Bakteria-POMOCY

[mama_damiana1]

Mój syn ma bakterię pseudomonos aerginosa O tej bakterii wiem bardzo duzo
wiem ze jest bardzo grozna dla organizmu Leczymy sie u nerfologa Badania
robimy co miesiąc od dwóch miesięcy badanie moczu wykazało ze tej bakterii
nie ma ale pojawiła sie nowa i nic o niej nie wiem nie moge znalezć
informacji o tym paskudztwie Ta bakteria nazywa się PROTEERS VULGARIS Może
ktos mo pomoże i udzieli informacji Z góry dziękuję

[zuzka771]

bieżący numer
numery archiwalne indeks autorów
wyszukiwarka
prenumerata ważne odnośniki
kontakt z redakcją
o czasopiśmie

strona główna > archiwum > Przegląd Urologiczny 2006/7/6 (40) > Zakażenie
układu moczowego u dzieci

Zakażenie układu moczowego u dzieci
doc. dr hab. n. med. Małgorzata Baka-Ostrowska

Klinika Urologii Dziecięcej, Instytut Centrum Zdrowia Dziecka
kierownik kliniki: doc. dr hab. n. med. Małgorzata Baka-Ostrowska
artykuł ukazał się w Przeglądzie Urologicznym 2006/7/6 (40)
Zakażenie układu moczowego (ZUM) powstaje wtedy, gdy do światła tego układu
wnikną bakterie, które następnie, w sprzyjających im warunkach, namnażają się i
powodują zmiany zapalne.

W prawidłowych warunkach układ moczowy jest jałowy, z wyjątkiem końcowego
odcinka cewki moczowej. Do większości zakażeń dochodzi drogą wstępującą. Stąd
też zakażenie układu moczowego występuje znacznie częściej u dziewczynek, u
których cewka moczowa jest krótka, a jej ujście położone tuż przy ujściu pochwy
i niedaleko odbytu. Według różnych opracowań 3-8% populacji żeńskiej
przynajmniej raz choruje na ZUM. Zwykle są to dziewczynki w wieku szkolnym lub
aktywne płciowo kobiety. W populacji męskiej ZUM występuje najczęściej u
noworodków i niemowląt. W pierwszym roku życia ZUM dotyczy aż 2,7 % chłopców i
jest 10-krotnie częstsze u nieobrzezanych [1]. Stosunkowo rzadko bakterie
dostają się do układu moczowego z krwi. Ta droga zakażenia dotyczy prawie
wyłącznie noworodków.

Głównym czynnikiem patogenetycznym są bakterie Gram-ujemne z grupy
Enterobacteriaceae, przede wszystkim pochodzenia jelitowego. Za około 90%
zakażeń, szczególnie w populacji żeńskiej, odpowiedzialna jest pałeczka
okrężnicy (E. coli). W latach 70. i 80. ubieg łego wieku udowodniono, że
szczególną rolę w wirulencji odgrywają pewne cechy bakterii, jak obecność
specyficznych antygenów w ścianie komórkowej (O-antigens) lub obecność fimbrii.
Fimbrie stymulują przyleganie bakterii do komórek nabłonka urotelialnego oraz
aglutynację czerwonych ciałek krwi. Hemaglutynacja może być zablokowana przez
różne cukry, wśród których istotną rolę odgrywa mannoza. Kallenius stwierdził,
że odmiedniczkowe zapalenie nerek wywołują te szczepy E. coli, które mają P-
fimbrie i powodują mannozooporną hemaglutynację (mannose-resistant
hemagglutination - MRHA) [2]. Wykazał on obecność P-fimbrii u 94% szczepów E.
coli będących przyczyną odmiedniczkowego zapalenia nerek, podczas gdy w
przypadku zapalenia pęcherza odsetek ten wynosił 19%, w bezobjawowej
bakteriurii - 14%, a u zdrowych dzieci - 7%. Z obserwacji tej nasuwa się
wniosek, że łagodne, bezobjawowe zakażenia wywołują mniej wirulentne szczepy
bakterii, u których rzadko stwierdza się obecność fimbrii.

Wśród innych bakterii wywołujących ZUM na pierwszym miejscu należy wymienić
Proteus vulgaris, który stanowi fizjologiczną florę bakteryjną istniejącą pod
napletkiem, ale w pewnych warunkach może być przyczyną wstępującego zakażenia.
Bakterie z grupy Proteus stwierdzane są w około 7% przypadków ZUM, lecz odsetek
ten wzrasta do 20% u pacjentów ze współistniejącą patologią dróg moczowych [3].
Proteus mirabilis jest częstym czynnikiem zakażeń szpitalnych. Wśród czynników
wpływających na wirulencję tego drobnoustroju wymienia się: obecność fimbrii,
zdolność do produkcji ureazy, proticyn, hemolizyn, metaloproteaz rozkładających
przeciwciała IgA i IgG oraz β-laktamaz obniżających lekowrażliwość [4].

Inne pałeczki powodujące ZUM należą do rodzaju Klebsiella, Enterobacter i
Serratia oraz Pseudomonas i Acinetobracte (pałeczki niefermentujące). Bakterie
te są istotnym czynnikiem zakażeń u pacjentów hospitalizowanych [5].

