strasznie się boję

[Gość: gość]

musze to z siebie wyrzucić, jestem w ciąży zupełnie nieplanowanej i
nieoczekiwanej, mam załozoną wkładkę wewnątrzmaciczną i mimo to... wiem wiem
żaden srodek nie jest 100% skuteczny.na dodatek bardzo boje się że jest to na
tyle zaawansowany stan że nikt nie zgodzi się zrobić mi zabiegu, boże
pozostaje mi tylko skoczyć z mostu albo pod pociąg, tylko co da mi gwarancję
100% powodzenia. nie mam siły żyć, nie mam siły wychowywać kolejnego dziecka,
nie przeżyję tego, wiem że jestem samolubna nie myslę o rodzinie,ale mam
nadzieję że mąż sobie jakoś da radę,nie wyobrażam sobie urodzic i oddać do
adopcji,nie mogłabym zyc z taką swiadomością,muszę umrzeć.dlaczego bóg mnie
opuścił??? nie jestem ciemną babą, nie radzę sobie tylko z życiem, jak ja się
boję...

[Gość: ???]

zdaje sie, ze potrzebujesz wielu sesji u psychologa
a co ma do tego bóg? i dlaczego lepiej jest utłuc dziecko pod pośpiesznym niż
oddac do adopcji? jesteś niedzielnym trollem?

[Gość: gość]

masz rację bóg nic do tego nie ma teraz to już powinnam wiedzieć, sesji u
psychologa potrzebuję od dawna ale nie biorę, jeden z licznych błędów jakie
popełniłam nie pierwszy i nie ostatni. nie wierzę w pomoc psychoterapii,
pozatym w polsce to raczkująca dziedzina sztuki, nie jestem trollem chociaż
wolałabym żeby ta sprawa nie dotyczyła mnie. na cudzej d... wrzód nie boli,
muszę to z siebie wyrzucić a łatwiej mi anonimowo

[Gość: mama]

gościu!
sama mam 4 dzieci, trzecie urodziło się ze spiralą.Rozumiem Cię, mnie też było
ciężko, różne miałam myśli... Czy mąż wie o ciąży, ile macie dzieci?
Napisałaś, że nie oddałabyś dziecka do adopcji, wolałabyś je zabić?
Wiem, że się boisz, ale z doświadczenia wiem, że to co wydaje się sytuacją bez
wyjścia z czasem sie klaruje i jest ok. Pozdrawiam

[Gość: gość]

mam dwójkę dzieci 4 i 1,5 roku, nie chcę więcej.nigdy nie chciałam, mąż wie ale
jest w delegacji, próbuje wspierać mnie na odległość, z marnym skutkiem...
ryczę, nie spię nie jem wkoło dzieci robię tylko to co muszę, karmienie,
przewijanie itd, tak bardzo nie chce mi się żyć... powsztrzymuje mnie tylko to
że nie mogę zostawić samych dzieci... dzisiaj

[Gość: gość]

wolałabym zabić bo nie musiałabym nosić, rodzić i widzieć.

[Gość: majka]

urocze idz, dziecino do psychiatry, albo nie trolluj

[Gość: gość]

byłaś w podobnym stanie? i co psychiatra ci pomógł? jeśłi tak to gratuluję
trafiłaś na specjalistę.

[Gość: majka]

a ty byłaś u kogokolwiek?

przechodziłas podobny stan?

[Gość: gość]

niesądze,

[Gość: majka]

kobieto, masz ewidentną depresję (może nawet ciągle baby blues) i załamanie
nerwowe - to się naprawdę leczy skutecznie

[Gość: gość]

mama! wyklaruje się jutro na usg, kiedy będę wiedzieć który to tydzień, czy
mogę jechać na zbieg czy... szukać innego radykalnego rozwiązania. wiem że mam
depresję/niezdiagnozowaną oficjalnie/ przechodzę załamanie ale musze to
zrobić... pozostaje tylko kwestia wyboru sposobu i chwili odwagii.

