Ślub humanistyczny

[pavvka]

Właśnie się odbył po raz pierwszy w Polsce:
wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80269,4746293.html
Zdecydowałybyście się na coś takiego? Bo ja chyba nie odczuwałbym
wewnętrznej potrzeby przysięgania przed publicznością... Ale sama
ceremonia sądząc z relacji była fajna.

[bitch.with.a.brain]

Mnie to odrzuca tak samo jak każda inna tego typu ceremonia. Nie mam potrzeby
publicznego przysięgania.

[bri]

Byłoby OK, gdyby to miał być jedyny ślub, a tu trzeba jeszcze dla
uzyskania efektu prawnego wziąć cywilny i trochę się z tego robi
bezcelowa szopka.

[kocia_noga]

No ale niektóre/rzy tego potrzebują i dobrze,że mogą.

[pavvka]

Eee, no prywatnie to zawsze można było sobie zorganizować taką
uroczystość jeśli ktoś miał taki kaprys. Może nawet niektórzy
organizowali, tylko prasa o tym nie pisała.

[saszenka2]

Z partnerem skorzystalibyśmy z takiej możliwości. Pomysł wydaje mi
się ciekawy, można stworzyć własną przysięgę etc. Dla mnie jest to
inny wymiar od tego związanego z samym ślubem cywilnym.

[kot_w_zimie]

Mnie się przypomniało 'Love Story'- tam właśnie jest taki ślub a przecież to się
dzieje w latach sześćdziesiątych. Do nas obyczaj dotarł teraz, a niektórzy tak
się bulwersują że szok - poczytajcie sobie komentarze pod artykułem :-o

[monikaannaj]

a dzielenie sie materiałem genetycznym to na czym ma polegac, wiecie może?

[pavvka]

Na mieniu dzieci, a myślałaś, że co?

[monikaannaj]

Prawdę mówic tak myslałam, ze po humanistach można sie spodziwać iz poczęcie potomka nazwą "wymianą" materiału genetycznego...

[bri]

"Wymiana" moim zdaniem nie pasuje - poczęcie to bardziej mieszanie
materiału genetycznego.

[pavvka]

W takim razie może chodzi o wymianę płynów ustrojowych - one też
zawierają jakiś materiał genetyczny :-)

[bri]

Może nie tylko płynami się wymieniają Ci humaniści ;)

[saszenka2]

bri napisała:

> "Wymiana" moim zdaniem nie pasuje - poczęcie to bardziej mieszanie
> materiału genetycznego.

Z tą "wymianą" to z biologicznego punktu widzenia nie najwłaściwsze
stwierdzenie, niemniej nazywajmy rzeczy po imieniu. Zapłodnienie to
zapłodnienie, zygota to zygota, a nie "fasolka", "dzidzia".

[saszenka2]

monikaannaj napisała:

> Prawdę mówic tak myslałam, ze po humanistach można sie spodziwać
iz poczęcie po
> tomka nazwą "wymianą" materiału genetycznego...

I skąd to oburzenie? Przecież to prawda, że w wyniku zapłodnienia
materiał genetyczny matki łączy z materiałem genetycznym ojca.

[monikaannaj]

Oburzenie? a skad. raczej rozbawienie tym jak język polski traktują humanisci-racjonaliści.

Przecież to prawda, że w wyniku zapłodnienia
> materiał genetyczny matki łączy z materiałem genetycznym ojca.

Nie tyle "w wyniku" co zapłodnienie po prostu JEST połaczeniem materiałów genetycznych. Ale ani mezczyzna nie dostaje materiału genetycznego kobiety, ani kobieta mezczyzny.

A może mieli na myśli przeszczepy?

ok, ale....

[tad9]

...co w tym racjonalistycznego? to raczej ślub surrealistyczny...

[gotlama]

Biorąc pod uwagę obserwowany gwałtowny przyrost wniosków o unieważnienie ślubu
kościelnego....to chyba podniosła uroczystość która towarzyszyła zazwyczaj
sakramentalnemu "tak" w kościele, nabiera posmaku surrealizmu.

Tadziku, a co w tym surrealistycznego?

