Co mam zrobic?

[Gość: marianka]

Potrzebna mi pomoc jakiegos psychologa, psychoterapeuty moze, sama nie wiem.
Wszystko mi sie w zyciu zaczyna platac, jakies przykre doswiadczenia z
dziecinstwa, zale, zlosci przeszkadzaja mi zyc. W zyciu czesto strzelam sobie
samoboje, generalnie robie to czego oczekuja ode mnie inni. A potem jestem
nieszczesliwa. Ale inaczej nie umiem. Musze z kims pogadac, poradzic sie. Mam
prawie trzydziestke na karku i coraz mniej sily na zmiane tej sytuacji, a
coraz wieksza chec skonczenia z tym wszystkim raz na zawsze.
I tu mam problem. Wydaje mi sie, ze na prywatnego terapeute nie bedzie mnie
stac (duzo sesji), a czy takie cos jak terapia na NFZ w ogole istnieje? No i
czy wtedy ktos mi pomoze? Bo troche boje sie takiego "leczenia panstwowego".
Poradzicie mi cos?

[Gość: gość]

z jakiego jesteś miasta ?? pytam bo mam dobre rozeznanie w Krakowie.
Jest kilka fundacji, które realizują bezplatną terapię i są naprawde
skuteczne ...

[Gość: marianka]

No niestety, Wrocław

[arwen8]

Zanim wybierzesz się do terapeuty, koniecznie zapoznaj się z radami,
jak szukać odpowiedniego terapeuty (na dole strony):

www.koniecmilczenia.ngo.org.pl/gdziekm.html
Polecam również niezwykle empatyczne książki Alice Miller ("Dramat
udanego dziecka" - polecam szczególnie PRZED rozpoczęciem
terapii, "Bunt ciała", "Zniewolone dzieciństwo", etc.), w których
zobaczysz siebie i znajdziesz wsparcie.

Możesz też zapoznać się z jej artykułami:

www.koniecmilczenia.ngo.org.pl/litkmam.html
Warto!

[Gość: marianka]

arwen8 napisała:

> Zanim wybierzesz się do terapeuty, koniecznie zapoznaj się z radami,
> jak szukać odpowiedniego terapeuty (na dole strony):
>
> www.koniecmilczenia.ngo.org.pl/gdziekm.html
> Polecam również niezwykle empatyczne książki Alice Miller ("Dramat
> udanego dziecka" - polecam szczególnie PRZED rozpoczęciem
> terapii, "Bunt ciała", "Zniewolone dzieciństwo", etc.), w których
> zobaczysz siebie i znajdziesz wsparcie.
>
> Możesz też zapoznać się z jej artykułami:
>
> www.koniecmilczenia.ngo.org.pl/litkmam.html
> Warto!


Dzieki Arwen za informacje. Wiesz, ja w sumie nie mialam jakiegos
nieszczesliwego dziecinstwa, nikt mi krzywdy nie robil, ale brakowalo mi takiego
ciepla; nie mialam nigdy pewnosci, ze moi rodzice stoja za mna murem, ze moge
zawsze na nich liczyc, cokolwiek zrobie. Przez to jestem zakompleksiona, nie
podejmuje wiekszych wyzwan w zyciu, ostatnio to zyje tylko z dnia na dzien, byle
do... sama nie wiem czego. Czuje ze nie jestem szczesliwa, a nawet jesli czasem
bywalam, to nie mialam z kim tego szczescia dzielic.
Czytalam kiedys ksiazke "Toksyczni rodzice" Susan Forward, chcialabym kogos
takiego jak ona, kto by ze mna porozmawial i powiedzial, ze mam prawo do
wlasnego zycia, zdania, planow i marzen. Ze zdanie rodzicow nie jest jedynym
slusznym (a tak mi wpoili) i moge zyc i robic tak, jak ja mysle. I nie musze
wiecznie byc przy nich (tego podswiadomie wymaga mama). W dodatku sypie mi sie
kilkuletni zwiazek, w ktorym bylam ta strona dajaca (on tylko bral), a moj
partner nie chce mnie opuscic. Mimo iz mu klade do glowy ze to koniec, on nadal
mysli ze ja zartuje, i nic nie robi, mysli ze mi przejdzie. Ech... sama juz nie
wiem co z tym zrobic.

