Czy z. Downa jest wskazaniem do usunięcia ciąży?

[aankaa1]

Chcę mieć dziecko ale przekroczyłam już magiczny próg 35 lat.
Pytałm ostatnio ginekologa o badania prenatalne i ew. dalszy sposób
postępowania w przypadku wykrycia ewentualnych upośledzeń. Badania owszem,
jak najbardziej są w moim wieku wskazane, ale nie wszystkie wady rozwojowe są
podstawą do wykonania aborcji.
I tak w Poznaniu w jednej z większych klinik w Polsce nie wykonuje się
aborcji ze względu na zespół Downa. I w ogóle w Polsce się nie wykonuje!!!!
No i jestem PRZERAŻONA.
Jak to jest w praktyce? Jakie wady genetyczne, rozwojowe mogą być podstawą
usunięcia ciąży. Czy i gdzie można znaleźć ośrodki, które mogą pomóc w takiej
sytuacji? I czy można wykonać jakieś badania przed zajściem w ciążę żeby
uniknąć ryzyka?

[lilith76]

nie jestem pewna czy zespół Downa nie jest wskazaniem do aborcji. nie jest to
ciężka wada płodu - jak by się nie wydawało - która uniemożliwia jego
egzystencję. jakiś czas temu czytałam artykuł o kobiecie, która wywalczyła
aborcję z tego powodu, ale sporo nerwów ją to kosztowało.
to też zależy jak dawno przekroczyłaś granicę 35 lat. po 40 ryzyko jest już
większe, a w dzisiejszych czasach sporo kobiet szczęśliwie rodzi dzieci po 35
roku życia. obawiam się, że ja też dopiero wtedy zostane matką. nie zakładaj od
razu najgorszego.
jeżeli w twojej rodzinie nie było wad genetycznych, to bodajże badania możesz
zrobić na własny koszt. co do zespołu Downa, to nie masz żadnej pewności, czy
akurat to jajeczko nie będzie miało mutacji w 21 chromosomie. w każdym wieku
kobieta jej nie ma (takie dzieci rodzą się i młodym kobietom). jedna teoria
mówi, że urodziłysmy się z zamkniętą liczbą jajeczek, wśród których jest
podobno pewna pula tych z mutacją. w późniejszym wieku wzrasta pewność, że te
zdrowe jajeczka już zostały wykorzystane, a wśród tych które zostały większość
mogą stanowić te zmutowane.
w czasie ciąży badania na pewno wykażą, czy z dzieckiem wszystko w porządku.
zawsze zostaje podziemie aborcyjne.

nie zakładaj od razu najgorszego ))

[aankaa1]

Dzięki Lilith.
Gdybym się zdecydowała na dziecko to urodziłabym je w wieku 37-38 lat. To jest
już dosyć późno. Wiem, że 95% ciąż jest zdrowych ale ktoś musi wyrabiać te
pozostałe 5%. A ja chciałabym wiedzieć jakie jest ewentualne "wyjście awaryjne"
gdyby było coś nie tak. Wydawało mi się, że z. Downa jest właśnie wadą
genetyczną umożliwiającą aborcję. Czytałam czasem posty dziewczyn, które stały
przed decyzją co dalej, że mają taką możliwość, że na oddziałach
znowu "indukowali Downa". A mój lekarz twierdzi, że właściwie usuwane są
jedynie ciąże obumarłe albo z dziećmi, które nie byłyby w stanie przeżyć same,
które umrą po porodzie!! A wady genetyczne nie są wg niego tragedią (tego
lekarza chyba powinnam zmienić).
A we mnie jest strasznie dużo strachu i obaw przed takim ubezwłasnowolnieniem.
W ogóle zastanawiam się po co są w takim razie badania prenatalne. Chyba tylko
po to by uspokoić te 95% procent kobiet i ewentualnie inkubator przysunąć
bliżej łóżka porodowego.
A boję sie przede wszystkim przyszłości takiego dziecka gdy zabraknie rodziców.
Nie będzie w stanie samo o siebie zadbać, zapracować, skazane byłoby zawsze na
czyjąś łaskę, na lepszy lub gorsz dom opieki. Raczej gorszy. I nie ma co się
łudzić, nikt by takiego dziecka nie przygarnął i nie traktował jako swojego.
Zawsze dla obcych będzie gorsze i z ulgą przyjmą wiadomość o jego odejściu.
Mimo iż wszyscy jesteśmy tak pełni współczucia, dobrych rad, to raczej mało kto
z tych dobrych rad udzielających zrobił cokolwiek więcej poza datkiem na tacę w
kościele. I to jest w sumie normalne. Ale bałabym się tej wiecznej udręki co
dalej gdy mnie zabraknie.
Jeszcze raz dzieki Lilith za rozsądne uwagi. Pozdrawiam

[dwa-razy-mama]

Droga aanko,
czy pomyślałaś, że narodzone dziecko może ciężko zachorować i wymagać stałej opieki. Tragiczny wypadek w pierwszych latach życia może również spowodować Twoje "ubezwłasnowolnienie".
Chyba powinnaś sobie odpowiedzieć na pytanie: dlaczego chcę mieć dziecko?

Moja teściowa w 3 miesiącu pierwszej ciąży miała usuwane guzy z macicy (miała wówczas 38 lat)lekarze sugerowali usunięcie dziecka, twierdząc, że na 95% będzie upośledzone. Mój mąż urodził się w terminie zdrowy - 10 pkt. w skali Apgar.
W mojej drugiej ciąży odkleiło się łożysko - dzidziuś był karmiony przez ok. 30% jego powierzchni - miały być problemy. Synek urodził się zdrowy jak ryba, dotleniony itd. A proponowano mi usunięcie tak ryzykownej ciąży.
Przypadki można mnożyć. Ale raczej zachodząc w ciążę nie powinno się zastanawiać czy będzie możliwa aborcja, choćby z uwagi na jej psychiczne konsekwencje dla zdrowia kobiety. Poczytaj: www.life.net.pl

[hanna26]

Aanko, badania prenatalne nie są robione wyłącznie w celu usunięcia z tego
świata wszystkich nieuleczalnie chorych, upośledzonych, kalekich itp. Badania
prenatalne wykonuje się również po to, aby móc pomóc choremu dziecku
najszybciej, jak to tylko mozliwe, nawet jeszcze w brzuszku mamy. Czy słyszałaś
o operacjach na nienarodzonych jeszcze maluchach? A w ogóle to więcej
optymizmu, nie martw się, na pewno wszystko będzie dobrze.

[magda010]

Jest jeszcze pewien problem - aborcja jest dopuszczalna tylko do 12 tygodnia
ciazy. Do tego czasu nie wszystkie wady sa ujawniane w badaniach prenatalnych,
a wiele wynikow wymaga potwierdzenia w pozniejszym czasie. Takze moze byc
podejrzenie jakiejs wady, a potem okaze sie ze jednak dziecko jest zdrowe. Ale
w Twoim wieku rodzi bardzo wiele kobiet, ja tez bym sie zdecydowala na dziecko.
No wiec powodzenia i na pewno bedzie zdrowy bobas!

[martulinek]

Tak, Twoja wypowiedź mówi mi, że nie odpowiedziałaś sobie na pytanie, dlaczego
chcesz mieć dziecko... Skoro tak bardzo zależy Ci na dziecku bez wad
genetycznych, to dlaczego dopiero teraz podejmujesz starania? Chcieć dziecka,
to znaczy pogodzić się ze wszystkim tego konsekwencjami... Z chorobą, która
przyjśc może juz włonie matki albo i później już po urodzeniu. To ryzyko
pojawia się zawsze!
Osobiście nie sądzę jednak, żebyś miała się czego obawiać - oczywiście jeśli
przypadkiem nie będziesz miała problemów z zajściem w ciążę. Co mnie by raczej
bardziej przerażało...
Pozdrawiam, życzę bardziej optymistycznego podejścia no i oczywiście zdrowego
malucha

[aankaa1]

"Skoro tak bardzo zależy Ci na dziecku bez wad
genetycznych, to dlaczego dopiero teraz podejmujesz starania?
Cóż, chyba życie po prostu. Praca, mieszkanie, kredyt. U mnie parę rzeczy
przyszło kilka lat później. Utopione pieniądze w jednej nieuczciwej
spółdzielni; mieszkanie, które było prawie całe zapłacone zamiast po roku
przyszło po 5 latach. Kosztowało już parę razy drożej. Problem z pracą,
koniecznością znalezienia kolejnych pieniędzy na następne lokum, wieczne
wynajmowanie, co też kosztowało, przeprowadzki, sprzątanie tych cudzych brudów,
kredyt, pożyczka, życie na kartonach bo nie mieliśmy kompletnie niczego oprócz
komputera i pralki. I to jest jakieś obciążenie. Nie, nie było najgorzej,
wspomnienia są miłe ale też dla mnie to nie były warunki na dziecko. Jakoś to
trzeba było spłacić, urządzić i ktoś na to musiał zarobić. A poza tym w sumie
gdyby nie lustro i jakieś tam dodatkowe przypadłości organizmu to chyba nie
zdajemy sobie sprawy z tego, że się starzejemy. To głupie, ale ciągle mam
wrażenie że jestem młoda i mnie upływ czasu aż tak bardzo nie dotyczy.
I chyba przy tym wszystkim jednak ciągle ta obawa przed ciążą, porodem i
ogólnie pojętymi komplikacjami, odsuwanie tej decyzji.
Ja mam faktycznie problem.
I to jest bardzo dobre pytanie: "dlaczego chcę mieć dziecko".
Bo tak wyobrażam sobie rodzinę; bo uwielbiam wszystkie spotykane dzieci, bo
wzrusza mnie świadomość, że noszę w sobie małą fasolkę, bo czuję potrzebę
opiekowania się kimś, bo dookoła wszyscy pytają czemu nie mamy dzieci, bo boję
się samotności, bo chcę podreperować związek, bo na starość zostaniemy sami, bo
chcę po sobie coś zostawić, jakiś ślad? Ale też boję się, że będę złą matką,
że to właśnie rozbije mój związek, że koniec z wyjazdami, fajnymi wakacjami,
swobodą i nieskrępowaniem. Tak naprawdę chyba to taka kobieca potrzeba, urodzić
i wychować dziecko.
Tylko przed tymi wszystkimi pytaniami jest strach przed ciążą, porodem, obawa
przed jakimiś wadami dziecka. Przecież ja to dziecko skrzywdzę już podczas
ciąży tymi moimi koszmarnymi wyobrażeniami, nerwami. Już zdążyłam się
zdenerwować kiedy lekarz przepisał mi możliwie najmniejszą dawkę kwasu
foliowego. W moim wieku. To co będzie dalej? Perspektywa umartwiania się przez
rok żeby maleństwu jeszcze bardziej nie zaszkodzić, wieczne wątpliwości.
Lekarze, ta ich niekompetencja i bezduszność czasami. No niestety to też jest
przypadłość wieku takie martwienie się na zapas
I ja zdaję sobie powoli sprawę, że w tej sytuacji nie powinnam mieć dziecka bo
nie wiem jakbym się mogła zachować i ile znieść. Ale uświadomienie sobie tego
też jest b. trudne i .... przykre.
Prawdą jest też, że chyba nie pragnę dziecka aż tak bardzo. Nie wiem tylko co
jest wytłumaczeniem czego. Tak się boję, że wmówiłam wszystkim w tym i sobie,
że nie pragnę być matką lub odwrotnie - nie ciągnie mnie do bycia mamusią i
sobie wynajduję różne traumatyczne wyjaśnienia.
Faktem jest, że powinnam podjąć decyzję możliwie szybko. Nie chciałabym nikogo
skrzywdzić i chyba się nie zdecyduję na dziecko. Ale nie wiem czy to też będzie
dobra decyzja. Czy nie pożałuję jej kiedyś jak niczego w życiu?
Na pewno mam problem i samej trudno mi go w sobie rozwiązać. Bo też jestem
sama w tym moim gdybaniu o nieszczęściu i z tym trudno mi się pogodzić. Mój
mężczyzna doskonale zna pojęcie zegar biologiczny kobiety ale sam odsuwa
podjęcie decyzji. Chyba widzi co się ze mną dzieje i boi co to będzie. I ja to
nawet rozumiem. Gdy budzę się w nocy to mi się te głupie myśli kołatają po
głowie, a moje szczęście mówi: "pomyśl o czymś pozytywnym". No i niestety
dołuje mnie to jeszcze bardziej. On mnie samą zostawia z tym problemem. Nie
roztoczy przede mną obrazu, że będzie dobrze, nie rozładuje napięcia. Jest obok
ale milczy, sama nie wiem czy to zrozumienie czy zniechęcenie. A może nie chcę
mieć dziecka z tym facetem, bo nie do końca czuję się przy nim bezpiecznie. Ale
kocham go, lubię, nie nudzę się z nim i chyba jest najlepszą rzeczą jaką
dostałam od życia. On mnie na to dziecko powinien namówić, w ogóle pomówić ze
mną, ale to taki typ milczącego faceta, który nie lubi się powtarzać i jest
bezradny, i zły wobec kobiecych nastrojów, i się po prostu zamyka w sobie.
Przypuszczam, że on się też boi i jest nastawiony przez mnie.
Odpowiedź nie jest jednoznaczna a ja za dużo myślę i potrafię pokomplikować.