[kochanica-francuza]

Masz braki w rozumieniu pojęcia "surrealizm".

[six_a]

ciekawam, jak przy rozwodzie równie humanistycznym będzie wyglądało
dzielenie myśli i materiału genetycznego.

[goblin.girl]

six_a napisała:

> ciekawam, jak przy rozwodzie równie humanistycznym będzie wyglądało
> dzielenie myśli i materiału genetycznego.

No właśnie, rozwód rzadko bywa humanistyczny, tzn. z zachowaniem godności i
klasy obu stron. Trudno się temu dziwić, skoro najczęstsze przyczyny rozwodu są,
jakie są - jeśli któras ze stron nie dochowała zwykłych ludzkich wartosci w
małżeństwie, to nie ma co sie spodziewać, zeby były one obecne przy rozwodzie.
Ale wracajac do slubow humanistycznych - to dość sympatyczne, aczkolwiek ja nie
miałabym takiej potrzeby, jakoś do afirmacji naszego człowieczeństwa i zwiazku
wystarczyl nam zwykły ślub cywilny z odbębnieniem tradycyjnej formułki. Liczyło
się to, ze tego chcieliśmy.

[kochanica-francuza]

Idiotyczne. Jak mam przysięgać/obiecywać, to przez ogólnie uznaną rotę
przysięgi/obietnicy. A jak mi się ta rota nie podoba, to nie przysięgam, proste.

Panna młoda idiotycznie ubrana, zupełnie nieceremonialnie.

[bitch.with.a.brain]

też to zauważyłam:)Jedyne co jest fajne w jakimkolwiek slubie to możliwość
wystrojenia się:)

[pavvka]

kochanica-francuza napisała:

> Idiotyczne. Jak mam przysięgać/obiecywać, to przez ogólnie uznaną
rotę
> przysięgi/obietnicy. A jak mi się ta rota nie podoba, to nie
przysięgam, proste

A tu się właśnie nie zgodzę. Małżonkowie mają prawo zdecydować czym
wg nich ma być ich małżeństwo, i przysiąc, że właśnie do tych
wspólnych ustaleń będą się stosować. Bo przysięgają sobie nawzajem,
a nie teściom, społeczeństwu, istocie wyższej itp.

[monikaannaj]

Bo przysięgają sobie nawzajem,
> a nie teściom, społeczeństwu, istocie wyższej itp.


To zupełnie jak na slubie katolickim.

[pavvka]

Nie, niezupełnie. KK definiuje czym ma być małżeństwo zgodnie z wolą
Boga, i małżonkowie-katolicy mają się do tego dostosować. A
niewierzący mogą sobie stworzyć własną definicję.

[monikaannaj]

No, oczywiste jest ze skoro ide do kościoła to dlatego ze jestem katoliczką i nie "mam sie do tego stosowac" tylko CHCĘ.

Najwyrażniej jednak nie jest oczywiste że stojąc w kościele slubuję miłość, wierność i uczciwośc małżeńską nie Bogu, tylko meżczyźnie stojacemu naprzeciwko.

A generalnie to precyzownie w przysiędze małżęńskiej takich kwestii jak poranna kawa czy wymiana myśli - wydaje mi sie infantylne.

Ależ puffciu, od dawna istnieją śluby cywilne!

[kochanica-francuza]

Oczywiście można iść sobie na wzgórze za miastem i przysięgać przy świetle księżyca, że się partnerowi nie będzie opowiadało świńskich dowcipów (odnośnie kawy itp. - zgoda z monikąannaj), tylko po co mieszać do tego urzędników, skoro i tak cała impreza nie ma mocy prawnej?

Dla mnie to jest wyważanie drzwi otwartych i infantylizacja (vide Monikaaannaj - porównaj te kawki i przytulania z rotą ślubu cywilnego).

[goblin.girl]

kochanica-francuza napisała:

tylko po co mieszać do tego urzędników, skoro i t
> ak cała impreza nie ma mocy prawnej?

