Przeminęło z wiatrem

[Gość: Konstatacja]

ostatnio czytałam Cosmopolitan sprzed kilku lat - artykuł "Mężczyzna nad
twoim łóżkiem" podano tam informację, jakoby bardzo wiele kobiet w Polsce
czytało Przeminęło z wiatrem, najczęściej kilkukrotnie.
Nie forum to na analizę lotności tej literatury, ale zastanawia mnie sam ten
fenomen.
Co o tym sądzicie?

[e_wok]

Zastanawialam sie kiedys nad pozabiologicznymi wyznacznikami bycia kobieta.
Oprocz lektury wymienionej ksiazki dodalabym jeszcze "Anie z Zielonego wzgorza"
i nabozne ogladanie kazdej powtorki "Dirty dancing", polaczone z marzeniami o
tancu z Patrickiem Swayze :-)

[warshawiak]

Oj, nie wiem, nie wiem. Ja na przykład oglądam każdą powtórkę "Przeminęło z
wiatrem", z niecierpliwością wyczekując sceny, kiedy Rhett mówi "Masz pecha"
(nie kojarzę jak to leci po angielsku) i oddala się w siną dal.

[e_wok]

Ale jak on ją kochal! Zreszta zestawienie bezbarwnego Ashleya z facetem takim
jak Rhett jest dla mnie glowna slaboscia ksiazki - trudno sie nie zastanawiac,
czy aby Scarlett miala rowno pod sufitem. Podobne mysli nachodza mnie kiedy
ogladam "Niemoralna propozycje", ale to tak na marginesie.

[Gość: Monika]

Wszysto byłoby w filmie fajne, gdyby nie te uszy :))

Czyje uszy??? nt

[e_wok]

[Gość: Monika]

Aktora który grał Rhetta Butlera, Clark Gable, nie zauważyłaś ?

[warshawiak]

Eeee tam. Naprawdę beznadziejna była ta burdelmama z którą Gable kręcił. Jakby
nie mógł sobie lepszaj zafundować...
Oczywiście jeszcze gorsza była żona Ashleya, ale to już przypadek wymiotny;)
Vivien Leigh coś w sobie miała:)

[Gość: Monika]

warshawiak napisał:

> Eeee tam. Naprawdę beznadziejna była ta burdelmama z którą Gable kręcił. Jakby
> nie mógł sobie lepszaj zafundować...
> Oczywiście jeszcze gorsza była żona Ashleya, ale to już przypadek wymiotny;)
> Vivien Leigh coś w sobie miała:)

No chyba chodzi o zasadę gradacji. Najpiekniesza miała być główna bohaterka,
zeby się publicznośc nie pomyliła na kim ma się koncentrować. Poźniej
przyzwoite miały być do rzeczy, ale bez przesady, aby nie wbudzały grzesznych
uczuć. Prostytutki miały byc nieciekawe.

To chyba były casy kodeksu... jak mu tam było.. no tego co to pocałunek maiał
byc bez języczka i nie dłużej niż 3 sekundy. Najlepsze sceny to z pocałunkami w
górną lub dolną wargę. Jak byłam mała to mnie dziwiło ze nie trafiają w usta :)

[Gość: chili]

mnie się wydawało że ta "burdelmama" była dobrą przyjaciółką i powierniczką
Retha na zasadzie platonicznje, związki nieplatoniczne łączyły go raczej z
jej "dziewczynkami". Ja uwielbiam ten film on wydobywa ze mnie schowane gdzieś
bardzo głęboko potrzebe "wielkiej miłości";), srturtutu... i faceta takiego jak
Reth, facet poprostu ma jaja i nie bał się w tych czasach być indywidualista.
No i był wspaniłym ojcem... nie mówiąc już pewnie o kochanku, widząc
Scarlett,po nocy gdy się upił zaniósł ją do łóżka. Ale ostatecznie pozostawiał
kobiete niepewną i niespełnioną z wypisanym na twarzy: Nie odchodź!!!A Ashley
to pantoflarz i ciapciak... ciepłe kluch dobrali się z tą Melnią...oj ale sie
rozpisałam;)

[Gość: ggigus]

no wiesz, Moniko , Clark Gable byl symbolem seksu na owe czasy. Ja tam jakichs
strasznych uszu u niego nie widzialam. Mysle, ze Clark to fajny facet, ale de
gustibus...

