Laktacja - kocięta

[sir.vimes]

Już chyba kiedyś pisałam, że nie lubiłam karmić ale "włącza" mi się mleko w
dziwacznych sytuacjach. Na każdego nowego kota w rodzinie reagowałam laktacją.
Ostatnio podziwiałam dwa znajome noworodki (dzień po dniu) - owszem, kilka
kropel mleka mi pociekło , kiedy dostałam dziecko na ręce. Dziś rano poszłam
na podwórze rozejrzeć się czy znajoma kotka jeszcze w ciąży (3 tygodnie ponad
jej nie widziałam) - no i jest, karmi swoje dzidziusie. A ja mam do tej pory
mokro w staniku.

Cholera, czy to kiedyś przejdzie? Czy w ogóle kiedykolwiek miałyście takie
reakcje na obce potomstwo (ludzkie czy nie, nieważne)?

[jagandra]

Nie, nie miałam. U mnie to reakcja wyłącznie na własne potomstwo.
Ale zanim urodziłam córkę, wielokrotnie śniły mi się właśnie małe kotki symbolizujące dzieci. Kiedyś mi się wręcz przyśniło, że urodziłam kotka i karmiłam go piersią. A w bardzo trudnym momencie mojego życia przyśnił mi się kotek zamarznięty w śniegu.
Koty mają w sobie coś takiego, że budzą instynkty macierzyńskie :)
A wiesz, że gdy zginie wilczyca, która ma małe, to inna ze stada potrafi przybyć z ogległości wielu kilometrów i wykarmić cudze małe?

[sir.vimes]

"A wiesz, że gdy zginie wilczyca, która ma małe, to inna ze stada potrafi
przybyć z ogległości wielu kilometrów i wykarmić cudze
małe?"

To wspaniałe!

zaraz

[jottka]

a to info o wilczycach to skąd? nie w sensie, żebym protestowała apriori, tylko
interesuje mnie, czy to urban legend, czy też fakt dokładniej potwierdzony:)


wilki są wprawdzie zwierzętami szalenie uspołecznionymi i chowają swoje młode
wspólnie, ale to polega na tym, że w jednym stadzie prawo do rozmnażania się ma
tylko para alfa, reszta na co dzień pomaga w opiece nad maluchami. jeśli zginie
wilczyca alfa, to opiekę nad szczeniętami może przejąć stado, no ale wtedy
ewentualna matka zastępcza nie musi przemierzać jakichś porażających dystansów,
bo po prostu jest na miejscu. i też chyba nie o karmienie małych idzie, tylko o
wychowanie starszych już szczeniąt, które zwykle pozostają pod opieką innych
członków stada, gdy matka udaje się na polowanie.

[jagandra]

Oglądałam kiedyś film o wilkach. Kurczę, może faktycznie nie powinnam była z taką pewnością pisać o tych wilczych zwyczajach, bo dawno to było, ale to chyba jednak był film przyrodniczny a nie jakaś bajka. O wilczycy odrzuconej przez stado z jakiegoś powodu, która musiała się oddalić od stada, no i gdy ta wilczyca-matka zginęła, przybyła i wykarmiła małe, dzięki temu została znowu przyjęta do stada. Stąd to przebywanie odległości :)

[jottka]

hmmm, no wolałabym dokładniejsze info:) w podręcznych książkach zoo nie ma aż
takich szczegółowych szczegółów, no ale coś tu za dużo podejrzanych danych i to
bez kontekstu, zwłaszcza ta informacja o 'przyjęciu' wilczycy z powrotem do stada.

małe może mieć w stadzie zasadniczo tylko samica alfa i ona jest szefową watahy.
jeśli nagle wygnana samica wraca, to raczej nie dlatego, że taka dobra i chce
sierotki ratować, tylko dlatego że zwęszyła okazję:) znaczy - dominantkę szlag
trafił i można bezpiecznie objąć rządy. no bo skoro wcześniej tamta ją
wyrzuciła, to znaczy, że miała powody. co do odchowywania młodych sie nie
wypowiadam, bo za mało danych, ale całość nastraja mię sceptycznie

idę kopać po sieci, rzecz mnie zaintrygowała

[jagandra]

> jeśli nagle wygnana samica wraca, to raczej nie dlatego, że taka dobra i chce
> sierotki ratować, tylko dlatego że zwęszyła okazję:)

A czy ja gdzieś pisałam, że ona taka dobra? ;)

W ogóle to przepraszam za powtarzanie niepewnych informacji, a jeśli się do czegoś dokopiesz, chętnie poczytam (na lenia :P).