[Gość: Alicja]

Wiem co czujesz, sama przez to przechodzilam. Dzisiaj mój syn ma 20 lat. Patrzę
na niego i dziękuję losowi że jest, i ciągle mam wyrzuty sumiwnia, że mogło go
nie być. Jakoś się to unormuje, nie rób głupstw. Mnie też było bardzo ciężko
zaakceptowac sytuację z przed lat.Jesteś w szoku,nie dziwi mnie to, ale masz
dzieci, pomyśl o tym. Spróbuj się uspokoić.Wyżal sie mądrej koleżance, idz do
psychologa, jeżeli możesz szukaj pocieszenia i akceptacji u męża, to
pomaga.Przytulam Cię cieplutko, będzie dobrze.

[Gość: gość]

Alicja, dziękuję, nie mam mądrej koleżanki dlatego jestem tutaj, czytam, pisze
i cały czas ryczę, jeśli twój syn jest jedynym synem to się nie dziwię, ja
sobie nie daję rady z posiadaną dwójką- psychicznie, emocjonalnie , finansowo i
fizycznie,z dnia na dzień jest coraz gorzej pomimo pomocy i wsparcia męża,
bardzo nie chce mi się żyć, zasnąć i się nie obudzić to moje marzenie, pomimo
dzieci i męża. nie jestem dobrą matką, ani żoną, nie jestem dobrym człowiekiem
bo chcę zabić, jestem nikim

[rachela27]

A ja cibie nie rozumiem.Dlaczego tak bardzo nie chcesz tego dziecka?
Mąż go nie chce czy może nie stać was na nie.
Ja chciałabym mieć chociaż jedno, a niestety nie mogę.
Nie masz prawa odbierać mu życia, po prostu nie masz prawa.

A może to nie jest dziecko twojego męża?

[Gość: gość]

w ciązy jestem z moim mężem, nie planowaliśmy kolejnych dzieci stąd ta wkładka,
nie zrozumiesz bo masz inny problem.Nie chcę tego dziecka bo widzę jaką jestem
matką dla tych które mam, gdybym wiedziała wczesniej że się do tego nie nadaję
pewnie tez bym ich nie chciała, ale tego nie mozna sprawdzić wczesniej,
macierzyństwo mnie przerosło, nie radze sobie z wychowaniem,prowdzeniem domu,
pracą. nie stać nas na nie niestety nie potrafię sobie przetłumaczyć że napewno
jakośto się ułoży, a mam prawo odebrać życie sobie?? dasz mi takie prawo tak
bardzo chcę z niego skorzystać. ja nie miałam prawa tego życia mu dawać. nie
miałam ... ja nie mam praw mam tylko obowiązki...

[rachela27]

Może próbujesz za bardzo być idealna, moe warto trochę sobie odpuścić.
Odebranie sobie życia niczego nie rozwiąże.Zostawisz na tym świecie istotki,
którym jesteś potrzebna i które cię kochają taką jaką jesteś.
Bardzo chciałabym ci pomóc,gdybym tylko mogła.

Człowiek po śmierci zostawia po sobie żal i smutek w oczach ludzi, którzy go
kochali.
Bóg dał ci życie i twoim dzieciom i tylko on może je odebrać.
Nie tobie o tym decydować.
Smutno się czta takie posty jak twój.

[rachela27]

Dlaczego zakładasz, że jesteś złą matką?

