>>>bioenergoterapeuta<<<

[syll_a]

witam,
czy ktoś z was ma może jakieś doświadczenie w leczeniu przez
bioenergoterapeutę??
moja mama ma oponiaka mózgu i słyszałam, że jest możliwość wyleczenia go
właśnie metodami niekonwencjonalnymi, ale chciałam jeszcze zasięgnąć waszej
rady....
bardzo proszę o pomoc..

pozdrawiam
sylwia

[rezurekcja]

http://www.amsoft.com.pl/bs/

potem do dzialu: medycyna magiczna, tam jest kilka artykulow.
Tu cytuje jeden.

Ludzie wierza w rozne rzeczy, ja tez kiedys wierzylam w bioenergo itd.
Dzis mnie zastanawia, ze moja pani bioenergo nie potrafila powiedziec od razu z
czym przychodze (sama jej to wyjawilam w koncu - wtedy znalazla), natomiast
wmawiala mi, ze najzdrowsza jest ta czesc, z ktora dzis mam najwiecej
problemow....

Ale tonacy brzytwy sie chwyta.
Brzytwy...

Robta co chceta, kiedys za to sami zaplacicie

Dzis omijam medycyne alternatywna szerokim lukiem
****************

Bliższe spojrzenie na leczenie dotykiem
(Przedruk z Gazety Lekarskiej za zgodą redakcji)

Amerykańscy naukowcy dowodzą, że twierdzenia o skuteczności leczenia dotykiem
są bezpodstawne

Leczenie przez dotyk (ang. therapeutic touch) jest rozpowszechnioną metodą
związaną z mistycyzmem i rzekomo opartą na naukowych podstawach. Terapeuci
praktykujący ją twierdzą, że potrafią leczyć wiele schorzeń poprzez wpływanie
przy pomocy rąk na wyczuwalne ponad powierzchnią skóry "pole energetyczne
człowieka". Ustalenie, czy leczący dotykiem rzeczywiście wyczuwają to pole
napotykało dotychczas poważne przeszkody.
Terapeuci praktykujący leczenie przez dotyk niechętnie poddają się badaniom
wykonywanym przez osoby nie będące zwolennikami tej metody.
W 1996 r. Fundacja Oświatowa Jamesa Randiego wyznaczyła nagrodę w wysokości
742.000 dolarów dla osoby, która udowodni, że potrafi wykrywać pole energetyczne
człowieka. Chociaż ponad 40.000 osób w Ameryce twierdzi, że posiada taką
zdolność, tylko jedna osoba zgodziła się poddać testom. Eksperyment zakończył
się niepowodzeniem; do tej pory, pomimo intensywnych wysiłków, nie znalazł się
ani jeden chętny do powtórzenia testu, pomimo że oferowana suma zdążyła
wzrosnąć do ponad miliona dolarów.
Dotychczas nie opublikowano żadnych wyników eksperymentu ilościowego
przeprowadzonego z udziałem więcej niż kilku osób leczących dotykiem.
Pionierami w tych badaniach wydają się być Amerykanie: Linda Rosa i Stephen
Barrett. Linda jest dyplomowaną pielęgniarką związaną z amerykańską radą ds.
oszustw medycznych. Stephen jest lekarzem w Pensylwanii i aktywnie udziela się
w organizacji "Antyznachor". Na łamach prestiżowego tygodnika Amerykańskiego
Towarzystwa Lekarskiego JAMA z 1 kwietnia 1998 r. dowodzą oni, że twierdzenia o
skuteczności leczenia dotykiem są bezpodstawne i jej stosowanie w celach
leczniczych nie ma uzasadnienia.

