Dlaczego ludzie boją śmierci

[sagittarius954]

bez żadnego wprowadzenia , temat stary jak człowiek .

[skrzydlate]

bo boją się zmian, niewiadomego

[misia007]

A boją się????Myślę, że bardziej boimy się bólu, cierpienia,męki agonii niż
przejścia na tamtą stronę.Pewnie łatwiej jest ludziom wierzącym bo dla nich
śmierć jest początkiem a nie końcem, nadzieją na spotkanie z utraconymi
bliskimi.Chyba jesteśmy pogodzeni z własnym odejściem , oczywiście nie
przedwczesnym i nie tragicznym.Naturalna śmierć w podeszłym wieku nie
przeraża.Cóż nasz organizm powoli ale nieuchronnie zmierza ku rozpadowi.Wysiada
to, tamto, trudno jest wstać, chodzić,nie możemy czytać itp.Czy śmierć wtedy
przeraza???Czy raczej postrzegamy ją jako należny,zasłużony,wieczny
odpoczynek.Oczywiście przedstawiłam mój punkt widzenia i ciekawa jestem waszego
zdania.

[dorota-s2]

MOże być ucieczką przed bólem i stachem.

[bona0601]

Chyba nie samej śmierci się boimy , a cierpienia , może nawet utraty własnej
godności związanej z cierpieniem . Nie wiem. Faktem jest,że jednak się boimy.

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

„Póki jesteśmy, nie ma śmierci, gdy jest śmierć, nie ma nas”
/- / Epikur

[eurytka]

Ja się nie boje,
żal mi tylko tych,
którzy muszą mnie pochować,
chryzantemę, znicza kupić, o grobie pamiętać.
Jedno moje dziecko nie da sobie rady bez nas
i inne muszą przejąć ciężar.
Jedynie to od śmierci mnie odstrasza.

[marguyu]

Tez nie boje sie smierci.
Przestalam sie jej bac bardzo dawno temu gdy jako nastolatka
spedzilam wiele czasu w szpitalu na oddziale wewnetrznym.
To byly inne czasy, wtedy ludzie umierali o wiele mniej dyskretnie
niz dzis.

No coz, kiedys jak kazdy umre. Kazalam sie spalic i rozrzucic.
Zadnych grobow, tablic i kwiatow. Jak przejsc w nicosc to na calego.

[wiga2008]

Bałam się śmierci gdy dzieci były małe.Był we mnie strach, że mogę je osierocić,
pozostawić bez matczynej opieki.
W momencie gdy moje życie było zagrożone, były już dorosłe, studiowały,
więc we mnie był spokój.
Chyba wszyscy myślimy co jest po drugiej stronie i boimy się niewiadomej.

[eurytka]

marguyu napisała:
Kazalam sie spalic i rozrzucic.
> Zadnych grobow, tablic i kwiatow. Jak przejsc w nicosc to na calego.

Dobry pomysł.
Nie znałam.Pewnie skorzystam.
Mnie bardzo męczy chodzenie na cmentarz,
taszczenie zniczy i kwiatów,
zaoszczędzę tego innym.
Pomyślę gdzie by się rozsypać.
Czy trzeba takie życzenie zostawić komu na piśmie?

[sagittarius954]

ale chyba w Polsce nie wolno się rozsypywać .

[super222]

>...ale chyba w Polsce nie wolno rozsypywać.<

Autorka posta, (który o tym mówi) nie mieszka
w Polsce.
---
A wczoraj wieczorem przeglądałam wiadomości i na koniec,
dla spokojnego zaśnięcia, dotarłam do bloga Marii Czubaszek.
Pani Maria pisze tak;
Śmierci nie wyklucza 63-letni Sylwester Stallone.
Nie przeraża go jednak, bo jak powiedział w jednym z
wywiadów*Po śmierci wrócę jako szczoteczka do zębów*

Lepiej więc nie sypać *byle gdzie*, bo jak to
później poskładać?

[anoagata]

Podobnie jak niektóre z was absolutnie *jej* się nie boję ale bardzo bum chciała
aby *ona* jeszcze do mnie nie przyszła.Mam jeszcze kilka spraw długoterminowych
do załatwienia,no i testament jeszcze nie sporządzony.Jeżeli chodzi o rozsypanie
prochów to słyszałam że niektórzy życzą przed np marketem to wtedy dzieci często
będą odwiedzać.Ja tego nie życzę sobie.

[marguyu]

Mozesz spisac dyspozycje i zostawic u notariusza.
My tak zrobilismy.
Zapomnialam napisac, ze podczas palenia bedzie szedl dobry blues.

[cieplanata]

ja też się nie boję i nawet wiem, że śmierć ukoi ewentualne cierpienia, przyniesie ulgę, boję się zostawić dzieci, wiem, że są dorosłe, ale tak chciałabym im jeszcze w życiu pomóc, może przyszłe wnuki przypilnować. Boję się też rozstania z mężem, tak nam ze sobą dobrze nawet po tylu latach, wiem, że go trochę rozpuściłam, za dużo dogadzałam jedzonkiem, nie umie biedak nic zrobić oprócz jajecznicy i herbaty, wiem, że się nauczy, ale będzie bardzo nieszczęśliwy

[eurytka]

Słyszałam, że jedna pani z jakiegoś tam wyznania,
trzyma sobie prochy męża w urnie w meblościance.
Gdyby nawet było wolno rozsypywać,
to ja sobie nie wyobrażam
jakbym np miała rozsypać prochy męża.
To zupełnie obce w naszej kulturze.
Zapewne jest jakaś procedura, ceremonia,
ale o tym nic nie słyszałam.

