemnej, nieskonsumowanej sympatii.
I tak szczerze i uczciwie poinformował żonę, że się martwi o małżeństwo. Bo
żona w depresji - wyznał z troską - nuży go i męczy, oraz ma obawę, że
znajomość z panią przerodzi się w coś więcej. Mąż ma taką obawę, o czym
szczerze i uczciwie żonę informuje. W duchu troski o małżeństwo.
Po co on jej coś takiego mówi, Waszym zdaniem? Będę wdzięczna za opinie.

[zlotyswit]

Przecież wiedział w co się pakuje, toż to szczyt chamstwa zwalać teraz winę na
chorobę kobiety, skoro była ona wcześniej mu znana.
Na pochyłe drzewo... dlatego jej mówi, drań.

[myszyna]

A czy zechciał byś wyprorokować, co ów drań może uczynić dalej? Bo że skonsumuje
pogodną panią, to ja raczej jestem pewna. I tak tej żonie nadal będzie szczerze
i uczciwie o tym wszystkim w duchu troski mówił, sądzisz?

Wiem, że proszę o profetyzm ;)

[zlotyswit]

To zależy od Pani, jeśli go nie pogoniła i jest już zniszczona przez chorobę
może się nie zbuntować i przyjąć to jako kolejny cios od życia. Co zrobi Pan w
takim wypadku to zależy od tego czy u darmowej gosposi będzie mu wygodniej i czy
jego kochanka nie będzie chciała więcej. A co do Pani to może pewnego dnia czara
goryczy się przeleje i wybuchnie gniewem który położy kres temu/jego
sprzeniewierzeniu.

[zlotyswit]

"Poznał więc, czemu również trudno się dziwić, panią miłą, tryskającą energią i
humorem, pogodną i wesołą jako ten szczygiełek. "

Czy mówisz tutaj o sobie?

[myszyna]

A nie, jednak nie o sobie :D

Gdybym o sobie, to bym musiała napisać, przyznaj, jak Ten Wspaniały Mężczyzna
życie ma rujnowane przez psychiczną żonę, i czy powinnam Go przed tym toksycznym
małżeństwem obronić, biedaka.

[agawa-10]

A może rozstanie wszystkim wyjdzie na dobre. Może ta depresja, bo jest z
nieodpowiednią osobą? Trudno oceniać, ale taka mi się myśl nasuwa.

Mimo wszystko ten mąż nie jawi mi się tu jako bardzo negatywna postać. Stara się
być na swój sposób uczciwy, komunikuje swoje obawy. Że rani to oczywiste. Ale za
mało konkretów, żeby wyciągać jakieś wnioski.

[zlotyswit]

Uczciwy byłby gdyby nie okłamywał siebie i jej przed ślubem że jej stan nie jest
dla niego przeszkodą, ten pan i kochanka nie jawi się źle ponieważ autorka wątku
przedstawiła sytuację i bohaterów w dość dziwnych brawach.

[myszyna]

Bo mało co wydaje mi się biało-czarne...

[agawa-10]

myślę, że miał wtedy szczere intencje, życie zmienia..
smutne


zlotyswit napisał:

> Uczciwy byłby gdyby nie okłamywał siebie i jej przed ślubem że jej stan nie jes
> t
> dla niego przeszkodą, ten pan i kochanka nie jawi się źle ponieważ autorka wątk
> u
> przedstawiła sytuację i bohaterów w dość dziwnych brawach.

[myszyna]

Mąż nie jest postacią negatywną, jest postacią zmęczoną siedmioma latami
małżeństwa z depresyjną żoną.
Małżeństwo nie jest też przyczyną depresji, depresja jest w wypadku tej kobiety
endogenna.
Dla mojej przyjaciółki rozwód byłby końcem świata, ona to wie, jej mąż to wie.
Sądzę, że dla nikogo nie jest to przyjemna wiedza, bo "i nie opuszczę cię aż do
śmierci" w takim kontekście trochę przypomina wyrok, a nie obietnicę ;)
Z drugiej zaś strony, po tej szczerej do bólu rozmowie dziewczyna zaczęła
chodzić po ścianach zarówno ze strachu przed tym, że mąż ją rzuci, jak i z
poczucia winy, że ma depresję, przez co mężowi z nią źle. Romans przecierpi -
jest w takim stanie, że nie ma wyjścia i nie ma jak stawiać warunków.
Tylko po co temu mężowi taka szczerość do bólu?

