Praca czy rodzina?

[amity]

Czytam tu wypowiedzi pracujących kobiet i jestem zszokowana ich mentalnością.
Prawie każda mówi tutaj o wyrzutach sumienia związanych z małą ilością czasu
poświęcaną dzieciom. Czy wy nie widzicie w jakim społeczeństwie żyjemy ?
Pozwolono nam pracować ale dalej jesteśmy dyskryminowane. Dalej to tylko
kobieta MA MIEĆ wyrzuty sumienia, że pracuje, goni za karierą - jeśli jednak to
robi facet to wszyscy go chwalą, jaki to odpowiedzialny mąż i ojciec i nikt mu
nie wypomina, że spędza z dziećmi bardzo mało czasu.

A właśnie ktoś powinien zacząć im to wypominać - trzeba zrozumieć, że w związku
z zawodową pracą kobiet powrót do tradycyjnych ról społecznych już nie jest
możliwy. Jeśli natomiast kobiety same zgadzają się na taką harówkę na 2
etatach, nie wymagajac od facetów rówwnego podzialu obowiązków domowych, są
naprawdę frajerkami.

Jestem pewna, że gdyby mężczyźni przez wieki byli tak dyskryminowani, jak
kobiety, teraz nie znosiliby mężnie tego, że domowe zajecia dalej są im
przypisane jako ICH OBOWIĄZEK, a praca zawodowa to tylko taki lekki dodatek do
ich domowego kieratu, jak codzienne ugotowanie obiadu, mycie naczyn,
sprzatanie, pranie. Nie wspominając już o zajmowaniu sie dziećmi. Poza tym nie
każdą rodzinę (nawet jeśli oboje pracują) stać na niańkę lub gosposię (czy też
gosposia - znów dyskryminacja - płatna pomoc domową do sprzątania czy
zajmowania się domem to wciąż kobieta).
Tak więc uległa zgoda kobiet na zajmowanie się całym domem po poworcie z pracy
w imię "zagody z naturą" to dalej jest argument dla męskich szowinistów, którzy
chcą utrawalać stereotyp mężczyzny nie swtorzonego do domowych prac w imię ich
wygody i tylko ICH wygody. A kobiecina może sobie pracować zawodwo za grosze i
mieć potem głodową emeryturę, tylko dlatego, żeby jeszcze mogła mieć czas i
siłę na prowadzenie domu, bo w żadnym wypadku nie moze robić kariery, bo wtedy
społeczeństwo wymagałoby od niej przyznania się do wyrzutów sumienia.

Oto prawdziwy obraz równouprawnienia jakiego się doczekaliśmy.
Podobno żyjemy w XXI wieku. Natomiast mentalnośc więkoszości piszacych tu
kobiet i mężczyzn wciąż jest jeszcze w wieku XIX. To przerażąjące.

[Gość: wk]

pracowałam i wychowałam dwóch synów na porządnych ludzi, wykształcili się.
jestem dumna, szkoda,że już nie mam ich przy sobie, wyjechali mi za granicę.
Płakać się chce.

[heyticzer]

Nie da sie ukryć,że dzieci to ogromne poświęcenie i nie szans na utrzymanie
takiego samego standardu życia jak przed ich przyjściem. Zrozumiałem to po 2
latach, gdy urodziła się nasza druga córeczka i chyba dzieki temu udaje mi się
uniknąć frustracji. Zarabiamy mniej. ponieważ na zmianę musimy opiekować się
dziećmi, wakacje - mamy miłe wspomnienienia i odległe plany... Moglibyśmy
pracowac jak dawniej od 7.00 do 21, ale po co wtedy mieć dzieci? Dla dziadków?
Bez sensu.
Piszesz o garach i innych, that's life - a jeśli wyrzucisz telewizor z domu, jak
w banku masz kilka godzin do zagospodarowania. Pomyśl, ile czasu spędzasz na
życiu innych (Klany M-jak-milosci inne wypelniacze.)POzdrawaim

[Gość: Misia A]

Byłam na wychowawczym przez 6 lat.Mam dwoje dzieci i pracuję zawodowo tylko 8
godzin dziennie.Komfortowa sytuacja.Moje przemyślenia odnośnie pracy kobiet:
zarabiając zwykle mniej niż mężczyźni winny mieć krótszy dzień pracy (gdy są
matkami).Wystarczyła by jedna godzina a łatwiej byłoby zorganizować życie
rodzinne.Moje młodsze dziecko mimo, że ma już 3,5 roku, tęskni za mną i
codziennie rano dzwoni,zanim pójdzie z tatą do przedszkola.Ta więź która
wytworzyła się między nami,kiedy byłam w domu i miałam dla dzieci dużo czasu
jest dla mnie bezcenna i nie oddałabym jej za żadne pieniądze.