[Gość: Monika]

Ze jest/był seksi to mu przynaje, ale jego uszy mnie zawsze rozśmieszały, takie
duże i mięsiste... coś jak nos Depardieu :)

[ggigus]

Nie zwrocilam uwagi na uszy (duze i miesiste???), bo mam slabosc do calosci.
ale jak pokaza kiedys Clarka, to sie przyjrze.
dzieki za sugestie

[Gość: bezdenny]

Sam czytałem ze trzy razy. To dobra książka. pierwszy raz jak miałęm chyba
10/11 lat i leżałem chory. Mama mnie namówiła.

[verdana]

Przepraszam, ale gdzie tu fenomen? Książka znana, film znany - czy fenomenem
jest, ze kobiety w ogóle coś czytają? Czy że czytają grube? Czy ze w ogóle
ktokolwiek cokolwiek czyta? Nie rozumiem...

[magic00]

Czytałam i podobało mi się. W dodatku uważam, że to naprawdę dobra książka.
Zachęciła mnie do niej koleżanka polonistka, twierdząc, ze to coś wiecej niż
romansidło. Polecam spojrzeć na "Przeminęło.." jak na literaturę obyczająwą. To
koplania informacji o mentalności i obyczajach amerykanów z połowy XIX wieku.
Panorama stosunków społecznych została przedstawiona barwnie i rzetelnie. Coś
jak nasza "Lalka".
To dobrze, że ludziska czytają tę ksiażkę. A jeśli kto lubi romanse to lepiej
poczytać dobrą klasyke niż jakieś popluczyny.

No i baaaardzo wam dziekuje :-/

[e_wok]

Pol nocy snily mi sie uszy Clarka Gable'a. Uwazajcie troche na to, co piszecie,
wrazliwi ludzie to czytaja :-P

[Gość: Monika]

Te uszy to byłby piękny temat na felieton.... szkoda ze nie mam talentu do
pisania takich kawałków :)

[kochanica.francuza]

e_wok napisała:

> Pol nocy snily mi sie uszy Clarka Gable'a. Uwazajcie troche na to, co piszecie,
>
> wrazliwi ludzie to czytaja :-P
I co te uszy w tym śnie? Uwielbiam sny:-)!
>
>
>

[Gość: ggigus]

przeciez to jest fajna ksiazka, wiec czemu mialoby dziwic to, ze sie ja pare
razy czyta. Swietnie napisana, postac Rhetta godna pozazdroszczenia, dowcip,
wszystko sie trzyma kupy, czego o gniocie kontynuujacym Alexandry Ripley nie
mozna bylo powiedziec.
Osobom ,ktre nie rozumieja milosci Scarlett do dupowatego (hm, taka prawda)
Ashleya, zamiast Rhetta odpowiem, ze to Scarlett byla kobieta uparta, ktora
sobie wbila do glowy, ze tylko Ashely. Sama znam takich pare przypadkow z
autopsji.
JKurcze, ale ja czytalam Przeminelo tylko raz, wiec pewnie niedlugo zajrze.

[Gość: Konstatacja]

nie o to mi chodziło - czy to nie jest przerażające, że w tym, co kochała się
Babcia kocha się wnuczka? To jakby rzucić zaklęcie na kobiety, na nieszczęście
nie tylko współczesne - kilku generacji i jeszcze sfilmować to tak dobrze.
Nie rozumiem tego - czy mężczyźni się niczego nie nauczyli?

Kilka lat temu widziałąm program dokumentalny w telewizji o pewnej bardzo,
bardzo już starej profesorce filozofii z Lublina, która opowiadała o takim to
epizodzie wojennym;
Siedziała w bunkrze z dwoma nieznajomymi mężczyznami, na zewnątrz ruiny, i
jakieś niebezpieczieństwo - żeby jakoś zagospodarować sobie czas oczekiwania na
spodzewaną odmianę losu owa młoda wtedy kobieta zaczęła opowiadać historię
Przeminęło z wiatrem swoim towarzyszom - kiedy doszła do momentu, kiedy
Scarlett & Rhett i kompania uciekają na wozie z płonącej Atlanty rozległ się na
zewnątrz wrask jakiegoś biegającego mężczyzny, krzyczącego Wojna się skończyła!
Wojna się skończyła!
I jak zareagowali towarzysze owej panienki? Chwila konsternacji i zapytali ...a
co było dalej?