[agawa-10]

A może wcale nie byłby końcem świata, tylko tak to widzi teraz. Utrzymywanie
raniącej relacji daje nieraz więcej cierpienia niż samodzielność i życie w
pojedynkę. To zrozumiałe, że jej świat się załamuje. Ale nie powinna tracić
nadziei. I wiary w siebie. Ty jako przyjaciółka masz w tym swoją rolę. Możesz ją
wspierać i budzić w niej tę nadzieję.

Generalnie sprawa nie wydaje się być przesądzona. Z tego, co mówisz, jest tylko
znajomość platoniczna. Ludzie przechodzą różne kryzysy i wychodzą z nich
zwycięsko. A facetowi nie ma się co dziwić. Nie jest nadczłowiekiem. Mam
wrażenie, że sprawdzał się do tej pory jako opiekuńczy i kochający mąż, czy tak?

myszyna napisała:

> Mąż nie jest postacią negatywną, jest postacią zmęczoną siedmioma latami
> małżeństwa z depresyjną żoną.
> Małżeństwo nie jest też przyczyną depresji, depresja jest w wypadku tej kobiety
> endogenna.
> Dla mojej przyjaciółki rozwód byłby końcem świata, ona to wie, jej mąż to wie.
> Sądzę, że dla nikogo nie jest to przyjemna wiedza, bo "i nie opuszczę cię aż do
> śmierci" w takim kontekście trochę przypomina wyrok, a nie obietnicę ;)
> Z drugiej zaś strony, po tej szczerej do bólu rozmowie dziewczyna zaczęła
> chodzić po ścianach zarówno ze strachu przed tym, że mąż ją rzuci, jak i z
> poczucia winy, że ma depresję, przez co mężowi z nią źle. Romans przecierpi -
> jest w takim stanie, że nie ma wyjścia i nie ma jak stawiać warunków.
> Tylko po co temu mężowi taka szczerość do bólu?
>

[paco_lopez]

ale beznadziejna historia. ten początek jest dziwny. wszyscy
(cholera wie kto) mysleli ze ona od niego odeszła w szaleństwie. czy
mam rozumiec,ze wszyscy tez byli za tym zeby oni sie zeszli. a co
wszyscy teraz mysla o tym, ze chłop nie wytzrynuje. jak nie maja
dzieci to powinien odejśc, bo z kimkolwiek w wiecznym smutku zyc
sie nie da.

[leda16]

A czy zechciał byś wyprorokować, co ów drań może uczynić dalej?

Drań?! Dlatego, że na nią ceduje decyzję o ich przyszłości, oczekuje, że sama wniesie o unieważnienie ich małżeństwa? Wszak była już chora i wiedziała o tym przed ślubem, wyszła za niego pod presją znajomych, wisi mu jak kamień młyński u szyi. Jakiś cwaniaczek w ogóle by się nie żenił lub po uzyskaniu diagnozy choroby afektywnej - definitywnie pognał na salę rozwodową. Jeszcze inny bez skrupułów obrabiałby dwie panie na raz, obie okłamując. Ten chce zakończyć związek z klasą, żyć bez lęku,że zdrada się wyda wcześniej czy później. Może źle odczytuję Twoją postawę myszyna, ale odnoszę wrażenie, że oczekujesz zerwania z atrakcyjną panią, zrobienia chorej psychicznie żonie dziecka i zapadnięcia się po uszy w kieracie domowym nad nią i dzieckiem. Z uwagi na fakt, iż nauka nie wykluczyła obciążeń dziedzicznych w etiologii chorób psychicznych, realizując dla dobra żony taki scenariusz, dopiero okazałby się draniem! Z uwagi na swoją chorobę psychiczną, ta kobieta nie nadaje się przecież ani na żonę ani na matkę. Każdy psychiatra Ci to powie.

[solaris_38]

czuje się winny
chce uciec

lecz każda żona w końcu znuży i zmęczy
każda przestanie podniecać tak bardzo że czuć ze się żyje
każdej wady jak wielekroć naciskany odcisk udręczą
i smutna udręczy i ruchliwa

i odwrotnie tak samo

rozumiem ludzim którzy chcą się z tego wyzwolić

a jednak stałe związki też są naszym ludzkim głębokim i ważnym marzeniem
:)

i każdy musi swe losy ważyć

a Ci którym udało się przetrwać długie okresy kryzysów
czasem odstają w zamian wspólną pogodną starość

:)

[ca-ti]

...nazywaj rzeczy po imieniu (a zmienią się w okamgnieniu)


Może wychodzi z tego założenia i liczy na cud?...