Ślub kościelny (nie konkordatowy) też nie miał mocy prawnej, stworzono go dla
zaspokojenia duchowej potrzeby. Dlaczego więc ludzie niewierzący nie mieliby też
mieć możliwosci zaspokojenia swoich duchowych potrzeb - jeśli chcą? Mnie ten
tekst też wydaje sie trochę naiwny, ale dla nich ma osobiste znaczenie.
Co prawda widzialabym wiecej sensu w tej ceremonii, gdyby oznaczała ona
równoczesnie zawarcie ślubu cywilnego, jak przy ślubie konkordatowym.
Obecnie mozna już zawierać slub cywilny np. w plenerze - kwestia dogadania sie z
urzędem i dodatkowych kosztów przejazdu urzednika (co prawda urząd nie musi sie
zgodzic, ale i tak podobno są bardziej elastyczni niz Koscioł), wiec dlaczego
nie można by dopasowac formuły slubu cywilnego, jeśli para tego chce.

[saszenka2]

Odnajduję tę wartość w indywidualnej przysiędze, która nie jest
podyktowana ani tym, co nakazuje Kościół, ani sztywną urzędową
formułką, lecz jest naszym własnym tesktem, opiera się o zasady
szczególnie bliskie danym osobom.

[kochanica-francuza]

goblin.girl napisała:

> kochanica-francuza napisała:
>
> tylko po co mieszać do tego urzędników, skoro i t
> > ak cała impreza nie ma mocy prawnej?
>
> Ślub kościelny (nie konkordatowy) też nie miał mocy prawnej, stworzono go dla
> zaspokojenia duchowej potrzeby.

Ściśle biorąc, był ślubem w obrządku konkretnej religii.

Wychodzi na to, że ślub humanistyczny jest ślubem w indywidualnej "religii"
dwojga ludzi.

Proponuję jeszcze PASC humanistyczny. ;-)

[saszenka2]

Ja nie mam nic przeciwko różnorodności religii, światpoglądów,
ślubów. Chyba lepiej wstąpić do nowo powstałego Kościoła, niż dusić
się w Kościele, z którego dogmatami się nie zgadzamy.

[kochanica-francuza]

saszenka2 napisała:

> Ja nie mam nic przeciwko różnorodności religii, światpoglądów,
> ślubów. Chyba lepiej wstąpić do nowo powstałego Kościoła, niż dusić
> się w Kościele, z którego dogmatami się nie zgadzamy.

Można wystąpić, nie trzeba się dusić.

[saszenka2]

No można wystąpić, ale jak ktoś ma jakąś potrzebę duchową, samo
wystąpienie go nie satysfakcjonuje, to może wstąpić do Kościoła
protestanckiego czy jakiegoś innego.Ilu ludzi tyle potrzeb.
Osobiście nie poszukuję dla siebie nowego Kościoła, nie mam takiej
potrzeby. Ale jak ktoś odczuwa taką potrzebę, to rozumiem go i
szanuję jego wybór.

[facet123]

A ja przeczytałem wszystko i na racjonaliście.pl też i nie rozumiem czemu taki
ślub służy. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że to naśladownictwo obrzędowości
religijnej, tyle że z założenia pozbawione religijnych podstaw.
A jeżeli już odwoływać się do psychologicznej potrzeby obrzędów (co do której i
tak nie jestem pewien czy taka w ogóle istnieje) to przecież normalny ślub
cywilny jest właśnie takim obrzędem - nie jest to tylko załatwienie formalności
przy okienku w urzędzie, ale cała ceremonia z powtarzaniem przysięgi i tak dalej.

Jaki sens ma tworzenie świeckich obrzędów? Dla mnie obrzędowość religijna to
jeden z bardziej absurdalnych elementów religii - dorośli ludzie na zmianę
klękają, powtarzają formułki, posypują sobie głowę popiołem albo polewają się
wodą - tylko że oni przynajmniej wierzą, że z góry patrze na nich jakiś bóg,
któremu takie zachowanie się podoba... A jaki sens ma mieć obrzęd który z
definicji nie opiera się o żadną wiarę religijną?

[saszenka2]

Facet, każdy człowiek ma inny wachlarz potrzeb natury emocjonalnej,
duchowej, kulturowej etc. Jedni siadają do wigilijnego stołu, choć
nie wierzą w Boga, jest to świecka Wigilia, inni szukają chrzestnych
świeckich, jeszcze inni pieką pierniki, bo widzą w tym jakiś element
tradycji. To zależy od jednostki.

