problem wazniejszy niz zycie:(((

[malwina52]

O samobójstwie, czyli o zagładzie ludzkiego świata


studia.interia.pl/id/zp/wuj/www/art/wart2&art_id=8773&punkt_startowy_art=0
nie tylko mlodzi ludzie i nie tylko z niespelnionej milosci,
czesto ludzi popycha do tego sytuacja ekonomiczna,
czy to akt odwagi? czy tchorzostwa?
i ucieczki przed odpowiedzialnoscia za zycie

[waratu]

Kiedys tak mi sie wydawało, że problem ważniejszy. Wydawało sie, że tak coś
można udowodnić światu, najbliższemu otoczeniu, sobie.
To był krytyczny stan psychiczny. Uratowało mnie tchórzostwa. Strach przed
przekroczeniem tamtego progu.
Jak dobrze czasem stchórzyć.

[regine]

Są zawsze wśród nas. Chodzą do szkoły, pracują, mieszkają obok. Nikt nie wie,
jak spędzają wieczory, nie widać ich na imprezach ani w parku. Nie mówią o
sobie, wymieniają z nami tylko kilka słów o pogodzie, o sprawdzianie z
matematyki, o nowym filmie. Potem odchodzą do swoich zajęć, a my nie odwracamy
się za nimi i nie dzwonimy, żeby zaprosić na imprezę, bo przecież nie
przyjaźnimy się z nim ani z nią. Są może trochę bardziej nieśmiali niż inni i z
tego powodu dopada ich choroba, która nazywa się samotność. Choroba znana tak
dobrze z filmów, wierszy i książek, nie zauważana jednak w realnym życiu i nie
traktowana poważnie, dopóki nie dotknie nas.
Łatwo się nawiązuje kontakty w młodym wieku, na wakacjach, w dyskotekach,
pubach. A co, jeśli się nie umie nawiązywać znajomości? O takich ludziach
właśnie mowa.
Są różne powody tego, że młody człowiek zostaje nagle sam i powoli zaczyna żyć
na marginesie roześmianej i zgranej grupy rówieśników. Z początku wszyscy
stopniowo się odsuwają, zobojętniają, aż wreszcie nie zauważają i osoba samotna
czuje się jakby była w akwarium za szybką, niewidoczna dla reszty jak po
drugiej stronie lustra weneckiego.
Przychodzimy do nowej szkoły lub pracy i na poczatku jest trochę "łyso". Nikogo
się nie zna, nawet imion jeszcze się nie pamięta. Jednak po pewnym czasie
wszyscy się zaprzyjaźniają, zaczynają się umawiać na wspólne imprezy, mówić o
swoim życiu. Ale nie wszyscy. Są jeszcze osoby nieśmiałe, które same nie
podejdą, nie zaczną rozmowy, czekają na znak od innych, bo się nie mogą
przełamać. I tak pojawia się samotność.
Na samotność jak na każdą chorobę jest jednak lekarstwo. Z reguły jednak bywa
tak, że lek choremu trzeba podać. Tak jak samotnej osobie można podać rękę i
powiedzieć: chodź z nami. Wtedy zaczynają się w młodej duszy, rozterki,
dramaty...
Czy poradzi coś na chorobę zawaną "Samotność" psychoerapeuta i leki???
A może trzeba, rozerzeć się dookoła siebie i sprawdzić, czy nie można komuś
podać ręki.
Dramaty te nie dotyczą tylko młodych ludzi...Dramaty te przeżywają i dorośli,
odtrąceni,niespełnieni, zamykają się w się w swoim "świecie".
Trudno do nich dotrzeć, albo po prostu przechodzimy obok, zajęci swim życiem.
Coraz więcej przybywa osób samotnych...Może to i nasza wina, bo przechodzimy
nie raz obok i tak ciężko nam wyciągnąć rękę, bo my mamy nasze problemy....

[malwina52]

waratu mysle, ze nie stchorzylas
tylko bylas bardzo odwazna

[maladanka]

w mojej klatce schodowej 2 młode osoby popełniły samobójstwo,były
wesołe,kontaktowe, miały znajomych. Dziewczyna miała chłopaka,zdała na kolejny
rok studiów,zostawiła kartkę z jednym pożegnalnym słowem, był piękny letni
dzień, nikt nie wie dlaczego to zrobiła, dzien wczesniej była u nas, zapomniała
kluczy, żartowała,szykowała się do wyjazdu wakacyjnego...
Chłopak to zapalony sportowiec, też były wakacje,wrócił z dyskoteki i powiesił
się..to było w odstępie 3 lat, obie rodziny wyprowadziły się z bloku...
Znajomy technik kryminalny mówi,że uratowane osoby potwierdzają jakby
niesamowity przymus,który każe im to zrobić,to chyba nagły atak choroby,która
jest przyczajona...

[malwina52]

co potwierdzaloby, ze niekoniecznie
trzeba miec wielki dol, niechec do zycia, ludzi
i otoczenia,
to podstepna i straszna w skutkach choroba
wyobrazam sobie rozpacz rodzin

[waratu]

Ja stchórzyłam i dzieki temu żyję już wiele lat od tamtego czasu. Wszystko sie
ułozyło. Teraz wiem, ze popełniłabym straszliwy bład.

[mira54]

Zycie mamy jedno. Odbierac go sobie tylko dlatego, ze nie
dajemy rady z jakims waznym problemem to wedlug mnie jest
tchorzostwo.