Niektórzy po prostu powinni wpadać i już! I myślę, że dużo ludzi właśnie
dlatego ma dzieci. I drobna manipulacja którejś ze stron czasami nie zaszkodzi.

Wiem, że decyzja o usunięciu ciąży też może być raną, która się nie zagoi i
będzie wracała, i śniła się po nocach. Ale nie wiemy i się nie dowiemy co śni
się po nocach rodzicom, którzy mają nieuleczalnie chore dzieci, które cierpią,
rodzicom, którzy kiedyś mogli zadecydować inaczej. Podziwiam kobiety, które
mimo namów lekarzy decydują się jednak na urodzenie dziecka. To jest ogromna
odwaga i wiara.

I jeszcze jedno, za co dziękuję, bardzo dobrym argumentem jest zwrócenie uwagi,
że ukochane dziecko też może spotkać nieszczęście gdy już będzie na świecie i
trzeba się z tym zmierzyć i normalnie żyć, i nie da się zrobić aborcji. To
jednak bardzo uświadamia jaki jest właściwy ciężar gatunkowy takiej decyzji i
zniechęca do samopobłażania. Mam nadzieję, że nie będę musiała podejmować
takiej decyzji, nikomu nie życzę tego rodzaju wątpliwości i dzięki za słowa
optymizmu. Pozdrawiam.

[fenka]

Aniu,
polecam Twojej uwadze wątek:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=585&w=10654297
Myślę, że podniesie Cię na duchu
I pamiętaj: mamy tyle lat, na ile się czujemy...

[neronka]

Badania prenatalne wykonuje się w Szpitalu Klinicznym w Gdańsku na ul.
Klinicznej. Podlega on pod Akademię Medyczną.
Jest tam dr Preiss, który zajmuje się diagnostyką prenatalną i z testów
przesiewowych krwi ustala prawdopodobieństwo Zespołu Downa.
Mnie mówił iż ta choroba jest wskazaniem do legalnej aborcji.
Możesz tam przedzwonić i zapytać się.
Tak naprawdę to wszystko zależy od lekarza.
Pozdrawiam i życze pięknego i zdrowego dziecka, nie czekaj dłużej

[lgosia1]

aankaa1 - JAK JA CIĘ DOBRZE ROZUMIEM! i jak mnie podniosło na duchu, że jest
też ktoś kto tak myśli. Chociaz między nami jest różnica, mi właśnie dziś
stuknęło 29 lat, no i jestem w 30 tygodniu ciąży... Ale zapewniam cię, że to
myślenie nie jest raczej sprawą wieku... Ja po prostu sobie wmówiłam "co ma być
to będzie" i "odważyłam" się zajść w ciążę zakładając, że jeśli ma mnie spotkać
jakieś nieszczęście to i tak mnie spotka niezależnie od rodzaju nieszczęść. Na
razie wszystko się układa ok i mam nadzieję, że tak pozostanie. Moja fobia
aktualnie objawia się tym, że dmucham na zimne, studiuję literaturę i forum,
jednym słowem robię wszystko (w moim mniemaniu) by zminimalizować ryzyko, żeby
mieć pewność, że robię wszystko co w mojej mocy by było dobrze.

Boże... to chyba wynika z nadmiernego perfekcjonizmu no i chyba pesymizmu - a
może realizmu, ten strach i to poczucie ciężaru odpowiedzialności za - nawet-
zdrowe dziecko. I jeszcze to poczucie odrzucenia przez wszystkie mamusie
optymistki. W stosunku do siebie, ciągle zbieram się na wizyty u psychologa
Pozdrawiam

[aankaa1]

No w końcu jakaś konkretna informacja! Aż odetchnełam. To jak z tabletkami
nasennymi. Normalnie ich się nie używa ale trzeba mieć w zapasie. Wiedzieć, że
są.
A może coś z Poznania? A przy okazji czy możecie polecić jakiegoś sprawdzonego
lekarza, który ma czas by wytłumaczyć, uspokoić itd a nie "co pani się tak boi,
kobiety zawsze rodziły". Brrrrrrrrrrrrrrrrrr.
Poszukam zresztą na ciąży.
Szkoda, że lekarze nawet nie raczą powiedzieć jak to faktycznie jest. Aż mi
się niedobrze robi od nawiedzonych nadgorliwców. Zwykła ludzka przyzwoitość
wymagałaby uczciwego postawienia sprawy. Jak rzadko wśród lekarzy brak mądrych,
myślących, rozumiejących ludzi. Choćby takich jak tutaj dziewczyny. Ciepłe,
rozsądne optymistki. Zwłaszcza takich. No trudno, świata nie zmienię.

Małgosia, zrobiłaś najmądrzejszą rzecz jaką mogłaś zrobić.
I nie mogłaś "wmówić " sobie niczego lepszego )
Psycholog pewnie kierował by rozmowę w kierunku "co ma być to będzie". Chociaż
sama nie wiem. Ale wizyta u psychologa by się przydała. I Tobie i mnie. Żeby
uwierzyć w siebie, wygadać się. Bo to racja z tym, że takie moje/Twoje obawy
nie są na porządku dziennym i ciężko je innym zrozumieć. To jest taka inna
wrażliwość, może nadwrażliwość. No trudno, ten typ tak ma! Aha, ja urodziny
miałam wczoraj. Może Ryby tak mają?
Dbajcie o siebie ) Pozdrawiam

[sula25]

Nie wiem jak to powiedzieć! Jestem pedagogiem specjalnym i uważam,że dzieci z
downem są cudowne! Wiem,że nie mogę nikogo oceniać i rozumiem Twój
niepokój ...ale mając wybór : dziecko z zespołem downa lub jego
brak...wybrałabym zdecydowanie pierwszy wariant.Pozdrawiam

[aluc]

test potrójny wykazał u mnie znacznie zwiększone ryzyko ZD, miałam kordocentezę
w 20 tygodniu... rozmawiałam z kilkoma ginami i genetykiem w Poradni
Genetycznej, żaden z nich nie miał wątpliwości, że ZD JEST wskazaniem do
usunięcia ciąży

przy okazji - w takich wypadkach można ciążę usnąć tak długo, jak płód nie jest
zdolny do samodzielnego życia, czyli do 22, a nawet do 24 tygodnia

[aankaa1]

Aluc, napisz jeszcze gdzie to było.

Przypadkiem rozmawiałam z internistą. Też jest zdziwiony takim przedstawieniem
sprawy przez położnika. Facet pracuje na patologii podobno jednej z
nowocześniejszych klinik AM w Polsce i poraził mnie stwierdzeniem, że na Polnej
nie dokonuje się terminacji ciąż z ZD. Ale to już pisałam. Strach się bać
takich. Pracują pewnie nawiedzeni, pod presją kolegów i szefów, bez rodzin,
pochłonięci pracą naukową, wyścig do stopnia naukowego itd.

Ten mój internista to już starszy lekarz. Powiedział, że na pewne rzeczy trzeba
się zdecydować. I jaka by to nie była decyzja to nie ma co jej rozpamiętywać.
I koniec i już. Została podjęta i jest dobra. Jaka by nie była. Stało się. I
takie jest życie, i trzeba się z tym pogodzić.
I to jest dla mnie lekarz. Ale on nie jest oderwany od rzeczywistości, jeździ w
pogotowiu do różnych przypadków i widzi jak ludzie żyją i jak sobie radzą z
chorobą.
Cóż, w głębi duszy mam mocne wewnętrzne przekonanie, że gdyby lekarze byli tacy
wrażliwi to w ogóle nimi by nie byli (laboratoria na żywych zwierzętach,
krwotoki....) i coś mi tu b. nie pasuje. To jest w końcu zawód wymagający i
szybkiej decyzj, i odporności psychicznej, a lekarz nie powinien mieć dylematów
moralnych ani tendencji do narzucania swojego światopoglądu stronie w tym
układzie słabszej - pacjentowi. Jak ma, to popełnił błąd w wyborze zawodu i
czasem może wyrządzić krzywdę. Mnie akurat ta z nim rozmowa kosztowała niby
niewiele, ot, strach przed podjęciem decyzji o ciąży, trochę głupiej może
nieuzasadnionej histerii, pewnie parę siwych włosów i ciężkie uprzedzenie wobec
położników. Ja mam takie szczęście do głupków czasami . Vivat internet!

[aluc]

aankaa1 napisała:

> Aluc, napisz jeszcze gdzie to było.

w Warszawie, w Poradni Genetycznej na Sobieskiego, w Medicover, w Novuum, w
prywatnym gabinecie baaardzo renomowanego lekarza pracującego w jednym z
wiodących szpitali... każdy był gotów wystawić skierowanie na zabieg, gdyby
wynik okazał się niepomyślny, mimo, że byłam już wtedy nastawiona na utrzymanie
ciąży, a na informacji zależało mi tylko po to, żeby się spokojnie przez parę
miesięcy przygotować

na szczęście wszystko dobrze się skończyło pod każdym względem, mój dwulatek
jest bardzo żywiołowym okazem zdrowia

[aluc]

jeszcze jedno - na zgniłym Zachodzie, zwłaszcza w Stanach, odchodzi się od
traktowania ZD jako wskazania do aborcji z przyczyn zdrowotnych... tyle że tam
w ogóle nieco inaczej wygląda dostępność antykoncepcji, poradnictwa
genetycznego i aborcji jako takiej

[reszka2]

Qrcze, aluc.
Po raz kolejny przywróciłas mi wiarę w ludzi.
To dobry początek dnia.

[lgosia1]

aankaa1 !!!! Jak dobrze, że napisałaś kiedy masz urodziny! Bo ja miałam 5
marca. Może to faktycznie wina znaku zodiaku a nie mojego porąbanego umysłu? O
rany jak mnie na duchu podniosłaś!

[happymay]

Dziewczyny jestescie Kochane! wlasnie szperam dzis kilka godzin w poszukiwaniu
tego co tutaj piszecie. Mam 30 lat, palnuje dziecko juz od roku. Po 8 latach
brania pigulek, zdecydowalam ze czas je juz przerwac. Mielismy zaczac "tworzyc"
nasze malenstwo w VI zeszlego roku, ale ciagle cos mi nie pasowalo, a to jakis
smieszny awans zawodowy, a to brak umowy na stale, a to wyjazd na narty -
przeciez nie moge szusowac z brzuszkiem..., i takie inne bzdury!!! Poza tym
sprawa najwazniejsza, pracuje z dziecmi uposledzonymi umyslowo, w tym z ZD,...
nie wiem moze ja jestem slaba psychicznie, moze jestem skrzywiona pesymistka,
moze wredna egoistka, ale uwierzcie mi, ze boje sie bardzo... boje sie wlasnie
tego co Ty Aniu, ze dziecko moze byc chore... i co wtedy??? od roku mysle o tym
tak intensywnie, ze zaczyna mi to przeszkadzac i odczuwam to jako juz
przerastajacy ma psychike dyskomfort. Boje sie ze tymi czarnymi myslami sama
sobie to wmowie i w koncu moze przytrafic mi sie to, czego tak barrdzo sie boje
i chcialabym uniknac. Boje sie bardzo! Nie wiem jak rozmawiac z lekarzami nt
temat, powiedza ze jestem walnieta...
Jutro jestem umowiona do pani ginekolog, chcialabym zeby zrobila mi wszystkie
badania, ktore powinna zrobic przyszla matka. Nie wiem czy od razu mowic jej o
moich rozterkach zwiazanych z tym o czym tu sobie piszemy... ?