Wspolczesni mezczyzni nie maja latwego zycia.

[Gość: wmi]

Praca, dom, opieka nad dziecmi, zona, zakupy - to wszystko wypelnia im cale dnie.
Mozna by powiedziec: przeciez nie wszyscy tak na prawde musza pracowac.

LOL ?

No wlasnie. Musza czy nie musza. Pewnie nie musza. Ale z czego zyc ? Co miesiac
kupa rachunkow do zaplacenia - mieszkanie, przedszkola,ubezpieczenia, prad, ...
, codzienne wydatki - skad na to wziac, jesli opcja "bogatych rodzicow" nie
wchodzi w gre ? No pewnie z tej pracy, do ktorej nie trzeba chodzic.

A czy dzieci zwolnia tatez obowiazkow dlatego, ze pracuje ? Czy beda mniej
wymagajace ? Czy same beda wstawac rano, same myc zeby ? Same beda sobie
przygotowywac sniadanie, ubierac sie i wychodzic z domu ? Same beda sobie czytac
bajki na dobranaco ?

Jakos slabo to widze, wiec jakaso nie ma wyjscia i trzeba godzic prace i dom.
Wlasciwie, jesli dodac do tego presje spoleczna, to wlasciwie nie ma wyboru.

W.

[Gość: Alka]

Bzdury, bzdury i jeszcze raz bzdury. Pracuję 10 godzin dzinnie na tzw. etacie.
Dwoje dzieci w tym jedno malutkie (podrzucane do babci). Do obrobienia mam
spory dom. Zero pomocy męża i pewnie zaraz usłyszę że to moja wina.
Znam kilka kobiet wygłaszających podobne farmazony na temat dobrej organizacji
i możliwości pogodzenia pracy z prowadzeniem domu ale to tylko teoria.
Jak by szanowna pani padała na pysk o północy ze świadomością że nie zrobiła
wszystkiego co miała i że za 5 godzin musi wstawać do roboty to by jej głupoty
z głowy wywietrzały.

[heyticzer]

To że nie masz żadnej pomocy ze strony męża to nie tylko twoja wina ale i
...brak rozsądku. Jeden czlowiek nie ma szan ogrnąc wszystkiego i doprawdy
można oszaleć mając tyle na glowie. Pogoń"starego" i już

Żłobki i przedszkola XXI wieczne Sierocińce

[choze]

Dzieci nie widza od najmlodszych lat swoich rodzico, wychowywane sa przez
nianki, a pozniej w przedszkolu przez dzieci, bo pani przedszkolanka nie ma
mozliwosci aby ciagle kontrolowac 20 osobek i tak budzimy sie w wieku 50 lat
niezauwazajac ze mamy dzieci, a w eiku 60-70 zostajemy sami wyslanie do
sierocincow bo "dzieci" gotuja nam ten sam los co my im zgotowalismy - oto cala
prawda o naszych czasach!!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: Alka]

Pogonić "starego" moge tylko na stałe a nie do roboty. Jest właśnie dzieckiem
niepracującej mamy. Do ślubu był przekonany, że buty myją mu w nocy krasnale, a
czyste koszule bierze się ze szafy. Ale co tam. Widziały gały co brały, niech
chodzi w brudnych butach

[Gość: alipce]

witam,
pogodzenie pracy i wychowanie maleństwa to trud - tego nie mozna kwestionowac!
czy powrot do pracy jest dokonywany z uwagi na braki w domowym budzecie czy tez
potrzeba samorealizacji - ta kwestia nie ma znaczenia;

