dieta dla osob wyniszczonych

[jmach]

kochani, może ktoś wie, gdzie szukać diety płynnej dla osoby ciężko chorej,
karmionej przez sondę?Moja mama jest po wylewie, leży już 2 miesiące, jest
strasznie chuda i wyniszczona, a w sieci nie mogę znaleźć nic dla osób, które
muszą przytyć! wszystko jest o odchudzających się. Muszę ją odkarmić, bo w
szpitalu ją zagłodzą ! Blagam, pomóżcie

[Gość: Teresa]

jesli pozwolisz, napisze do Ciebie

[Gość: jmach]

Tak, bardzo proszę, mój mail [e-mail] pozdrawiam

[Gość: asiam]

Sprawdzam, może dzisiaj jest w sieci ktoś, kto może pomoc mi w sprawie diety
dla osobywychudzonej i wyniszczonej? Wszystko jest tylko dla grubych !!!!

[magosiaa]

Na razie znalazłam tylko tyle: Bardzo istotnym elementem żywienia enteralnego
jest rodzaj spożywanego pokarmu. Obecnie przemysł farmaceutyczny produkuje
wiele gotowych do użytku diet płynnych. Różnorodny skład pozwala na ich
zastosowanie u chorych, których potrzeby oraz możliwości trawienia i
wchłaniania składników pokarmowych są znacznie upośledzone. Diety te zwane
dietami przemysłowymi, są zwykle zbilansowane, co oznacza że dostarczają
wszystkie składniki odżywcze w optymalnych proporcjach. Diety te traktuje się
jak lekarstwo, a nie tylko jak pokarm w potocznym tego słowa znaczeniu. Ich
odpowiednie zastosowanie (indywidualne dobranie diety o składzie specyficznym
dla potrzeb i możliwości organizmu pacjenta) może zmniejszyć lub doprowadzić do
ustąpienia objawów wywołanych przez źle tolerowane składniki pokarmowe
znajdujące się w żywności niezmodyfikowanej, jaką zjada codziennie większość
ludzi. Dobór odpowiedniej dla chorego diety płynnej zbilansowanej musi być
dokonany przez lekarza znającego: charakter choroby swojego pacjenta, wydolność
jego przewodu pokarmowego i skład omawianych diet. Ta metoda leczenia
żywieniowego, podobnie jak wcześniej opisane żywienie pozajelitowe, umożliwia
względnie normalne życie, kształcenie się i pracę ludziom zależnym od niej.
Żywienie przez przetoki odżywcze znalazło zastosowanie w leczeniu chorych z
różnymi chorobami neurologicznymi, którzy nie mogą samodzielnie połykać
pokarmu. Dla nich jest to jedynie właściwa forma żywienia, a dla ich rodzin,
czy opiekunów jest ważnym czynnikiem ułatwiającym codzienną pielęgnację,
rehabilitację i karmienie.

Szukam dalej

[magosiaa]

Dalej szukam diet, a to do poczytania, że masz rację:
Wstępne wyniki ogólnopolskiego programu oceny występowania niedożywienia u
pacjentów hospitalizowanych pod kierownictwem dr n .med. Teresy Korty z II
Zakładu Anestezjologii i Intensywnej Terapii Akademii Medycznej w Warszawie
wskazują, iż skala zjawiska niedożywienia nie jest znana lekarzom, a wyniki
badania przeprowadzone na 3000 pacjentów z 86 odziałów są zaskakujące -
niestety - negatywnie.

Lekarze oceniali stan odżywienia przy przyjęciu do oddziału 2 metodami.

SGA – subiektywna ocena globalna (ang. Subjective Global Assessment) – obejmuje
wywiad dotyczący zmiany masy ciała, zmiany przyjmowania pokarmów, pojawienia
się patologicznych objawów ze strony przewodu pokarmowego, funkcjonowania
pacjenta i stresu metabolicznego, a także badanie fizykalne. Na podstawie
badania pacjenta kwalifikuje się do grupy dobrze odżywionych (A), umiarkowanie
niedożywionych (B) i ciężko niedożywionych (C).

NRS 2002 (ang. Nutritional Risk Screening) – obejmuje wywiad dotyczący zmiany
masy ciała w czasie, poziomu pokrycia zapotrzebowania na substancje odżywcze w
tygodniu poprzedzającym badanie i nasilenie ciężkości choroby. Pacjent za każdy
z elementów badania otrzymuje od 0 do 3 punktów (w sumie 0-9 punktów).
Uzyskanie 3 lub więcej punktów kwalifikuje pacjenta do rozpoczęcia leczenia
żywieniowego.


Wyniki pokazały, iż niedożywienie i wyniszczenie obejmuje średnio 25% - 30%
wszystkich pacjentów przyjmowanych do różnego typu oddziałów. Zwraca uwagę
także fakt iż bardzo duża częstość występowania niedożywienia w oddziałach
intensywnej terapii i onkologicznych. Zwłaszcza w oddziałach intensywnej
terapii wdrażanie leczenia żywieniowego powinno być rutyną.

W ocenie SGA niedożywienie prezentuje 24-26% chorych w oddziałach
chirurgicznych, neurologicznych i innych, 33-40% chorych w oddziałach
wewnętrznych i onkologicznych i 63% pacjentów oddziałów intensywnej terapii.
Wewnątrz tych grup nie stwierdza się istotnych różnic w częstości występowania
niedożywienia, natomiast między grupami różnice są znamienne statystycznie.