L. Rosa i S. Barret podjęli się zbadania, czy 21 osób, które zachęcili do
udziału w eksperymencie, nie widząc dłoni eksperymentatora, potrafi rozpoznać,
która z ich dłoni znajduje się bliżej dłoni eksperymentatora. Badanych
poproszono o wskazanie, czy niewidziana przez nich dłoń eksperymentatora
znajduje się nad ich prawą czy lewą dłonią.
Prawdziwość teorii leczenia dotykiem zostałaby potwierdzona, gdyby badani
poprawnie określili położenie dłoni eksperymentatora w 100% przypadków. Odsetek
prawidłowych odpowiedzi rzędu 50% byłby zgodny z rozkładem losowym.
Wyniki były szokujące. Badani poprawnie określili położenie ręki
ksperymentatora jedynie w 44%, co jest właśnie wynikiem zbliżonym do rozkładu
losowego.

Teoria uzdrowicieli
Osoby leczące dotykiem twierdzą, że potrafią wyleczyć wiele chorób lub poprawić
stan chorego poprzez ręczną manipulację "pola energetycznego" wyczuwalnego ponad
powierzchnią ciała pacjenta. Twierdzą również, że potrafią wykrywać choroby i
pobudzać organizm do walki z nimi poprzez swoją wolę uzdrowienia. Podręczniki
leczenia dotykiem wymieniają trzy etapy terapii, z których żaden nie wymaga w
istocie dotykania ciała pacjenta.
Pierwszym etapem jest koncentracja - terapeuta skupia się na swojej woli pomocy
pacjentowi. Faza ta przypomina medytację i ma pomagać również i leczącemu.
Drugim etapem jest badanie - dłonie terapeuty wędrują wokół ciała pacjenta od
stóp do głowy, przemieszczając się w odległości 5-10 cm. Na tym etapie ma
dokonywać się "dostrojenie" terapeuty do stanu chorego możliwe dzięki
odczuwaniu przez leczącego "zmian sygnałów sensorycznych" w dłoniach. Trzecim
etapem jest faza interwencji, w trakcie której ręce terapeuty "porządkują pole
energetyczne" pacjenta usuwając "zatory", uzupełniając obszary niedoboru
energii i wyrównując miejsca zaburzonego przepływu. Stan "równowagi
energetycznej" będący wynikiem takiego zabiegu ma powstrzymywać choroby i
umożliwiać samoleczenie organizmu pacjenta. Zwolennicy leczenia dotykiem
twierdzą, że "widzieli, że to działa.".