W programie bardzo już leciwa staruszka zaczęła się śmiać i powiadziała "tak to
fikcja zwyciężyła rzeczywistość"
To naprawdę był już koniec wojny.

Tak sobie myślę jak bardzo i dziś ta książka dla kobiet stanowi konkurencję w
doświadczaniu rzeczywistości.
Vivien Leigh w jednym z wywiadów z 1937 roku, kiedy jeszcze nie wiedziała, że
zagra w tym filmie opowiadała reporterce jakiegoś czasopisma na pytanie, 'co
Pani teraz czyta?"
Wywyiad był przeprowadzany na planie filmowym.
Odpowiedziałą, że "Przeminęło z wiatrem", któryś raz z kolei, że jest to
najlepsza książka, jaką w życiu czytała i że nie ma jej ze sobą, bo gdyby
miała, nie byłaby w stanie skupić się na czymkolwiek innym. I że samą siebie
obsadziła się w roli Scarlett ;)
(Z resztą jej obsesja, by otrzymać tę rolę była wtedy wśród jej znajomych znana)
Powiedziała to absolwentka, Royal Academy of Dramatic Arts w Londynie,
uczennica kilku szkół klasztornych w trzech krajach Europejskich, szczęśliwa
żona doskonale wykształconego prawnika (1-szy mąż), osoba dobrze obeznana z
Szekspirem, Molierem, Racinem, Dostojewskim, Tołstojem, Czechowem.

...

Dla mnie to fenomen, samo to, że ta notka ma tak duży odzew na forum "Feminizm"

[tad9]

A ja tego nie czytałem.

[Gość: Konstatacja]

Bo jesteś facetem ;)
swoją drogą to musiałoby być ciekawe, męski punkt widzenia na tą historię.

Ja czytałam później Wichrowe wzgórza Emily Bronite, generalnie po to tylko, by
osłąbić trochę uderzenie, jakie Przeminęło z wiatrem miało na mnie, ale się nie
udało.
Wichriwe wzgórza to dla mnie fascynująca, ale jednak książka. A Przeminęło z
wiatrem to wciąż powracająca obsesja...

[tad9]

Gość portalu: Konstatacja napisał(a):

> Bo jesteś facetem ;)
> swoją drogą to musiałoby być ciekawe, męski punkt widzenia na tą historię.

Film za to widziałem. Szczerze mówiąc Gable wygląda jak prowincjonalny fryzjer-
bawidamek (niczego nie mam do fryzjerów, ale ten wąsik...)

[e_wok]

Ja akurat znam inna historie - ze Vivien Leigh niedlugo przed smiercia
powiedziala,ze kiedy umrze wszyscy beda oplakiwali Scarlett, a ona chcialby,
zeby mowili "umarla Blanche Dubois".
Ale tak naprawde to nie rozumiem,dlaczego widzisz niebezpieczenstwo akurat w
tej ksiazce. Nie widze nic zdroznego w lubieniu meskich bohaterow silnych ale
wrazliwych, szorstkich ale szczerze i mocno kochajacych. Jest ich w kulturze
mnostwo - pan Darcy, Wokulski, postacie filmowe - kiedys zalozylam na ten temat
watek na innym forum i okazalo sie,ze niemal wszystkie zupelnie rozbraja scena
z "Fortepianu" kiedy Harvey Keitel piesci fortepian. O Casablance nie wspomne.
Jest to pewna ikona meskiego bohatera - pewniak, ktory na pewno zaskarbi sobie
sympatie kobiecej widowni. A samo "Przeminelo..." zawiera nie tylko watek
milosny, jest w nim mnostwo na temat zycia wbrew konwensom,na temat silnej
kobiety, ktora pazurami i zebami walczy o swoje.

[Gość: ggigus]

wg mnie babcia moze kochac to co kochala wnuczka, o ile to dobrze napisano,
wiec mnie popularnosc Przeminelo nie dziwi. Sama chetnie czytam Lalke, bo sie
nie zestarzala.
Wg mnie to (m.in.) ksiazka o tym, jak to jest, jak sie kobieta zakocha z
przekonania i kiedy zle ulokuje uczucia. A to problem ponadczasowy. Zmieniaja
sie tylko dekoracje - np. kiecki. No i takie urocze lajdaki jak Rhett tez
istnieja. Na szczescie!