[Gość: gość]

Rachela, zrozumiałaś że nie jestem trollem, jestem zrozpaczona, zdaję sobie
prawę z tego że sprawię im ból, ale tego który jest we mnie nie mogę znieść,nie
potrafię.pomóc ? pomóc moze mi ktoś kto podejmie się usuniecia bez względu na
czas, wtedy bedę mogła zostać z moją rodziną, jeśli nie jest za późno... tak
bardzo sie boję... czemu B.wystawia mnie na taką próbę, myśle że to jego
misterny plan i cokolwiek się stanie, nawet jeśli zostawię po sobie smutek to
dzieci nie będą tego długo pamietały

[charlotte_de_corday]

spokojnie kobieto, nie rób głupstw. Nie myśl o samobójstwie, masz przecież
dzieci, którym jesteś potrzebna. Ja rozumiem, że jest Ci ciężko, że to głównie
na Tobie spoczywa obowiązek wychowywania dwójki małych dzieci. Rozumiem, masz
prawo być przemęczona, zniechęcona, mieć wszystkiego dość.
Nie wierzę, że jesteś złą matką, po prostu jesteś zmęczona, bo za duży ciężar
wzięłaś na swoje barki. Ale zobaczysz, dzieci szybko rosną i za kilka lat
będziesz miała już dużo mniej uciążliwych obowiązków, a dużo więcej dumy z
dużych już dzieci.

Co do obecnej ciąży, zróbcie z mężem naradę, kiedy wróci, czy faktycznie nie
będziecie w stanie wychować kolejnego dziecka. Aborcja trochę kosztuje, ale
może faktycznie lepiej będzie to zrobić, niż gdybyś urodzenie na siłę miała
przypłacić kompletnym załamaniem nerwowym. Tylko musisz być absolutnie pewna,
że udźwigniesz ten ciężar. Jeżeli natomiast traktujesz już tę ciążę jako
dziecko, to absolutnie nie decyduj się na aborcję, bo do obecnych problemów
dojdzie Ci dodatkowo syndrom postaborcyjny.
Przytulam wirtualnie i życzę podjęcia na spokojnie mądrej decyzji.

[Gość: majka]

no, i jestesmy w domu, zarobiona matka Polka

przestań sie mazac, koebieto, tylko weź sie w garść
tu sobie podyskutuj o podobnych depresantkach
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=41607
tu sobie znajdź specjalistę
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=99&w=36038178
potencjalna aborcja dopiero cie wpedzi w dół
a jak mąż powroci z wielkiego świata, to go zagoń do garów, a sama sobie pojedź
na wakacje

[ice-tea]

Myślę, że potrafię Cię zrozumieć, sama jestem po 2 nieplanowanych ciążach, z
tym, że druga przez bardzo długi czas była wręcz niechciana.Zaszłam w ciążę jak
moje pierwsze dziecko miało 7 miesięcy,a ja właśnie zaczynałam staż, (nawet nie
prac),więc finansowo kiepsko, nie mieliśmy(zresztą dalej nie mamy własnego
mieszkania, mieszkamy z moją mamą).Potem okazało się, że to bliźniaki,to już w
ogóle prawie wszyscy nam współczuli.Najgorszy był pierszy rok,nikt mnie ni
rozumiał, sugerował, że sama jestem sobie winna, że jesteśmy patologią. Mam
całkowity wstręt do ciąży,nerwicę seksualną, dalej jest ciężko, choć jest już
dużo lepiej-po prostu przyzwyczajenie, czas robią swoje. Napisz do mnie jeśli
masz ochotę.

cięzkie dylematy wrażliwej kobiety

[Gość: wiejska baba]

nie bede Cie pocieszac bo to nie ma sensu.Wiedz tylko,że życie niesie z sobą
tyle samo radosci co i smutku.Mam znajomą która miala podobne przejscie ze
swoim 5 dzieckiem , dzis Bogu dziękuje ,że ono jest .....bo tylko ono o niej
pamięta! Głowa do góry, bedzie dobrze.

[Gość: gość]

nawt gdybym miała skończyć w domu starców bez opieki moich dzieci trudno mi
uwierzyć że bedzie dobrze, nie będzie bo nie jest,

[Gość: Alicja]

kochana-wszystkie posty które przeczytałam sa bardzo mądre bo piszą tu osoby po
podobnych przejściach uwierz w to wszystko. wiem, ze to bardzo trudne, ale
takie jest życie.