Metoda leczenia dotykiem została opracowana w latach 70. przez dr Dolores
Krieger, dypl. piel., pracownika naukowego Wydziału Pielęgniarstwa Uniwerytetu
w Nowym Jorku.
Chociaż leczenie dotykiem często przedstawia się jako naukową adaptację
"nakładania rąk", podstawy tej metody są jednak, zdaniem amerykańskich
naukowców nasycone metafizyką. Krieger zrównywała "składnik aktywny" leczenia
dotykiem do ra, czyli "siły życiowej" postulowanej przez tradycyjną filozofię
hinduską ayurwedę.
Wkrótce po powstaniu metody leczenia dotykiem zaczęto ją łączyć z dostosowanymi
na użytek kultury Zachodu poglądami nieżyjącej już Marthy Rogers, dziekana
Wydziału Pielęgniarstwa w nowojorskim uniwersytecie. Rogers twierdziła, że
ludzie nie tylko posiadają pola energetyczne, lecz sami są polami energii,
które pozostają w ciągłej interakcji z otaczającym ich "polem energii
otoczenia". Poglądy te nazwała "nauką o jednolitym człowieku". Wprowadzone
przez nią nazewnictwo stało się impulsem do zajmowania się leczeniem przez
dotyk jako metodą "naukową". W prawie wszystkich toczonych dzisiaj dyskusjach
na temat leczenia dotykiem operuje się pojęciami wprowadzonymi przez Rogers,
chociaż używa się również terminów metafizycznych związanych z filozofią
Wschodu np. czakr i ia.
Od wielu innych alternatywnych metod leczenia, a także od medycyny naukowej,
leczenie dotykiem odróżnia się podkreślaniem znaczenia woli uzdrawiacza.
Podczas gdy w badaniach dotyczących skuteczności większości metod leczenia
wymagane jest sprawdzenie, czy nie zachodzi tzw. efekt placebo (na który często
ma wpływ przekonanie leczonego o skuteczności leczenia), teoretycy leczenia
dotykiem sugerują, że efekt placebo nie ma znaczenia. Krieger twierdzi, że
wiara osoby leczonej w powodzenie terapii nie wpływa znacząco na wyniki
leczenia. Jej zdaniem, wiara ma znaczenia psychologiczne - wpływa na
przyjęcie przez chorego do wiadomości swojej choroby i następującego po niej
wyzdrowienia i znaczenia tych faktów dla chorego. Z drugiej strony uzdrowiciel
musi opierać swoje działanie na pewnym systemie przekonań, jeżeli jego
zachowanie chcemy uznać za racjonalne.
Jak widać, hipoteza leżąca u podłoża leczenia przez dotyk, jak i cała praktyka
leczenia przez dotyk, opierają się na założeniu, że terapeuta potrafi wykryć
pole energetyczne pacjenta i świadomie na nie oddziaływać. Mając to na uwadze
pionierzy leczenia dotykiem doszli do wniosku, że kontakt fizyczny może nie być
potrzebny.
Nazwę "leczenie przez dotyk" zaczęto stosować, gdyż pierwotne określenie
nakładanie dłoni" zostało uznane za przeszkodę utrudniającą akceptację tej
metody przez "komisje ds. programu studiów i inne instytucjonalne bastiony
współczesnej cywilizacji". Mistyczną otoczkę próbowano wyciszyć, proponując w
zamian rozmaite wyjaśnienia np. znaczenie terapeutyczne kontaktu skóra-skóra,
rezonans transferu elektronów, wiązanie tlenu przez hemoglobinę,
stereochemiczne podobieństwa między chlorofilem i hemoglobiną, zmianę
potencjałów elektrostatycznych pod wpływem fal mózgowych uzdrowiciela i inne
bliżej nieokreślone pojęcia z zakresu teorii kwantów.
W 1994 r. Ośrodek Nauk Medycznych Uniwersytetu Kolorado w Denver powołał komisję
naukową do oceny postulatu włączenia przedmiotu "leczenie przez dotyk" do
programu studiów z dziedziny opieki pielęg

[rezurekcja]

cd.
W 1994 r. Ośrodek Nauk Medycznych Uniwersytetu Kolorado w Denver powołał komisję
naukową do oceny postulatu włączenia przedmiotu "leczenie przez dotyk" do programu
studiów z dziedziny opieki pielęgniarskiej. Po zapoznaniu się z opublikowanymi pracami
komisja stwierdziła, że "nie ma wystarczającej liczby danych, tak jakościowych jak i
ilościowych, przemawiających za uznaniem leczenia przez dotyk za odrębną i skuteczną
metodę leczenia."

Zdaniem autorów pracy w kwietniowej edycji tygodnika JAMA, wobec niewielkiej ilości
danych klinicznych i liczbowych potwierdzających celowość stosowania leczenia przez dotyk,
zwolennicy tej metody koncentrują się wyłącznie na badaniach jakościowych, będących
zaledwie zbiorem anegdotycznych doniesień.

Komu zależy na leczeniu dotykiem?
Propagatorzy leczenia dotykiem podają, że ponad 100 000 ludzi na całym świecie zostało
przeszkolonych w zakresie stosowania tej metody. Wśród nich jest podobno 43
pracowników służby zdrowia. Podaje się także, że około połowa z przeszkolonych osób
praktykuje tę metodę. Metoda leczenia dotykiem nauczana się w ponad setce szkół wyższych
w 75 krajach. Leczenie dotykiem zdobyło największą popularność wśród osób
praktykujących pielęgniarstwo holistyczne. Jeżeli chodzi o opiekę pielęgniarską, leczenie
dotykiem stosowane jest przez pielęgniarki w co najmniej 80 szpitalach w Ameryce Płn.,
często bez zgody a nawet wiedzy lekarzy opiekujących się chorymi. W jednym z najbardziej
poczytnych czasopism poświęconych opiece pielęgniarskiej, ukazało się wiele artykułów
przychylnie odnoszących się do leczenia dotykiem.