[jottka]

jagandra napisała:

> A czy ja gdzieś pisałam, że ona taka dobra? ;)

no kontekst świadczy o przypisywaniu jej szlachetnych intencji:)


natomiast co do lektury, to genialną książką o wilkach jest 'nie taki wilk
straszny' farleya mowata, rzecz już może nie najmłodsza, bo bodaj z lat 50., ale
świetna. ale tam jest opisana jedna wilcza rodzina, złożona z mamusi, tatusia,
maluchów oraz wujka alberta:) czyta siem rewelacyjnie

[andziulindzia]

Na dzieci reaguję raczej kołysaniem się, jakbym chciała dzieciaczka
uspokoić/uśpić :) Zauważyłam, że sporo kobiet tak robi. Śmiesznie wygląda jak
przy jednym noworodku zaczyna się kołysać 5 bab.

Laktacją nigdy nie reagowałam.

[andziulindzia]

A właściwie to mój mąż też się kołysze na myśl o naszych dzieciach. Opowiadał
mi kiedyś, że musiał spory wysiłek włożyć żeby przestać się bujać w pracy :)

[dagmama]

Lubię takie historie.
Nie lubie spychania w strefę tabu faktu, że ludzie karmią swoje dzieci tak, jak
zwierzęta.
Te historie z Zoo, jak to świnia karmi tygrysa, bo matka go odrzuciła.
U mojej mamy była wiewiórka wykarmiona przez kotkę, biedne rodzeństwo nie mogło
się z nią równać w kwestii łażenia po drzewach:-)

Tego Mowata, "Nie taki straszny wilk" czytałam kilkakrotnie. Facet w ogóle nie
przejmował się różnicami między ludźmi i zwierzętami. Na przykład znaczył teren
jak wilki, jadł to, co wilki i nawet był taki zabawny wątek, jak to obserwowana
przez niego wilczyca była dla niego ideałem kobiety. A potem dowiedział się, że
ona ma siostrę...
Super normalnie.

[jottka]

no co do mowata, to punktem wyjścia książki jest właśnie założenie, że wilk to
nie tylko krwiożercza bestia, ale i upiór nie z tego świata:) fakt, że to
założenie prezentowane przez ówczesne władze kanadyjskie z myśliwymi pospołu,
ale mowat na zasadzie bożego głupka sprawdza na własnej skórze, na ile jest to
prawdą.

a jadł myszy (czyli to, co wilki) niezupełnie dlatego, że chciał sprawdzić
podobieństwa międzygatunkowe, tylko dlatego, że chciał wstępnie udowodnić, że
podstawą wilczej diety mogą być myszy, a nie rzekomo dziesiątkowane przez nie
karibu, no a że nie miał odpowiedniego obiektu doświadczalnego pod ręką, to
doszedł do wniosku, że może eksperyment przeprowadzić na sobie, bo jako ssaki
jesteśmy summa summarum do siebie podobni.

no świetna, świetna książka:)

[dagmama]

Tak, wiem, że jadł myszy, żeby udowodnić, że wilki spokojnie mogą wyżywić się
myszami, i nie muszą zaraz rzucać się na grubego zwierza.
Napisałam, że czytałam to parę razy.

Chodzi mi o to, że nie miał oporów, żeby zachowywać się jak zwierzę (znaczenie
terenu) i jeść to, co obserwowane przez niego zwierzęta.

Moją ukochaną książką była jego "Zagubieni w tundrze kanadyjskiej", byłam
zakochana w tym Indianinie. No i jest jeszcze "Zwariowana łódka":-)

[jottka]

anienie, mnie nie chodziło o podważanie twojej znajomości książki, tylko o
zwrócenie uwagi, że on niejako z odwrotnej strony do problemu podchodził:) rzecz
jasna mowat jako taki nie miał oporów przed traktowaniem wilka, że tak powiem,
na pełnych prawach.

natomiast sama postawa afirmująca nasze zwierzęce koneksje nie jest wśród
zoologów szczególną osobliwością:) no nie tylko zoologów, ale to raczej wpływy
chrześcijaństwa każą się ostro odcinać od pokrewieństwa ze zwierzętami i
zaznaczać całkowitą odrębność naszego gatunku, tym niemniej nie jest to dogmat
obowiązujący.

[dagmama]

Niestety, z Biblii wynika, że wszystkie zwierzęta są ludziom podległe (Księga
Rodzaju) i możemy z nimi robić co chcemy.

Nasze wspólne ze zwierzętami cechy - uprawianie seksu, miesiączka, karmienie
piersią (tu mogłabym dodać inne jeszcze cechy fizjologiczne) jest chowane
głęboko, ze wstydem.

Co do zoologów, ewolucjonistów, UWIELBIAM ich egalitarne podejście:-)