Drobnoustroje Gram-dodatnie (enterokoki, gronkowce, paciorkowce) rzadko są
przyczyną zakażeń układu moczowego. Enterococcus faecalis stanowi fizjologiczną
florę przewodu pokarmowego, ale może być przyczyną ZUM szczególnie u pacjentów
leżących i przewlekle cewnikowanych. U dojrzewających dziewcząt czynnikiem
etiologicznym zakażenia może stać się Staphylococcus epidermidis zasiedlający
przedsionek pochwy.

W ostatnich latach obserwuje się wzrost liczby zakażeń grzybiczych, wywołanych
przez Candida albicans. Związane jest to przede wszystkim z powszechnym
stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania. Rola wirusów w
powstawaniu zakażeń układu moczowego u dzieci jest niewielka. Krwotoczne
zapalenie pęcherza, spowodowane przez adenowirusy, występuje u dzieci bardzo
rzadko.

Zakażenia układu moczowego stanowią problem diagnostyczno-terapeutyczny u
pacjentów w każdym wieku. Mogą one przybierać różną postać kliniczną w
zależności od stopnia nasilenia infekcji i jej lokalizacji, a także od wieku i
płci dziecka.

Klasycznym kryterium diagnostycznym jest stwierdzenie obecności bakterii w
moczu, w liczbie powyżej 105/ml. Pamiętać jednak należy, że kryterium to
dotyczy moczu pobranego do badania drogą nakłucia nadłonowego. W innym
przypadku należy liczyć się z możliwością zanieczyszczenia moczu z zewnątrz,
np. florą bakteryjną spod napletka, z krocza lub z pochwy. Dotyczy to
szczególnie dzieci, u których mocz zbierany jest do woreczka przyklejanego na
zewnętrzne narządy płciowe. Także badanie moczu pobieranego na drodze
cewnikowania jest obarczone pewnym błędem. Dlatego rozpoznanie ZUM nie może
opierać się wyłącznie na posiewie moczu.

Podstawowym badaniem jest badanie ogólne moczu. Za nieprawidłowy wynik należy
uznać obecność leukocytów w osadzie moczu, w liczbie powyżej 10 w polu
widzenia. Niekiedy podwyższona jest także liczba krwinek czerwonych. Białko
oznaczane w moczu, zwykle w niewielkich ilościach, pochodzi z leukocytów i
erytrocytów.

Wniknięcie bakterii do światła układu moczowego stanowi bodziec dla układu
odpornościowego do produkcji białych krwinek i ich nagromadzenia w miejscu
zakażenia. Liczba leukocytów w moczu świadczy o intensywności zakażenia, i tak
w przypadku obecności kilkunastu leukocytów mówimy o leukocyturii, a powyżej 20
o ropomoczu (pyuria). Określenie "masywny ropomocz" oznacza całe pole widzenia
usiane leukocytami.

Zakażenie układu moczowego, którego wyrazem jest zwiększona liczba leukocytów w
osadzie moczu, wymaga leczenia. Odpowiedni dobór leku jest możliwy jedynie w
oparciu o antybiogram sporządzony na podstawie posiewu moczu. W tym punkcie
koło się zamyka, a komplementarny charakter badania ogólnego i posiewu moczu
jest oczywisty.

Stwierdzając zakażenie układu moczowego, należy zadać pytanie, czy jest ono
pierwszorazowe, przetrwałe, czy nawracające. Od odpowiedzi na to pytanie zależy
dalsze postępowanie diagnostyczne i terapeutyczne.

W prawidłowych warunkach układ moczowy sam broni się przed wtargnięciem i
szerzeniem się zakażenia, a jego najważniejszą bronią jest wydalanie moczu tak,
aby nie zalegał on na żadnym poziomie. Pierwszą barierą jest cewka moczowa.
Wydzielina błony śluzowej utrudnia przyleganie bakterii do ściany cewki, dzięki
czemu mogą być skutecznie wypłukiwane strumieniem moczu. Warunkiem skutecznego
wypłukiwania jest prawidłowa budowa cewki oraz właściwy sposób oddawania moczu.
Zwężenie cewki powoduje zatrzymanie strumienia moczu na poziomie przeszkody z
następowym poszerzeniem cewki powyżej i występowaniem zawirowań umożliwiających
przedostawanie się bakterii z cewki do pęcherza. Wniknięcie bakterii do
pęcherza nie jest równoznaczne z rozwojem zakażenia. Zapobiega mu całkowite
opróżnianie pęcherza. Wszystkie stany patologiczne cewki i pęcherza, wrodzone
lub nabyte, anatomiczne albo czynnościowe, które utrudniają odpływ moczu z
pęcherza, prowadzą nieuchronnie do nawracających bądź przewlekłych stanów
zapalnych pęcherza. Przy prawidłowo działających mechanizmach zastawkowych
zakażenie nie powinno się przenosić z pęcherza do moczowodów, ale dłużej
utrzymujący się stan zapalny błony śluzowej

proteus vurgaris

[zuzka771]

Wśród innych bakterii wywołujących ZUM na pierwszym miejscu należy wymienić
> Proteus vulgaris, który stanowi fizjologiczną florę bakteryjną istniejącą pod
napletkiem, ale w pewnych warunkach może być przyczyną wstępującego zakażenia.
Bakterie z grupy Proteus stwierdzane są w około 7% przypadków ZUM, lecz odsetek
ten wzrasta do 20% u pacjentów ze współistniejącą patologią dróg moczowych [3].

W poprzednim poście miał być tylko ten fragment. Całość tez nie zaszkodzi, mała
lektura uzupełniająca

Dziękuję

[mama_damiana1]