[Gość: Alicja]

Może za bardzo chcesz zeby było wszystko idealnie.Odpuść sobie. Idz z dziećmi
na spacer. One tego potrzebuja i ty tez. Siedząc w domu dołujesz sie, i jeszcze
nakręcasz.Ja też miałam juz 2 dzieci odchowanych, męża który robił kariere
zawodową, popijał wódkę, wyliczał pieniadze na jedzenie, był wielki,a ja takie
nic nie znaczące w domu.Urodziłam 3 dziecko po bardzo trudnej akceptacji
ciąży.Pokochałam go jak był po tej stronie i dziekuje losowi że jest.Poszłam
do pracy po macierzyńskim, odnalazłam sie.Proszę spójrz trzeżwiej.Dzieci nie
wybaczą Ci tego co chcesz zrobic.MUSISZ żyć dla nich.

[Gość: Alicja]

przeczytaj jeszcze raz post charlotte de corday. nic dodac nic ując.przemysl to
przytulam wirtualnie

[Gość: bronka]

rozejżyj sie wokół , czy nie ma w Twojej okolicy instytucji czy osoby która
może Ci pomagac.Myslę ,że Tobie jest potrzebna dwojaka pomoc jedna tylko Tobie
a 2 całej rodzinie .Poszukaj kochana zanim podejmiesz jakas decyzje.Może u
Ciebie jest ksiądz wart zaufania?może jakis lekarz w przychodni który poradzi
gdzie sie masz udac?Wiem ,że w Kazdej gminie jest osrodek wspierania roddzin ,
może tam sie udaj.Ja nie wiem jak to działa ale może trafisz na uczciwe osoby
które Ci pomogą. POWODZENIA, nie jestes sama i miej odwagę poprosic albo
upomniec sie o pomoc Tobie i Twoim dzieciom.A matka jestes dobrą skoro
cierpisz ......Siły!!!!

[Gość: gość]

"musisz żyć,musisz urodzić, nie wolno ci, nie ty decydujesz", a mogę umrzeć???
charlotte dzięki, mąż mnie wspiera akceptuje wszystko co zrobię, boi się tylko
tego że zostanie sam z dziećmi, ja naprawdę jestem zdesperowana czarna godzina
nadchodzi z kosztami zabiegu się liczę tylko gdzie się teraz jeździ żeby to
zrobić bezpiecznie>??? boje się,

[Gość: Alicja]

W tym momencie współczuję tez twoim dzieciom.One wyczuwają, że jest coś nie
tak. One sie boją. Spójrz na nie . Nie rób im tego.One potrzebują poczucia
bezpieczeńatwa.Jutro będzie lepiej.Musi być.Kochana otrząśnij się.Dla ciebie
też zaświeci słońce. Przyjedzie mąz, idż do lekarza.

[Gość: gość]

oby zaświeciło, bo jak nie to zgaśnie na wieki.nie potrafie dać moim dzieciom
poczucia bezpieczeństwa niestety, boją się, na pytanie czemu mama płacze
odpowiadam że bardzo boli mnie głowa. tak tak oszukuję, mamie tłumaczę że ie
przyjadę na obiad b za dużo mam w lodówce i się zamrnuje jak nie zjemy tego co
jest, chwyciło,na spacer nie mogę nie mam tak duzych okularów zasłaniających
opuchlizne mojej twarzy po bezssenej noocy i dwóch dniach ryków,pozatym małe
chore.nie daję rady się otrząsnąć,szukać pomocy u księdza? świetna rada, w
mopsie? jeszcze lepsza... instytucje nie zrobią mi zabiegu