A co do foliku, to wydaje mi sie ze on chyba nie szkodzi, a nawet powinno sie go
brac przed planowaniem ciazy, poniewaz ulatwia szybsze zajscie, poza tym
zapobiega rozszczepowi. Na zachodzie ponoc folik przed palnowaniem dziecka to
norma. Ja biore, bo sie boje...

[lilith76]

happymay, miałam coś podobnego! przez kilka miesięcy pracowałam na infolinii
dla osób niepełnosprawnych. często dzwoniły tam matki dzieci upośledzonych
fizycznie, umysłowo. rozmawiałam z nimi i wiedziałam, że one kochają swoje
dzieci z całego serca, ale dały by wszystko by odwrócić czas i coś zrobić aby
dziecko było takie jak jego rówieśnicy. kiedy natykało się na tyle takich
historii przeświadczenie, że mnie to także się przytrafi było niemal 100%-owe.
gdybym wtedy miała możliwość zajścia w ciążę nie zrobiłabym tego. ze strachu. z
czasem to minęło. 30 rok życia to nie głęboka starość - masz ogromne szanse na
zdrowe dziecko.
kiedyś rozmawiałam z jedną z kobiet pracujących w przedszkolu dla dzieci
upośledzonych - ona także była przekonana, że gdyby badania wykazały ciężkie
wady u jej nienarodzonego dziecka, zdecydowałaby się na aborcję. nie z braku
szacunku, tylko dlatego, że wie ile siły fizycznej, psychicznej, odporności i
pracy niesie za sobą takie dziecko.

[sea25]

Myślę, że lekarz ginekolog na 100% Ci pomoże i powie gdzie można takie badania
wykonać. Ja nie wahalabym sie przed takim zabiegiem gdyby wyszły jakies wady
genetyczne. Mam coreczke 8 lat. Dzieciece porazenie mozgowe+ epilepsja.
Dziewczyny ile moja Kasia w swoim krotkim życiu sie wycierpała! ciagle
szpitale, ciagle klucia igla. Ja juz nie mowie o sobie. Był czas kiedy mialam
naprawde czarne myśli. W tej chwili mam 26 lat, daję sobie rade z Kasia, ale
ona naprawde cierpi. Nie chodzi, nie widzi, nie mowi, nie je sama, jest
karmiona sondą. Od osmiu lat nie przespalam calej nocy. leżałam z nią na
oddzialach neurologicznych, byly tez dzieci z zespolem Downa. Dzieci z zespołem
downa sa mniej lub wiecej uposledzone, ale wiekszośc ma wade serca. Są osoby
które nie rozumieją tego ze matka chce usunąć ciąze. Ja wiem z wlasnych
przezyć , że to jest najlepsze wyjście dla nas, ale przede wszystkim dla
dziecka!!! Niewazne w jakim stopniu dziecko jest uposledzone.Takim dzieckiem
trzeba sie opiekowac przez całe zycie, a co by się stało jakby nas zabrakło..?
Np. u mnie w rodzinie nikt nie potrafi zająć sie Kasia, wtedy dziecko trafia do
specjalnej placówki, a tam to juz tylko wegetacja i cierpienie dziecka. Kocham
Kasię z całego serca,lecz nie moge patrzec jak cierpi.
aankaa1- mam nadzieje, że wszystko będzie u Ciebie dobrze, tego Ci z calego
serca życze! Moim zdaniem badania trzeba koniecznie zrobić! Ja o tym nie
wiedzialam, nie pytalam ginekologa. Byłam młoda, zdrowa...

[pureangel]

sea25 napisała:

Moim zdaniem badania trzeba koniecznie zrobić! Ja o tym nie
> wiedzialam, nie pytalam ginekologa. Byłam młoda, zdrowa...

Porazenie mozgowe to nie choroba genetyczna, wiec badania i tak nic by ci nie
daly.

[monika.antepowicz]

tak naprawde to zależy od interpretacji- trawałe upośledzenie jest wskazaniem,
ale nie wszystkie szpitale to respektują- w razie wątpliwosci czy kłopotów
najlepiej zwrócic się do Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny.

Przestan!

[anjad]

Droga Anko, ja w wieku 30 lat zaszlam w ciaze,od poczatku bylo super, latwa
ciaza, dobry porod, bardzo ladny syn. To taka mentalosc Polakow, tragizowac i
sie tym podniecac.

[aankaa1]

Właśnie pisałam, że spodziewałam się nagonki i uwag: że nie dorosłam do roli
matki, że aborcja, że przesadzam itpd. I że fajnie jest się wygadać, spotkać ze
zrozumieniem, spojrzeć na coś może ciut inaczej, że w ogóle pełna kultura /bo
mam wrażenie, że z czasem kontakty towarzyskie stają się tak ułożone i
lukrowane, że aż mdło. Wszyscy są bezwzględnie poprawni, unikają trudnych
tematów i ogólnie sielanka. Wyrośliśmy z czasów akademickich dysput, musimy
zarabiać na życie i iść spać przed 23.00 bo trzeba się obudzić o 7-ej. Wakacje,
trochę ploteczek by nikogo nie urazić, enigmatycznie o zdrowiu... Smakowało?
Pyszne, daj mi przepis?/.

No i masz, odświeżyłam „zdrowie kobiety” i widzę: „Anjad: przestań”.

Anjad, Ty nie rozumiesz.
Nie będę dociekała powodów dlaczego. Brak doświadczeń życiowych, prosta,
nieskomplikowana osobowość czy co?
Podniecam się malkontenctwem? Obrażasz mnie. Uważaj.
Ty uważasz że jak mam 37 lat to nie powinnam się niczego bać bo Ty miałaś 30 i
urodziłaś zdrowe cudowne dziecko? Uważasz, że takie uwagi uspokajają?
Upraszczasz. Nieuważna jesteś. Przeczytaj więc uważnie:
Dziękuj opatrzności, że nie masz problemów ze zdrowiem swoim i bliskich
ukochanych, żadnych dylematów moralnych. Życzę byś ich nie miała. Byśmy ich
wszyscy nie mieli i podejmowali salomonowe decyzje, i czuli się bezpiecznie
zawsze i wszędzie, i mieli jakieś oparcie. Wiesz, problemów kiedyś: czy
umieścić chorą zniedołężniałą matkę w ośrodku pomocy; byś sama się taką matką
nie stała, która umieszczenia w jakimś kiepskim przybytku się boi i stara się
opiekować wnukami, i za wszelką cenę okazać przydatną; niepokojących wyników
badań itd. Wystarczy mieć oczy wokół głowy i trochę myśleć, że nam też może
się coś przydarzyć. Możliwości jest masa. I Ty, Anjad sobie to przypomnij
kiedyś. Bez przesady oczywiście, ale chwila refleksji nie zaszkodzi. To uczy
szacunku, wyrozumiałości i tolerancji wobec innych. Nie osądzaj nikogo. Trudno,
nie masz w sobie ciepła i obiektywizmu to daruj sobie kąśliwe uwagi. Bo
niepokoje zżerają czasem zdrowy rozsądek niestety. A opinie wszystkowiedzących
mentorsko-nauczycielsko-pseudo-katolickich typów niektórych wrażliwszych mogą
zepchnąć na margines, wzmóc poczucie wyobcowania. No przecież nie chcesz tego,
prawda? Nie wiem, może ja za dużo wymagam, ale wydaje mi się, że fakultetu z
psychologii by to zrozumieć mieć nie trzeba. Byśmy zdrowi i bogaci, i
bezproblemowi byli, i żyli w cudownym bogatym państwie, które zapewniłoby nam
dobrą opiekę socjalną i uszanowanie godności ludzkiej od narodzin do śmierci.
Ja cię, Anjad, nie chcę obrażać i chciałabym myśleć, że ty również nie miałaś
nic złego na myśli (NAPRAWDĘ) ale można by uważnie przeczytać posty Sea,
Małgosi, Lilith, Happymay. Czasem istnieją ludzie wrażliwsi, bardziej
przewidujący, myślący, mający więcej doświadczeń życiowych, którzy są ciut
bardziej skomplikowani niż „instrukcja cepa”.
Głupotą jest przyłożyć do nich miarkę narzekającego Polaka-malkontenta. To jest
zupełnie coś innego. Bliższe bardziej niepokojom i mądrościom poetów chociażby,
cudownej ciepłej Szymborskiej (piękny ale niebywale przejmujący „Tego nie robi
się kotu”, Anjad powinna przeczytać, może zyska na wrażliwości), Stachury,
Cohelio, Goethego, Byrona, wszystkich romantycznych i wielu wielu innych. Ale
to dzięki takim m.in. jesteśmy ludźmi, a nie marionetkami praca-dom-teścowa-
prasowanie.
Ale żeby skojarzyć to z mentalnością narzekających Polaków. Nieźle!! To skąd
u licha jest tylu psychoanalityków na Zachodzie. Widzisz, łatwo przypiąć łatkę
śmieszności. A czasem wystarczy znalezienie paru bratnich dusz, konkretna
uczciwa informacja, może psycholog, czasem coś na uspokojenie, rozmowa z
przyjaciółmi czy kieliszek czerwonego wina dla odprężenia. Jesteśmy tylko
ludźmi.
I nie wiem czy to przypadek, ale w Twoim nicku Anjad w oczy mi się rzuciło:
jad. To tak na marginesie
A tak w ogóle u mnie może nie być tematu, bo mam ciągle jakieś krwawienia
międzymiesiączkowe i prawdopodobnie będą trudności z utrzymaniem ciąży. A na
leczenie nie będę miała za dużo czasu. Więc mi nie dowalaj, ok.? I tak mi
trudno.

Ja się w ogóle ostatnio zaczęłam bać katolików (wiem, wiem, wychodzi, że coraz
więcej rzeczy się boję i wyziera ze mnie neurotyk), ale bardzo ciężko z kimś
porozmawiać o tego rodzaju obawach. Tak łatwo być zaszufladkowanym, mieć
przypiętą łatkę. Sama wierzę, ale jestem tzw. niepraktykującym katolikiem. Nie
mogę się często pogodzić z rodzajem indoktrynacji stosowanej przez kościół, ze
zgodą na niegodziwość (bliskie mi bo Poznań –centrum pedofilii – choćby
molestowanie kleryków przez biskupa Paetza - wszyscy o tym wiedzieli, wszyscy
uczestniczyli w jego mszach, akceptowali zło). A w imię wiary potrafią
człowieka czasem zniszczyć.

A na dzieci trzeba się decydować. Bez względu na kredyt czy awans w pracy.
Można dać sobie ze wszystkim radę. Nabiera się dystansu i właściwej „optyki”
rzeczy ważnych i nieistotnych. Mówi się, że „po dziecku” nabiera się też
jakiegoś wewnętrznego spokoju i pewności siebie. Mam nadzieję , że tak jest. Bo
potem może się okazać że za późno, a wtedy nagle się chce spróbować za wszelką
cenę. I dotykam brzucha i myślę, że dobrze byłoby czuś w sobie dziecko, ruchy
maleństwa. I mieć w sobie dużo spokoju. Pozdrowienia.

[lgosia1]

aanjaa1 - właściwie to nie mój wątek.... ale cieszę się, że jest i że napisałaś
to co napisałaś. I z całego serca popieram Twoje zdanie.

A co do krwawień międzymiesiączkowych.... Ja od lat miałam plamienia na ok 7-12
dni przed miesiączką. Lekarze nie mieli pojęcia dlaczego. Teraz jestem w
zdrowej ciąży!

