Dziewczyny pomóżcie, bo niedługo zwariuję.
Mam syna 3 letniego i 4 miesięczną córeczkę. Kocham je nad życie, ale ostatnio ta miłość mnie coraz więcej kosztuje. Jestem z młodymi sama przez większość dnia, mąż wychodzi z domu o 7.30, wraca ok. 18. POmaga mi moja mama, która w zasadzie codziennie idzie ze mną na poranny spacer. Od kilku tygodni dzieje się ze mną coś dziwnego. Jestem strasznie zmęczona, wieczorem zasypiam ok. 21, ciągle jestem podenerwowana, łapię się na tym, że młody dostaje burę o byle co, żal mi go potem oczywiście jak już się zbiorę do kupy. Popłakuję to tu to tam, mam zerową ochotę na seks, z mężem chyba się od siebie oddalamy bo nie potrafię mu odpowiedzieć na pytanie co mi jest. On pewnie myśli, że coś sobie ubzdurałam. Kładąc się spać myślę ze strachem o kolejnym poranku i tym, że dzień świstaka zacznie się na nowo.
Niedawno się zmobilizowałam i 2,3 razy w tygodniu chodzę na siłownię, ale niewiele to pomaga. Biorę Cerazette (chociaż nie wiem po co bo odkąd młodsza się urodziła to kochaliśmy się ledwie kilka razy). Urodziła się przez cc, tak jak starszy, traumy raczej nie mam, choć nie było to miłe doświadczenie (ale który poród jest). może Wy mi coś doradzicie? jestem raczej skrytą osobą, nie mam przyjaciółki, której mogłabym to opowiedzieć, mama jest plotkarą, wszystko rozgada po rodzinie
nie wiem czy rzeczywiście coś mi dolega czy przejdzie wraz ze zmęczeniem? jeśli chodzi o typowe objawy depresji to nie mam takiego czegoś, że nie chce mi się dzieckiem zająć, czy wstać do niej. Te dwa bąble sprawiają, że rano otwieram oczy.
