koniec zwiazku - jak pochować uczucie?

[Gość: Karina]

Nie chce analizować moich uczuć ani mojego byłego związku....chce sie tylko
dowiedzieć jak zamknac drzwi za przeszłością by juz więcej nie płakać? facet
ten zbyt wiele dla mnie znaczył; maż, przyjaciel, kochanek, ojciec mojego
dziecka.... odszedl ponad rok temu, a ja chce pogrzebać to uczucie! proszę
nie piszcie bym sie zajęła soba i synem, ja nie mam depresji! Mój problem
to pojawiające sie myśli na temat byłego (zbyt tkliwe), to chęć rozmowy z
nim, chec obcowania....JA NIE CHCE DO NIEGO WRACAC! Chce tylko otworzyć sie
na dziś, na przyszłość! Czuje, ze potrzebuje pogrzebać swoj związek! Nie by
na zawsze zapomnieć, ale by się uwolnić! Wiem, ze istnieją "sposoby" by to
zrobić! Mam potrzebę przejść żałobę! Bo do tej pory czułam sie jak czekająca
na zaginiona osobę. Zawieszona.
... potrzebuje rady by mój umysł, serce pochowało przeszłość!
pozdrawiam,
Karina

[Gość: 1234]

moim zdaniem - spotykać się z ludźmi, facetami, może spotkasz kogoś, kto cię
zaintryguje bardziej...

[Gość: amanda]

Karino
tego sie nie da doradzić. ja mam tak samo tylko świeżej. i tez wiem, że nie
chcę wrócić, i tez mam syna, i tez myśli mam tkliwe jak sto piędziesiąt,
wychodze do ludzi, opowiadam, że ciągle kocham, probuję poszukać czegoś czego
można by się zawiesić w tym nowym zyciu. I myslę, że przyjdzie moment kiedy
oddam mu tą ostania parę majtek którą tu zostawił, kocyk jego mamusi i kilka
pierdułek, nie wiem co jeszcze. teraz zawsze jak tańczę to żegnam się znim w
myslach. to chyba trzeba przetrwać. zrobić jeden pogrzeb w jakimś stosownym
momencie i potem przezyc załobę.

napisz co o tym myslisz
pozdrawiam
amanda

[r.richelieu]

gdy się cokolwiek każe to umysł tupnie nogą i powie: a właśnie, że nie
gdy się pozwoli wygasać powoli, tak jak mu tam się podoba to efekty będą
długotrwałe

[komandos57]

Gość portalu: Karina napisał(a):
musze przejsc zalobe.
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
hm,pleciesz.Moze lapiej lopata zakop tego uczucia w glebie.

[alfika]

pozbądź się jego rzeczy i wspólnych rzeczy
odśwież mieszkanie

[Gość: Aster]

Myślę, że najbardziej sensowna jest wypowiedź r.richelieu, nic na siłę.
Rozumiem, że taka rada Cię specjalnie nie cieszy. To co jest boli Cię i
próbujesz coś zrobić. I bardzo dobrze ale to w sferze praktycznej.
Co do uczuć, to chyba musisz się pogodzić, że taki "pochówek" o którym myślisz
nie jest całkiem możliwy. To będzie wracać, w różnej postaci ale czas pewnie
pomoże. I jeśli się z tym pogodzisz to myślę, że będzie łatwiej.
Nie chcę do niego wracać... podkreślasz, czyli decyzja, ale brzmi to trochę jak
skarga (i nic dziwnego). Może więc opłakać, tyle ile będzie trzeba (bez tego
pochówek jest trudny). I nie liczyć z góry na jakieś cudowne uwolnienie (bo jak
nie przyjdzie to dodatkowy stres).

Pozdrawiam i życzę dużo dobrego

[Gość: Karina]

Dziekuje za odpowiedzi, za mile słowa! Nie pozwoliłam sobie na leżenie w
łóżku, na opłakiwanie, na depresje.....od razu rzuciłam się w wir pracy,
studiów. Cały czas pilnowałam sie by nie pokazywać swoich uczuć dziecku...a
wieczorami ryczałam...pewnie dlatego nadal czuje ze nie do końca pożegnałam.
Denerwuje się sama na siebie przyłapując sie na myślach o nim! Najbardziej
brakuje mi naszych rozmów!
Nie mam żadnych jego rzeczy, bo to my musieliśmy sie wyprowadzić z naszego
mieszkania. Nic co by go przypominało! Ale nadal gdy mnie cos wzrusza
chciałabym mu o tym powiedzieć . Nadal chciałabym usłyszeć co on o tym mysli.
Choć doskonale wiem, że ten mężczyzna jest zupełnie kimś innym od tego za
którego wychodziłam za mąż! Więc tęsknie za złudzeniami, za kimś kto przestał
istnieć! Takie myślenie bardzo mi pomaga...ale pewnie macie racje tylko czas
może mi pomoc! Nic na sile.

Dziekuje.
Amando powodzenia!

[Gość: Tom]

mozna spalic jego rzeczy/pamiatki, mozna napisac list o swoich uczuciach,
mozna zamknąc się w domu na kilka dni i opłakac aż do bólu, mozna w końcu dać
swojemu sercu wolny wybór i jeśli teskni to nie wpadac w panikę tylko uznac za
naturalne.
Buzka!