[spainq]

A ja Aankaa, dziękuję Ci za taki szczery post o wahaniach: czy w ogóle mieć
dziecko.. Ja zastanawiałam się bardzo długo, bywałam w różnych fazach... Mam 32
lata i już chyba zrezygnowałam.. Ale rzeczywiście, jest to decyzja-DECYZJA.
Moje starsze współpracowniczki ujmują to tak: gdyby kobieta decydowała się na
dziecko W PEŁNI świadomie, zastanawiając się nad wszelkimi konsekwencjami, to
pewnie nigdy by się na nie nie zdecydowała. Jest w tym trochę racji. Ogromna
odpowiedzialność i słynny koniec "beztroskich" chwil...
Dlatego w "decyzji" o dziecku powinien być taki "nieprzemyślany", emocjonalny
element...

[joanna_poz]

Spainq,
Dobrze to napisałas - musi w tym być emocjonalny element...
Mam 32 lata i jestem w ciązy. Długo to odwlekałam kierując się podobnymi
przesłankami co Aankaa - bo studia, bo nie ten partner, bo mieszkania
wynajmowane i brak stabilizacji materialnej, wreszcie wlasne mieszkanie, ale
duzy kredyt, malo stabilna praca itp A czas mijał. Do tego mnóstwo tego
opisywanego przez Was strachu - o kłopoty z ciążą, powiklania, choroby dziecka,
okropnosc porodu,zmiany zyciowe. Nie jestem tez typem osoby,którą dzieci
nadmiernie rozczulają, tak, żeby nad nimi szczebiotać i zachwycac się. Zaczęłam
nawet myśleć, żeby nie mieć dzieci.
Tyle że przyszedł moment, kiedy wiedzialam, ze dalsze spychanie tej ewentualnej
decyzji w czasie może okazać się nieodwołalne - że będzie juz za późno, że będę
już za "stara", że ryzyko będzie tylko rosło.. I przyszedł strach, ze mogłabym
tego - braku dziecka - potem w zyciu żałować.
Zadziałał ten emocjonalny element - i juz przy pierwszej próbie udało sie
jestem w 22 tygodniu ciązy, obawy są dalej, ale jestem pełna nadziei, że
wszystko będzie w porządku. Przepełniają mnie uczucia, o które sama siebie nie
nie podejrzewałam. No i czekamy na naszego małego chłopczyka, który coraz
energiczniej przypomina o swoim istnieniu..
Spainq - nie próbuję Cie przekonać do zmiany decyzji. Aankoo, wiem tez że nie
jestem w stanie rozwiać Twoich strachów. Na razie wiem tylko tyle, że nie
żałuję tego co sie stało. I ufam, że wszystko sie dobrze ułozy.
Pozdrawiam,
Joanna

[aankaa1]

Uff!! Gosia! Dobrze, że mi tak napisałaś, bo miałam trochę wyrzuty, że
niepotrzebnie zaniżam poziom rozmowy! Fakt, trochę sobie odbiłam za to częste
upraszczanie tematu przez Anjady.

W ogóle często jest chyba taki antagonizm między mamami a, jeszcze czy w
ogóle, "niemamami". Jedne uważają, że te drugie im zazdroszczą i stąd to
upieranie się przy swoim. Że taka nie ma dziecka i nie jest w pełni kobietą.
Lekceważenie, że nie dorosła do roli matki. Druga strona: że takie mamusie od
ładnych paru lat nie mogą się choćby porządnie wyspać, wyjechać na wakacje, że
seks na pewno nie jest już taki sam. Wiecie. I to nawet naturalne, bo co by
było gdybyśmy nie akceptowali własnego życia i rozpamiętywali bez końca. Trzeba
sobie dobudować jakąś ideologię, coś wmówić, uwierzyć w to. Ale pewne rzeczy
stają się chyba w jakimś momencie mniej istotne. Jedne przyjemności i radości
zastępowane są drugimi.

A ja ostatnio staram się trochę popracować nad własnymi uprzedzeniami.
Jak Gosia, wmówić sobie, że będzie dobrze. I jeszcze, jakby to powiedzieć,
zrozumieć własną kobiecość, całą tą fizjologię kobiety związaną z bólem,
porodem, wstydem, niepokojami. Wyobrazić, że wszystko będzie dobrze, że z
niemowlakiem też można żyć, nie rezygnować ze wszystkiego. Bo myślenie, że
będzie źle kompletnie do niczego nie prowadzi. Nawet mój facet patrzy na mnie
ciut inaczej. Ciekawe na jak długo mi starczy?

Kiedyś, spóźniał mi się okres, zła, myślałam, że zaszłam. Okres wrócił i
poczułam (poczuliśmy oboje), że żal, że szkoda, strata, pustka. Poczułam coś co
bardzo ładnie nauczyłam się od siebie odsuwać. Jeden jedyny raz w życiu takie
spokojne ciepło. Trzeba się nastawić, że dzieci się ma. Ale na tą zmianę
nastawiania i uspokojenie niewątpliwie ma wpływ fakt, że gdyby coś się miało
dziać niedobrego będę mogła podjąć decyzję. I że ma się oparcie w kimś, w
każdej decyzji jaką się podejmie.
Kobiety, w ogóle powinny robić badania prenatalne. Te młodsze też. Zapłacić za
specjalistyczne USG, jakiś test. Wiem, że nie wszystko jest wykrywalne, ale
chyba warto mieć szansę podjęcia decyzji.

Gosia, mi też się b.b. miło zrobiło gdy napisałaś, że masz właśnie urodziny.
Rybki są chyba trochę niespokojne z natury i potrzebują być często zapewniane,
że wszystko będzie dobrze. Po tysiąckroć! Absolutnie nic Ci nie odbija!!
Czytałam w Przekroju wywiad z Kmilem Durczokeim o jego chorobie. Mówił jak
ważne było zapewnianie, że wszystko będzie dobrze. Powtarzane po sto razy. Ty
też się o nic nie bój Sea, jeszcze się wszystko ułoży.
Jest taki krótki wątek na ciąży o depresji
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=585&w=11251265&v=2&s=0. To się więc
zdarza i można to przewalczyć.
I dodałaś mi otuchy, że niekoniecznie te jakieś plamienia muszą oznaczać
problemy z zajściem.

A dla równowagi czasem warto zajrzeć na Forum Humorum . Nastrój poprawia mi
się zawsze. Dobry humor to podstawa. Pozdrowienia.

[kamaoka]

Aankaa1, dziekuje ci po stokroc za twoj post... Mimo iz mam dopiero 19 lat (a
tak na marginesie mialam wczoraj, tj. 10 marca urodziny), biore pigulki i
mysl ze moge teraz zajsc w ciaze jest dla mnie tragiczna, to czasai sie
zastanawiam kiedy ja wlasciwie chce miec dziecko... ryby juz chyba takie sa -
za duzo mysla, a do tego mam tendencje widzenia szklanki w polowie pustej.
Jasne dla mnie jest ze dziecko po studiach, gdy znajde prace, jakos ustabiizuja
swoja kariere zawodowa, ale tak naparwde to kiedy to moze nastapic??? juz nie
ma szybkich karier, szybkich pieniedzy i szybkiej samodzielnosci mlodych. Tak
naparwde szacujac ten wlasciwy moment moze wlasnie nadejsc w wieku 30kilku lat.
Moja mam rodzila mnie (pierwsze dziecko) w wieku 28 lat - urodzilam sie zdrowa,
porod byl smiesznie lekki, mama ma mile wspomnienia jesli chodzi o moj okres
niemowlectwa (pozniej bylo gorzej - nenawidzilam przedszkola, codzienny placz w
drodze do, czeste wymiotowanie w przedszkolu - bylam niejadkiem, a wtedy w
przedszkolu nalezalo jesc wszystko, nawet jesli sie nie mialo ochoty),
natomiast moj brat urodzil sie gdy mama miala 34 lata... 3 wczesniejsze proby
skonczyly sie poronieniem, przy czym przy tej trzeceij bylo juz wiadomo, ze est
to ciaza nieprawidlowa... Moj brat urodzil sie z komplikacjami - brak oddechu
(nawet nie powiedziano prawdy mamie przez ile czasu nie oddychal - wtedy
poweidziano o kilku minutach, teraz po 13 latach przypadkiem dowiedziala sie ze
to jednak bylo o wiele wiecej niz kilka minut... moj brat jest dyslektykiem, co
jest wlasnie konsekwencja takiego "niedotlenienia"). Moja nauczycielka
angielksiego... tez ma juz ponad 30 lat, pierwsze dziecko normalne, drugie (w
drugim malzenstwie) urodzilo sie z zespolem downa i ciezko wada serca, dziecko
zmarlo podczas operacji... Mama mojego chlopaka (prawdopodbnie mojego
przyszlego meza) tez miala kilka poronien...
w zwiazku z tym ja sie boje, boje sie ze moje dziecko bedzie chore, ze bede zla
matka, ze moj zwiazek straci... mimo iz to wszytsko przede mna (mma nadzieje ze
jeszce dlugo, bo w tym roku matura, potem mam nadzieje wymarzone studia) ja gdy
mysle o tym to sie boje, czasami mysle czy ja jestem stworzona do dzieci, mimo
iz sa momenty (przed okresem hehe kiedy wszystkie male dzieci powoduja moje
roztkliwienie, to kiedy indziej juz tak nie jest....
takze nawet sobie nie wyobrazasz jak dobrze cie rozumiem, choc jestem mimo
wszystko jak na razie w innej sytuacji, still mam czas na zastanaiwnaie sie...
trzymaj sie!
Kama

Jeśli już o szukaniu pozytywów mowa...

[lgosia1]

Jeśli już o poszukiwaniu pozytywów mowa... to ja znalazłam kilka.
Zdecydowałam się na ciążę... na zasadzie "czas przestać się zadręczać strachem,
w końcu kiedyś pewnie "trzeba się zdecydować", lepiej zacznę teraz, bo jak będą
kłopoty to trochę czasu na leczenie pozostanie". No i udało się za pierwszym
razem. Wiadomość o ciąży skwitowałam przepłakanym dniem - z przerażenia i ze
strachu. Później kilka tygodni przyzwyczajania się do myśli, walka z
nudnościami, z rzyganiem, z przyzwyczajaniem się do sytuacji, że ktoś w pracy
musi mnie zastąpić, że czas zwolnić tempo życia, że pewne sprawy firmowe
zaczynają kuleć, bo ja nie mogę ich dopilnować; nieustanna obrona przed
krytycznymi uwagami otoczenia, że jak ja mogę mówić, że "rzygać mi się chce"
jak "taaakieee szczęęęście mnie spotkało!"
Żal, że cholera... po co ja kupowałam, ten ekwipunek nurka, jak sobie nie za
szybko ponurkuję...no i rozwalił się wyjazd do Egiptu na nurkowanie, no i narty
mnie ominą a w tym roku (jutro właśnie mąż wyjeżdża i to w najlepsze miejsce w
Dolomitach...), no i miałam od wiosny zacząć naukę latania na motolotni (na
złość mężowi, że pierwszy kurs nurkowy zrobił beze mnie).

A później się denerwowałam... że dlaczego mam unieszczęśliwiać swoje dziecko
taką porąbaną psychicznie matką (nawet mój mąż wykazywał obawy, że oby to nie
była dziewczynka... pewnie bał się, że wda się w matkę i już z
dwiema "psychicznymi" to on - twardo stojący na ziemi - już w ogóle sobie w
życiu nie poradzi).