W ocenie NRS 2002 niedożywienie występuje z częstością 19-26% w oddziałach
chirurgicznych, neurologicznych, wewnętrznych i innych, różnice między nimi nie
są znamienne statystycznie (p=0,2). W oddziałach intensywnej terapii i
onkologicznych częstość występowania niedożywienia wynosi odpowiednio 37 i 34%,
również ta różnica nie jest znamienna statystycznie (p=0,7). Natomiast między
oddziałami z I i II grupy różnica jest znamienna statystycznie (p<0,05).


Największym problemem polskiej medycyny w tym zakresie jest ignorancja lekarzy.
Lekarze zbyt rzadko zwracają uwagę na fakt utraty masy i niedożywienia przez
pacjenta. Ten ‘zbyt banalny’ problem ustępuje poważnym problemom
terapeutycznym. Tymczasem zwrócenie uwagi lekarza na możliwość lepszego
żywienia pacjenta (żywienie dojelitowe lub pozajelitowe) przynosi wymierne
korzyści.

Warto być może w tym miejscu uczulić także rodziny i samych pacjentów, aby
pytali się lekarzy o stan niedożywienia.

Niedożywienie rozwija się wraz z przewlekłą chorobą i występuje u około 30%
chorych przy przyjęciu do szpitala, najczęściej u chorych w wieku podeszłym
(50%), z chorobami układu oddechowego (45%), z chorobami zapalnymi jelit (80%)
i na nowotwory złośliwe (85%). U 30 % chorych prawidłowo odżywionych
niedożywienie rozwija się po przyjęciu do szpitala, a u 70 % niedożywionych w
chwili przyjęcia ulega dalszemu pogłębieniu w czasie hospitalizacji.
W opinii ekspertów niedożywienie szpitalne jest bardzo poważnym problemem
terapeutycznym. Stan odżywienia pacjenta jest tak samo ważnym elementem
skutecznego leczenia jak podawanie odpowiednich leków, gdyż niedożywienie jest
tak silnym czynnikiem ryzyka wystąpienia powikłań i śmiertelności jak
niewydolność narządu, np. nerek czy wątroby, w których celowość leczenia nikt
nie wątpi. Problem z niedożywieniem polega na tym, że się go po prostu nie
zauważa. Niedożywienie pogarsza rokowanie pacjenta, gdyż organizm osłabiony
brakiem substancji odżywczych słabiej reaguje na leki. Znacznie gorsze jest
także gojenie ran i mniej skuteczna rehabilitacja. Pogorszenie odporności
powoduje wzrost powikłań septycznych. Słabszy kaszel sprzyja wystąpieniu
zapalenia płuc. „W porównaniu z krajami europejskimi w Polsce mamy podobną
liczbę pacjentów niedożywionych. Różnimy się natomiast liczbą i czasem podjęcia
interwencji.” powiedział dr hab. n. med. Marek Pertkiewicz, Prezes Polskiego
Towarzystwa Żywienia Pozajelitowego i Dojelitowego. „O ile w Europie i w Polsce
liczba osób, u których stosuje się leczenie żywieniowe jest podobna w
oddziałach intensywnej opieki i w oddziałach chirurgicznych, to w pozostałych
oddziałach jest znacznie gorzej. Mimo postępu wiedzy o przyczynach,
występowaniu, rozpoznawaniu, następstwach, i leczeniu zaburzeń stanu
odżywienia, w praktyce klinicznej zwykle nie zwraca się uwagi na stan
odżywienia chorych przy przyjęciu do szpitala i w związku z tym leczenie
żywieniowe jest często rozpoczynane zbyt późno, przeważnie prowadzone
chaotycznie a przez to obciążone znaczną liczbą powikłań. To zresztą nie jest
tylko problem Polski. Dopóki nie poprawimy tej sytuacji, w prawie 50 proc.
przypadków bezpośrednią przyczyną zgonu będą powikłania skrajnego niedożywienia
i wyniszczenia organizmu, a nie choroba podstawowa.” dodał dr hab. Marek
Pertkiewicz.

Badanie wykazały, że następstwem złego stanu odżywienia jest:

- częstsze powikłania (wzrost o 15-30 proc.),
- dłuższy czas leczenia (pobyt w szpitalu wydłuża się o 30-50 proc.),
- wyższa śmiertelność (wzrost pięciokrotny).

Eksperci apelują, aby nie utożsamiać niedożywienia szpitalnego ze stanem kuchni
szpitalnej. Pacjenci hospitalizowani nie zawsze mogą być karmieni tradycyjnie.
Wiele jednostek chorobowych wymaga zastosowania żywienia dojelitowego lub
pozajelitowego. Przykładem mogą być pacjenci po udarach mózgu, którzy żywieni
tradycyjnie najczęściej nie przyjmują odpowiedniej ilości substancji odżywczych
niezbędnych do rekonwalescencji organizmu, co wynika z problemów związanych z
połykaniem. Zastosowanie u takich pacjentów żywienia dojelitowego lub
pozajelitowego znacznie poprawia wyniki leczenia farmakologicznego choroby
będącej przyczyną hospitalizacji.






Autor: lekarz Igor Gnot
Wprowadzony do archiwum: 2004-08-02

[magosiaa]

Będę pisała na priv.