O Witko w Birczy

[savage6]

Najbliższa mszę o.Witko odprawi w Birczy dn. 16 lutego o 17:00

[darino]

"W każdy przedostatni czwartek miesiąca w birczańskim kościele brakuje krzeseł.
Choć środek tygodnia, parking, chodniki i jezdnia – wszystko zastawione
samochodami. Msza jest o siedemnastej, ale ludzie z okolicznych wsi, czasami
oddalonych o kilkadziesiąt kilometrów, przyjeżdżają znacznie wcześniej. Co
dziwne, do kościoła ciągną nie tylko pobożne emerytki. Są wystrojone nastolatki
w kusych kurteczkach i butach w szpic, jest miejscowa urzędniczo-biznesowa
wierchuszka, są i ci, których spodziewać by się można raczej pod birczańskim
barem. Młodzi zwołują się SMS-ami, niektórzy przez internet: tego i tego dnia
będzie ojciec Witko, podaj dalej.
Ojciec Józef Witko to franciszkanin, pochodzi z niedalekiego Korzeńca. Na stałe
związany jest z Krakowem, ale od roku przyjeżdża do Birczy na comiesięczne
msze. Msze niczym specjalnym nie różnią się od innych. Ale to, co dzieje się po
mszy, trudno opisać. Ojciec Witko mówi, że przed modlitwą o uzdrowienie, o
uwolnienie się od zła, trzeba wybaczyć innym. Nie nosić w sobie żalu czy
nienawiści. Przestrzega przed szukaniem pomocy w magii czy medycynie
niekonwencjonalnej. Mówi, że to zło, które mocno wiąże. Bardzo dużo mówi o
miłości, o tym, że kto jej nie zaznał, nie potrafi kochać, a nie kochając – sam
cierpi i przysparza cierpień innym. Podkreśla, że tu i teraz jest Bóg, który
każdego kocha, każdego dotyka. Nie – że być może jest, że gdzieś tam... Tu i
teraz.
Ojciec Witko wymienia przeróżne choroby. Modli się, by Bóg uwolnił od nich
cierpiących. Chwilami śpiewa w obcym, niezrozumiałym i chyba nieistniejącym
języku. Potem prosi, żeby ci, którzy poczuli w swoim ciele ciepło, dotyk,
mrowienie, ustąpienie dolegliwości – podeszli bliżej ołtarza."
www.zycie.pl/index.php?go=tresc&id=06_08_ty