A jeszcze później nagle przyszły te pozytywy!!!! Zabrzmi to przekornie i
niestosownie, ale... mój ukochany ojciec zachorował - bardzo nagle, bardzo
poważnie... i ... i ja się trzymam! Lekarze jednak do końca ciąży kazali mi
leżeć - sprawy w firmie leżą niepozałatwiane - ja leżę w obawie o donoszenie
ciąży, ale .... ale się trzymam! Jutro mąż wyjeżdża na te narty i.. ja się
trzymam. Nie rozpaczam, nie biorę relanium i robię to dla dziecka. A może nie
tyle dla dziecka, co przez dziecko. Jeśli już bawić się w szczerość do bólu to
trzymam się z własnego egoizmu, by swoimi stresami nie zaszkodzić dziecku czyli
w praktyce sobie...
Gdzie ten pozytyw? Staję się silna, dla dziecka, przez dziecko, wszystko jedno.
Ale radzę sobie. Nabieram pewności, że poradzę sobie też później. No i właśnie
może to jest ten sens życia? Dochodzimy do zgody z sobą, z życiem, widzimy sens
istnienia, działania dla jakiejś małej istotki całkowicie od nas zależnej.
Normalnieję chyba...

A kwestia ograniczeń i ubezwłasnowolnienia? Jakoś same z siebie obawy
przeszły... Plan nurkowania opracowany - najpierw ja, później mąż, a wózek
kupiony z przeznaczeniem na leśno- jeziorne wertepy - łóżeczko? koniecznie
turystyczne - bo można zabrać i tam i tam - samochód? dobrze że mamy duży. A na
nartach to już małe szkraby jeżdżą i jaki to szpan z takim maluchem zasuwać.
Dobrze, że przestawiłam szafę w firmie, to będę miała gdzie się schować na
karmienie. No i fajnie że zatrudniamy aż 6 pracowników, bo zawsze znajdzie się
ktoś wolny, żeby mi wtargać wózek do firmy.
Boże... ta siła pozytywnego myślenia... muszę myśleć pozytywnie mimo choroby
ojca... mimo zagrożenia porodem przedwczesnym... dla dziecka czy przez
dziecko... obojętnie. I pomyśleć, że teraz nie potrzebuję relanium. W końcu co
ma być to będzie, ważne, że robię wszystko by było dobrze.

[kicia_80]

pozdrawiam was wszystkie serdecznie.
ogromny dylemat - dziecko w pozniejszym czasie. i ogromna odpowiedzialnosc i
strach czy wszystko bedzie ok..
nie jestem w takiej sytuacji i moze dlatego..jednego nie rozumiem. Czy chec
posiadania dziecka jest tak olbrzymia u kobiet - ze mimo przeciwskazan,
zagrozen jakich niesie ze soba wiek - nadal mimo wszystko sie decyduja?
Moze moje myslenie wyplywa z tego, ze moja kolezanka wlasnie urodzila - w wieku
35 lat dziecko z zespolem downa...ona-lekarka - z doskonala opieka, nic nie
wykazalo w ciazy, nawet po porodzie obcy ludzie mogli sie nie poznac, jednak
jej jedno spojrzenie na coreczke i od razu wiedziala..Jest ogromnie zalamana, w
depresji, kocha dziecko, ale ..
Ja mysle, ze sa jakies powody-wazne powody- dla ktorych kobiety nie zdecydowaly
sie na dzidziusia majac 20+ - i te powody sa na tyle nadal wazne w ich zyciu,
ze po prostu nie ma ..sensu?..zmieniac tego w pozniejszym wieku. Nie wszyscy
musza miec dzieci - mozna byc ogromnie szczesliwym i spelnionym bez nich..tak
mysle- moze sie myle..
Ja bym nie zdecydowala sie nigdy na dziecko, bedac w pozniejszym wieku i majac
iles tam % pewnosci, ze moze byc uposledzone..

[lilith76]

trochę ciśnienie mi skoczyło
nie mieści ci się w głowie, że nie każda kobieta spotyka miłość swojego życia w
wieku 20 lat??? niektóre to objawienie dotyka dopiero dekadę później. nie
uważam, że należy "zaciążać", kiedy związek jest jeszcze świeży i w fazie
formowania, dwoje ludzie musi nacieszyć się wspólnym byciem ze sobą. moje
koleżanki, które zaszły w ciążę w pierwszym roku związku dziś nie są
szczęśliwymi mężatkami.

jest jeszcze coś takiego jak emocjonalna gotowość do bycia matką. wiele kobiet
staje się nimi zbyt młodo. lepsza matka po 20 - stce ale sfrustrowana,
zaganiana, podrzucająca dzieciaka komu popadnie, czy taka po 30 kiedy może
swoje macierzyństwo smakować?

nie będę pisac tu o studiach, bezrobociu itp, bo dla ciebie zapewne bzdety nie
poważne powody.

[kicia_80]

czy to do mnie lilith??? bo jesli tak, to zupelnie nie zrozumialas tego o czym
napisalam

[lilith76]

to była odpowiedź na część twojej wypowiedzi - pewne lepsze lub gorsze
czynniki - zmieniające się w czasie - sprawiają, że niektóre kobiety myślą o
macierzyństwie późno.
ani ty, ani ja nie mamy 100% pewności, że urodzimy zdrowe dziecko. Zespół Downa
zdarza się i młodym matkom. moja znajoma ma lekko autystycznego syna - nie
wiadomo czy to dzięki lekom na podtrzymanie ciąży, czy przedłużanej akcji
porodowej. urodziła go młodo. to spada jak w loterii losowej. gdyby zbyt nad
tym rozmyślać, żadna kobieta nie zaszłaby w ciążę.
ja wiem, że jeśli moje życie ułoży się tak niefortunnie, że dopiero mając np.
37 lat będę mogła urodzić dziecko, to zdecyduje się na to. wiedząc o ryzyku.
najprfidniejsze jest to, że ZD przysparza cierpień nie osobie, która go "nosi"
(to często pogodne, szczęśliwe, zadowolone z życia osoby), tylko jego otoczeniu.

[kicia_80]

ech - nadal nie widze zwiazku z tym co ja napisalam i tym co ty piszesz -
kompletnie nic nie zrozumialas - jedynie w czym sie roznimy to w pogladzie, ze
ty zdecydujesz sie w przyszlosci majac 37 lat na dziecko (zakladajac
oczywiscie) - a ja nie. Ale to jest moje zdanie, i dziwne jest ze az "podnioslo
ci cisnienie"
Ja nikogo nie oceniam, nie potepiam - wrecz przeciwnie - jestem pod wrazeniem i
podziwem nad takimi wyborami

[lilith76]

nie starałam się ciebie atakować. zadałaś pytania, więc starałam się
przedstawić punkt widzenia, próbę odpowiedzi. może odpowiedzi nie szukałaś.
może ją znałaś i jest taka sama.
niech ci będzie - nic nie zrozumiałam.
pozdrawiam.

[spainq]

Kicia_80 - a jeśli Twój partner nie będzie chciał mieć dziecka do 30, albo tego
partnera (tzn. ojca dziecka) nie będzie, a miłośc swojego życia znajdziesz w
wieku lat 37, to znaczy, że w ogóle nie będziesz mieć dziecka?
Bo chyba o to chodziło lilith76. Czy dobrze zrozumiałam?

[aankaa1]

Bo to się wszystko zmienia.
Jeszcze miesiąc temu w ogóle się nad tematem nie zastanawiałam. Wizyta u
lekarza, jego pytanie czy jeszcze planuję dzieci bo od tego zależałoby leczenie
nadżerki. Tych drzwi świadomie nie zatrzasnę. Nie powiem beztrosko i
kategorycznie, że nie. Poproszę o nieinwazyjną metodę leczenia. Właściwie
przygotowałam się już psychicznie do tego, że dobrze mi bez dziecka. Tylko nie
mam pewności czy sobie tego mojego strachu nie nakręciłam. Podświadomie dążyłam
do tego by czas zadecydował, by w końcu okazało się za późno. Ale może warto
zastanowić się nad decyzją. A nie żałować kiedyś, że to błąd z przeoczenia.
Ale sama nie wiem. Lekarzowi w końcu powiedziałam, gdy dopytywał po raz któryś
(tą nadżerkę leczy się kilkakrotnym smarowaniem i już skończę u niego tę
kurację), że skoro do tej pory nie zaszłam to widocznie są tego dosyć ważne
powody. No bo faktycznie, jak się na zdrowy rozum zastanowić?
Jeszcze nie wiem, czy mu będę wdzięczna za włożenie kija w mrowisko czy wprost
przeciwnie.

Generalnie nie narzekam, ale też widzę, że nie mam aż tak pasjonującej pracy
czy zainteresowań, które starczą mi do późnej starości. Nie wiem, przychodzi mi
do głowy jakaś praca naukowa czy co. Może gdybym taką miała, nie miałabym
żadnych wątpliwości by na dziecko się nie decydować. Nie, nie chcę sobie
zabezpieczyć starości bo to dla mnie nie jest akurat powód „na dziecko”. Może
jednak chciałabym czuć się komuś potrzebna. Tak po prostu.

A tego wieku jako spóźnionego na samo macierzyństwo aż tak strasznie nie
odbieram. Wiecie, jak czas szybko leci? Niewiarygodnie! Mówią, że takie
macierzyństwo odmładza. No, co jak co ale stara się nie czuję. I do cholery,
wyglądam dzisiaj lepiej niż 5 lat temu (mocno schudłam i b. pilnuję wagi).

W ogóle to podobno b. dużo dzieci z ZD to dzieci młodych matek. Bo te starsze
po prostu często wykonują badania prenatalne.

[aluc]

kicia, zachodząc w ciążę w wieku 35 lat masz takie samo ryzyko na urodzenie
upośledzonego dziecka jak na poronienie w I trymestrze w wieku lat 20
urodzenie dziecka to nie jest zadanie do wykonania w określonym czasie, to
powinna być decyzja przemyślana i dojrzała
wybacz, ale nie wyobrażam sobie samej siebie rodzącej dziecko w dwudziestej
wiośnie życia ani nawet pięć lat później - po prostu sama wtedy byłam dzieckiem
a chęć posiadania biologicznego potomka jest olbrzymia i nic na to nie
poradzisz, i zdecydowanie z wiekiem rośnie
naprawdę nie lubię używać tego argumentu - ale pogadajmy za dziesięć lat
kiedy ty będziesz w tym wieku, co ja teraz, a ja być może po raz kolejny będę
świeżo upieczoną mamą )))

[saabena]

"Dzień Dobry
Nazywam się Andrea Halder i jestem z Niemiec. Reprezentuję Europejskie
Stowarzyszenie Osób z zespołem Downa. Obecnie w Europie jest około 300 tys.
osób z tym syndromem.

W tej chwili możliwe jest ustalenie przed urodzeniem, czy dziecko będzie miało
zespół Downa. Zwykle dzieje się tak, że rodzice dowiedziawszy się o tym,
decydują się na aborcję. Dlaczego panuje tak wielki strach przed ludźmi z
zespołem Downa?

Mogę powiedzieć, że ludzie z zespołem Downa mogliby prowadzić szczęśliwe życie.
Kwestia nie tkwi w samej chorobie, ale w tym, jak ludzie nas traktują. To czyni
nasze życie tak trudnym, również nasz rozwój w społeczeństwie.

Nie zabijajcie dzieci z zespołem Downa, ale zmieńcie negatywny obraz ludzi z
tym syndromem. To może się stać pod warunkiem, że choroba stanie się bardziej
znana. To jedyny sposób, abyśmy mogli walczyć z naszymi obawami.

Prawo ludzi do życia nie powinno być kwestionowane na podstawie
niepełnosprawności. Musimy stworzyć warunki do prowadzenia normalnego życia
przez ludzi z zespołem Downa.

Nie powinniśmy być zmuszeni do tłumaczenia się oraz błagania o prawo do życia.