[tad9]

Gość portalu: ggigus napisał(a):

> No i takie urocze lajdaki jak Rhett tez
> istnieja. Na szczescie!

A skąd ta słabość kobiet do uroczych łajdaków

PS (do Doku)
Nie musisz przedstawiać wyjaśnienia socjobiologicznego. Znam je. Chodzi mi
raczej o to, co mają do powiedzena miłośniczki "Przeminęło z wiatrem".

[Gość: Konstatacja]

Because they set us free ... ;)

A co takie kobiety jak Scarlett mogą dać Rhettowi?

[Gość: Konstatacja]

No właśnie, tak się zastanawiam, skoro dla przeciętnej czytelniczki osoba tak
piękna, wyrozumiała, dojrzała, mądra, kochająca/pożądająca i męska (ale chyba z
silnie rozwiniętą kobiecą stroną ;0 ) jak Rhett jest czymś w rodzaju wyzwolenia
z niewoli udawania udawania nawet w domu kom się nie jest, co ona może dać
takiemu mężczyźnie?
Prawić mu komplementy?
uch...

[e_wok]

Jak to co? Przeciez wystarczy, ze byla :-)) W Rhecie i innych bohaterach tego
rodzaju najbardziej pociagajace jest to, ze kochaja kobiete nie za cos tylko za
to, ze jest.

[Gość: ggigus]

jak najbardziej popieram!

[tad9]

e_wok napisała:

> Jak to co? Przeciez wystarczy, ze byla :-)) W Rhecie i innych bohaterach tego
> rodzaju najbardziej pociagajace jest to, ze kochaja kobiete nie za cos tylko
>za to, ze jest.

O ile pamiętam film (a nie pamiętam dokładnie), to jednak to i owo od niej
dostał. Zdaje się, że nawet skończyło się to ciążą.

[e_wok]

Chyba niewlasciwie to odbierasz. On po prostu na wszelkie sposoby chcial byc
dla niej wazny,przynajmniej wazniejszy niz Ashley. I wszystko,co robil, robil w
tym celu, wytrwale, przez lata. W scenie,o ktorej piszesz padly slowa w
rodzaju "dzis w nocy bedziemy tylko we dwoje" czy jakos podobnie. Ale potem
wzburzony i targany poczuciem winy wyjechal, poniewaz nie potrafil spojrzec jej
w twarz, po tym, co sie stalo. Zreszta kluczowa, moim zdaniem, scena rozgrywa
sie w innym momencie - kiedy Scarlett po upadku ze schodow, kiedy chciala mu
przylozyc, jest w ciezkim stanie, a Rhett zwierza sie Melanii.

[tad9]

Oto miara zaślepienia! Mogłabyś być doskonałą ZAUSZNICZKĄ Rhetta (rozumiesz
aluzję?), świetnie usprawiedliwiasz jego łajdactwa.

e_wok napisała:

> Chyba niewlasciwie to odbierasz. On po prostu na wszelkie sposoby chcial byc
> dla niej wazny,przynajmniej wazniejszy niz Ashley.

Dzisiejsza młodzież określa to "chciał ją ZALICZYĆ".

>I wszystko,co robil, robil w tym celu, wytrwale, przez lata.

Wytrwałości mu nie odmawiam. Zresztą nie nudził się w międzyczasie.

>W scenie,o ktorej piszesz padly slowa w
> rodzaju "dzis w nocy bedziemy tylko we dwoje" czy jakos podobnie. Ale potem
> wzburzony i targany poczuciem winy wyjechal, poniewaz nie potrafil spojrzec
>jej w twarz, po tym, co sie stalo.

Stary numer! Zmył się po konsumpcji.


>Zreszta kluczowa, moim zdaniem, scena rozgrywa
> sie w innym momencie - kiedy Scarlett po upadku ze schodow, kiedy chciala mu
> przylozyc, jest w ciezkim stanie, a Rhett zwierza sie Melanii.

Spryciarz. Nabierał kolejną, tym razem "na litość".