Osobiście wróciłam do pracy po macieżyńskim i urlopie wyp., gdy córcia miala
5,5 miesiąca. Miesiąc wcześniej przygotowywałam ją do butelek itp by w żłobku
nie sprawiała kłopotu i tam też zaczełam ją zawozić już od pierwszego dnia
powrotu do pracy, pomimo, że mam do dyspozycji moją babcię. Uważam jednak że
nie można obarczać opieką nad takim malutkim dzieciątkiem starszych osób gdyż
one nie wnoszą za wiele do rozwoju dziecka (nie kwestionuję ich zaangażowania,
przywiązania i miłości wobec malucha). Moja mała uwielbia dzieci w złobku i tam
rekompensuję jej możliwość ich obecności - gdyż nie ma jeszcze rodzeństwa.
Osobiście wróciłam do nielubianej pracy i o dziwo - podczas pobytu w domu nie
zmusiłam sie do szukania nowego zakładu a po powrocie do firmy - rozejrzałam
sie i po 3 tygodniach już sie przeniosłam. Mam dużo energii w nowej pracy,
którą również przelewam na działania w domu: nadal karmię corke piersią, gotuję
codziennie świezy obiad zaraz po przyjściu do domu (zakupy duże 1 raz w
tygodniu), naczynia do zmywarki, czas dla małej aż pojdzie spać, prasowanie i
TV lub spotkanie z przyjaciółmi. Czy mąż zajmuje sie dzieckiem? oczywiście: on
bierze chorobowe na małą, przewija ją i karmi gdy mnie nie ma w pobliżu.
Sprząta okazjonalnie, nie prasuje nie gotuje a jednak bardzo się kochamy i
kochamy naszą córeczke!

Rzecz jasna jestem trochę czasem zmeczona czy chora ale wowczas kłade sie
szybciej z małą i kwita.

Trochę więcej zaangażowania i chęci do życia drogie Mamy i Tatusiowie!!
Można więc

[abc12329]

Mam 43 lata i dzieci w wieku 16,15,11; przesiedziałam w domu 7 lat, rzeczywiscie
dzieci na tym skorzystały,ale były to inne czasy jesli chodzi o pracę.
Prowadziłam międzyczasie jakas małą działalnośc gospodarczą. Po powrocie do
pracy przeżyłam szok, wiele zmian, no po prostu świat poszedł do przodu.
Podszkoliłam się(było ciężko-miałam już swoje lata..),ale zaczęłam odnosić sukcesy
zawodowe.Po 3 latach miałam wypadek w konsekwencji którego straciłam pracę nie z
powodu niemożliwosci jej wykonywania lecz dlatego, że już jej nie było.
Przekwalifikowałam sie na zupełnie inną branżę.Dzieci mają się świetnie,uczą się
wspaniale,są samodzielne,pomagaja bardzo i chociaż na poczatku bardzo ciężko
przeżyły mój powrót do pracy, dziś widzą że wykształcona mama może dużo więcej.
Mój mąż jest bardzo zadowolony,że pracuję: mamy więcej kasy,ja nie narzekam na
siedzenie w domu, jemy co chcemy, czasami zupki chińskie(dzieci kupują sobie
ulubione obiady w szkole lub w pobliskiej garmażerce i tez szcześliwe, że same
decydują o jadłospisie),mąż zawsze mi pomagał, bo ja też jak trzeba wymienić
koła czy zawieść samochód do naprawy to to robię, albo remont w domu.
Jestem szczęśliwa i zadowolona chociaż praca jest ciężka, trudniejsza od
poprzedniej.Uważam że każdy powinien pracować bez względu na płeć.
Chcę wychować moje dzieci(szczególnie córki) tak by mogły być aktywne zawodowo,
mieć prace gdy np. druga strona ją utraci ponieważ to oboje z mężem
przerabialiśmy.Chcę powiedzieć ,że praca jest naprawdę ważna szczególnie, że
dzis jest o wiele atrakcyjniejsza niż 15- 20 lat temu ,gdy ja zaczynałam jako
mgr historii, a skończyłam jako sprzedawca sprzętu do kompensacji mocy biernej
i lokalizacji uszkodzeń kabli.Ale naprawdę waro było.
Zachecam wszystkie stare tak jak ja baby by sie uczyły rozwijały no i powodzenia
w pracy, a gwarantuję wszystko to waszym rodzinom wyjdzie na dobre.
Pozdrawiam.

[bonzee]

Ja naprawde nie rozumiem takich dylematow. Przez ostatnich 6 lat pracowalam dla
pieciu pracodawcow (w trzech roznych krajach) i nie zdazylo mi sie wyjsc z
pracy po 19.00 (po 18.00 tez nie czesto sie zdarza). Ale faktem jest, ze od
9.00 do 17.30 nie mam czasu nawet na przeczytanie poczty prywatnej czy
wiadomosci na bbc. Jednak w bilansie tygodniowym mam czas na wszystko: rowniez
na bujne zycie towarzyskie, czeste imprezy, wypady turystyczne. Niedlugo pewnie
pojawiaja sie dzieci. Jednego jestem pewna: z pracy zawododowej
(satysfakcjonujacej i interesujacej) w zyciu nie zrezygnuje!

