Czas na dziecko

[Gość: Mat]

Dobiegam trzydziestki (28). Myślę o dziecku, ale nie chcę się spieszyć. Mój
znajomy lekarz "pogania mnie" mówiąc, że już najwyższy czas na pierwszą ciążę i
że czekanie jest niewskazane. Ile w tym prawdy i w jakim wieku najlepiej
rodzić? Od jakiego momentu grożą powikłania ciąży i rozwoju płodu?

[Gość: Dora]

Hej Mat,
ja też mam 28 i lekarze mnie poganiają, ale myślę sobie czasem, że to nie tylko
fizjologia powinna decydować o takich życiowych kwestiach jak powoływanie do
życia człowieka. Od pewnego momentu postanowiłam nie dać się już zastraszyć
opowieściom o "tykającym zegarze biologicznym", chociaż oczywiście jeśli życie
mi pozwoli (bo w końcu taka decyzja uzależniona jest od paru czynników), to nie
będę zwlekać. Pozdrawiam.

[Gość: b.]

Mnie tez lekarze poganiali - i w sumie mieli racje. Zawsze bylam zdrowa kobieta
i nie mialam problemow z "kobiecymi sprawami". Od 8 miesiecy probuje zajsc w
ciaze. Mam 30 lat i poczulam sie gotowa do bycia mama, ale okazuje sie, ze to
nie jest takie proste. Z wiekiem rosnie liczba cykli bezowulacyjnych i bardzo
trudno jest trafic "w ten wlasciwy moment" by doszlo do zaplodnienia.
Oczywiscie decyzja o zajsciu w ciaze powinna byc poparta gotowoscia obojga
rodzicow do przyjecia dziecka. Tylko ku swojemu naiwnemu zaskoczeniu
stwierdzilam, ze to nie jest tak: decyduje sie na ciaze i zachodze kiedy chce.
Odstawiam pigulki - i juz ciaza. Nasza decyzja to tylko niewielki ulamek
warunkow, ktore powinny byc spelnione jesli chcemy zostac rodzicami...

[Gość: m]

Mam 27 lat i na razie mysl o dziecku mnie przeraza,
choc mam mieszkanie, prace, meza...Po prostu nie czuje
instynktu, chce sie uczyc, pracowac, chodzic do
teatru, kina, wyjezdzac na wakacje ...cieszyc sie
wolnoscia. Dziecko pragne urodzic okolo 34, 35 lat
(jak moja tesciowa i pare kolezanek z branzy).
Nawet grozba problemow nie jest w stanie mnie zmusic
do rodzenia teraz, co uwazalabym za istna tragedie.
Pieluchy, bebika, wozki, wozenie do niani,
nieprzespane noce...nie...nie...na to ma czas

Moj maz tez nie chce dziecka na razie i to mnie
cieszy. Gdyby naciskal czulabym sie zaszczuta.
Otoczenie nie naciska, rzadko kto jest zonaty lub
zamezny w naszym otoczeniu, nie mowiac o dzieciach...

Biore tabletki prawie 10 lat, bez przerwy, prowadze
nerwowy tryb zycia, jem nieregularnie...wiem, ze moge
byc bezplodna, ale jakos na razie nie mysle o tym.
Chce cieszyc sie zyciem, a dziecka nie bede rodzic na
rozkaz lub dlatego, ze lekarz mi cos powiedzial.

Moj tata jest lekarzem i uwaza, ze kobiety czesto
przesadzaja, rodza dzieci w wieku 23-24 lat
szantazujac meza, ze potem moga byc problemy (choc
mezowie chetnie by poczekali) i potem nie ma ani
czasu, ani pieniedzy, wyrzucaja z pracy, maz haruje po
nocach zeby zarobnic na rodzine, zona jeczy ze maz sie
nie zajmuje dzieckiem, wpada w depresje itd....
Dziecko to odpowiedzialnosc i trzeba dojrzec do
odpowiedzialnosci, nie tylko fizycznie...