Powinienes przeczytac ksiazke

[e_wok]

jesli chcesz o niej rozmawiac. Bo tematem watku,o ile sie nie myle,jest pewna
ksiazka.

[tad9]

e_wok napisała:

> jesli chcesz o niej rozmawiac. Bo tematem watku,o ile sie nie myle,jest pewna
> ksiazka.

Powiadają, że pewnego dnia Franc Fiszer kłócił się w kawiarni z Wieniawą
Długoszowskim, o to, czy "W poszukiwaniu straconego czasu", to kicz, czy
arcydzieło. Fiszer twierdził, że to kicz, Wieniawa, że arcydzieło. Kłócili sie
kilka godzin, wreszcie Wieniawa się wściekł, zerwał i wyszedł. Wszyscy zaczęli
gratulować Fiszerowi zwycięstwa, a ten na to: biedak nie miał żadnych szans. W
przeciwieństwie do mnie czytał tą książkę.

zrodla slabosci do lajdakow

[Gość: ggigus]

to proste - nie biora ani zycia ani siebie samych tak strasznie okropnie serio,
w zwiazku z czym czynia zycie innych ludzi lzjeszym.

[tad9]

Gość portalu: ggigus napisał(a):

> to proste - nie biora ani zycia ani siebie samych tak strasznie okropnie
>serio, w zwiazku z czym czynia zycie innych ludzi lzjeszym.

Zatem kobiet nie należy brać serio, by zyskać w ich oczach?

moja odp.

[ggigus]

Tadzie, odp. na to pytanie jest prosta.
Ja - tak samo jak feminizm - nie mowie niczego w imieniu wszystkich kobiet.
Osobiscie uwazam, ze zbyt serio podejscie do siebie, swoich klesk i zwyciestw,
swojego konta itp., jest okropnie nudne.
Ale jest wiele kobiet, ktorym takiep podejscie - bardzo serio - odpowiada.
Jednym slowem - Tadzie - elastycznosc to slowo-klucz.
pozdrawiam

[agrafek]

tad9 napisał:

> Gość portalu: ggigus napisał(a):
>
> > to proste - nie biora ani zycia ani siebie samych tak strasznie okropnie
> >serio, w zwiazku z czym czynia zycie innych ludzi lzjeszym.
>
> Zatem kobiet nie należy brać serio, by zyskać w ich oczach?
Nie licz na to, Tad. Jeśli spróbujesz takiej metody, może się okazać, że jesteś
wiecznym chłopcem, masz kompleks Piotrusia Pana i nie wiadomo co jeszcze...
Żeby zyskać w kobiecych oczach trzeba mieć uszy filmowego amanta:).
pozdrawiam.

[tad9]

agrafek napisał:


> Nie licz na to, Tad. Jeśli spróbujesz takiej metody, może się okazać, że
>jesteś wiecznym chłopcem, masz kompleks Piotrusia Pana i nie wiadomo co
>jeszcze...

A jednak to prawdopodobne, że kobiety mają słabość do mężczyzn lekceważąco
traktujących kobiety (oczywiście INNE kobiety)

TAdowe klopoty w rozumieniu slowa pisanego

[ggigus]

skoro tak piszesz, Tad, to nie zrozumiales zupelnie (nie mogles? nie
chciales?), co ja napisalam (pisalam o braniu zycia lekko, a nie o lekcewazeniu
innych kobiet, jest roznica, nie sadzisz?)

pocieszenie dla agrafka

[ggigus]

agrafek napisał:

Żeby zyskać w kobiecych oczach trzeba mieć uszy filmowego amanta:).
pozdrawiam.
Po pierwsze - pisalam o stos. do zycia owych uroczych lajdakow, a nie o ich
uszach(czy tez o uszach amantow)
Po drugie - nie pisalam, co zaznaczylam wyraznie, w imieniu wszystkich kobiet.
Istnieje wiec jakas szansa, drogi agrafku, ze jesli wyrazisz lekki stosunek do
zycia, nie zostaniesz Piotrusiem Panem. Nie wiem, czy szansa jest duza, czy
mala, bo wypowiadam sie tylko w swoim imieniu. Moge poradzic - ablo pozostan
wierny swoim przekonaniom i czekaj, albo je zmien i zobacz, co nastapi. A moze
moje rady nie sa Ci wcale potrzebne? Tak tez moze byc.
pozdrawiam

Dla zilustrowania uzytecznosci 'szczerych wyznan'

[nadszyszkownik.kilkujadek]

... na temat tego, co kobiety lubia, a czego nie, polecam film 'Tootsie'.
Konkretnie scena, w ktorej Hoffman dostaje w gebe na przyjeciu.