[Gość: ola]

oby zaświeciło, bo jak nie to zgaśnie na wieki.
instytucje nie zrobią mi zabiegu

wiesz co? strasznie jesteś melodramatyczna
można pomagać i radzić, ale osobom, które chcą rad słuchać, a nie ciągle
szantażują nas jak nie samobójstwem, to aborcją

i tak widzę, ze podchwytujesz każdy wątek i rozwijasz go dramatycznie i
rozdzierająco

[Gość: lisa]

Kobieto, opamiętaj się! Jesteś matką, masz dzieci, które Ciebie potrzebują, to
nie ich wina że jesteś tak słaba, dlaczego mają cierpieć z braku matki! Nie
potrafisz wg siebie być dobra matką, to sie postaraj!. Nie myśl o sobie bo mi,
bo ja, chcesz iść na wbrew pozorom największą łatwiznę,zabić się? Ludzie są w
gorszych sytuacjach ale walczą a nie zawieszają broń! Masz kochającego męża,
cudowne dzieci i co dla nich nie warto żyć? A jak to dziecko się urodzi to co?
Co stracisz? Rozejrzyj się wokoło, jest mnóstwo ludzi którzy Ci pomogą.
Zrób coś w końcu dla swoich bliskich, idź do psychologa, psychiatry-wykaż że
chcesz coś zmienić. Pamiętaj że w momencie gdy stałaś się matką jesteś
odpowiedzialna za swoje dzieci bardziej niż za siebie.
Podejmij odpowiednie dla siebie kroki ale zacznij w końcu być dojrzała i
odpowiedzialna!

[Gość: Alicja]

Pamiętaj że w momencie gdy stałaś się matką jesteś
> odpowiedzialna za swoje dzieci bardziej niż za siebie.
> Podejmij odpowiednie dla siebie kroki ale zacznij w końcu być dojrzała i
> odpowiedzialna!
Tak to PRAWDA

[Gość: Gośka]

Ludzie to jakiś troll,rzeczywiście zdesperowana osoba nie pisałaby tak
poprawnie-przecinek ,kropka,zapytajnik wszystko tam gdzie trzeba.Poza tym ta
dramaturgia!Troll troll troll......

A jak nie troll?

[garraretka]

A co jeśli nie jest to troll - samobójcy zwykle wysyłają wcześniej znak, że są
bliscy pozbawienia się życia. Może to właśnie apel o pomoc? Może należałoby się
zastanowić jak dotrzeć do tej osoby, jak powiadomić jej męża, matkę, znajomych?

MOŻE TRZEBA POTRAKTOWAć TO JAK NAJBARDZIEJ POWAżNIE!

[Gość: gosc]

a jak nie troll, to lenka8
mozesz z nia nawet porozmawiac na gg
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=67&w=66966920&a=66966920

[Gość: gość]

jestem nieodpowiedzialna. i dziękuję tym które odpowiedziały sercem.na łzy.

[Gość: ???]

dziękuję tym które odpowiedziały sercem.na łzy.


TROLL!!!

albo robisz z nas balona albo sie lecz!

[Gość: wiejska baba]

kobieto nie oczekuj,że ktos zdejmie z Twoich barek odpowiedzialnosc za to co
zrobisz i nie oczekuj rozgrzeszenia za swoje słabosci. Każda z nas ma chwile
zwątpien -ja jestem stara i wiem co mówie i co przeżyłam. Może ciesz się
tym ,że masz te dzieci i że sa zdrowe.A teraz zawin rękawy i upiecz im kawałek
ciasta -tak mówiła moja tesciowa która przeżyła 4 razy stanie pod sciana do
rozwałki razem z dziecmi i Bóg ja ocalił i potem kilka lat na nieludzkiej
ziemi.Nigdy nie pozwoliła sobie okazac zwątpienia i strachu.nie każdy musi byc
silny ale odpowiedzialny każdy.Przepraszam ,że na Ciebie nakrzyczałam ale może
wlasnie tego Ci trzeba.Gdybys nas nie interesowala to żadna z nas nie
odpowiedziała by na Twój post,pozdrawiam

