Choroba przewlekła i praca .....

[Gość: Michał]

W zyciu roznie bywa i ja mialem troche pecha. W wakacje zachorowalem na cukrzyce I typu. Niestety wiaze sie to z koniecznoscia podawania insuliny 4 razy dziennie przy czym przed kazdym posilkiem.
Obecnie studiuje na 4. roku i w najblizszym czasie pewnie zaczne pracowac (praktyki a potem pewnie stala praca). Chcialbym pracowac w branzy zwiazanej z finansami, konsultingiem badz inwestycjami (dokladnie jeszcze nie sprecyzowalem swoich zainteresowac :/). Ale teraz troche sie to skomplikowalo. Gdy czytam te opisy pracy w zagranicznych koncernach to widze, ze tam praca dla mnie moze byc troche uciazliwa. Ja jednak nie powinienem opuszczac posilkow.
Dlatego mam pytanie: jak to naprawde jest? Czy jest czesto taki zawał pracy, ze nawet na przerwe obiadowa itp nie ma czasu?

A jak z tym postepowac w czasie rozmow kwalifikacyjnych? Niby nie jest zgodne z prawem dyskryminowanie ale niestety to tylko teoria. W praktyce moze byc roznie. Poza tym nie poinformowanie pracodawcy takze moze byc bledem.

Bylbym wdzieczny za jakiekolwiek opinie. Bo teraz tak naprawde mam dylemat. Jeszcze przed wakacjami takiego problemu nie bylo.
Teraz niby jest dobrze bo nic sie nie dzieje, normalnie fukcjonuje ale mam swiadomosc, ze nie moge pracowac na najwyzszych obrotach nie patrzac na moje zdrowie. Troche jednak bardziej sie musze pilnowac, przynajmniej na poczatku.

Pozdrawiam

[agulha]

Są firmy i firmy. Niektóre są całkiem ludzkie. Inne wyciskają z
człowieka siódme poty. Do 15 minut przerwy obiadowej masz prawo
ustawowo. Czasami firmy zmuszają pracownika do godzinnej przerwy na
lunch (+8 h pracy). Jeżeli nie pracujesz bezpośrednio z klientem
(np. w okienku kasowym), tylko w biurze, to chyba można się umówić,
że będziesz miał 4 przerwy w ciągu dnia, i że je odrobisz. Np. w
firmie bez przerwy na lunch zostaniesz dłużej o 45 min, a w firmie z
przerwą na lunch, Ty ją podzielisz na cztery. W biurach zwykle są
kuchnie - może lepszą nazwą byłaby "stołówka" - z lodówką,
czajnikiem, kubkami, talerzami, sztućcami, czasem mikrofalówką.
Może zamiast mówić o swojej chorobie na rozmowie, zapytaj, czy czas
pracy jest elastyczny. Tzn. czy wszyscy muszą zaczynać równo z
dzwonkiem o 9 i kończyć o 17 (albo siedzieć w nadgodzinach), czy
jest pewien margines. U nas np. biuro jest otwarte od 7:30 do 20:30
i ludzie różnie pracują: 7-15, 8-16, a ja przywlekam się nieco po 10
i siedzę do 18 czy 19. Jeżeli czas pracy jest elastyczny i nie
musisz robić rzeczy w zespole dokładnie jednocześnie cały dzień
(dźwigać meble we czwórkę :-)), to normalny szef nie powinien
widzieć problemu.
Jako lekarz powiem jednak, że powinieneś poinformować o swojej
chorobie - już nie mówiąc o lekarzu med. pracy - najpóźniej po
podpisaniu umowy, a to dla bezpieczeństwa. W razie utraty
przytomności czy zasłabnięcia w pracy, żeby wiedziano, co Ci jest.
Lekarz pogotowia, jak wie, że ma do czynienia z cukrzykiem, to poda
glukozę i zwykle wszystkie objawy ustępują, a jak koledzy z pracy
(czyli osoby znające pacjenta) nie wiedzą o żadnych jego chorobach,
to wdrożenie leczenia może się opóźnić.
Na koniec dodam, że pracuję w amerykańskiej korporacji :-)).

[snajper55]

Dodam do tego, że są różnego rodzaju insuliny. Lekarz powinien dobrać rodzaj
(czy rodzaje) wstrzykiwanej sobie przez chorego insuliny do jego trybu życia.
Znam przypadki, gdy podróżujący po całym świecie ludzie nie musieli zmieniać
swego, całkowicie rozregulowanego z powodu różnych stref czasowych, trybu życia
z powodu wykrytej u nich cukrzycy. Ale do tego potrzebny jest dobry diabetolog...

S.

[Gość: xx]

Polecam Ci tego bloga
gudrun.blog.pl/archiwum/?rok=2007&miesiac=10
Kobieta choruje na cukrzyce, od pewnego czasu ma padaczke i inne
choroby. Pracuje na 2 albo 3 etaty, poczytaj jak sobie daje rade.