[myszyna]

A to ładne :D

[gadagad]

Wcale nie jest dziwny.Jeżeli nie jest w stanie tego unieść, to zostawaniem z
żoną tylko będzie ją dobijał swoim rozgoryczeniem ze zmarnowanego życia.Nie
musiał zdawać sobie sprawy czym jest depresja.To nie jest coś,czym swoją osobą
można komuś poprawić humor.On ma prawo zrezygnować z "gówna", w które się w
swojej nieświadomości wpakował.Życie jest tylko jedno.A ona i tak musi się ze
swoją chorobą poradzić sama,z pomocą ludzi kompetentnych.Wcale istnienie faceta
u boku nie jest jedyną wartością życia kobiety.A jeśli któraś tak uważa,to sama
sobie winna.

[viviene]

bo chce jej wbić gwozdz do trumny?
wcale jej tą szczeroscią nie pomoże,wręcz przeciwnie.
Choc zrozumiałe,ze równiez jest umeczony tą sytuacją.
Wsparcie rodziny,w tym wypadku osoby najbizszej,męza jest
nieocenione w leczeniu tego typu choroby, i on,mąz powinien
o tym wiedzieć,podejrzewam,że wie.
Informując żone o swoim szczygiełku doprowadza ją tym samym do
pogłebienia jej stanu.
Na niego juz nie będzie mogła liczyc,niestety !

[gadagad]

Może zrozumie,że ma liczyć na siebie i to jej najbardziej pomoże.

[myszyna]

To nie tak. To nie jest kobieta z syndromem wyuczonej bezradności. Dba o męża,
dba o siebie, nie urządza histerii, w ogóle jest dzielną babą. Ja reaguję
alergicznie na wszelkiego rodzaju zasłanianie się chorobą, a ona tego naprawdę
nie robi.
Nie umiem opisać, czym różni się depresja endogenna od depresji sytuacyjnej, ale
różnica jest ogromna - i to widać, w determinacji i uporze tej kobiety, w
wytrwałości w budowaniu sobie życia, w robieniu takich prostych rzeczy, które
wszyscy ludzie robią bezmyślnie i bez wysiłku - myciu zębów na przykład. Nie
uwierzyłabym, że mycie zębów może być czynnością wymagającą wysiłku woli - a dla
niej jest. Podobnie jak pójście do kina i skoncentrowanie się na akcji filmu, a
nie na własnych myślach.
Wydaje mi się, że tak samo, jak osoby z dużymi niepełnosprawnościami fizycznymi
są zależne od wsparcia opieki innych ludzi, tak samo ona jest zależna - nie
zrozumie, że może liczyć na siebie, bo nie może na siebie liczyć. Jest zależna
od męża, który wiedział, że żeni się z osobą chorą na depresję endogenną,
wymagającą psycho- i farmakoterapii, a który teraz mówi jej o szczygiełku. Po co
jej to mówi?

[gadagad]

Ok,jest wspaniałą kobietą.Tym bardziej nie potrzebuje przykuwać do siebie
faceta,który nie chce z nią być i któremu robi się nie dobrze na jej
widok.Możliwe że dzięki temu spotka kogoś, kto ją doceni.

[ca-ti]

myszyna napisała:

> Jest zależna
> od męża, który wiedział, że żeni się z osobą chorą na depresję
endogenną,
> wymagającą psycho- i farmakoterapii,




Wiedział, że jest chora, ale nie wiedział czym to dla niego będzie
po pięciu, dziesięciu latach...

[agawa-10]

Moim zdaniem mówi jej o tym, bo nie radzi sobie sam z tą sytuacją. Ma poczucie
winy. Wyznając, że coś się dzieje, część problemu ceduje na swoją partnerkę. Tak
to widzę.

[leda16]

Jest zależna
> od męża, który wiedział, że żeni się z osobą chorą na depresję endogenną,
> wymagającą psycho- i farmakoterapii,

Ale była to wiedza czysto teoretyczna, książkowa, bardzo odległa od empirii, której dopiero po ślubie doświadczył na co dzień. Choroba chorobą, jednak bezkrytyczna obsesja udawania zdrowej jego kosztem i przysrania mu całego życia, dowodzi skrejnego egoizmu połączonego z pasożytnictwem. Jej motywacja do mycia zębów jest czysto manipulacyjna - zionąc smrodem z ust ten egocentryczny bluszczyk szybciuteńko pozbyłby się swojej podpory.