[natla]

A ja odwrotnie....boje sie, bo tyle jeszcze dobrych rzeczy można
przeżyć. A na pewno boję sie umierania.
Aleście temat wymyślili......spadam.

[eurytka]

Ceremonie ślubną ludzie długo obmyślają i to w szczegółach.
Podobnie narodziny.
Dlaczego pominąć tę najważniejszą?
Oswoić to trzeba.
Carpe diem, póki żyję.

[skrzydlate]

zwolnij ich z tego obowiązku, zagiń bez wieści albo zazycz sobie zeby cie nie
zakopywali, cmentarze i tak sa juz wielkosci malych miast, bez sensu, popros
zeby cie spalili i rozsypali, i zabezpiecz na to fundusze juz teraz

[eurytka]

Głupie porady dajesz, sorry, nie skorzystam.

[filip505]

...dgyby tak zwiezle odpowiedziec
to przylonczam sie do wiekszosci.
Boimy nieznanego i nieodwracalnego.
Samo nieznane nas nawet pociaga,
kiedy wiemy ze w razie czego mozemy
sie wycofac.
Juz wiele lat temu prosilem cala
rodzine aby po smierci nmnie skremowano
i rozsypano nad woda,i jezeli beda mieli
ochote niech wbuduja tablice w scianie
na cmentarzu.

[cortyzol]

Smutny jest ten wątek.Nie lubię o tym rozmawiać bo już bardzo,bardzo blisko
obtarłem się o tą "Panią".Mówię to naprawdę, przychodzi kobieta cała w czerni
tylko głowy nie widać,jakby nie miała.Dostajesz dodatkową szansę albo nie.Mnie
nawet terminu nie podała.Powiedziała tylko,że "widzę ,że nie jestem tu mile
widziana ,więc idę sobie".Nie mogłem do rana zasnąć.Wcale mi się nic nie śniło.
A tak na marginesie zmarły mi już dwie osoby poznane na forum gazety.Halinka na
raka jelita grubego i Krzysiek na raka prostaty.Krzysia mam na zdjęciu od jego
żony. Halinki nigdy nie widziałem.Chyba jednak napisze maila do jej
siostrzenicy. Tak się ratowali i tak chcieli żyć. Niestety carcinea był silnieszy.

eurytka

[skrzydlate]

moja wypowiedź to logiczny wywód, a że ty akurat nie preferujesz takich rozwiązań bo tradycyjnie lubisz to juz inna sprawa,

to wystawianie ocen jest głupie i nie ma sensu, zyjemy w pluralistycznym świecie i umiejętność współżycia przy rozmaitych poglądach to obecnie podstawa

ja chcę być spalona i gdyby to było możliwe to chciałabym żeby moje prochy były rozsypane w takim jednym waznym dla mnie miejscu, w Tatrach, nikomu by to nie zaszkodziło.... ale u nas przepisy nie pozwalają na rozsypywanie gdzie się chce, uważam, ze cmentarze to nadmiernie rozbudowana rzecz i te cale grobowisko, tam taką kasę się wkłada, że głowa mała, a przecież zmarli potrzebują tylko szczerej pamięci, im te kamienie nie są potrzebne, bo w kamieniach nie ma serca, ta całe historie są tylko dla żywych, dla mnie to niepojęte, (niezależnie od tego czy ktos to uważa za głupie )

[eurytka]

skrzydlate napisała:

> zwolnij ich z tego obowiązku, zagiń bez wieści albo zazycz sobie zeby cie nie
> zakopywali, cmentarze i tak sa juz wielkosci malych miast, bez sensu, popros
> zeby cie spalili i rozsypali, i zabezpiecz na to fundusze juz teraz

Pewnie nikt z rodziny ci nigdy nie zaginął,
nie musiałaś poszukiwać, koszmarów przezywać.
Ja to uczucie znam.
Poza tym mam ubezpieczenie na życie i gdybym sobie tak poszła ,
to nie dostali by tego , skąd by mieli akt zgonu?
My nie Indie, nie ma zwyczaju palenia
i Gangesu do spuszczenia prochów.
Na cmentarzach są miejsca na prochy,
widocznie tam po spaleniu się trafia,
jak ceremonia wygląda nie wiem,
nigdy na takim pogrzebie nie byłam.
Margyu napisała o notariuszu, aż tak?
wiem tylko, że kremacja jest droższa od zwyklego
tradycyjnego pochówku,
bo trzeba zwłoki dać do kremacji w trumnie
a dopiero potem urna.
Doczytam sobie w necie.

[eurytka]

To już lepiej niech będą na cmentarzu!
Po przeczytaniu tego,
obrzydziłam sobie Tatry, molo, lasy, przyrodę!


www.przekroj.pl/wydarzenia_kraj_artykul,5760,1.html

[cieplanata]

Słuchajcie, powiem Wam coś "doopa po śmierci nie rządzi" po co teraz sobie
wyobrażać co będzie, co ze mną zrobią, a niech robią co chcą, po co dziś szarpać
sobie tym nerwy i dyskutować, jakby nie można bylo podyskutować o doopie maryni