[Gość: matka Polka]

Jasne, że nie rozumiesz takich dylematów!!! A niby skąd, każda mądra dopóki nie
pojawią się dzieci, a razem z nimi dylematy!!!

[Gość: n_itka]

a mnie zrobilo sie smutno, bo nie bylam karmiona mlekiem mamy i z wypowiedzi
pani z artykulu wynika, z emam nizszy iloraz inteligencji i gorszy start i
zdrowie :/ ...
na szczescie kompletnie nie ma to pokrycia w rzeczywistosci, skad takie bzdury
rodza sie w ludzkich glowach, skoro mleko matki owszem jest korzystne dla
dziecka, ale jeszczenikt nie udowodnil zaleznosci pomiedzy mlekiem spozywanym w
dziecinstwie a ilorazem inteligencji! niektorzy moim znajomy z lawki pod
blokiem, ktorzy maja problemy z rozszyfrowaniem rozkladu jazdy autobusow byli
karmieni mlekiem matki i co im z tego przyszlo? ;)

Dlaczego tylko kobiety się o to pyta?

[nameja]

A rolę ojca można pogodzić z pracą? To nie jest u nas żaden problem??

[Gość: gość]

kobiety powinny mieć prawo wyboru. Najgorsze , że w tym kraju często one same
sobie tego prawa nie przyznają. KObieta, która z jakiś względów zrezygnuje z
pracy poza domem często "mobilizowana" jest przez inne zazdroszczące jej osoby
tej samej płci do przykrych refleksji na temat swojej decyzji. Nie wierzę, że
każda sfrustrowana , wykończona nadmiarem obowiązków kobieta samorealizuje się
w pracy. Mam taką jedną znajomą, która opowiada ostatnio takie bzdury - ale ja
widzę, że ona głównie odczuwa samorealizację plotkująć, opowiadając męskie,
wulgarne kawały o kobietach (:))), udając, że świetnie bawi się podrywając
cudzych mężów albo uczestnicząc w pijaństwie do świtu :)). Dziwne, że nie
potrafi nawet dobrze ukryć swojej zawiści, współczuję jej, ale to przypadek
beznadziejny

[Gość: agi56]

Dziewczyny drogie,

a zastanawiałyście się nad tym, że praca to też nasze szansa na zachowanie
niezależności? Oczywiście spytacie jaka niezalezność za 1000 czy 800zł.
Ale przyszło mi do głowy pytanie? A co jeżeli życie układa się tak , że
zostajemy same, że nasz wymarzony ON odchodzi, umiera albo z racji przynoszenia
pieniędzy do domu zaczyna sobie uzurpować prawo do podejmawania za Was decyzji,
reglamentuje pieniądze itp.... Znam takie przypadki, znam przypdek, w ktorym
kobieta ma 50 lat jest zdradzana przez męża, on zaciaga długi, pracuje na
etacie. Ona wychowała w domu 3 dzieci. Nie pracowała oficjalnie, czasami rok ,
dwa za granicą oczywiście bez umowy , świadczeń.
Czyli pieniądze swoje miała ale jak teraz chciałaby to wszystko zostawić i
ułożyć sobie życie to i tak zostanie bez świadczeń, prawa do bezpłatnej opieki
medycznej, a co najgorsze zostaje jej spłacanie długów męża bo przecież
wspólnota.
Praca dla kobiety w dzisiejszych czasach dla mnie to dbanie o własne interesy i
przyszłość także starość nic innego. Nikt o nas tak nie zadba jak my same.

Dodam , że mam świetnego męża , robi wszystko to co powiniem robić dorosły
człowiek, sprząta, gotuje, zarabia, dzielimy się życiem. Sama wychowywałam się
w domu gdzie była cudna mama , ktora nie pracowała, uczyła nas tego, że
pracować kobieta powinna. Mieć swoje pieniądze. Zrezygnować z pracy na dwa,
trzy lata żeby byc z dzieckiem tak ale nikt nie da mi gwarancji , że będę miała
do czego wrócić dlatego. Za moją pracą stoją takie wartości jak niezalezność,
samorealizacja tak dziewczyny takie "frazesy" właśnie.
Rodzina jest dla mnie najważniejsza ja, mąż i nasz mały skarb, jestem taka a
nie inna równiez dlatego, że moja praca zawodowa układa się dobrze.