[myszyna]

viviene, bardzo Ci dziękuję

[anaisanais]

rozumiem ze goscia to przerasta i nie dziwie sie, ale chyba nie tedy
droga zeby motywowac zone mowiac jej : hej, jak sie szybko nie
poprawisz to moze wskocze do lozka z inna

[agawa-10]

tylko czy to jest motywowanie? chyba raczej jakiś akt desperacji i bezsilności

[myszyna]

mąż lubi żyć lekko, łatwo i przyjemnie. Depresja mojej przyjaciółki go drażni i
nuży, nie jest to facet bezsilny ani zdesperowany. Przywatnie uważam go za
przyzwoitą osobę, bo się ożenił, bo trwa, bo uczciwie uprzedza o przyszłym
romansie i takie tam, ale też uważam że jego rodzaj przyzwoitości bliższy jest
konwencji i hipokryzji, niż empatii i wrażliwości. Ot - dobry mąż wiele lat
tolerujący szaleństwo żony raptem nie może już dłużej i znajduje sobie nową
d.pę. O czym żonę lojalnie uprzedza, żeby było widać, jaki jest uczciwy i
honorowy. A panna nie wystawi mu walizek za drzwi, bo nie jest w stanie - o czym
oboje wiedzą.
Więc na dobrą sprawę mówi żonie, że sobie weźmie kochankę, a żona niech położy
uszy po sobie i się nie stawia. Czy nie mógłby wziąć sobie tej kochanki
dyskretniej i taktowniej? Po co o tym mówi?

[agawa-10]

Dziwne to wszystko, fakt. A może dla niego to jakiś rodzaj kary albo zemsty za
'stracone' lata?

[anaisanais]

a ta depresja zony moze tez jakos jest zwiazana z mezem?
jak dlugo ona jest w tej depresji, kilka lat? nie znam sie ale to
dlugo, nie ma poprawy? moze zmienic terapeute?

"przyzwoitą osobę, bo się ożenił, bo trwa, bo uczciwie uprzedza o
przyszłym
> romansie i takie tam, "

no nie no prosze cie!!! to niech sie moze rozwiedzie, uprzedzac o
romasiee!!!!!! choc w dzisiejszych czasach to ludzie rozne rzeczy
sobie robia

[ca-ti]

myszyna napisała:

> mąż lubi żyć lekko, łatwo i przyjemnie.


To zdrowy objaw. Po co miałby się umartwiać?



Depresja mojej przyjaciółki go drażni i
> nuży, nie jest to facet bezsilny ani zdesperowany. Przywatnie
uważam go za
> przyzwoitą osobę, bo się ożenił, bo trwa, bo uczciwie uprzedza o
przyszłym
> romansie i takie tam, ale też uważam że jego rodzaj przyzwoitości
bliższy jest
> konwencji i hipokryzji, niż empatii i wrażliwości. Ot - dobry mąż
wiele lat
> tolerujący szaleństwo żony raptem nie może już dłużej i znajduje
sobie nową
> d.pę. O czym żonę lojalnie uprzedza, żeby było widać, jaki jest
uczciwy i
> honorowy. A panna nie wystawi mu walizek za drzwi, bo nie jest w
stanie - o czy
> m
> oboje wiedzą.



Jest w stanie umyć sobie zęby, to i z walizkami dałaby radę. Pytanie
czy chce?


> Więc na dobrą sprawę mówi żonie, że sobie weźmie kochankę, a żona
niech położy
> uszy po sobie i się nie stawia. Czy nie mógłby wziąć sobie tej
kochanki
> dyskretniej i taktowniej? Po co o tym mówi?



Znasz jego motywację dotyczącą tkwienia w tym związku (hipokryzja),
a pytasz po co mówi o kochance? Jedno jest dla Ciebie takie proste,
a drugie już nie? Byłabym ostrożniejsza w formułowaniu osądów lub...
konsekwentna.

[croyance]

Facet jest IMHO zmeczony, nie ma sil, powiedzial o tej kobiecie
zonie w ostatnim odruchu nadziei, ze moze cos sie zmieni. Jesli
mowi 'zobacz, Zosia jest taka wesola, radosna', to tak naprawde
mowi 'chcialbym, zebys ty taka byla, zebym nie musial sie ciagle o
ciebie martwic, zebysmy czasem porozmawiali o moich problemach,
zebym nie musial byc ze wszystkim sam, dlaczego nie jestes taka, jak
ona?' - jest w tym IMHO wielki smutek i rozczarowanie, szkoda mi
faceta. Wiem, ze to nie wina zony, ze choruje, ale dla malzonkow to
jednak wielkie obciazenie.