Koszmarny "keep smiling"

[belferka33]

Czy też jesteście zmuszani do bycia wypranymi z emocji, wiecznie
uśmiechniętymi i uprzejmymi robotami edukacyjnymi? U nas tak jest - chociażby
dziecko czy matka umierały, okradli cię, dowiedziałeś/łaś się o ciężkiej
chorobie - nic to, nie wolno tego pokazać czy o tym mówić. Nie można
powiedzieć młodzieży, że boli głowa, bierze grypa i poprosić o współpracę w
większej ciszy i spokoju. Wszyscy uśmiech nr 13 na twarz - luz i entuzjazm. A
potem zdziwienie u dyrekcji, że ludzie mają wrzody, nadciśnienie i są totalnie
wypaleni.
Zostałam upomniana, bo uświadomiłam młodzieży (ku ich wielkiemu zdziwieniu),
że nauczyciele w przeciwieństwie do nich nie leżą w domu do góry brzuchem, ale
mają obowiązki domowe typu zakupy, pranie, prasowanie, dzieci itp., że są
ludźmi i też chorują czy coś i ch boli - w weekendy również.
Jak sobie radzicie z takim stresem wywołanym "terrorem uśmiechu"?

[asia23bb]

Zdziwila mnie ta sytuacja u Ciebie w szkole. Nie bardzo rozumiem powody, dla
ktorych mialby trwac taki dziwny i nienaturalny stan rzeczy.

[belferka33]

Cytująć dyrekcję tłumaczę: "Nikt tu pańszczyzny nie odrabia, ja wymagam
profesjonalizmu, a nie użalania się nad sobą. Lekcja jest przeznaczona na
dydaktykę, a nie na prywatne sprawy. Troski i bóle się zostawia przed drzwiami
nie prezentując ich młodzieży, a jak komuś nie pasuje..."

[aedo]

Dziwne... a potem dzieci nabierają przekonania, że nauczyciel to nie człowiek.
Ja ostatnio miałam zły dzień i naprawdę było po mnie widać. Poprosiłam uczniów
o ciszę, bo nie mam dzisiaj siły z nimi "walczyć" i trochę pomogło. Zrozumieli.

[svistak]

.. tylko ze niektorzy uczniowie moga kiedys wykorzystac uzyskane informacje:
- dopytywac sie ("dla smiechu") o zdrowie mamusi,meza czy coreczki
- odegrac scenke pt. "ja tez mam prywatne zycie poza szkola"
itp.

s.

[asia23bb]

Ale przeciez nie o to chodzi, by uczniom opowiadac ze szczegolami o swoim zyciu
prywatnym, wystarczy wspomniec dwa slowa, poprosic o zrozumienie. A ze uczniowie
maja tez swoje prywatne zycie - jak najbardziej i my jako nauczyciele powinnismy
o tym pamietac, moga miec ciezka sytuacje w domu (alkoholizm, rozwod, choroba
itp) i moze warto czasem wziac to pod uwage.
Tym bardziej dziwi mnie podejscie tamtej dyrektorki...

[belferka33]

Cieszę się, że w przeciwieństwie do "svistaka" zrozumiałaś nasz problem i nie
nie robisz sobie "śmichów-chichów". Zapewniam, że nikt z nas nie opowiada o
prywatnych sprawach, zwłaszcza na lekcjach. Ale męczące jest to, że nie mamy
prawa do tzw.gorszego dnia. Z doświadczenia wiem, że ukazanie "ludzkiego
oblicza" poprawia stosunki z uczniami. Stajemy się żałośni, gdy z katarem i
chrypą lub zaczerwienionymi oczami (bo plakało się w nocy nad ciężko chorym
dzieckiem), odprawiamy groteskę pt. "jestem cool i happy".
Za to nad każdym uczniem mamy się rozczulać i podchodzić indywidualnie,
tolerować wyzwiska i chamskie zachowanie, bo to bo tamto. Jak myślicie - jakie
były wnioski gimnazjalistów?
Nie wiem "svistaku" jak długo wytrzymałabyś/wytrzymałbyś w takiej atmosferze
sztucznej wesołości i udawanego entuzjazmu.

[madana]

Współczuję, belferko, bo to koszmar być zmuszanym do bycia uśmiechniętym i zadowolonym ZAWSZE.Przypomina mi to panie z "Biedronki", które mimo zmęczenia, próbują się uśmiechać i powtarzają zawsze "zaprazamy i dziękujemy"(widać,że to sztuczne i wyuczone).Dobrze,że mam normalną dyrekcję i bardzo w porządku atmosferę w pracy, nawet na uczniów nie mogę za bardzo ponarzekać.Pozdrawiam.

[steppenwolff1]

wybaczcie, ale ja - mówiąc kolokwialnie - "olałabym" dyrekcję i robiła swoje -
za takie pieniądze (za pensję kontraktowego, którym muszę być jeszcze 4 lata,
nie utrzymałabym się sama - wynajęcie kawalerki kosztuje w moim mieście ok. 6-
700 zł z opłatami) nikt nie ma prawa wymagać ode mnie nieludzkich rzeczy...ale
mi łatwiej, mam dwa zawody i dwie prace. I coraz bardziej przekonuję się, żeby
jednak zająć się wyłącznie tą drugą (tłumaczeniem), bo są z tego jakieś
normalne pieniądze, jestem doceniania za to, co potrafię - i mam o wiele mniej
nerwów.

pozdrawiam
Anka

[aedo]

Nie, nie o to mi chodziło. Ja im nie opowiadam, co się stało i dlaczego. Poza
tym nie mam męża, córeczki, synka i o tym chyba wiedzą. Z resztą jeśli widzę,
że ktoś się naprawdę źle czuje, to go raczej tego dnia nie pytam. Mam kilka
lekcji w tygodniu z jedną klasą i spokojnie mogę go zapytać kiedy indziej.
Wszystko zależy od sytuacji.

[asia23bb]

Nie, Adeo, to nie bylo do Ciebie, tylko do svistaka
Ja jestem za 'byciem ludzkim' i powinno to dzialac w obie strony - tzn rowniez
gdy widze, ze sie zle czuje, daje mu spokoj na lekcji. Oczywiscie uczniowie
wiedza, ze nie moga tego naduzywac i raczej im sie to nie zdarza.
Belferko, moze sprobuj porozmawiac z innymi nauczycielami, co oni o tym mysla,
jesli maja takie samo zdanie, moze warto urzadzic zebranie i przedstawic swoje
racje dyrekcji?
Pozdrawiam

[svistak]

oj, kobietki, macie zszargane nerwy...
napisalam tylko ze uczniowie MOGA wykorzystac pewne informacje (istnieje takie
zagrozenie). ja niestety tez sie musze szczerzyc az do osemek.... i to glownie
w pokoju nauczycielskim i podczas niespodziewanych "spotkan" 3 stopnia z JW
Dyrekcja...

pzdr.

s.