Oczywiście to moje zdanie, szanuje wybory inne, odmienne, rozumiem , że dla
kogoś moje argumenty nie są słuszne.
Szanujmy się czy siedzimy w domy i wychowujemy dzieci czy pracujemy i
wychowujemy dzieci.
Wybór nalezy do kobiety.


pozdrawiam ciepło
Aga

[Gość: Mamapracującawdom]

. A szczęśliwa kobieta, która zapracowała sobie na poczucie własnej wartości,
więcej da swoim bliskim niż sfrustrowana, zamknięta w domu wbrew swoim
potrzebom matka. Bo ważna jest nie tylko ilość wspólnie spędzonych godzin, ale
też ich jakość. I jeszcze jedno: partner pracującej kobiety, patrząc na nią,
widzi atrakcyjną, zaradną osobę, która właśnie jemu rzuca się z miłością na
szyję i całuje dzieci.
TYPOWE puste hasła.

[Gość: Anula]

Warto zastanowić się nad tym, jak sobie radzą samotne matki, które MUSZĄ
pracować i muszą wychować przyzwoicie dziecko (dzieci). Im nie pomaga nikt. Ich
życie to jedna wielka szarpanina między wymaganiami w pracy a koniecznością
spełnienia obowiązku wobec dzieci. Chcą, żeby funkcjonował w miarę normalny
dom, żeby dzieci wyniosły jakiś wzorzec tego domu. Z drugiej strony -
dopingowane głodowymi alimentami po rozwodach - miotają się w pracy, chcąc
zapewnić dzieciom przyzwoity status materialny. Stały dylemat samotnej
kobiety: mama gotuje w domu obiad czy zarabia na spodnie dla dziecka? Jedziemy
na rowerach za miasto czy biorę nadgodziny? Brak miejsca na życie osobiste, o
jakejś tam samorealizacji w ogóle nie ma mowy. Kto nas w to wrobił, pytam się???

[Gość: Krystyna]

Kobieta może pogodzić pracę zawodową z pracą dla rodziny tylko wtedy gdy:
- ma bogatego męża i może pracować sobie dla przyjemności w domu robiąc byle co
według uznania;
- ma wolny ale nie zobowiązujący zawód,
- ma stanowisko i pieniądze dla sprzątaczek, nianiek i wyżywienie restauracyjne.
Reszta pań jest notorycznie przemęczona, frustracje wylewa na męża i dzieci,
starzeje się o 10 lat za szybko, ma załamania nerwowe i napady wściekłości,
choruje na choroby cywilizacyjne, itd.

[Gość: Lidka]

Jestem mamą trojaczków - teraz maja 11 miesięcy. Od 3 miesięcy chodze do pracy,
a dziecmi opiekuje sie moja mama i opiekunka. Wszytsko daje sie dobrze
zorganizować, pomaga mi mąż i mama bardzo w obowiązkach domowych i przy
dzieciach. Jest jedno ale.. Ja widzę moje dzieci 3 godziny dziennie. Rano
przywitanie i butelka i ja do pracy. Po powrocie podwieczorek, trochę zabawy,
kąpiel i spać. Pozostają weekendy, gdzie trzeba jednak ogarnąć solidniej dom,
gdzieś pojechać na spacerek, no i zrobić zakupy. Radzimy sobie z tym
wszystkich, ale moja frustracja jest coraz wieksza. Mam dzieci, ale inne osoby
przebywaja z nimi więcej niz ja. I wszystko przez to,że trzeba przecież mieć
kase na te wyjazdy, jedzenie, ubrania, opiekunke itp... Nie dostałam od Panstwa
pomocy, ani grosza - taki mamy kraj. Chętnie do 3 lat bym popracowała na pół
etatu, ale nie moge sobie na to pozwolić. A politycy tyle ostatnio mówią na ten
temat - i nic z tego nie wynika od wielu lat. Prosze porównać jakie warunki dla
takiej rodziny jak moja miałabym np. w Irlandii?

[maheda]

Przy jednym dziecku czasu byś miała dla niego tyle samo, ale oczywiście pracy
(też innych zaangażowanych osób) przy maluchach jest (trzykrotnie) więcej w
Twoim wypadku.
Czyli jednak się nie da - wychodzi, że ALBO się wychowuje dzieci, ALBO pracuje.
Bo jeśli się pracuje, to dziecko wychowuje po prostu kto inny. Żłobek,
opiekunka, babcia, itd, ale na pewno nie mama.
Przykre to jest. Tak zupełnie po prostu.

