Przedawkowanie fluanxol pilne

[rober111]

Żona leczy się na shizofrenię 8 lat, aktualnie bierze rispolept 3mg oraz 7,5
zolafren. Dziś ok. 15.00 zażyła 12 tabletek fluanxol. Ok. 16.00 miała płukanie
żołądka w szpitalu, do 21.00 wzięła dwie kroplówki. JEst przytomna lecz
przytłumiona. Lekarze twierdzą że do jutra będzie ok, że dawka tego leku nie
była bardzo duża choć znacząca. Jak WY myślicie, mogę spać spokojnie do jutra?

[sp9tcu]

Informacja o leku


Flupentyksol
flupentixol
neurolepticum
N05AF

Działanie: Neuroleptyk, pochodna tioksantenu; w małych dawkach (do 3 mg p.o.)
wykazuje działanie przeciwdepresyjne, przeciwlękowe i aktywizujące; w większych
dawkach działa silnie przeciwpsychotycznie, aktywizująco i przeciwlękowo. W
małych i średnich dawkach (p.o. do 24 mg/d, i.m. do 100 mg co 2 tyg.) nie działa
uspokajająco; stosowanie większych dawek wiąże się z występowaniem nieswoistego
działania uspokajającego. Wykazuje również działanie przeciwautystyczne.
Działanie przeciwpsychotyczne związane jest z antagonizmem względem receptorów
dopaminergicznych i wtórnym wpływem na inne układy neuroprzekaźnikowe. Po
podaniu p.o. dostępność biologiczna wynosi ok. 40%, tmax - ok. 4 h. t1/2 wynosi
ok. 35 h. I.m. stosuje się dekanian flupentyksolu; po podaniu ulega on
enzymatycznemu rozkładowi do cis(Z)-flupentiksolu i kwasu dekanowego. tmax nie
przekracza tygodnia, stężenie leku we krwi zmniejsza się stopniowo w miarę jego
uwalniania się z miejsca podania. Pod względem farmakokinetycznym dawka 40 mg
dekanianu flupentyksolu podawana co 2 tyg. odpowiada 10 mg/d flupentyksolu
podawanego p.o. Metabolity flupentyksolu są nieaktywne. Wydalanie następuje
głównie z kałem i w niewielkiej części z moczem. Flupentyksol przenika przez
łożysko i w niewielkiej ilości do pokarmu kobiecego.

Wskazania: P.o. Depresja z towarzyszącym lękiem, uczuciem osłabienia i brakiem
inicjatywy. Przewlekłe nerwice z lękiem, depresją i spadkiem aktywności.
Zaburzenia psychosomatyczne z poczuciem wyczerpania. Schizofrenia i inne
psychozy, zwłaszcza z takimi objawami jak: omamy, urojenia i zaburzenia toku
myślenia oraz z objawami towarzyszącymi: apatią, anergią, obniżonym nastrojem i
skłonnością do izolacji. I.m. Leczenie podtrzymujące w schizofrenii oraz w
innych psychozach, szczególnie z takimi objawami jak: omamy, urojenia,
zaburzenia toku myślenia, z towarzyszącymi objawami apatii, depresji,
wycofywania się i braku energii. W tej postaci lek jest szczególnie przydatny w
leczeniu podtrzymującym u chorych, którzy nie stosują się do zaleceń związanych
z przyjmowaniem przepisywanych im leków.

Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu lub pochodne
tioksantenu, zapaść krążeniowa, ostre zatrucie alkoholem, barbituranami oraz
związkami opioidowymi, stany śpiączkowe, przebyty złośliwy zespół
neuroleptyczny, uszkodzenia układu pozapiramidowego, guz chromochłonny
nadnerczy, nieprawidłowa morfologia krwi obwodowej (leukopenia,
granulocytopenia). Ze względu na brak odpowiednich badań nie zaleca się
stosowania u dzieci. Stosować ostrożnie u osób z zespołem psychoorganicznym, ze
skłonnością do drgawek, z ciężką niewydolnością wątroby, chorych na padaczkę,
chorobę Parkinsona, porfirię, ciężkie choroby układu sercowo-naczyniowego. Nie
zaleca się stosowania u osób z nadpobudliwością lub wzmożonym napędem
psychoruchowym, ponieważ wpływ aktywizujący leku może prowadzić do nasilenia
tych objawów. Jeżeli chory otrzymywał uprzednio leki lub neuroleptyki o
działaniu uspokajającym, należy stopniowo zmniejszając dawkę, zaprzestawać ich
podawania. Konieczna może być modyfikacja dawkowania leków hipoglikemizujących.
Podczas długotrwałego stosowania leku należy okresowo oceniać możliwość
zmniejszenia dawek podtrzymujących. W przypadku wystąpienia objawów złośliwego
zespołu neuroleptycznego należy zaprzestać podawania flupentyksolu i rozpocząć
odpowiednie leczenie.