[facet123]

> Facet, każdy człowiek ma inny wachlarz potrzeb natury emocjonalnej,
> duchowej, kulturowej etc.

Jeżeli tak na to patrzeć, to ślub humanistyczny okazuje się imprezą ściśle
religijną, tyle, że dotyczącą innej religii niż katolicyzm. Tym samym czuję się
zawiedziony tym, że środowisko, które wydawało mi się racjonalistycznym frontem
stanowiącym przeciwwagę dla religii i zabobonów okazuje się w wcale nie być tak
racjonalnym.

> Jedni siadają do wigilijnego stołu, choć nie wierzą w Boga

To np. ja. A co ma wspólne żarcie z rodziną wspólnego z bogiem?

> jeszcze inni pieką pierniki, bo widzą w tym jakiś element tradycji.

To też ja. Pierniki są smaczne.

Racjonalność

[kocia_noga]

Tradycyjnie zawarcie małżeństwa było aktem ważnym dla wspólnoty i
musiało być otoczone takimi wydarzeniami,żeby utkwiło w pamięci.
Dużo się zmieniało: pzrede wszystkim łączyły się dwie rodziny, bo
małżeństwo to nie była sprawa pomiędzy dwojgiem ludzi, lecz dwiema
rodzinami.Dlatego urządzano ucztę dla całej wspólnoty, a głównie dla
dwóch rodzin - spędzały pewien czas razem, poznawały się i odtąd
były połączone.To ważny aspekt - po to planowano kogo z kim
pożenić,żeby wejść jakoś do konkretnej rodziny.
Uroczyste przysięgi w obecności rodzin i dalszej społeczności też
miały swój sens - wstępujący w związek musieli osobiście potwierdzić
to, czego się po nich wspólnota spodziewa.
Uroczysta otoczka tej imprezy, te suknie, obrzędy i przywoływanie
bóstwa wraz z lokalnym kapłanem - chyba po to,zeby fakt zaistniał w
zbiorowej pamięci.
To jeszcze nie anachronizm, nadal łączą się dwie rodziny, w
mniejszych społecznościach też ważne jest,żeby wszyscy wiedzieli,ze
powstała nowa rodzina, ci dwoje już sa zajęci i będą prowadzili
odrębne gospodarstwo.To na ślubie i weselu poznają się ci wszyscy
szwagrowie, zięciowie itp.Potem nie mogą już tego faktu zignorować.
Teraz gładko pzrechodzimy z katolicyzmu w konsumpcjonizm i zaczyna
być to wazna okazja do wydawania mnóstwa pieniędzy, bez sensu.
Dla dziewczynek sensem może być życiowa rola - zagranie królewny w
przepięknej sukni.

[saszenka2]

facet123 napisał:

> > Facet, każdy człowiek ma inny wachlarz potrzeb natury
emocjonalnej,
> > duchowej, kulturowej etc.
>
> Jeżeli tak na to patrzeć, to ślub humanistyczny okazuje się
imprezą ściśle
> religijną, tyle, że dotyczącą innej religii niż katolicyzm. Tym
samym czuję się
> zawiedziony tym, że środowisko, które wydawało mi się
racjonalistycznym frontem
> stanowiącym przeciwwagę dla religii i zabobonów okazuje się w
wcale nie być tak
> racjonalnym.
>
> > Jedni siadają do wigilijnego stołu, choć nie wierzą w Boga
>
> To np. ja. A co ma wspólne żarcie z rodziną wspólnego z bogiem?

Czyli sam w przypadku Wigilii poniekąd czerpiesz z tradycji. Poza
tradycją religijną, istnieje jeszcze świecka tradycja, zwyczaje. Dla
mnie takim jest ślub humanistyczny, kolacja wigilijna, którą w moim
domu także się odbywa. A co ma przysięga własnego autorstwa
wspólnego z Bogiem i religią? Czy każdy zwyczaj, np. wspólna kolacja
w rocznicę ślubu, też jest zabobonem i elementem religijnym?