[Gość: gosciu]

Też nie mam siły mam 3 dzieci :4 lata , 8 miesięcy wcześniaczka i
jego brata bliźniaka aniołka...zastanawiam się właśnie co bym
zrobiła gdybym była w ciąży 100% urodziłabym ...też mam niełatwą
sytuację nie pracuję wypałata męża marna, kredyt, dzieci dają w kość
śpię po 5 godzin max na dobę, młodszy miał operację będzie jeszcze
jedna , starszy nic nie je kompletnie, jestem ciągle zmęczona
bałagan w domu, krzyczę na dzieciaki, ale nigdy nie dopuszczam do
siebie myśli o aborcji ..nie ma mowy!!!zdaję sobie sprawę, że może
być gorzej ...i wtedy szukam pozytywnych aspektów mojej
sytuacji...myślę sobie,że będę ryczącą trzydziestką, a dzieci
odchowane i wtedy będzie można poszaleć...pójść do pracy wyjechać
gdzieś z mężem...będzie dobrze!Bądź dzielna

[Gość: Iwona]

Po przeczytaniu wszystkiego mam wrażenie, że Twój problem może mieć gdzie
indziej przyczynę.
Zastanów się, spróbuj koniecznie, na spokojnie, czego NAPRAWDĘ Ci brak w Twoim
życiu. Bo wydaje mi się, że nie czerpiesz z życia radości, z żadnej jego
części. I dlatego właśnie prawdopodobnie nie znajdujesz radości w dawaniu i
braniu macierzyńskim...
Dusisz się z powodu jakiegoś braku w życiu, prawdopodobnie wcale nie z powodu
istnienia dzieci i bycia złą matką...

Taka jest moja hipoteza (!) na podstawie tego, co przeczytałam o Tobie, mogę
się mylić... Podejrzewam jednak, że tak właśnie jest, mam w spr.psychologii
spore doświadczenie.

Musisz pamiętać o tym, co Ci poprzedniczki napisały : MUSISZ BYĆ
ODPOWIEDZIALNA ! Twoje dzieci są, potrzebują Ciebie !
Poza tym z tego co czytam NIE JESTEŚ SAMA. Jest Twój mąż, który, jak sama
piszesz, próbuje Cię wspierać. Prawdopodobnie mało skutecznie, bo nie wie, JAK
Ci pomóc. CZY TY SAMA WIESZ, CZEGO CI NAPRAWDĘ POTRZEBA ?... Jeżeli nie, on nie
jest w stanie skutecznie pomóc...

Nie mam pojęcia, jaki odczuwasz brak... Może potrzebujesz więcej przestrzeni
dla siebie, może ludzi, pasji lub swojej pracy?
Może czegoś od Twojego męża?
Zastanów się zanim zrobisz jakiekolwiek głupstwo.
W emocjach o nie najłatwiej.
Nogi do miski z zimną wodą i zastanów się raz jeszcze nad tym wszystkim...

Pozdrawiam Cię serdecznie !

[Gość: nieważne kto]

poszłam do ginekologa, który prowadził moją pierwszą ciążę, jak tylko okazało
się, że jestem w drugiej. Zapytałam, co dalej. 1400 zł zabieg, gdybym
zdecydowała nie kontynuować. Sądzę, ze wielu jest takich ginekologów.
Ja się w końcu nie zdecydowałam, moje dziecko nie będzie jedynakiem, ale żałuję
tej ciąży strasznie, żałuję tego, że się przed nią nie uchroniłam.

[smolkowicz_a]

Słuchaj, myślę, że masz klasyczne objawy depresji. I nie sądzę, żeby dzieci
były tu jakimś powodem. Idź do lekarza, opowiedz mu o swojej sytuacji,
bezsilności. Lekarz przepisze ci leki, po których naprawdę lepiej się
poczujesz, zaleci pewnie terapię. Życzę ci z całego serca, żeby wszystko się
ułożyło, żebyś odzyskała lepsze samopoczucie i wiarę w siebie! Pamiętaj, myślę
o tobie i trzymam kciuki.

