objadanie się

[obibok83]

Kiedyś(5 lat temu) bardzo intensywnie odchudzałam się co oczywiście skończyło
się efektem jo-jo.Pomału zrzucam to co przytyłam (15kilo) ale nie daję sobie
rady z napadami objadania się( pozostałość po odchudzaniu). Zazwyczaj trwają
one od 2 dni do tygodnia. Nie mogę po prostu przestać jeść. Wiem, że wiążą się
one z negatywnymi uczuciami tj. samotność, stres, złość. Próbuję od kilku lat
z tym walczyć ale mi nie wychodzi. Co powinnam zrobić?

[kasia1985sr]

Witaj, w tej chwili co Ty przeżywam to samo(wcianam bułkę:)to śmieszne, ale dla
mnie to też problem i tak poodchdzam się dzień, dwa,trzy a potem objadam.
Rok temu bardzo schudłam - 10kg a teraz znowu przytyłam i zamęczam się tym jak
to wtedy byłam chuda a teraz....hmm.
Wiem, że ważna jest motywacja i wielka chęć schudnięcia i pewne zasady, których
nie wolno łamać, ale i mi teraz to nie wychodzi.
POdaj mi meila do siebie może razem się powspieramy - a nóż we dwie łatwiej.
Pozdrawiam

e-mail

[obibok83]

Przyda mi się wsparcie:) [e-mail]

[artur.kalinski]

Dziewczyny, nie uzależniajcie swojego życia od jedzenia. Zajmijcie się czymś, co
odwróci Waszą uwagę od tych tematów. Najlepszy do tego jest regularny(!) sport,
który dodatkowo pomaga zrzucić kilka kilogramów :)

[alienor]

Tez mialam napady glodu, po glodowce oczyszczajacej organizm (przez 2 tyg.
jadlam tylko warzywa). W ogole nie mialam klopotow z apetytem w trakcie
glodowki, ale w kilka dni po zakonczeniu zaczely sie problemy: wieczorem, po
kolacji, nie moglam przestac jesc. Trwalo to kilka dni i przeszlo, a potem
powtorzylo sie kilka razy, z mniejsza sila. Bylo to w styczniu tego roku.
Poszlam do lekarza, ktory (ktora) oczywiscie nic sensownego mi nie poradzil.
Musialam poradzic sobie sama i poki co udaje mi sie to, dlatego pozwolilam
sobie dopisac sie do tego watku: moze ktos cos z tego dla siebie "wyciagnie".
Przede wszystkim: zaczelam jesc posilki takie, zeby sie najesc. Normalnie
staram sie wstawac od stolu z uczuciem niedosytu. Zauwazylam jednak, ze kiedy
jestem w TYM stanie, kiedy sie objadam, lepiej jest, kiedy sie najem w trakcie
glownego posilku, bo potem dojadam mniej. Pozwalalam sobie tez na dojadanie,
skoro organizm tego chcial, nie katowalam sie mysleniem o kaloriach i
pogodzilam sie z tym, ze przytyje. Dzieki temu zmniejszyl sie stres zwiazany z
jedzeniem i stosunkowo szybko moj apetyt wrocil do normy. Zaczelam wiec
delikatnie narzucac sobie kaloryczna dyscypline, bo ja niestety latwo tyje i
musze uwazac. "Delikatnie" oznacza, ze zaczelam znowu wstawac od stolu z
uczuciem niedosytu, staralam sie nie dojadac, ale kiedy czulam, ze robi
sie "goraco", zaczynam sie krecic niespokojnie po kuchni, nerwowo czekac na
pore nastepnego posilku, wtedy po prostu jadlam: to na co mialam chec i w
takiej ilosci, na jaka mialam ochote. W rezultacie nie mialam juz od dawna
ataku "wilczego glodu", choc juz od marca jem kontrolujac kalorie.
Takie folgowanie sobie przy stole nie jest jedynym sposobem, jaki stosuje, zeby
zmniejszyc stres i nie obzerac sie. Tak jak napisal pan Artur Kalinski, staram
sie "odwracac swoje mysli od jedzenia". Robie to na rozne sposoby, na bazie
samoobserwacji. Lubie biegac i zauwazylam, ze w dni, w ktore biegam, moj apetyt
jest mniejszy niz wtedy kiedy leniuchuje. Zaczelam wiec biegac codziennie rano.
Najgorsze dla mnie sa wieczory w domu, wtedy mysli czesto wedruja ku kuchennym
szafkom i lodowce. Staram sie maksymalnie angazowac w swoje wieczorne zajecia,
a kiedy to nie pomaga, odkladam je i zwyczajnie "robie sobie dobrze", np. biore
dluga kapiel z pianka, albo czytam wciagajaca ksiazke albo wyciagam mojego
partnera na wieczorny spacer. Zauwazylam, ze takie czynnosci pozwalaja
zapomniec o jedzeniu na dluzej, niz tylko na czas wykonywania ich.
Mysle, ze kluczem do sukcesu jest lagodne traktowanie samej siebie (co nie
wyklucza narzucania sobie pewnej dyscypliny), cierpliwosc i znalezienie
wlasnych sposobow na zmniejszanie napiecia. Pozdrawiam!

Dzięki Twój post pozwolił mi odnaleźć się

[kasia1985sr]

Dzięki, trochę pocieszyło mnie, że nie jestem z tym problemem sama(brzmi
okropnie:), ale to daje siłę, że ktoś już z tego wychodzi/wyszedł.
Życzę Ci wszystkiego najlepszego i pozdrawiam - naprawdę postawiłaś mnie na
nogi - niewiem jak będzie jutro czy nie zjem za dużo, ale Twoje słowa dały mi
do myślenia a to naprawdę dużo i chyba postaram się znaleźć w sobie siłę.
Nie chcę też powiedzie, że figura jest najważniejsza jest masa innych
ważniejszych spraw, ale to część życia i dla dwudziestolatki naprawdę problem.

[veronique1]

Wiesz co- mi też pomogło to co powiedziałaś. Sama mam problemy z objadaniem,
kiedy jestem wściekła( czas sesji np) wcinam wszystko co jest pod ręką! Nie
wiem dlaczego to działa na mnie akurat odstresowująco. Najlepsze jest to,ze
wszyscy w domu cieszą sie z tego, bo mam za sobą głupią anoreksję i nie jestem
zbyt gruba. No tak chyab usprawiedliwiam się tymi poklaskami w domu i sytuacja
się powtarza, ale wkurza mnei brak kontroli nad tym zachowaniem. Do tego robie
to w sytuacji, kiedy mam wiecznie problemy z żołądkiem i łykam tabletki,zeby
móc wogóle jeść( podejrzenie wrzodów). Sport uwielbiam tylko nie ma teraz na
niego kompletnie czasu( bieganie po wpisy, kończenie ćwiczeń w zwariowanym
tempie i zbilżające sie praktyki), a to tak ciężko jest zmienić nastrój i
pomyśleć o czymś przyjemnym..no, ale spróbuję jak ty dać sobie trochę luzu.
Wish me luck! Pozdrawiam i powodznei ze zwalczaniem problemów:) Jak ktoś chce
to ja te zpodaję maila- razem łatwiej walczyć:)

[veronique1]

mój mail oczywiście: [e-mail]