Wiele organizacji zrzeszających pielęgniarki promuje leczenie dotykiem. W 1987 liczące 50
tysięcy członków Towarzystwo Pielęgniarek Prowincji Quebec zatwierdziło leczenie
dotykiem jako umiejętność pielęgniarską "bona fide". National League for Nursing, instytucja
przyznająca licencje dla szkół pielęgniarek w Stanach Zjednoczonych, zaprzecza wprawdzie,
by zajęła oficjalne stanowisko na temat leczenia dotykiem, ale firmowane przez tę organizację
publikacje książkowe i wideokasety promują tę metodę. Amerykańskie Stowarzyszenie
Pielęgniarek organizuje warsztaty leczenia dotykiem na dorocznych zjazdach. W piśmie
będącym oficjalnym organem ASP zamieszczono najważniejsze artykuły na temat leczenia
dotykiem, a ostatnio artykuł namawiający do nauczania leczenia dotykiem w ramach
kształcenia ustawicznego. Poprzedni prezes stowarzyszenia jest autorem artykułów, w
których broni leczenia dotykiem przed krytykami. Amerykańskie Stowarzyszenie Holistycznej
Opieki Pielęgniarskiej nadaje dyplomy z dziedziny "uzdrawiania przez dotyk", odmiany
leczenia dotykiem. The Nurse Healers and Professional Associates Cooperative, organizacja
utworzona w celu promocji leczenia dotykiem, ma, jak twierdzą jej władze, około 1200
członków.

Istota eksperymentu
W eksperymencie przeprowadzonym przez Lindę i Stephena uczestniczyło 21 terapeutów,
parających się tą praktyką od 1 roku do 27 lat. Wśród nich było 9 pielęgniarek, 7
dyplomowanych masażystów, 2 osoby bez przygotowania medycznego, 1 kręgarz, 1 felczer i
1 osoba wykonująca upusty krwi. Przeprowadzono 2 serie badań. W 1996 piętnaście osób
badano w ich domach lub gabinetach w różnych dniach na przestrzeni kilku miesięcy. W
1997 r., 13 osób, w tym 7 uczestniczących w eksperymencie rok wcześniej, badano jednego
dnia.

Drugą serię testów przeprowadzono na życzenie producenta programów telewizyjnych dla
telewizji publicznej, który dowiedział się o tych badaniach. Osoby uczestniczące w drugiej
serii badań poinformowano, że przebieg eksperymentu będzie filmowany i
najprawdopodobniej zostanie wyemitowany, na co wyraziły one zgodę.

Wszystkie osoby badane kładły obie dłonie wnętrzem do góry na płaskiej powierzchni.
Odległość między dłońmi wynosiła ok. 25-30 cm. Aby badany nie mógł widzieć dłoni
eksperymentatora nad rękami badanego umieszczono wysoki nieprzezroczysty ekran z
wyciętymi u dołu otworami, na który dodatkowo kładziono ręcznik tak, aby zakrywał ręce
badanego.

W każdym przypadku wykonywano 10 prób. Przed każdą serią prób proszono badanych o
"skoncentrowanie się" i umożliwiano wykonanie wszelkich przygotowań, jakie uważali za
konieczne. Eksperymentatorka rzucała monetą w celu wyboru dłoni badanego. Następnie
umieszczała swoją prawą dłoń wnętrzem do dołu 8-10 cm nad wybraną dłonią badanego i
mówiła "OK". Wtedy badani określali, która dłoń znajduje się bliżej dłoni eksperymentatorki.
Badanych nie obowiązywał żaden limit czasu odpowiedzi.