To coś, co trzeba zrobić w mediach, które powinny przedstawiać nas w bardziej
pozytywnym świetle. Dotyczy to także polityków.
Proszę, weźcie pod rozwagę potrzeby oraz troski ludzi z zespołem Downa w
Europie na wszystkich płaszczyznach.
Bardzo dziękuję.
Przemówienie to zostało wygłoszone przez kobietę z zespołem Downa na forum
Parlamentu europejskiego. 10-11.11.03

No właśnie- dlaczego tak bardzo boisz się urodzenia dziecka z ZD? Dlaczego to
koniec świata dla ciebie?
Tak naprawdę, bo tłumaczenie że boisz się o jego starość jest nieprzekonujące –
wiele dzieci z ZD nie przeżywa swoich rodziców, wiele zyskuje samodzielność
gwarantującą im samoobsługę, dla części rodzice – zamiast wpłacać na
mieszkanie – wpłaca na wspólnoty mieszkaniowe niepełnosprawnych – ośrodki gdzie
znajdą przystań gdy rodziców zabraknie, czasem nawet – o zgrozo – zakładają
rodziny (to dopiero obraza Boska ), czasem nawet z „normalnymi”.
No więc - dlaczego? Bo te oczy, bo język, bo wszyscy widzą, bo z matką coś
nie tak, bo etykietka – że upośledzony, że gruby, głupi, niesamodzielny? Bo
taki... nieelegancki. Taki schemat którym myślisz i ty? Etykietka którą
nalepiono niepełnosprawnym z ZD dawno temu i nie została zweryfikowana pomimo
tego że nauka poszła do przodu? Bez wiary w zmianę, w możliwość rozwoju która
istnieje? Owszem okupiona ciężka pracą rodziców i dziecka, ale jest.
Nikt nie będzie namawiał cię do urodzenia dziecka z ZD, zresztą - do urodzenia
jakiegokolwiek dziecka. Ale może warto przewietrzyć szuflady umysłu i z lekka
przepakować pojęcia. Może nawet coś poczytać nowego?
Nikt ci nie obieca różanego ogrodu. W żadnym wypadku. Ale może warto próbować
rozgraniczyć gdzie kończy się odpowiedzialność a zaczyna wygodnictwo. Nie
przemawia do mnie opinia owego starszego internisty – rozumiem że szukasz
sojuszników w myśleniu i łatwo ich znajdziesz.
Załóżmy taka sytuację. Dobrze, dokonasz aborcji dziecka z Downem. Za parę lat
pokaże się możliwość prenatalnego wykrywania choroby która ujawni się w wieku,
np. 10-12 lat, np. skłonność do zachorowania na podostre zapalenie mózgu (które
może sprowadzić dziecko do takiego poziomu, przy którym dzieci z ZD to
geniusze), ale dziecko rodzi się zdrowiusieńkie, nie ma ani fałdy nad oczami,
ani owej strasznej płetwistej szyi, jest normalne, ale wiadomo że na taka
chorobę może zapaść. I co wtedy zrobisz – też aborcja? Bo jeżeli nie – to w
takim razie ta pierwsza aborcja byłaby eksterminacją ze względu na odmienność
chromosomalną.
Mam nadzieję że nie poczujesz się zaatakowana personalnie, ani nie będziesz
podejrzewać mnie o fanatyzm katolicki, bo tak zazwyczaj bywa jeżeli pisze się
cos takiego(oba mnie nie dotyczą).
Natomiast nadal nie mogę słuchać jakimi stereotypami wokół operują ludzie. Mam
już dość że od profesorów medycyny nie sposób wydębić jakiejs nowej wiedzy o
ZD, ich wiedza zatrzymała się na latach 60-tych. I twoja też, z całym
szacunkiem.
Bo problem nie jest w tym że ten Down, a tamta Turner. Problem tkwi w tobie, a
nie w nich.

Pozdrawiam – saabena – przyrodnia siostra Staśka z ZD.

[lilith76]

to co napisałaś było piękne. dziekuję.
sama się zastanawiałam, co bym zrobiła gdyby badanie wykazało, że noszę dziecko
z ZD? z jednej strony to upośledzenie, współczucie w oczach sąsiadów i
znajomych, dziecko które nie będzie ślicznie mówić wierszyków na przyjęciach
rodzinnych i nie będę dumna i blada chwalić się, że dostało świadectwo
z "czerwonym paskiem" i mówi już w trzech językach, obawa, że kiedy mnie
zabraknie ktoś wykorzysta jego naiwność i wiarę w świat. z drugiej strony -
moje zdrowe i sprawne dziecko, które potencjalnie urodzę może skończyć jako
niewykształcony bezdomny, spędzając dnie na piciu i braniu narkotyków.
pisałam już wcześniej w tym wątku, że najbardziej cierpi wtedy nie dziecko
które się takie urodziło, ale nasze ego. to smutne.

[aankaa1]

Nie, nie napisałaś tego w sposób fanatycznie katolicki. To mądre i rozsądne.
Ja się z tym zgadzam przecież.
Nigdy nie mówiłam, że to są gorsze dzieci czy ludzie. Nigdy. Nigdy tego bym nie
powiedziała, nie pomyślała.
Nie chodzi mi o to jak chore dzieci są odbierane i jak powinny być odbierane
przez przez „ogół”. Przecież widzę i wiem, że jest możliwe życie dziecka,
dorosłej osoby z ZD. I to są kochane dzieciaki. Te bardziej chore też przecież.
Wiem, że ludzie często są pełni uprzedzeń. Brakuje nam normalności w obcowaniu
z nieszczęściem. Nie umiemy / nie nauczono nas naturalności i przyjmowania za
normalne takich czy innych „odrębności”. Jakichkolwiek, mniej czy bardziej
poważnych. Możliwe, że gdybym już taką sytuację obok zastała umiałabym się w
niej znaleźć. Broniłabym bliskiej osoby jak lwica, wychowując całe otoczenie i
ucząc normalnego podejścia.
To jest oddzielna kwestia ten nasz stosunek do jakichkolwiek inności w szerokim
znaczeniu tego słowa. Nawet b. błahych inności.
Masz rację, problem dotyczy mnie samej. Może to brzmi samolubnie i możesz mnie
oskarżyć o brak dorosłości, i odpowiedzialności ale nie wiem jakbym się mogła
zachować. Nie napiszę, że będę dzielna, poradzę sobie, spróbuję powstrzymać się
od histerii. Mogę niestety przypuszczać, że nie zachowałabym się na poziomie.
Jakieś mocne leki, może parę tygodni w szpitalu w zamknięciu. Oszalałabym od
złych myśli i może czym prędzej starałabym się czmychnąć z tego świata,
zniszczyłabym męża moim przerażeniem i rozpamiętywaniem. Zakończyłabym
wszystkie znajomości i ucięła kontakty w przekonaniu, że jestem sama, samotna,
niezrozumiała w swoich obawach, bólu. Odcięła się wietrząc we wszystkim litość,
szepty, obmowy.
Ale ja nie wiem, może byłabym mocna, pogodna i godna podziwu.
Wiem, to brzmi okropnie i nie ja w tym wszystkim jestem istotna. Nie wiem na
ile w sobie znalazłabym sił i oparcia w najbliższych. Nie wiem jak bym się
zachowała. Nie ukrywam, że możliwość zrobienia badań prenatalnych i aborcji
wpływa przynajmniej odrobinę uspokajająco. Mogę jedynie przyznać, że jestem
słaba i nie zdecydować się ostatecznie. I nic nie poradzę, że prześladują mnie
koszmarne sny, koszmarne myśli. I to b. ciężko opanować.

Rozumiem ludzi, którzy decydują się na taki krok. Rozumiem tych, którzy na taki
krok by się nie zdecydowali. Ani jednym ani drugim nie umiałabym wypominać, że
zrobili źle. To nie jest aluzja do Ciebie czy kogokolwiek.

Pozdrowienia.

„Na pytanie, co pacjentka zrobiłaby, gdyby wynik świadczył o ciężkiej i
nieuleczalnej chorobie, w Zakładzie Genetyki Instytutu Psychiatrii i Neurologii
w Warszawie uzyskano następujące odpowiedzi: "przerwałabym ciążę" - 57,7%, "nie
wiem" lub "nie myślałam o tym dotąd" - 36,7%, "urodziłabym chore dziecko" - 5%.
Pytanie to zadano kobietom, u których wynik badania był prawidłowy. Na
szczególną uwagę zasługuje fakt, że na 1124 ankietowanych kobiet, które poddały
się diagnostyce prenatalnej, 810 (72%) oświadczyło, że zrezygnowałoby z planów
prokreacyjnych bez możliwości wykonania tych badań; 214 (28%) - nie
zrezygnowałoby lub nie miało zdania.”
RAPORT: Badania prenatalne
opracowanie: Justyna Hofman-Wiśniewska

[saabena]

Nie, anko, nie oskarżyłabym ciebie o brak dojrzałości, brak refleksji, może
nawet refleksji to ty masz aż za dużo. Może za bardzo rozdrabniasz się w
szczegółach, może nie docenisz wsparcia które możesz dostać z otoczenia – nie
wiem jak to może być u ciebie. Nikt tego nie wie i nikt tego nie jest w stanie
oszacować dopóki nie znajdzie się w takiej sytuacji, gdzie wszystkie
dotychczasowe wyobrażenia – jakie by nie były – leżą w gruzach. Kiedy po
urodzeniu tego upragnionego dziecka, które okazało się mieć ten nieszczęsny
dodatkowy chromosom – odchodzi partner i zostaje się samemu, a w jędzy –
sąsiadce z naprzeciwka znajduje się troskliwa przyszywana babcia i opiekunka. I
trzeba budować od początku, coś co będzie nie takie jakie sobie wyobrażaliśmy,
będzie inne, co nie znaczy złe. Nie jestem wrogiem badań prenatalnych. Badania
prenatalne są po to, aby je wykonywać i należy to robić. Jedni wynik
wykorzystają aby przez pozostałą część ciąży przygotować się na przyjęcie
odmiennego malucha, inni – wręcz przeciwnie. Ja dodam – niestety, bo uważam to
za niesprawiedliwe, ale to mój prywatny pogląd, nie osąd. Drażni mnie to, że
matki na rozdrożu nie są w stanie uzyskać sensownej informacji od osób –
zdałoby się – najbardziej do tego predystynowanych – od lekarzy. W środowiskach
lekarskich nadal funkcjonuje równoważnik : Down = debil. I taka informację
pewnie do kobiet dociera. Bo jaka ma docierać. Przekazują to, czego się nie
nauczyli. I inne kwiatuszki z tej grządki - wspomnę np. o powszechnie
panującej opinii że dziewczynki z zespołem Turnera są upośledzone (nieprawda,
IQ mają podobne jak dzieci które mają komplet chromosomów, mogą uczyć się,
studiować, zakładać rodziny, adoptować dzieci lub w niektórych przypadkach
urodzić, ale tej informacji nie wydębisz od większości lekarzy, nawet stojąc
przed plutonem egzekucyjnym. Nie wiedzą?). Skoro lekarze nie wiedza, to co maja
zrobić osoby spoza środowiska, które to i owo słyszały, cos tam zadzwoniło w
jakimś kościele, z reguły był to dzwon pogrzebowy. Bo skoro powszechne jest
mniemanie że „te Downy” to debile, i i tak z nich nic nie będzie, to właściwie
po co się wysilać – wkładać tyle sil i zaangażowania w trudy ciąży i porodu? Bo
gdyby zobaczyć że „ten Down” to tez człowiek, owszem, bardziej wymagający, ale
mogący dać tyle samo radości co „normalni” to co decydowałoby o stanięciu w
kolejce do gabinetu z szyldem „Ginekologia – wszystko”? Bo wypada na to że
chyba wymagania które stawia. No ale każdy ma jakieś wymagania, których
nastąpienia czasem nie sposób przewidzieć (w przeciwieństwie do rozpoznania
prenatalnego ZD, skoro szukałyśmy pozytywów)
Chyba tez na wynik ankiety która zacytowałaś wpłynął dobór kobiet – nie
trafiły tu z przypadku, jak sądzę.
Chyba zrozumiałam że twoje rozterki dotyczą urodzenia dziecka w ogóle.
Koszmarne sny zdarzają się chyba wszystkim, ale maja to do siebie, że rzadko
się spełniają. Życzę ci szczęśliwego życia bez zapętleń Rybom właściwym, oraz
jeśli się zdecydujesz – spokojnej ciąży i ślicznego, zdrowego malucha.