'Zespol Piotrusia Pana' ...hmmm... brzmi jak nowy nick dla mnie. Piotrus.pan?
Co Wy na to?

Niezupelnie sie zgadzam

[e_wok]

Po pierwsze Rhetta nie uwazam za lajdaka, nawet uroczego. Lajdak to ktos taki
jak pan Crawford z "Mansfield Park" albo ten, co uwiodl panne Lecka, jak mu tam
bylo, Starski czy jakos tak. Albo ten gosc z "Dumy i uprzedzenia", ktory mial
konflikt z Darcym, startowal do Elisabeth i ostatecznie uwiodl jedna z jej
siostr - zdecydowanie nie mam pamieci do nazwisk:-( Rhett od poczatku ma wobec
Scarlett szczere intencje i to moim zdaniem dyskfalifikuje go jako lajdaka.

Wickham...

[nadszyszkownik.kilkujadek]

...ktory uwiodl Lydie. How wicked.

O wlasnie,dzieki :-) nt

[e_wok]

[agrafek]

e_wok napisała:

:-( Rhett od poczatku ma wobec
> Scarlett szczere intencje i to moim zdaniem dyskfalifikuje go jako lajdaka.
>
>
Można mieć od początku szczerze łajdackie intencje>:). Myślę, że to jednak uszy
Cię uwiodły i przesłoniły prawdziwy obraz wydarzeń:).
pozdrawiam

[ggigus]

pisalam o uroczym lajdaku ogolnie, nie mialam na mysli tylko Rhetta. Chodzi mi
o nastawienie do zycia w ogole.

[Gość: ruda]

nie czytałam
ani razu
filmu też nie widziałam
nie czytałam też Ani z Zielonego Wzgórza
(jak można przez to przebrnąć???)

w wieku 10-15 lat czytałam Juliusza Verne'a, Karola Maya, Victora Hugo itd.

pozdrawiam
ruda

[senior_cohones]

Gość portalu: ruda napisał(a):

> nie czytałam
> ani razu
> filmu też nie widziałam
> nie czytałam też Ani z Zielonego Wzgórza
> (jak można przez to przebrnąć???)
>
> w wieku 10-15 lat czytałam Juliusza Verne'a, Karola Maya, Victora Hugo itd.
>
> pozdrawiam
> ruda

droga "ruda"
wyjątkowa z Ciebie babka

jeszcze jak powiesz że chociaż raz rozwaliłaś sobie kolano, podczas jazdy na
rowerze........
to nie żart
takie babki wydają mi się zawsze bardziej kobiece
pozdrawiam serdecznie

dla mnie najlepszy moment filmu to kiedy Gable mówi pannie Leigh
"szczerze mówiąc kochanie, mam to gdzieś" i sobie idzie
;-)

marcin

[Gość: graga]

mysle, ze M. Mitchell przewrocilaby sie w grobie, gdyby sie dowiedziala, ze
wiele dzisiatkow lat po napisaniu ksiazki mezczyzni beda oceniac, ze jedyna
interesujaca cecha Rhetta jest to, ze byl dobry ojcem (tak go ocenil jeden, czy
dwoch autorow postow). Dla wyjasnienia dodaje, ze nie potrzeba glebokiej wiedzy
psychologicznej, zeby zauwazyc, ze bohater byl przede wszystkim proznym
rodzicem. Pisze "rodzicem", bo takimi bywaja zarowno ojcowie jak i matki.
Natomiast wysmiewanie niewspolczesnego wasika C. Gable moznaby porownac z
ewentualnym wysmiewaniem smiesznego stroju Mony Lizy, staroswieckiej fryzury
Grety Garbo, czy tuszy M. Monroe. To sie czuje wewnetrznie, ze ci ludzie
maja "cos", czego nie maja zwykli smiertelnicy - spojrzenie, oczy, meskosc w
dobrym tego slowa znaczeniu, seksownosc. Dlatego zostali wybrani. Ci, ktorzy
tego nie zauwazaja sa w miejszosci i dodalabym - jak by nieco poszkodowani.

