WSTRZĄŚNIĘTA BEZROBOTNA - chcąca być bezrobotną

[Gość: ANNA]

Dokonałam dzis podsumowania - na ilu rozmowach kwalifikacyjnych byłam w ciągu 3
m-cy. Wyszło mi, że byłam na około 13. Jednak ta dzisiejsza przebiła wszystkie.
Pracodawca zatrudnił psychologa i ten mielił mnie przez 1,5 godziny. A pytania
były naprawdę dziwne:
- dlaczego pani wybrała tę szkołe średnią?
- dlaczego te właśnie studia i tą uczelnie?
- czy były sytuacje konfliktowe w pani firmie?
- co pani robi w sytuacjach konfliktowych?
- jak pani sobie radzi z nadmiarem pracy?
- czy były dni w pani firmie , że nie miała pani co robić i siedziała pani
bezczynnie?
- jak wyglądał pani dzień pracy
- ile czasu efektywnie pani wykorzystywała
i jeszcze wiele innych. Na koniec pani psycholog zrobiła test psychologiczny i
wyprana psychicznie poszłam do domu. Wiecie co? Czułam się jakby ktoś na siłę
wdzierał się butami w moje życie . KOSZMAR. Mam dosyć szukania pracy - chyba
wolę być bezrobotna. CO O TYM SĄDZICIE?

[Gość: xan]

Tak samo jak ty czesto odbywam rozmowy kwalifikacyjne i moge jedno o nich
powiedziec. Wszystko to mozna rozbic o kant stolu. Wydaje przeszlo 800 zl na
dojazdu i nic z tego nie wychodzi bo zawsze i tak znajda kogos innego.

Pozdrawiam
Krzychu

[Gość: gregor]

Z Twego listu wynika, iż masz małe doświadczenie w rozmowach kwalifikacyjnych i
nie jesteś odporna na cwaniactwo psychologów. Oni tak maglują specjalnie i
doskonale widzą z kim mają doczynienia. 13 rozmów w ciągu 3 miesięcy to mało,
żebyś nabrała rutyny, odpowiedniego dystansu do tych panoczków (psychologów).
Znam osobiście ludzi, którzy szukają pracy rok i dłużej. Moja żona wysyłała
około 50-60 listów miesięcznie. 13 rozmów owszem, ale w ciągu miesiąca.
Proponuję więcej wiary w siebie i swoje możliwości. Mogę się założyć, że jak
zaproszą Ciebie na kolejne maglowanie to bez zastanowienia pójdziesz. To
normalne, przecież szukasz pracy. Twoje załamanie jest chwilowe. Nie traktuj
tych "psychologów" poważnie. Pamiętam, że mój kumpel wkurwił ich, kiedy
odpowiadał zupełnie "przeciwko" nim. Np.
- o której godzinie pan lubi wstawać do pracy?
- o 13.
- a o której pan wstaje?
- o 7.
- to dlaczego pan powiedział, że o 13?
- bo panowie pytali, o której lubię.

- jaka jest pana sytuacja majątkowa?
- to moja osobista sprawa. ja panów nie pytam np. ile panowie ważą i czy jedzą
szynkę czy salceson.
- ile pan chciałby zarabiać?
- więcej niż dotychczas.
- a ile pan zarabia?
- a kim panowie są? czy przypadkiem nie z urzędu skarbowego?
itd, itd.
Zamiast jego wkurzyć, wkurzyli się sami. I ciekawą rzeczą jest, że po dwóch
tygodniach zadzwonili z firmy z propozycją pracy. Na pewno nie jest to metoda
dla wszystkich i na wszystkich, ale jemu się udało. Proponuję podchodzić na
luzie i szukać dalej. Nie wracać myślami do takich rozmów. Szkoda po prostu
czasu i nerwów.
Życzę powodzenia
grzegorz