[b-bis]

Właściwie trudno jest mi dodać cokolwiek do tego co powyżej napisała saabena -
wyraziła dokładnie to co ja myślę i czuję. Skoro jednak uważnie prześledziłam
cały ten długi wątek, pozwolę sobie na trochę własnej refleksji skierowanej do
Autorki tematu...
aankaa1 - napisałaś nam o sobie sporo i ja też starałam się z empatią rozważyć
te wszystkie informacje. Było mi może i łatwiej wczuć się w Twoją sytuację, bo
sama jestem niewiele młodsza od Ciebie i oczekuję pierwszego dziecka. Nie
planowałam wcześniej swojego macierzyństwa ale i ja i moj mąż czekamy teraz z
radością na to dziecko. Problemów z zajściem w ciąże nie miałam żadnych a teraz
czuję się znakomice. Mam nadzieję, że moje dzieciątko też jest zdrowe, mimo to
zdecydowałam się ( na własne życzenie ) przejść badania prenatalne, bo
słyszałam wiele o dobrodziejstwach takiej wczesnej diagnostyki w leczeniu
noworodków a czasem nawet dzieci jeszcze przed ich narodzeniem. Oczywiście, jak
każdy człowiek boję się złych informacji i pewnie wiadomość o takiej czy innej
chorobie mojego dziecka byłaby dla mnie ciężkim doświadczeniem, jednakże ani
przez moment nie zastanawiałam się nad możliwością przerwania ciąży. Z góry
odeprę wszelkie spekulacje na temat mojej przynależnoście do jakichkolwiek
wojujących z aborcją grup religijnych, czy ideowych. Myślę, że to nie jest
kwestia światopoglądu, a raczej sumienia i osobistej wrażliwości.
Niniejsza dyskusja się toczy, Ty wpadasz w euforię jak tylko ktoś popiera Twoje
zdanie i pisze, że ma podobne problemy, biada natomiast temu kto sądzi inaczej
i nie głaszcze Cię po głowie. Tak właściwie to z Twoich postów wynika, że Ty
masz już ugruntowany punkt widzenia, więc wątek ten powinien się ograniczyć do
wymiany informacji o miejscach gdzie dokonuje się legalnych aborcji w przypadku
wykrycia trwałej wady płodu. Odniosłam nieodparte wrażenie, że ta cała rozmowa
jest po to żebyś Ty poczuła się usprawiedliwiona i miała komfort psychiczny
domagając się swoich prawa do zlikwidowania "wybrakowanego" dziecka. Podajesz
zestawienie statystyczne, ile kobiet jest za aborcją w takch okolicznościach a
ile przeciw - ja wierzę, że tak jest ale nie zawsze większość ma rację i
stanowi o wartościach tego świata. Kiedyś na Krakowskich Plantach była taka
ścieżka na sktóty biegnąca przez trawnik do przystanku tramwajowego. Często
chodziłam tym skrótem, aż pewnego wiosennego dnia natrafiłam tam na starszego
pana, który w bardzo elegancki i serdeczny sposób zwrócił mi uwagę, że ja
przecież depczę trawnik... Strasznie mnie to zawstydziło i nie miało już
znaczenia, że większość ludzi chodzi tą drogą... To nie był dobry skrót a
dziadek miał rację ! Wiele rzeczy można w życiu tak "obejść na skróty" - bo
większość tak robi, to czemu nie ja... "Skoro dziecko jest wybrakowane, to
najprościej będzie je zlikwidować - mam do tego prawo, bo wikszość kobiet tak
by postąpiła na moim miejscu"... Myślę, że przy takich właśnie wyborach
decyduje nasza osobista wrażliwość. Moja i Twoja jest widać zupełnie inna, choć
czytamy tych samych poetów ! Niepotrzebnie wpadasz w egzaltację, piszesz o
swojej nadwrażliwości, innym zarzucasz bezduszność, nieskomplikowaną
osobowość... doszukujesz się nawet "jadu" w czyimś loginie ! Czy każdy wrażliwy
człowiek musi podzielać Twoje poglądy i popierać bezkrytycznie motywy Twojego
działania. Wydaje mi się, że większość wypowiadających się na tym wątku osób
bardzo dobrze rozumie Twoje obawy i lęki. Ty jednak potrzebujesz grona wiernych
popleczników i lekarza, który powie Ci jasno: "Pani się nie martwi, jak coś się
nie uda to się wytnie i po sprawie". No dobra, a co z Tobą, z Twoją
odpowiedzialnością za życie swoje i dziecka. W każdym z nas jest trochę egoisty
i trochę tchórza. Oczywiście, że nikt nie chce być męczennikiem, ale są
sytuacje życiowe którym trzeba z godnością stawić czoła. Piszesz, że boisz się
ubezwłasnowolnienia. Ja też, ale dla mnie ubezwłasnowolnieniem jest ucieczka i
chowanie głowy w piasek w obliczu losowych doświadczeń. Teraz, kiedy jestem w
ciąży, nie wyobrażam sobie jak mogłabym pozwolić na to żeby w świetle prawa
jakiś lekarz zabił moje dziecko - nawet gdyby badania wykazały, że urodzę
potwora... To nie jest kwestia instynktu macierzyńskiego a raczej potrzeby
poczucia własnej wolności, siły i godności w każdej sytuacji...
Wiem, strasznie moralizuję, mam jednak nadzieję że przyjmiesz to jako jeszcze
jeden jakiś tam głos w dyskusji a nie jak osobistą nagonkę na Twoją Osobę.
Zastanowić się nad tym zawsze możesz, a zgadzać się ze mną nie musisz...
Mogłabym rozmawiać godzinami na temat dylematów jakie nękają bezdzietne kobiety
po trzydziestce. Narastająca presja społeczna, kąśliwe pytania sąsiadek i
koleżanek dla których macierzyństwo jest jedynym osiagnięciem w ich życiu,
wreszcie życzliwa troska rodziny... Z uśmiechem czytam "młode głosy" na tym
wątku. Ja w zasadzie myślałam kiedyś podobnie. Moje życie potoczyło się jednak
nie tak jak to sobie w młodzieńczych latach wyobrażałam - i całe szczęście !!!
Wbrew pozorom, moja ciąża nie jest wynikiem desperackiej próby nadrobienia
czegoś co wcześniej mnie ominęło. To co przeżywałam dotychczas uważam za
fascynujące (choć nie zawsze łatwe) i jakoś kwestia bycia lub nie bycia matką
nie spędzała mi do tej pory snu z powiek. Świat kobiety nie musi kręcić się
wokół dziecka ! Wiem, że najprościej jest przywołać obraz sflustrowanej
trzydziestoparolatki, której się w życiu widocznie nic nie udało skoro nie ma
jeszcze potomstwa - ale ja taka nie jestem i wiele moich rówieśnic też nie !
Mnie jest może łatwiej, bo mieszkam obecnie w Niemczech gdzie jak mi się
zdaje "późne macierzyństwo" jest społecznie lepiej akceptowane niż w Polsce.
Mam swoje życie, w nim swoje sukcesy, swoje kłopoty i swój najlepszy czas na
dziecko. Nikt mi nie będzie dzielił życia jakąś "magiczną granicą 35-iu lat",
a dziecka nie da się wkalkulować w swój życiorys tak jak się planuje lata
nauki, lata pracy, osiąganie sukcesów, budowę domu itp. Dziecko to nie jest
żadne osiągnięcie..."O, zobaczcie jakie zdrowe, śliczne, mądre - to moje !"...
To jest odrębny człowiek, który żyje własnym życiem a nie zarabia na nasz
sukces. Jak można zrobić dziecko "na próbę" i zniszczyć bo się nam nie udało ?
Myślę, że do własnego losu należy podchodzić z większą pokorą...
Nie wszystko da się zaaranżować... Taka ciągła kontrola i asekuracja prowadzi
właśnie do ubezwłasnowolnienia. Dobrze, że się zastanawiasz nad własnym życiem
i chcesz nim mądrze pokierować, ale i tak nigdy nie będziesz wiedzieć co jest
na końcu wybranej drogi. Wnioskuję z tego co piszesz, że jesteś na etapie
poszukiwań, chcesz czymś zapełnić pustkę jaką zauważasz w swoim życiu - ale czy
to na pewno ma być dziecko, nowy człowiek !? Sama tego nie wiesz a nikt za
Ciebie nie zdecyduje ! Skoro tyle w Tobie obaw i strachu to może posłuchaj
swojej intuicji. Nie każda kobieta chodzi po tym świecie w celach
prokreacyjnych - nie musisz być matką, żeby być szczęśliwym człowiekiem !
Żyć można pięknie na różne sposoby... Rób cokolwiek, ale rób to z pasją,
radością, bez lęku i obaw, że coś się nie uda...
Życzę Ci wszystkiego najlepszego na "nowej drodze życia"...

[aankaa1]

Cóż.....
Wątek założyłam bo chciałam się po prostu , najnormalniej na świecie dowiedzieć
jak jest naprawdę z możliwością usunięcia ciąży. Pomijając moje dobre
samopoczucie należy mi się prawdziwa informacja.
Mogę przeprosić Saabenę. Mogła się zirytować widząc sam tytuł tego wątku. Nie
pomyślałam, że mogę obrazić. Przepraszam. Kierowałam to pytanie do osób, które
już takie pytanie komuś zadały wcześniej i dostały inną niż ja odpowiedź.
Saabena, jesteś mądrym, kochanym i ciepłym człowiekiem.
Ale b-bis, jeżeli Ty tego pytania nie zdałaś swojemu lekarzowi położnikowi,
genetykowi przed czy przy badaniach prenatalnych, jeżeli nie byłaś w ogóle
ciekawa odpowiedzi bądź od razu uprzedziłaś jaka byłaby Twoja decyzja to mogę
zrozumieć i uszanować Twoje zdanie. Natomiast jeżeli było inaczej to nie
powinnaś mnie potępiać.
Owszem, pozwoliłam sobie na szczerość. Może niepotrzebnie. Zrobiła się dyskusja
wielowątkowa i światopoglądowa. Ale tak przy okazji to jest bardzo dobre
pytanie czemu mamy dzieci, i który powód jest tak naprawdę ważny. Nie czuję,
żeby w moim przypadku była to pustka czy chęć zapewnienia sobie spokojnej
starości. Nie miałam do tej pory dylematów bezdzietnej kobiety po
trzydziestce. A „magiczna granica 35 lat” to jest granica po której wzrasta
ryzyko wad genetycznych.
Tylko, jak pisałam, boję się że uznam kiedyś, że był to największy błąd mojego
życia. I mieści się w tym WSZYSTKO. Bez rozdrabniania się.. . Wcale nie w
kategorii "osiągnięcia do odhaczenia" i sprostania wyobrażeniu otoczenia o
mnie.
Nie wiem czy bym powiedziała, że wpadam w euforię i egzaltację. Czy tak bym to
nazwała? Może i to jest usprawiedliwianie takich decyzji w ogóle. Trudno, żeby
było inaczej. Nie wiem co bym zrobiła i nie wiem co kryje w sobie taka
odpowiedź ankietowanych kobiet. Ale czy mam się potępić za samo dopuszczenie
myśli do siebie?
Widzisz, gdy Aluc pisała, że test potrójny wykazał u niej zwiększone ryzyko ZD
nie wiedziałam co było dalej. Nie dopytywałam natarczywie co zrobiła.
Szczęśliwie było dobrze, ale gdyby było inaczej mogło zaboleć i dopytywanie
się, i komentarz. Jakoś uznałam za słuszne napisać, że są wybory w życiu
człowieka, z którymi trzeba żyć. Pomyślałam, że gdyby usunęła ciążę to może
dodałoby jej trochę otuchy to co napisałam. Bo tak po prostu myślę. I dotyczy
to także tych kobiet, które chore dzieci urodziły. Może to dziecinne. Na
szczęście było inaczej.
Owszem, przytoczyłam pewną statystykę. Nie myślałam konkretnie o
usprawiedliwianiu swojego światopoglądu ale o stwierdzeniu faktu, że mimo tego,
iż tak wielu ludzi stoi w obronie życia to jednak procent tych którzy naprawdę
mogą je obronić jest tak niewielki i nijak się ma do statystyki: 99% Polaków to
praktykujący katolicy (czy jakoś tak). Owszem, grupa może nie jest tak do końca
reprezentatywna, ale to też coś znaczy. Saabena ma rację, że gdyby ludzie mieli
więcej informacji na temat ZD ta statystyka mogłaby wyglądać inaczej. Mogę
dodać jeszcze, że gdyby opieka socjalna i medyczna u nas była na wyższym
poziomie to również mogłoby coś zmienić. Ludzie poczuliby się bezpieczniej.
Zapewnienie odpowiedniej pomocy finansowej - żeby można było pozwolić sobie na
opiekunkę, na kolorowe ubranka i odrobinę luksusu by nie wzbudzać litości nie
dość, że chorobą to jeszcze biedą. Bo tak to często wygląda na szarej biednej
polskiej ulicy. Świadomość, że człowiek nie jest zdany tylko i wyłącznie na
siebie. Pewnie głupie co piszę.
Myślę też, że nie można się wypowiadać kategorycznie o decyzjach innych osób
jeżeli się czegoś nie przeżyło bądź nie pomaga się ludziom w jakiś sposób
doświadczonym. I nie myślę o datku na rogu ulicy. Jeżeli jest się z nimi, nie
unika kontaktu, konkretnie zaofiaruje pomoc, pomaga coś załatwić, zawieźć,
pomaga materialnie. Inaczej jest to nieuczciwe. Dla mnie.