Przepraszam, mialam tylko spytac o lekarza, a wyszedl mi taki monolog (

[green_land]

Trudno, żeby partner brał Cię na poważnie, skoro sama siebie na
poważnie nie bierzesz.
Widzisz, to jest tak, że masz w sobie odwagę by zmienić swoje życie.
Tylko nie wierzysz w to.
I pozwalaj sobie na gniew, bo wydaje mi się, że go unikasz.
Znajdź mieszkanie, zacznij cieszyć się, że zyjesz, to naprawdę
niesamowite, ile możemy zrobic z własnym życiem!

[arwen8]

green_land napisała:

> I pozwalaj sobie na gniew, bo wydaje mi się, że go unikasz.

BARDZO ważne słowa!

Nie ma uczuć "złych", "negatywnych", "destrukcyjnych". Wszystkie
uczucia są nam potrzebne - gniew, smutek, złość, ból, lęk,
frustracja, żal, również. Chodzi o zrozumienie prawdziwych przyczyn
tych uczuć i świadome ich przeżywanie. Wtedy nie będą one zagrażać
innym (nieświadoma i źle ukierunkowana agresja, poszukiwanie
tzw. "kozłów ofiarnych") lub nam (choroby psychosomatyczne,
kompleksy, nienawiśc do siebie, etc.)

[arwen8]

Gość portalu: marianka napisał(a):

> ja w sumie nie mialam jakiegos nieszczesliwego dziecinstwa, nikt
> mi krzywdy nie robil, ale brakowalo mi takiego ciepla; nie mialam
> nigdy pewnosci, ze moi rodzice stoja za mna murem, ze moge
> zawsze na nich liczyc, cokolwiek zrobie.

Nieszczęściem też jest to, że jako dziecko nie miałaś takiego
wsparcia i ciepła jakiego wówczas potrzebowałaś. Czytając Miller
będziesz mogła powrócić do swoich wspomnień, uczuć i przeżyć je raz
jeszcze, w pełni odczuwając swój żal i smutek. Jest to uczucie
wyzwalające, a jednocześnie pozwalające wreszcie odczuć wewnętrzny
spokój.

> Czytalam kiedys ksiazke "Toksyczni rodzice" Susan Forward,
> chcialabym kogos takiego jak ona, kto by ze mna porozmawial i
> powiedzial, ze mam prawo do wlasnego zycia, zdania, planow i
> marzen.

Kolejna znakomita książka! A taką empatyczną osobę, którą opisujesz,
już znasz - jesteś nią TY SAMA. Tęsknisz za tym, czego nie dostałaś
w dzieciństwie od rodziców, to jest zrozumiałe. Ale kryje się w tym
też niebezpieczeństwo - można w ten sposób tęsknić przez resztę
swojego życia. Problem w tym, że do przeszłości nie można powrócić i
nikt nie uzupełni tamtych braków uczuciowych. Kiedy to zrozumiesz,
kiedy przeżyjesz ogromny żal, smutek i ból z tego powodu, wtedy
będziesz w stanie sama obdarzyć siebie należnym wsparciem i
miłością. Bo właśnie o to chodzi! O to, by stać się rodzicem dla
małego, zranionego, wystraszonego dziecka, które wciąż mamy w sobie.

Najlepiej jednak pisze o tym sama Miller. Cenię jej książki jeszcze
bardziej niż Forward. Tyle w nich ciepła, zrozumienia i absolutnego
wsparcia dla dziecka w nas.

Przeszłam przez coś podobnego jak Ty. Na dodatek nie czułam, że żyję
w teraźniejszości, żyłam wspomnieniami, iluzjami i marzeniami. Bałam
się wszystkich negatywnych uczuć, unikałam ich, unikałam prawdy o
sobie i swoim "szczęśliwym dzieciństwie". Miałam wszystko (karierę,
duży dom, wspaniałego męża, hobby, przyjaciół, etc.) ale byłam
nieszczęśliwa i nie wiedziałam dlaczego. Teraz wiem. I dopiero teraz
naprawdę żyję. Można by o tym długo pisać...

Pozdrawiam i zyczę odwagi!

P.S. Zawsze możesz też napisać do mnie na priv.