[Gość: Konstatacja]

Gable mógł mówić Pani (nie pannie) Leigh, panieńskie nazwizko V. Leigh to
Hartley, po mężu Holman, pseudonim sceniczny Leigh.

Ale może wróćmy do fenomenu książki - czy książka może być seksowna?
Nie głupio wulgarna, ale właśnie urzekająco ... cośtam cośtam, w ten sposób,
że w owych po polsku trzech tomach wystracza, by M.Mitchell pisała kilka słów,
by opisać charakter R.Butlera, a my DOKŁADNIE WIEMY, O CO JEJ CHODZIŁO i jaki
on był. To jakby zaśpiewać czystą nutę, kiedy inni szeleszczą, nucą, nudzą i
szukają. Opisy charakterów głównych postaci to jak najczystsze akordy.

A z ciekawostek - ulubioną postacią z powieści i jej "ukrytą prawdziwą
bohaterką", jak twierdziła autorka jest Melania Wilkes.
Orginalnie Scarlett miała nosić imię Pansy i dopiero na prośbę wydawców zostało
ono zmienione, jako źle się kojarzące w stanach północnych USA.

Faworytą autorki do roli Scarlett była bardzo mało dziś znana amerykańska
aktorka Miriam Hopkins - urodzona w Georgii, specjalizująca się na scenie i w
filmie w rolach "ślicznotek z Południa" - mająca opinię osoby równie kłótliwej
i skoncentrowanej na sobie jak książkowa Scarlett.

Postać Scarlett i jej przygody są wzorowane m.in. na dwóch osobach - babci
M.Mitchell, która jej m.in. opowiedziała o swojej ucieczce z oblężonej Atlanty
na rozklekotanym wozie z dwójką malutkich dzieci - jedno chyba było
niemowlęciem (nic nie mówiła o towarzyszach ;) ) oraz na przygodach samej
Margaret, albo Peggy - autorki, z młodości - pierwowzorem Ashleya był jej
pierwszy eteryczny narzeczony, który zginął podczas pierwszej wojny światowej,
o bycie pierwowzorem Rhetta posądzano pierwszego męża Peggy, z resztą on sam
tak twierdził i po przeczytaniu książki zadzwonił do niej, by powiedzieć, że
przeczytał książkę i wie, że wciąż go kocha, czemu ona zaprzeczyła. (byli już
dawno po rozwodzie, a Peggy była żoną jego ex-najlepszego przyjaciela).
Zginął w tajemniczych okolicznościach, najprawdopodobniej popełnił samobójstwo.
W istocie pierwszy mąż Peggy mógł być co najwyżej jedną z pomocniczych
inspiracji dla postaci Rhetta - prawdziwą kanwą tej historii jest historia
życia jest postać George'a Alfreda Trenholma;
pochodził z Charlestonu, był kapitanem statku, którym to pływał podczas blokady
(wojna cywilna) tam i z powrotem szmuglując różne dobra - w ciągu pięciu lat
dorobił się majątku szacowanego dziś na około miliard dolarów. Ożenił się z
Anna Trenholm (nie mam pojęcia, jakie było jej nazwisko panieńskie), mieli
córkę, która zmarła w dzieciństwie, po którym to zdarzeniu George żonę opuścił.
Jest i był posądzany o to, że zatrzymał część lub całość tzw. skarbu
konfederatów i ten majątek właśnie był podstawą jego bogactwa.

M. Mitchell, pochodząca z Atlanty od dzieciństwa miała coś w rodzaju obsesji na
punkcie wojny secesyjnej i całej jego otoczki - Południa USA. Pod wpływem
przede wszystkim babci była zafascynowana kobietami tego czasu -ratującymi
majątki mężów i rodziny w czasie, gdy mężczyźni przebywali na froncie.

Pewnie też przeczytała gdzieś lub usłyszała historię Trenholmów, a w swojej
książce połączyła wszystkie wątki;
jest i historia, i wyjazd babci z miasta, i jej pierwszy narzeczony, i
fascynująca postać kapitana i tragiczna historia jego małżeństwa i farma,
której tak dzielnie broniła jedna malutka kobieta, i wielka południowa dama.