A wydeptana trawa na skwerze, myślę, że nie wynika z tego, że ludzie są źli i
idą na ławtwiznę, ale architekt, który źle alejki wyrysował i nie wziął pod
uwagę ich potrzeb. Takie rzeczy powinno się zmieniać. Bo jeżeli się ludziom
utrudnia to nie ma co się dziwić, że robią to co dla nich jest najlepsze. Tu,
w Poznaniu jest taki śmieszny problem. Dotyczy pięknego trawnika w bardzo
reprezentacyjnym miejscu. Z fontanną, teatrem, uczelniami. I zawsze na tym
trawniku wylegiwali się studenci. To ma swój urok i klimat. W tylu miejscach na
świecie można siedzieć na trawie. Wystarczy posiać jakąś odporną „piłkarską”
odmianę. Ale nie. Ostatnio ogrodzili to płotkami. Można siedzieć tylko na
ławkach. Chodzi straż – poucza i zgania. Czemu to ludziom odbierać? Ale w
gruncie rzeczy rozumiem starszego pana. Ja lubię starszych ludzi. Czasem może
bardziej niż dzieci. Bo dzieciom wszyscy chcą pomagać a starszym ludziom już
niechętnie. Bo jak mały nie może się doliczyć reszty to jest słodki i wszyscy
się zachwycają, a stara kobieta to już jest niedołężna, a przecież kolejka stoi
i czeka.

Mogę się jedynie przyznać do chorobliwego lęku i uznać, że powinnam prosić o
wsparcie psychologa czy w ogóle o jakąś pomoc farmakologiczną. I niech to
będzie usprawiedliwianie się czy egzaltacja, ale posty, że kobiety w ciąży też
mogą mieć depresję mnie pocieszają. Mogę przyznać, że nie mam dość wsparcia ze
strony bliskich, którzy też uważają: czemu ma być źle; kobiety przecież rodzą
lub, że może i faktycznie na mamę się nie nadaję. Do tego mogę się przyznać. I
w tym kontekście można o mnie powiedzieć, że jestem nieodpowiedzialna i
niedorosła, i dopuszczam się bluźnierstwa. Do tego też można to sprowadzić.

Cała ta dyskusja trochę się zapętliła. Mam nadzieję, że dała chociaż niektórym
możliwość wygadania się, wyżalenia..... Mi dodały wcześniejsze posty otuchy
zwykłym: będzie dobrze.
A Anjad się prosił. Możliwe, że nieco przesadziłam i chciałam sobie za coś tam
odbić. Może jest to i małe, ale naprawdę sama to sprowokowała, a ja poczułam
się lepiej.
Życzę braku sytuacji, w których można mieć wątpliwości. I zdrowych dzieci,
zdrowych bliskich i zdrowia dla nas samych oczywiście. Pozdrawiam.

[lgosia1]

miarą odpowiedzialności jest właśnie poczucie swoich słabości. I właśnie to
jest przejaw dorosłości - przynajmniej ja to tak odbieram. I nie sztuka być
dobrym - potencjalnie dobrym w hipotetycznej sytuacji. Sztuką jest właśnie
mówić głośno o swoich wątpliwościach, które budzą grozę wśród moralnie
poprawnych, które zdecydowana większość "dobrych" potępi. Z moich skromnych
obserwacji wynika, że często ci "źli" jednak sprawdzają się w prawdziwych
trudnych sytuacjach. Mieli odwagę do samokrytyki, mieli odwagę
roztrząsać "niewygodne" tematy więc też mieli siłę radzić sobie w rzeczywistych
tragediach. Nie wiem niestety czy to prawidłowość. Wydaje mi się, że każdy ma
prawo do strachu i wątpliwości i do wypowiadania swoich obaw na głos.
Tak naprawdę oceniać osobę można dopiero po jej decyzjach i wyborach w obliczu
rzeczywistych zdarzeń. A my tu sobie gdybamy. Cały ten wątek przypomniał mi
paradoksalnie moją ostatnią spowiedź.... Nie dostałam rozgrzeszenia. Nie
dlatego, że jestem zła. Nie różnię się od większości społeczności katolickiej.
Po prostu byłam za szczera, po prostu zbyt filozofowałam, zadawałam za dużo
pytań, za dużo roztrząsałam... trzeba było odklepać formułkę, bla bla bla,
więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie żałuję i - rozgrzeszenie miałabym w
kieszeni. A ja sobie pozwoliłam ujawnić prawdziwe myśli. No ale w naszym
poprawnym świecie nie wypada myśleć inaczej niż dobrze...

- to że dopuszczamy niepopularne moralnie myśli do głosu - jeszcze nie
przesądza o naszym zachowaniu w rzeczywistej sytuacji - tak mi się przynajmniej
wydaje. Akurat w moim przypadku to działa trochę jak szczepionka. Pozwala mi
się przygotować, nastawić, nabrać sił i wyjść ze wszystkiego z twarzą -
moralnie poprawnie. I pokora wobec własnych słabości, niemożność przewidzenia
swoich zachowań ekstremalnych nie pozwala mi potępiać nikogo, kto ma tyle
odwagi, by narazić się na słowa krytyki. Ja zaczęłam przyjmować wygodnicką
postawę obserwatora... stąd mój podziw dla aanki1. Nie daj sobie wmówić, że nie
masz prawa do jakichkolwiek wątpliwości.

[b-bis]

aankaa1 - tracę wiarę w sens dyskusji...
Napisałam szczerze i otwarcie co myślę na powyższy temat a Ty w tym widzisz
krytykę a nawet potępienie Twojej Osoby... Qrcze gdzie... !!!
No, gdzie i kogo ja krytykuję ?!? Uważam, że w życiu nie warto chodzić na
skróty ale jak Ty wybierzesz drogę "przez trawnik", to nic mi do tego. To jest
Twoje życie i Twoja decyzja. Jak będę miała tyle lat co ten dziadeczek na
plantach to może ośmielę się komuś wskazywać właściwą drogę. Teraz wiem tylko
tyle, że nie warto niszczyć zielonych trawników by robić sobie wygodne skróty,
tak jak nie warto przerywać czyjegoś życia dla komfortu życia własnego... A co
Twoim zdaniem jest warto zrobić...? To już Ty sama musisz sobie odpowiedzieć,
jak przyjdzie co do czego... Tej ścieżki na plantach na szczęście nie
zalegalizowano, bo wcześniej architekt wpadł na genialny pomysł i przesunął
przystanek tramwajowy o parę metrów w bok, bliżej "legalnego" chodnika...
...Słowo daję, nie wiem czemu architekt tego świata nie ułatwia nam życia i od
wieków każe się ludziom zastanawiać nad aborcją, eutanazją i tysiącem różnych
problemów które napotykają na swojej drodze...
W moim domu rodzinnym wszystko było podporządkowane potrzebom mojego brata.
Adaś w wieku trzech lat miał poważny wypadek i resztę swojego życia spędził na
wózku inwalidzkim - z nami a nie w ośrodku dla niepełnosprawnych. Samodzielnie
niczego nie potrafił zrobić, nie mówił i prawdopodobnie nie miał pełnej
świadomości tego co się z nim dzieje. Jako dziecko nie raz się buntowałam, bo
nie było mi łatwo mieć takiego brata, ale teraz, kiedy Adama już z nami nie ma,
strasznie mi go brakuje. I tak myślę sobie, jak to dobrze że moi rodzice przez
te wszystkie lata nie wybrali żadnego skrótu... A czy wątpili w sens swojej
drogi - pewnie tysiąc razy !
Wątpliwości można mieć zawsze... I bardzo dobrze, że Ty je masz choć na
początku zdawałaś się ich nie mieć... Jak sama piszesz: "Wątek założyłam bo
chciałam się po prostu , najnormalniej na świecie dowiedzieć jak jest naprawdę
z możliwością usunięcia ciąży".
Idę spać, bo mój mąż grozi mi odstawieniem od łoża jak zaraz do niego nie
przyjdę...

Serdeczności przesyłam !

[aankaa1]

Powoli zaczynam mieć serce na ramieniu gdy otwieram ten wątek.
Gosiu, nie ujęłabym tego lepiej. Myślę bardzo podobnie. Ba, dokładnie tak
samo. Nie wiem czy to jest aż euforia ale w każdym razie poprawia mi się.
Mi też kiedyś spowiednik nie udzielił rozgrzeszenia. Było mi ciężko, nic złego
nie zrobiłam, pragnęłam się zwierzyć, usłyszeć coś budującego. Tak jak sobie
wyobrażamy rolę księdza - pasterza dusz. Usłyszałam: „po coś tu przyszła?”.
Kościół woli prostych nieskomplikowanych wiernych, którzy wiedzą jaka jest
prawda prawdziwa albo nauczyli się tak jak piszesz odklepywać formułkę.
Wszyscy są zadowoleni. Czytałam niedawno: ten co zamordował człowieka dostał
rozgrzeszenie, kobieta która zdecydowała się na aborcję już nie. Ja tu
sprawiedliwości nie widzę. Takie i podobne zachowania budzą agresję i opór.
Jak Ty nie wierzę ludziom, którzy wiedzą jak się zachowają w sytuacjach
ekstremalnych. Budzą moją niechęć bo również „z moich skromnych obserwacji”
wynika co innego. Im bardziej towar jest reklamowany tym mniej ma wspólnego
reklama z rzeczywistością.
Naprawdę nie ujęłabym tego lepiej.
Wczoraj w Ekspresie Reporterów był reportaż o małej Zuzi. Mała urodziła się z
poważną wadą, czasem trzeba ją reanimować kilka razy dziennie.... To śliczna
dziewczynka, niesamowicie radosna, rumiane słoneczko i skarb. Jej Mama to dla
mnie Bohaterka. Tak jak Sea. I tyko tacy ludzie, którzy zmagają się z ciężkimi
doświadczeniami mają moralne prawo udzielać rad, potępiać czy rozgrzeszać.
Reszta to właśnie takie sobie gdybanie. Dzięki.
Wspierajcie zawsze swoich bliskich. Wszyscy tego potrzebujemy, zwłaszcza gdy
niczego złego jeszcze nie popełniliśmy a targają nami jedynie wątpliwości.
Dobranoc. Słodkich snów.

[anatewka]

Saabena dziękuję za to co napisałaś- za "obronę" dzieci z ZD. Czytając ten
wątek byłam przerażona że tak wiele dziewczyn tak przedmiotowo traktuje dzieci
z Downem
Jejku, przecież te dzieci są cudowne, co wam zrobiły ze uważacie iż prawo
powinno zezwalać na zabicie ich?
Mój starszy synek miał Zespół Downa i b. poważną wadę serca. Żył tylko 9 dni.
Zrobiłabym wszystko żeby żył, był z nami. Zespół Downa to był najmniejszy
problem.
Gwoli wyjaśnienia: nikogo nie potępiam.