Rodzic-nauczyciel. Jak powinni współpracować?

[rysa9]

Witam,
Jestem mamą dziecka z trudnościami w uczeniu się. Wiem, jak ważna
jest w przypadku takich dzieci obustronna współpraca rodziców i
nauczycieli. Niestety w pierwszej klasie ponieśliśmy fiasko na tej
linii. Być może zaważyło to, że my "zieloni" rodzice nie bardzo
wiedzieliśmy jak się zabrać do tego.

Dlatego, żeby uniknąć kolejnego niepowodzenia chciałabym zapytać Was
Nauczycieli czego oczekujecie od rodziców takiego dziecka. Jak
wyglądają takie kontakty? Jakich informacji może oczekiwać rodzic,
jakich oczekuje nauczyciel.
Niedługo zacznie się nowy rok szkolny i moje dziecko będzie w nowej
szkole z nową panią. Mamy więc niejako daną nową szansę :-)

Zastanawiam się też, czy od razu przynieść pani wychowawczyni
wszystkie diagnozy i opinie dziecka, żeby miała całkowitą wiedzę o
dotychczasowym rozwoju dziecka, czy tylko ostatnią opinię z poradni?

[rybka002]

Jestem i nauczycielem i rodzicem i wiem jak ważne są te kontakty...
Cieszę się że znalazłaś nową szkolę dla swojej Pociechy. Myślę że
dla nauczyciela ważne są wszystkie informacje o dziecku, wszystkie
diagnozy, problemy ze zdrowiem, ewentualne problemy z emocjami. Im
więcej nauczyciel wie o dziecku tym lepiej może mu pomóc. Jeżeli
chodzi o kontakty z rodzicami to dobry nauczyciel powinien
kontaktować się jak najczęsciej. Dobrym rozwiązaniem jest albo przed
albo po lekcjach, lub telefon. Myślę że sprawa kontaktów jest
priorytetowa. Jesteś wspaniałą mamą(podczytuje Twoje forum) i
trzymaj tak dalej. Gorąco Ci życzę wspaniałego nauczyciela dla
Twojej Pociechy.

[rysa9]

Rybko, dziękuję Ci za ciepłe słowa.
Chyba udało nam się znaleźć wspaniałego nauczyciela i właśnie
dlatego nie chciałabym tego zaprzepaścić.
Piszesz, żeby jak najwięcej informacji o dziecku przekazać. Tylko
czy ja nowej pani nie przestraszę zbyt dużą ilością tych informacji
i dokumentacji?

W poprzedniej szkole brakowało mi przepływu informacji. To znaczy
pytałam i wiedziałam w czym dziecko robi postępy a z czym sobie
słabo albo zupełnie nie radzi. Brakowało mi wiedzy nt. wymagań pani
nauczycielki wobec mojego synka.
Na przykład zapytałam panią, czy mogłaby mi doradzić, co mam zrobić,
bo mi dziecko płacze jak ma zasiąść do nauki czytania. Nie dostałam
żadnej wskazówki, więc sama szukałam różnych metod (kolorowałam
sylaby, robiłam slajdy na komputerze, itp.). Uczyłam dziecko czytać
całych tekstów. To była ciężka praca. A potem po dwóch czy trzech
miesiącach pani mi powiedziała, że... odpytuje mojego synka jedynie
z dwusylabowych wyrazów.
Tego typu nieporozumień było więcej.
Ja też przyznaję, że czasami zdarzyło mi się zapomnieć zajrzeć do
dzienniczka a jakby nie było to też jest źródło informacji. Ale mam
tego świadomość i będę starała się o tym pamiętać.
To czego się obawiam, to problemów z komunikacją. Że się nie
zrozumiemy z nową panią. Że... już sama nie wiem co.
Ech, chyba po prostu mam uraz po pierwszej klasie...

[rybka002]

[rybka002]

Sorry za szybko kliknełam. Co ja bym zrobiła na Twoim miejscu.
Porozmawiała szczerze i otwarcie. Pamiętaj to Rodzic jest pierwszym
i najważniejszym nauczycielem dla swojego dziecka. Robisz multum
rzeczy dla Synka. Myślę że o połowie diagnoz i terapi niestety
nauczyciele nie mają pojęcia. U mnie w szkole pojęcie integracji
sensorycznej jest pojęciem nieznanym:( szczera i otwarta rozmowa
jest myślę w tym przypadku jedynym rozwiązaniem. Nauczyciel musi
wiedziec o dysfunkcjach dziecka, bo jest mu łatwiej wtedy pomóc. A
często jest tak że osobowość nauczyciela w przełamaniu barier
emocjonalnych odgrywa niebagatelną rolę. Ustalcie wspólnie formę
kontaktów. Jeśli to jest dobry nauczyciel i człowiek to będzie
chętnie i często z Tobą się kontaktował, czego życzę z całego serca
i głowa do góry:)

[rysa9]