Jak przypuszczam posłużyła się własnymi wspomnieniami i trochę swoim pierwszym
mężem nie po to, by opisać tak naprawdę własną historię, ale by lepiej
zrozumieć co się stało Trenholmom.

A kochała tak naprawdę z wzajemnością swego drugiego męża, typ chorowitego
intelektualisty (okulary), który był wiernym czytelnikiem i redaktorem dzieła,
które pisała przez dziesięć lat, praktycznie razem z nim.

Myślę, że on jej podał bez zazdrości bardzo wiele pomysłów, które mogłyby
zrobić z Rhetta coś więcej niż jednowymiarową postać przystojnego osiłka.

to tytułem krótkiego wstępu ;)

To wielka powieść

[Gość: Ida]

Esencją dobrej literatury jest dobrze opowiedziana historia.A ta historia jest
poprostu wyborna.I dlatego książkę tę się poprostu kocha.To bardzo proste,ale
niestety krytycy literaccy (rodzaju męskiego)już od dawna wmawiają kobietom ,że
ich literatura to coś gorszego i mniej ambitnego.Nie zgadzajmy się z tym i
czytajmy "Przeminęło z wiatrem".

[Gość: x]

powiedzmy

[Gość: natka]

A mnie zawsze fascynowała sama Scarlett. Silnie się z nią utożsamiałam w
trakcie lektury. Miała ten niezwykły dar wyjścia z każdej opresji, motania
sobie facetów wokół palca chociaż wcale jej na nich nie zależało. Mogła harować
jak koń i zmusić do tego innych. Potrafiła w jeden dzień odmienić całe swoje
życie. Miała tą siłę, która biła od niej, i która fascynowała wszystkich,
którzy ją otaczali. Jeżeli takie były kiedyś kobiety, nawet niektóre, to
mężczyźni powinni walczyć o równouprawnienie. Przecież oni w tej książce
wszyscy robią, co ona chce. Zawsze wiedziałam, że na kolejnej kartce tej
książki, gdyby autorka zechciała ją dopisać Scarlett znalazłaby sposób na Retta.
Dlatego wszyscy rzucili się tak łapczywie na ten dopisany szmatławiec, ale tej
historii nie da się dopisać i dobrze.

[Gość: agga]

a ja czytam PZW przed snem, kocham tę książkę i identyfikuję się ze Scarlett,za
takiego Retta to bym dużo oddała i nie chodzi mi tu o uszy...:) tylko o to,że
on rozumiał Scarlett i ona nie musiała nic mówić. tylko jedna rzecz mnie
dziwi,skoro wiedział dobrze co się z nią dzieje,czemu nie przewidział,że ona go
w głębi serca naprawdę kocha? może to nie pasuje na forum o feminizmie w dobie
równouprawnienia itd,itp,ale jak czytam ostatni rozdział trzeciego tomu to
beczę jak bóbr. i jeszce jedno,w scenie kiedy Rett i Bonnie wracają z
Charlstonu, i Scarlett mówi mu o dziecku i chce go uderzyć,zawsze myślałam,że
ona się rzuca ze schodów, bo w filmie tak to wygląda...

[Gość: Konstatacja]

A ja dalej mam wrazenie, ze wszyscy unikaja prawdziwego tematu.
Co w tej ksiazce jest? Uniwersalny mit zachodniej kultury?

[Gość: endorfina]

Ja czytałam "Przeminęło z wiatrem" dość dawno, na początku liceum (czy w
ostatniej klasie podstawówki) - trochę się obawiałam, że będzie słabsza od
filmu, w którym zakochałam się, jeszcze jako dziecko i odczaruje tę niesamowitą
historię, bohaterów. Na szczęście, tak się nie stało. Literacko, rzeczywiście
pozostawia wiele do życzenia, choć nie zasługuje na miano szmiry, jak twierdził
np. główny bohater "Stref" Kuśniewicza. Jest w niej bowiem coś ponadczasowego,
uniwersalnego i prawdziwego. Jej fenomen polega, przede wszystkim na micie
wielkiej, straconej miłości dwójki nieprzeciętnych osobowości, silnych i
dzikich... Kto z nas nie marzy o takiej pełni? Uch, ten Buttler... (A tak na
marginesie - jego uszy są OK;-))