Przed rozpoczęciem eksperymentu przeprowadzono testy wstępne z udziałem innych osób
nie przeszkolonych w zakresie leczenia dotykiem i nie będących zwolennikami tej metody, w
celu ustalenia, czy badani są w stanie wykryć ruch powietrza lub ciepłotę ciała. Czworo
badanych to dzieci, które nie znały celu badania. Z tych wstępnych badań wynikało, że
zastosowane zasłony uniemożliwiały percepcję bodźców czuciowych przez badanych.

Prawdopodobieństwo, że przypadkowo udałoby się uzyskać 8 prawidłowych odpowiedzi na
10 prób wynosiło 45 na 1024 (P=0.04). Ten poziom uważa się za znamienny statystycznie w
wielu badaniach klinicznych. Przed przeprowadzeniem badań przyjęto, że 8 lub więcej
prawidłowych odpowiedzi na 10 oznaczać będzie wynik pozytywny. Osoby, które uzyskały
taki wynik, miały być powtórnie badane, jednak wyników ponownego eksperymentu miano
nie uwzględniać w późniejszych analizach. Ustalono, że wyniki otrzymane dla całej grupy
zostaną uznane za pozytywne jedynie wtedy, gdy przeciętna będzie wyższa niż 6,7 przy
poziomie ufności równym 90%.

Wyniki eksperymentu
Autorzy eksperymentu zakładali, że jeżeli leczący dotykiem są rzeczywiście w stanie
odczuwać pole energetyczne człowieka, to uczestnicy badań powinni prawidłowo podać
położenie ręki eksperymentatora w 10 przypadkach na 10 (100%). Przeciętny wynik losowy
wynosi w tym przypadku 5 (50%).

Przed rozpoczęciem badań wszyscy uczestnicy zapewniali, że umieją leczyć dotykiem i
uzyskiwać dzięki temu znaczące efekty terapeutyczne. Badani opisywali w różny sposób
bodźce czuciowe, na podstawie których oceniają stan pola energetycznego i oddziałują na
nie. Niemal wszyscy wypowiadali się na temat umiejętności leczenia dotykiem z dużą
pewnością siebie.

W pierwszej serii badań badani prawidłowo podali położenie dłoni eksperymentatorki tylko
w 47%. Tylko jedna osoba podała 8 prawidłowych odpowiedzi. W powtórnym badaniu ta
sama osoba miała 6 poprawnych odpowiedzi.

Wątpliwe argumenty uzdrowicieli

Po każdej serii badań ich wyniki omawiano z osobą badaną. Ponieważ we wszystkich
przypadkach oprócz jednego wyniki można uznać za niepowodzenie, uczestnicy badań
zwykle próbowali racjonalizować przyczyny swego niepowodzenia. Podawali oni następujące
argumenty:

Dłoń eksperymentatora pozostawiała za każdym razem "ślad", przez co w kolejnych próbach
odróżnienie rzeczywistego położenia dłoni od położenia "śladu" stawało się coraz trudniejsze.

Jednak wyniki pierwszych prób w serii (7 prawidłowych odpowiedzi i 8 błędnych) nie były
lepsze od pozostałych. Ponadto badani powinni być w stanie stwierdzić, czy pole które
odczuwają jest "świeże".

Lewa dłoń pełni, zdaniem entuzjastów tej metody rolę "odbiornika" energii, a prawa -
"przekaźnika", w związku z czym pole znajdujące się nad prawa ręką może być trudniejsze
do wykrycia.

W próbach, w których dłoń eksperymentatorki znajdowała się nad prawą dłonią osoby
badanej, uzyskano jedynie 38% prawidłowych odpowiedzi. Ponadto w 44% dotyczyło
rzekomo bardziej czułej lewej dłoni. Wynik ten jest zgodny z rozkładem losowym. osoby
leczące dotykiem używają przecież obu dłoni do oceny pola energetycznego pacjentów.

Zdaniem badanych, eksperymentatorka powinna być bardziej aktywna tzn. powinna
skoncentrować się lub próbować przekazać swoją energię siłą woli.

Postulat ten, zdaniem zespołu prowadzącego eksperyment, stoi w sprzec