Rybko, zdaję sobie sprawę, że nie można wszystkich mierzyć tą samą
miarą ale dotychczasowe doświadczenie pokazało mi, że nie zawsze
nauczyciel jest zainteresowany historią dziecka. Może inaczej: jest
zainteresowany ale niekoniecznie w celu udzielenia pomocy uczniowi.
Ja takie wrażenie odniosłam w poprzedniej szkole. Pani wychowawczyni
zachęcała nas rodziców, żeby dzielić się z nią ważnymi informacjami
o dziecku. Ale gdy zasygnalizowaliśmy, że mamy diagnozę z poradni
(sprzed roku), według której nasz synek znajduje się w grupie ryzyka
dysleksji, to pani nawet nie była tym zainteresowana. Powiedziała,
że potrzebuje aktualnej opinii (to po co mieliśmy przynosić diagnozy
sprzed dwóch czy trzech lat?). Potem okazało się, że nawet ta
bieżąca opinia nie była przez panią respektowana.
Takie podejście nauczyciela zniechęca do dzielenia się informacjami
o dziecku. Bo czemu ma to służyć? Nie rozumiem tego.

Ja chciałabym, żeby nowa pani okazała się osobą, dla której
pokonanie trudności w nauce mojego synka byłoby wyzwaniem. Która
chciałaby lepiej poznać moje dziecko po to, żeby jemu pomóc. Taka
pani nie musi się nawet znać na SI :-) Ważne żeby miała ochotę
pracować z moim dzieckiem. Z taką panią chętnie bym się podzieliła
wszelkimi informacjami o synku i zgodnie z jej zaleceniami
prowadziłabym go w domu. Nie mam przygotowania pedagogicznego i bez
wsparcia w postaci wskazówek do pracy z dzieckiem działam "po
omacku".

Staram się myśleć, że teraz będzie inaczej, lepiej. Miałam możliwość
chwilę porozmawiać z nową panią w czerwcu i odniosłam bardzo
pozytywne wrażenie z tego kontaktu. Przy pani z poprzedniej szkoły
czułam się jak uczniak a przy tej nowej pani - jak równorzędny
partner w rozmowie.

odrabianie lekcji

[rysa9]

W ubiegłym roku odrabianie lekcji zajmowało mojemu dziecku mnóstwo
czasu (nawet do kilku godzin). Wynikało to z powolności mojego synka
(jest leworęczny i ma kłopoty ze skupieniem uwagi). Oprócz zwykłej
pracy domowej moje dziecko musiało uzupełniać te ćwiczenia, których
nie zdążyło skończyć na lekcji (przyznaję, że czasami pojawiała się
uwaga, że dziecko nie chciało pracować na lekcji ale tylko czasami).

Do czego zmierzam? Chciałabym uniknąć tak ciężkiej pracy w nowym
roku szkolnym (w poprzednim skutkowało to przemęczeniem dziecka).
Mój synek ma jeszcze po lekcjach zajęcia z logopedą i pedagogiem,
więc naprawdę dużo czasu poświęca na naukę. Czy mogę w jakiś sposób
umówić się z panią, żeby moje dziecko miało np. więcej czasu (dni)
na zrobienie zadanych ćwiczeń?
Chodzi mi o to, czy ja w ogóle mogę z panią poruszyć tę kwestię? czy
to się w ogóle stosuje w praktyce?

[kaha1]

nauczyciele często zapominają jak mądry jest rodzic i że należy mu się szacunek.
Nie jest dobre stawanie z pozycji "ja wiem lepiej" - to uwaga do nauczycieli.
Pamiętaj że to nauczyciel ma DOSTOSOWAĆ wymagania do możliwości dziecka (takie
zdanie powinno być w opinii twojego dziecka z poradni) i jeśli dziecku zrobienie
tego co robią rówieśnicy zajmuje cały dzień to zadawanie mu takich ilości jest
pierwszym krokiem do zniechęcenia go do szkoły.
Potrzeba dużo dobrej woli z obu stron i jeśli pani będzie mądra to na pewno wam
się uda - choć pewnie czasem będzie trudno.

[rysa9]

Kaha1, takie zdanie jest w opinii z poradni ale dla mnie to czarna
magia. Co to właściwie znaczy "dostosować wymagania do możliwości
dziecka"? Co nauczyciel konkretnie może zrobić w takiej sytuacji?
O co ja mogę prosić panią wychowawczynię? Nie chciałabym być przez
nią źle odebrana, że chcę coś dziecku odpuścić.

[kaha1]

o realizowanie tego bardzo ważnego zdania upominaj się dopiero kiedy uznasz, że
nauczycielka traktuje twojego syna zbyt surowo i zbyt dużo wymaga. Bo ono
oznacza że wymagania mają być takie jakie dziecko ma możliwości do jego
realizacji - czyli de facto może to oznaczać - jeśli tak zadecyduje nauczyciel -
że dziecko realizuje minimum programowe. Albo, że minimum ma np. z zagadnień
matematycznych a z polonistycznych idzie normalnym programem. Dostosować -
oznacza znać dziecko i tak wymagać aby miało sukces edukacyjny, ale nie miało do
zrobienia więcej niż jest w stanie.