[esther]

Dokladnie. Tez mam 27 lat, ani ja ani maz sie nie spieszymy, chociaz sporo
moich kolezanek ma juz nawet dwoje dzieci.
Chce miec dzieci ale nie za wszelka cene - jesli nie bede mogla ich miec, to
postaram sie o adopcje. Widze sporo ludzi ktorzy maja dzieci, bo im w zyciu
pusto, chca je miec aby IM bylo lepiej, nie myslac o tym czy sa w stanie wziac
taka odpowiedzialnosc na siebie.
Nie uwazam ze w sumie 'zdrowiej' jest miec dzieci wczesnie. Jak napisala M,
bardzo mlode mamy sa czesto zbyt mlode aby do konca pojac czym jest ta
odpowiedzialnosc. Widzialam juz sporo dosc sfrustrowanych 23 latek z dziecmi. A
kidy widze 20 latki mowiace ze chca miec dziecko, czasem mam wrazenie ze to
jest po prostu chec znalezienia zajecia, czy sensu w zyciu, uczucia.. I nie
uwazam ze dzieci powinny przychodzic na swiat przy takich pobudkach. Nie wiem,
moze sie myle.. Najpierw jednak samemu nalezy dorosnac, a ja uwazam ze to u
mnie jeszcze potrwa.
Znam rowniez kilka mam po 30-tce, w sumie trzy kolezanki. Mam wrazenie ze o
wiele bardziej ciesza sie z macierzynstwa, przede wszystkim po 10 latach pracy
moga poswiecic troche czasu dziecku, a nie gonic z wykladu na egzamin,
podrzucajac dziecko rodzcom.
I nie bede miala dzieci dla takiego powodu jakim jest zegar biologiczny -
Pozdrawiam wszystkie rozwazne

[monika.antepowicz]

Statystyka ("sucha") mówi tak-po 30 roku życia drastycznie spada płodnosc-
coraz więcej cykli jest bezowulacyjnych, natomiast po 35 roku życia wzrasta
ryzyko urodzenia dziecka z zesp. Downe'a- ma się jak 1:240.( u młodych
dziewczyn 1:1000) Dlatego wiek powyzej 35 roku życia jest już wskazaniem do
przeprowadzenia badań prenatalnych. Z drugiej strony nic nza siłę- jak będzie
Pani planowac dziecko, wtedy można się zastanawiac, ale powyższe fakty warto
znac.MA

[Gość: pestka]

Drogie panie zgadzam się z wami w 100% mam 27 lat i wszyscy pokolei każą mi
mieć dziecko tylko ja i mój mąż nie chce a ja to już wogóle nawet nieczuje
instynktu.
pozdrawiam

p.s. nie ulegajcie presji

[barbara.g]

Decyzje o macierzynstwie to sprawa bardzo subiektywna. Kazdy podejmie ja we
wlasciwym dla siebie czasie i z sobie waznych pobudek (rozumiem, ze nie dla
kazdej kobiety macierzynstwo jest sensem zycia).
Zycze Wam tylko, zebyscie nigdy nie musialy zagladac na strony o nieplodnosci i
nie musialy przezywac koszmaru co miesiac, pierwszego dnia cyklu.
Nie traktujcie tez mojego postu jak "krakania" - to tylko autopsja. Ja
odlozylam "na lepsze czasy" moje macierzynstwo (z tych samych pobudek co kazda
z Was) i nie moge sie oprzec wrazeniom, ze gdybym sie zdecydowala wczesniej, to
nie szarpalabym sie tak z lekarzami, wlasna bezsilnoscia i setka badan... I to
tez sa bardzo subiektywne odczucia.
Z calego serca zycze udanego (i swiadomego) poczecia w wybranym momencie!

[esther]

Przykro mi, ze masz taka sytuacje, ze musisz przchodzic przez te nieskonczona
ilosc badan i prob. Ale mysle ze o to wlasnie cala ta dyskusja sie rozbija. Czy
obawa przed niemoznoscia pozniejszego zajscia w ciaze powinna w jakikolwiek
sposob wplywac na nasza decyzje o macierzynstwie?
Mam wsrod znajomych kogos kto zdecydowal sie na wczesna ciaze ze strachu ze
pozniej bedzie trudno... moment byl bardzo niewlasciwy i te dzieci nie sa
traktowane jak dzieci na to zasluguja. Frustracja mamy za bardzo daje sie im we
znaki.
Rozumiem te chec posiadania wlasnego dziecka, sama chce je miec, ale czemu nie
rozwaza sie adopcji jako naturalnego kroku w momencie kiedy rzeczywiscie mamy
problemy z zajsciem w ciaze?