[Gość: andrzej głowacki]

Mówi się, że z naturą nie wygrasz i to jest prawda. Uczucia, o których tak
ciekawie piszecie, są wspólne nam wszystkim, ponieważ są wbudowane w nasze
geny. Gdy nadchodzi odpowiedni moment, według procedur zapisanych w genach,
następuje produkcja pewnych hormonów i my sami, choćby nie wiem jak silną wolą,
nie jesteśmy w stanie tego zatrzymać. Najczęściej pozostaje nam tylko czekać aż
wykonywanie "programu" samo się zakończy ;-). Trochę to smutne ;-).

Pozdrawiam wszystkich, andrzej

www.glowacki.art.pl

[Gość: maja]

witaj w klubie!mój sposób: pracować, pracować i jeszcze raz pracować. wiem że
wspomnienia powaracają ,a ja je odganiam, pomysle o tym za chwile, zaraz. nie
rozpamiętuje tego co bylo dobre tylko to co najgorsze, co stalo sie przyczyna
rozstania! i kwituje: to palant, nie mam sobie co glowy zawracac!!wiem, ze
boli, ze sie nie da, ale ja mowi moja babka: czlowiek to nie kon, co sie
potknie i trzeba go dobic, czlowiek wszystko przetrzyma i ..tak jest!!!boli
jak cholera ale wiem o tym tylko ja!!

[Gość: js.]

Jaki jest cel przejścia żałoby? Jeżeli chcesz rozumowo podejść do sprawy, to
zadaj sobie racjonalne pytania. Jeżeli wyjdzie, że powinnaś przejść żałobę, to
znaczy, że powinnaś.

Nie zaszkodzi również spojrzeć na korzyści.
Miłość to prawie forma niewoli, może nie narzucam nam jej ktoś, jednak
wzbudzamy w sobie ograniczenia, które nie zawsze godzą się z naszą logiką czy
biologicznym koniunkturalizmem [z zasady...]. Człowiek który jest sam, jest
absolutnie wolny [jednak brakuje mu paru moli neuroprzekaźników...].

A jeżeli zależy Ci na tym żeby szybko skończyć. To przestań to wszystko czytać
i mysleć o tym. Jeżeli nie możesz oderwać myśli, to znaczy, że sprawia Ci to
przyjemność [Ja wiem co was tak pociąga w miłości, to jest dla was zwyczajnie
przyjemne ;) hehe] i odrzucając przyjemności działasz wbrew sobie.

Oczywiście lepiej nie podchodzić do tego typu sprawy hedonistycznie...bo może
się skończyć większym cierpieniem niż przyjemnością. Na twoim miejscu [tzn.
inaczej, gdybym był tobą, gdybym był na twoim miejscu to bym zwyczajnie się
zajął czym innym.] zrobiłbym bilans: Czy jak będę myśleć o nim, to stracę? Czy
oplaca sie zaleczyc to kolejnym kontaktem [w domyśle, czy przyjemności wynikle
z kontaktu są warte nieprzyjemności po utraceniu kontaktu.] itd.

[Gość: fara]

wyolbrzymiaj sobie w myslach jego najmniejsze potknięcia,wady to pozwoli ci go
trochę obrzydzić,pokazać przed sobą że nie był ideałem..może już nie ma cię w
jego pamięci a ty się z nim męczysz w glowie,,,popatrz na niego "z góry" moze
to pomoże...a ostatecznie czass jest najlepszym lekarstwem na nabranie
dystansu..dopiero jak sobie z nim poradzisz będziesz gotowa na nowe
znajomości..

[Gość: Karina]

Los czasem płata figle; właśnie gdy napisałam ten wątek na Forum mój były mąż,
po 10 miesiącach zupełnego nie kontaktowania się ze mną i z synem, przysłał
list z okazji Świąt w którym pisze to samo co ja Wam! Stara się zapomnieć,
ale jak bumerang powracają myśli i uczucia...jestem zaskoczona! A nawet wybita
z równowagi! Łatwiej znosić rozstanie gdy się nie widzi, nie kontaktuje z
byłym partnerem, gdy się myśli, ze w nim wygasły wszelkie pozytywne uczucia!
List dostałam dziś i nie wiem jeszcze co o tym myśleć.

Dobrej Nocy,

[Gość: Aster]

Jestem trochę zaskoczony, ale nie tak znowu bardzo.
Może to co w pierwszym wpisie podkreśliłaś dużymi literami,
to była bardziej próba przekonania samej siebie?
Nie pisałaś nic o przyczynach i wrażenie
było takie, że to jest nieodwracalne.
A teraz wygląda, że jeszcze masz nadzieję.
Czy coś się zmieniło? Mogło?
Jeśli tak to próbuj, ale uważaj aby siebie nie oszukać.
Wzbudzisz nieuzasadnione nadzieje (co potem?)


Pozdrawiam ciepło

[Gość: bea]

10 miesiecy nie kontaktowal sie z Toba -sorry jestem w stanie zrozumieć
ale...z synem! To podlość! Ten czlowiek jest bez serca i nie zasluguje na
milość.Pewnie tam..mu coś nie wyszlo i z podkulonym ogonkiem próbuje nawiązać
kontakt z Tobą.Ja bym uważała...Pozdroffki:)

[Gość: ewa]

10 miesiecy bez kontaktu z dzieckiem, oczywiscie ze czlowiek bez serca!Tez
uwazam ze mu sie noga podwinela i dlatego teraz sie odezwal.Uwazaj kobieto!!!

[Gość: Karina]

Chcialam tylko dodac, ze nie zamierzam wracac do eksa. Wystarczy mi to co
przeszlam by wiedziec, ze z nim nie moglabym byc szczesliwa.
....myslalam jednak, ze list to wstep do odwiedzin syna....ale sie mylilam!
pozdr.