Interakcje: Flupentyksol może nasilać działanie alkoholu, barbituranów i innych
środków działających hamująco na OUN. Neuroleptyki mogą nasilać lub osłabiać
działanie leków przeciwnadciśnieniowych. Równoległe stosowanie neuroleptyków i
preparatów litu zwiększa ryzyko powikłań neurotoksycznych. Trójpierścieniowe
leki przeciwdepresyjne i neuroleptyki mogą wzajemnie hamować swój metabolizm.
Flupentyksol może osłabiać działanie lewodopy oraz leków adrenergicznych.
Równoległe stosowanie metoklopramidu lub piperazyny zwiększa ryzyko wystąpienia
objawów pozapiramidowych.

Działanie niepożądane: W czasie podawania p.o. dawek do 3 mg/d działania
niepożądane występują rzadko i mają niewielkie nasilenie. Najczęściej występuje
bezsenność; rzadko: zawroty i bóle głowy, drżenie mięśniowe, bezsenność,
drażliwość, uczucie senności, suchość jamy ustnej, biegunka; bardzo rzadko:
zaparcie, niestrawność, nudności; sporadycznie: objawy pozapiramidowe, głównie
sztywność mięśniowa i hiperkinezja, zaburzenia koncentracji uwagi, kołatanie
serca, zmniejszenie libido, zwiększenie masy ciała, zatrzymanie moczu, świąd,
zapalenie skóry. Po zastosowaniu większych dawek największą częstość i nasilenie
działań niepożądanych obserwuje się w początkowym okresie leczenia; zmniejszają
się one podczas stosowania leku. Mogą wystąpić objawy pozapiramidowe (akatyzja,
parkinsonizm, drżenie mięśniowe, hipokinezja, dystonie), szczególnie na początku
leczenia; w celu opanowania tych objawów wystarczające jest zwykle zmniejszenie
dawki i(lub) podanie leków stosowanych w leczeniu choroby Parkinsona (nie należy
rutynowo stosować ich zapobiegawczo); w przypadku uporczywej akatyzji można
stosować pochodne benzodiazepiny lub propranolol; w przypadku długotrwałego
stosowania mogą wystąpić późne dyskinezy (należy wówczas zmniejszyć dawkę lub
przerwać podawanie flupentyksolu; leki stosowane w leczeniu choroby Parkinsona
nie znoszą objawów późnych dyskinez); ponadto mogą wystąpić bóle i zawroty
głowy, zaburzenia mowy, bardzo rzadko napad przymusowego patrzenia ze zwrotem
gałek ocznych; sporadycznie złośliwy zespół neuroleptyczny. Obserwowano też
bezsenność i niepokój psychoruchowy, zwłaszcza gdy leczenie flupentyksolem
rozpoczyna się u chorych otrzymujących uprzednio neuroleptyki działające silnie
uspokajająco. Rzadziej występują: pobudzenie psychoruchowe, nadmierna senność,
uczucie znużenia, objawy depresyjne, spadki ciśnienia tętniczego, ślinotok,
nudności, suchość jamy ustnej, zaparcie, biegunka, zwiększenie masy ciała,
zaburzenia akomodacji oka. Bardzo rzadko: nadmierna potliwość, wysypka, świąd,
bóle stawów, utrudniona koncentracja, zaburzenia pamięci, brak lub zwiększenie
łaknienia, zaburzenia połykania, agresja, kołatanie serca, zaburzenia oddawania
moczu, impotencja, przejściowe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych,
żółtaczka. Lek w dużych dawkach może wykazywać silne działanie uspokajające.
Stosowanie dużych dawek u kobiet może być przyczyną zaburzeń miesiączkowania i
mlekotoku. W przypadku przedawkowania: senność, śpiączka, objawy pozapiramidowe,
drgawki, niedociśnienie, wstrząs, hipertermia lub hipotermia; leczenie objawowe
i podtrzymujące.

Ciąża i laktacja: Nie stosować w ciąży, o ile spodziewane korzyści wynikające z
leczenia nie przewyższają potencjalnego ryzyka dla płodu. U zwierząt nie
stwierdzono wpływu leku na proces reprodukcji i częstość występowania uszkodzeń
płodów. Wpływ flupentyksolu stosowanego w dawkach terapeutycznych u kobiet w
okresie laktacji na organizm niemowlęcia karmionego piersią jest mało
prawdopodobny; podczas leczenia można w razie potrzeby kontynuować karmienie
piersią; zaleca się obserwację stanu niemowlęcia.

Dawkowanie: P.o. Depresja, nerwica depresyjna, zaburzenia psychosomatyczne.
Dorośli. Początkowo 1 mg raz na dobę rano lub w 2 dawkach podzielonych; w razie
potrzeby po tyg. dawkę można zwiększyć do 2 mg/d; dawki dobowe >2 mg podawać w
dawkach podzielonych, maks. do 3 mg. Działanie flupentiksolu pojawia się często
po 2-3 dniach stosowania; jeżeli po tyg. stosowania w dawce 3 mg/d nie stwierdza
się efektów leczenia, należy zaprzestać stosowania leku. U osób w podeszłym
wieku zaleca się stosowanie dawek 0,5-1,5 mg/d. Schizofrenia i inne psychozy.
Dorośli. Indywidualnie w zależności od stanu pacjenta; początkowo należy
stosować małe dawki, następnie należy je stopniowo zwiększać tak szybko, jak to
jest możliwe, aż do uzyskania optymalnej dawki te