[Gość: M.]

Nawet jakbym była bezpłodna nigdy nie adoptowałabym
dziecka. Moje dziecko to moja krew, geny, charakter,
osobowosc, moje choroby itd. (i meza, a adoptowane
to nigdy nie wiadomo skad. Nie chcialabym wychowywac
dziecka narkomanki albo alkoholika, ktore byc moze ma
geny mordercy czy zlodzieja, ale to tylko moje zdanie.

Podjelismy z mezem decyzje: nasze dziecko za 5-7 lat
lub tylko my dla siebie do konca.

Życie jest niesprawiedliwe!

[kini]

Mam 25 lat. W tej chwili nie myslę W OGÓLE o zajściu w ciążę. Nie mam ani tzw.
podejścia do dzieci, nie zachwycam się bobasami, dzieci generalnie mnie
irytują. Co będzie dalej? Czy za 2, 3 lata moje myślenie się zmieni? Jeśli nie,
to będę miała problem - czy decydować się na ciążę w momencie, kiedy
jeszcze "nie czuję tematu", czy dalej czekać, licząc się z faktem, że później
mogę mieć kłopoty z płodnością.

[Gość: Iwona26]

Nie neguję waszych pragnień pracy, życia tylko we dwoje przez najbliższe klika
lat. Chcę tylko przyłączyć się do tych nielicznych głosów, które mówią o tym,
że w momencie gdy już decydujemy się na dziecko, mówimy: mamy dom, świetną
pracę, kochającego męża, teraz czas na małego dzidziusia, nie wygląda czasem to
tak różowo. Mijają miesiące, a dzidziusia nie ma. Piszę te słowa w oparciu
oczywiście o swoje doświadczenia, wcale nie musi być tak w waszym przypadku,
ale prawda jest taka, że niepłodnośc jest coraz częstszym przypadkiem. I nie
jest to dramat dla was teraz, kiedy myślicie, dziecko później, ale dramat
rozpoczyna się kiedy podejmujecie tę bardzo ważną decyzję posiadania dziecka i
nic z tego nie wychodzi.

[Gość: b.]

Wlasnie o to chodzi.
Iwona26, jesli jestes w sytuacji "chcaca i wciaz probujaca" to zapraszam do
rozmowy na priva: [e-mail]
Jest nas wiecej...

uroki życia

[Gość: królik]

Są kobiety, które układają sobie życie według opinii otoczenia, że powinno sie
mieć chłopaka w określonym wieku i wiążą się z byle kim, że związek nieformalny
jest zły, dążą do ślubu zawzięcie, żeby któraś z ciotek nie nazwała ich starymi
pannami i dziecko też trzeba by urodzić przed 30, bo trzeba. Ja wolałam
zaczekać na chłopaka, którego pokocham, wzięłam ślub, bo chciałam i byłam
gotowa na poważny związek i moim marzeniem jest urodzić dziecko z głębokiego
przekonania, że właśnie to jest ta odpowiednia pora. Nie chodzi tu o
zabezpieczenie finansowe, choć oczywiście jest ważne, ale o uczucia, bez
których rodzina moim skromnym zdaniem jest pozbawiona sensu.

[Gość: Mela]

Wszystko co piszecie jest prawdą nawet jak się ze sobą pozornie nie zgadzacie.
Fakt: trzeba rodzić wtedy, kiedy jest się do tego gotowym psychicznie. Fakt:
kiedy jest się do tego gotowym psychicznie, fizyczność nagle robi się
nieposłuszna. Fakt: lekarze niewybrednie nękają (szczególnie mężczyźni), co
mierzi nawet w momencie, kiedy zaczyna się już myśleć o dziecku z pewną
sympatią i zainteresowaniem. Też 'zbliżam się do trzydziestki' = 28, też
kolejne próby są nieudane. Co prawda nie czuję jeszcze ciśnienia i nie
podchodzę do 'robienia dziecka' bardzo poważnie. Ale przyznaję zaskoczyło
mnie, że to, czego zawsze się tak bałam nie dzieje się od razu. Takie czasy
moje panie. Che che. Pocieszam się, że moja mama urodziła mnie jak miała 33
lata. Przeraża, że czynność ta zajęła jej 16 godzin. Rodząc tak późno (?)
chyba trzeba być na to przygotowanym.