[lenka8]

smolkowicz_a napisała:

> Słuchaj, myślę, że masz klasyczne objawy depresji.
depresje mam
I nie sądzę, żeby dzieci
> były tu jakimś powodem.
tylko ciąża
Idź do lekarza, opowiedz mu o swojej sytuacji,
> bezsilności. jutro idę na usg
Lekarz przepisze ci leki, po których naprawdę lepiej się
> poczujesz, zaleci pewnie terapię. do psychiatry nie pójdę w pierwszej
kolejności, po jeśli będę żyła napewno pójdę
Życzę ci z całego serca, żeby wszystko się
> ułożyło, żebyś odzyskała lepsze samopoczucie i wiarę w siebie! Pamiętaj,
myślę
> o tobie i trzymam kciuki.
dzięki

[Gość: gość]

dzięki za wszystkie słowa

[alpepe]

lenka, trzeba było się nie logować, a na pewno błędem było założenie na FK wątku
o zagranicznych klinikach ginekologicznych.

[Gość: gosc]

no, dlaczego? lenka chce po prostu pojechac na wycieczkę aborcyjną i oczekuje
ciekawych propozycji od biur podróży

[Gość: gość]

internet bywa natchnieniem, niektóre z was były bardzo pomocne, otrząśnij
się... zaczęła szukać na zimno, bo moralizowania mam dosyć, nie znajdę bedzie
jeszcze gorzej niz dzisiaj

[Gość: gosc]

Gość portalu: gość napisał(a):

> internet bywa natchnieniem


hehehehehehehehehe

[Gość: gosc]

Gość portalu: gosc napisał(a):

> Gość portalu: gość napisał(a):
>
> > internet bywa natchnieniem
>


jeszcze raz
hehehhehe, nie wiem, czy panie radzące ci zmianę postawy życiowej miały na
myśli aż taką radykalną zmianę i wzięcie losu w swoje ręce

[Gość: anka]

dajcie jej spokój!
co zrobi -to sprawa jej sumienia
zajrzyjcie pod swoje podszewki, nic nie macie brudnego? zawsze byłyście tak
kryształowo czyste? nigdy nie miałyście żadnych zakrętów i potknięć?
jeśli nie -to cieszcie się
jeśli tak -to nie udawajcie lepszych i świętszych niż jesteście

[Gość: gość]

niech się cieszą Ci co mogą, nikomu, najgorszemu wrogowi nie życzę żeby znalazł
się w takiej sytuacji jak moja, mnie też to miało nie dotyczyć, stało się
inaczej, psychoza maniakalno depresyjna ma swoją cykliczność, płakać
przestałam, na tą chwilę.

[Gość: majka]

psychoza maniakalno depresyjna ma swoją cykliczność

A ty ją tak czule hodujesz czy jednak sie leczysz?

[Gość: banały]

Lekarz da leki(a najlepiej ciężkie antydepresanty) i będzie cudownie!
I dzieciątko urodzi się wówczas wyjątkowo radosne.
A później wszyscy będą żyć długo i szczęśliwie ze świadomością, że ktoś o nich
myśli i trzyma kciuki.

[rachela27]

Kobieto musisz zrozumieć, że jesteś chors, a każdą chorobę się leczy.
Przecież śmierć nic nie rozwiązuje.
Potrzebujesz pomocy psychologa i leków.
Wierzę, że dasz radę.

[77misia1]

nie ma takich problemow z ktorymi czlowiek by soebie nie poradzil...szczegolnie
kobieta

[Gość: ;-))))))]

Jasne. na przykład tu popłakuje a gdzieindziej na zimno i fachowo szuka
kliniki.

[Gość: krushyna]

czego właściwie się boisz? i dlaczego tak bardzo nie chcesz tego dziecka???