[rysa9]

Kaha1, czytałam parokrotnie to co napisałaś. Rozumiem, że jest
minimum programowe i normalny program? Gdzie mogę znaleźć informacje
na temat jednego i drugiego?
Ile maksymalnie czasu poświęcać na odrabianie lekcji? Od której
godziny to już jest za dużo?

[kaha1]

nie ma określonego czasu odrabiania lekcji - tu konsultuj z panią w poradni i
nauczycielem.
Jeśli chodzi o minimum programowe to każdy nauczyciel je ma - są pewnie też w
kuratorium, ale nie wiem dokładnie bo jestem pedagogiem - zawsze jak ustalam z
moimi nauczycielami, że dziecko będzie robić minimum to oni wiedzą o co chodzi i
sami modyfikują program, nie było jeszcze takiego przypadku, żebym ja musiała w
to ingerować :)
jak chcesz to ich zapytam gdzie to można znaleźć :)

[rysa9]

kaha1 napisała:

> jak chcesz to ich zapytam gdzie to można znaleźć :)

Bardzo chętnie :-) Będę wiedziała na co położyć szczególny nacisk.

[kaha1]

ci nauczyciele których pytałam, mówią, że szukają sobie tego w internecie -
kiedy wpiszesz hasło wychodzi ponoć dużo stron i nie ma problemu, żeby znaleźć.
A jak nie - zapytajmy nauczycieli tutaj :)

Ale cała zabawa polega na tym, że właśnie się dowiedziałam, że nauczyciele w
mojej szkole rzadko czytają jak jest podstawa i minimum programu jaki mają
zrealizować w klasie..

[alinavolvo]

ja mysle, ze rosadny nauczyciel po rozmowie z rodzicem sam moze ustalic co dla
danego dziecka bedzie "minimum programowym" wiem wiem, ze sa oficjalne itd itp
ale czasem nawet i te minima sa nieelastyczne i nie uwzgledniaja wszystkich
mozliwych sytuacji. Rozsadny nauczyciel potrafi znalezc kompromis w sytuacji.

Z pozycji nauczyciela moge dac rade taka, by byc milym i otwartym do
nauczyciela. Z doswiadczenia wiem, ze z rodzicem nawet chetnym do wspolpracy i
gotowym na rozmowe ale okazujacym rezerwe i niechec na zapas, trudno rozmawiac.
Domyslam sie jednak, ze ciebie to nie dotyczy, w przeciwnym razie nie byloby
ciebie tutaj .

Mnie przeraza jednak inna rzecz, ze przepasc miedzy nauczycielami a
nauczycielami jest ogromna i nie zawsze mamy mozliwosc wyboru "dobrego"
nauczyciela. Ci, ktorym zalezy, staraja sie, rozwijaja i przebywaja przykladowo
na takich forach. Jest tez grupa, ktora ma to gdzies i nawet najlepsze
mozliwosci polepszenia ich warsztatu nie zostana zauwazone i docenione:( smutne,
ze wiele dzieci musi miec i takich nauczycieli a jednoczesnie wieleu, rodzicow,
ktorzy maja takich uswiadomionych nauczycieli nie widzi tego i niedocenia .

[rysa9]

Dziękuję Ci, Kaha1 :-)

Alinavolvo, myślę, że masz rację. Wciąż się zastanawiam co takiego
spowodowało, że nam z poprzednią panią nie wyszło. Ja nie twierdzę,
że nie popełniałam błędów. Byłam mamą pierwszoklasisty, zieloną i
dopiero uczącą się jak to jest mieć dziecko-ucznia. Pewnych rzeczy
nie rozumiałam, nie zawsze wiedziałam jak się zachować. Było na
przykład takie zdarzenie: Rozmawiałam z panią po zebraniu o moim
dziecku. Podczas tej rozmowy zapewniłam wychowawczynię, że zdaję
sobie sprawę z trudności mojego dziecka, że w domu pracujemy z nim,
że zapewniamy mu zajęcia z pedagogiem i logopedą. Wydawało mi się,
że wszystko sobie wyjaśniłyśmy. I nagle dwa dni później dziecko
ponownie przynosi uwagę, że ma ogromne problemy (od początku roku
szkolnego pojawiały się takie wpisy w zeszytach). Jesteśmy
pracującymi rodzicami i nie zawsze możemy natychmiast pojawić się w
szkole. Uwaga była taka sama jak te przed naszą rozmową. Pozwoliłam
sobie dopisać pod nią, że dziękujemy, że pracujemy z dzieckiem i
prosimy panią o wsparcie i pozytywną motywację w miarę możliwości.
Pani się to chyba bardzo nie spodobało, bo potem moje dziecko bardzo
się stresowało, jak chciałam cokolwiek podpisać (jakąś informację
czy uwagę) i prosiło, żeby niczego nie pisać.
W jakiejś rozmowie z moim mężem pani stwierdziła, że miała
poprzednią klasę trudną i ona jest zmęczona, chciałaby odpocząć.
Zwłaszcza, że trafiła jej się dobra klasa.
Nie zdziwiłabym się, gdyby się okazało, że po prostu już na starcie
my i nasze dziecko byliśmy skreśleni.