[Gość: Poletetowa]

A ja uważam, że idealna sprawą dla Kobiety jest praca na 1/2 etatu, sama tak
robię, 1 dzień w pracy się moge realizować, drugi dzien spędzam z dzieckiem,
mówię Wam rozwiązanie idealne. Sama znalazłam w KP stosowny przepis,
zaproponowałam szefostwu i się zgodzili, wiem, że nie wszyscy się na to
godzą,dlatego apeluję do szefów, zatrudniajcie kobiety w niepelnym wymiarze
godzin, one naprawde są wtedy bardzo efektywnymi pracownikami.

Czas i smak kontra wydatek - co sądzicie?

[Gość: tatusiek]

Pani Sobiecka stwierdziła: "A domowy obiad można ugotować z półproduktów -
zaoszczędzimy sporo czasu, a nie straci na tym smak posiłku."
Można, psze pani. Ale my z żoną w czasie mizerii finansowej spisywaliśmy z
kwitków wszystkie wydatki i co wyszło? Że w tygodniach gdy nie mieliśmy czasu na
gotowanie i żywiliśmy się głównie półproduktami, mrożonkami itp., wydatki na
żarcie wzrastały o co najmniej 10% . Po prostu większość tych produktów
(surówki, mrożonki) jest droższa od takich samych ale zrobionych w domu.

P.S. Trochę stary ten artykuł, z maja...

Praca czy rodzina?

[Gość: Grzesio]

Ja jestem przeciwny pracy żony,pracuje w hipermarkecie na pełnym etacie własnie
dostała umowę na 3 lata za 929zł brutto...nie ma jej w domu w weekendy,bo
pracuje nie możemy sobie zaplanować czegokolwiek ponieważ z dnia na dzień
dowiaduje się na jaką zmianę pracuje dnia następnego.Takie praktyki powinny być
karane!To ja zarabiam na utrzymanie rodziny a dodatkowe obowiązki mnie
przerastają,z pracy wracam wykończony a tu jeszcze obowiązki domowe...Jak tu
żyć kiedy ona chce pracować?wraca z pracy: mąż ugotował obiadek,odrobił z
dziećmi zadanie,ułożył je do snu i posprzątał mam już dosyć...

[kartoffeln_salat]

Co do optymistycznych opinii p. filozof Sobieckiej to powiem z przykładu
właśnej rodziny.
Mój mąż to świetny facet, żaden szowinista, ani leń, wszystko by mi zrobił i
pomógl. Cóż, że go nie ma prawie nigdy w domu, bo pracuje po 14h godzin
dziennie, a czasem jeszcze dorabia dodatkowo jak sie trafiają prace.
Ja także pracuję, pełny etat, dojazd so pracy zajmuje mi 40 minut w jedną
stronę, rzadko kiedy wychodzę po 8h, więc w domku jestem przeważnie o 18.
Organizacja organizacją, ale mimo wszytko ja wracam wcześniej, i nie mam serca
mężowi dawać odkurzacza ani też go nękać pierdołami.
Chciałabym też dorobić, ale musiałabym chyba zacząć brać amfę. Obiad gotuję
zwykle o 19 na nastepny dzień, zakupy w nocnym, a weekend sprzątanie, pranie,
wieksze zakupy no bo kiedy???

Praca czy rodzina?

[Gość: ewa]

ja pracuje,studiuje i mam dziecko... to kwestia dobrej organizacji. Nigdy nie
pozwoliłabym na to by facet mnie utrzymywał bo byłoby mi wstyd . Chce się
rozwijać i jednocześnie być matką .... kobiety siedzace w domu są nudne...

[Gość: ewa]

"I jeszcze jedno: partner pracującej kobiety, patrząc na nią, widzi
atrakcyjną, zaradną osobę, która właśnie jemu rzuca się z miłością na szyję i
całuje dzieci."
A pani Sobieckiej to sie na mózg rzuciło. Ta zaradna osoba to ma ochote
raczej wymoczyc obolałe nogi, cos zjeść i mieć święty spokój, a nie tylko
seks i seks.

Tobie chyba na mózg rzuciło! Jak byłam w domu to chodzilam ubrana w byle co i
byłam o niebo bardziej zmeczona (psychicznie) teraz wrocilam do pracy i jestem
na wysokich obrotach....nogi moze i mnie bola nie raz , ale na sex mam zawsze
ochote hehe...