[goskaa.l]

Miro, nie mów tak. Sama jestem osobą pogodną i optymistycznie nastawioną do
życia, ale kiedy mi się waliło małżeństwo i byłam przy tym w ciąży (wiadomo, że
w tym stanie kobieta ma sporą chwiejność emocjonalną i łatwo ulega nastrojom
depresyjnym, co ma związek z innym niż zwykle poziomem hormonów), byłam o krok
od tego. Powstrzymywało mnie właśnie tchórzostwo - a co, jeśli się nie uda i
tylko zostanę kaleką, a przy tym kaleką może być to maleństwo? W noramlnym
stanie miałam dokładnie takie samo zdanie jak Ty. A więc nie mów "nigdy", nie
mów "niemożliwe". Nie oceniaj innych po ich uczynkach, bo nie zawsze są to ich
uczynki. Dziś uważam, że samobójstwo popełniają ludzie:
- o destrukcyjnej psychice (znałam taką osobę, czyniła to kilakroć, aż w końcu
położyła się na trasie pociągu - skutecznie)
- zapędzone w sytuację bez wyjścia, nie widzące żadnej drogi przed sobą.
Najbardziej bolesne jest samobójstwo "sprzężone" - kiedy np. matka popełnia
samobójstwo, zabijając przedtem dzieci.
Niestety, dzisiejsze czasy nie są normalne i problemy ludzkie przyczynieją się
do takich kroków.

[yoanna]

Wędruję od czasu do czasu po sieci,zaglądam w różne przypadkowe miejsca..
Ostatnio poraża mnie refleksja o wszechobecnej samotności.
Samotny,samotna, odrzucona, zagubiony, bez celu, bez sensu, bez perspektyw, bez
chęci...
Dziesiątki problemów tłumionych,skrywanych...może beznadziejnych,a może
rozwiązywalnych ...
Często krzyczą w desperacji...wydaje się ,że brak równowagi między tymi co chcą
pomóc i wysłuchać...,a tymi co pomocy potrzebują...
Często nie potrafiąc unieść ciężaru, decydują się na destrukcyjne rozstrzygnięcie...

Przytaczam poniżej fragment listu znalezionego w sieci...zajrzyjcie w te myśli:

"Rano otwieram oczy, wstaję i zaczynam swój dzień. Jednak przed oderwaniem
głowy od poduszki zadaję sobie pytanie "Po co ?" "Jaki jest tego cel ?" Nie
potrafię na to odpowiedzieć, kiedyś być może było inaczej, ale to było dawno
i teraz już nie pamiętam jak odpowiedzieć na to pytanie. W ciągu dnia
rozmawiam z innymi ludźmi. Mówię, że wszystko jest w porządku, że nigdy nie
było lepiej. Mówiąc to uśmiecham się. Bardzo dobrze wiem, że to tylko
udawanie. Stwierdzam, że Jy ciągle udaję kogoś innego niż jestem w
rzeczywistości. Nikt ze spotkanych przez Mnie ludzi nie wie jak jest
naprawdę. Wszystko co robię jest oparte na uczuciu przygnębienia, smutku i
samotności. Czasami chce Mi się krzyczeć ! Chcę wykrzyczeć wszystko to co
jest nie tak w Moim życiu !!! Krzczę !!! Tylko kto to usłyszy ? Na ulicy
spotykam znajomego, rozmawiam przez chwilę po czym każdy z Was idzie w swoją
stronę. Myślę, jaki to z niego szczęśliwy człowiek - On ma wszystko czego Ja
tak bardzo pragnę. Idzię dalej widzię grupę przyjaciół rozmawiających i
śmiejących się. Pytam siebie "Kiedy ja się tak naprawdę śmiałam ? Idzię
dalej. Na przejściu widzię jakąś parę trzymającą się za ręce. Moje serce coś
ukuło. Zadaję sobie pytanie czy kiedykolwiek znajdzię kogoś kto zaakceptuje
Mnie taką jaką jesteś ? - kolejne trudne pytanie pozostaje bez odpowiedzi.
Rozglądam się wokoło siebie. Widzię tłum ludzi nieustannie spieszących się.
Myślę sobie, że może oni spieszą się kochać ludzi bo tak szybko odchodzą ?
Jestem bardzo wrażliwa dostrzegam rzeczy, których inni ludzie nie zauważają,
zwłaszcza ludzką krzywdę."

Trudne to...

[malwina52]

Po chorobach psychicznych,
na drugim miejscu jako przyczynę samobójstw
wymienia się nieporozumienia rodzinne.
Od dziesięciu lat do polskich statystyk wprowadza się nową kategorię:
samobójstwa z powodu złej sytuacji ekonomicznej.
Co trzeci desperat z tej grupy to bezrobotny.
Często porywają się na własne życie, zwłaszcza ludzie starsi,
gdy zbyt mocno doskwiera im przewlekła choroba lub kalectwo.
Na ten czyn decydują się też osoby,
które nagle straciły kogoś bliskiego
i nie mogą pogodzić się z zaistniałą sytuacją.
Na kolejnych miejscach w ogólnopolskich raportach
znajdują się nieszczęśliwie zakochani (
tu przeważają mężczyźni)
oraz problemy z nauką uczniów czy studentów.
Od kilku lat policyjne kroniki odnotowują
też przypadki samobójstw wśród chorych na AIDS.

[axsa]

Na pewno są ludzie w tak skrajnym stanie psychicznym dlatego,
ze dopadły ich najprawdziwsze na swiecie ogromne problemy.

Wszystko byłoby inaczej, gdyby tacy ludzie, jak osoba z listu Yoanny, nie byłi
tak bardzo nastawieni na siebie. Chocby w tym, że być może ci inni to też
tylko na zewnątrz prezentuja taką a nie inną postawę, a w rzeczywistości...
Gdyby tak chwilkę pomyslec o tym czy inni aby na pewno mają tak wspaniale,
czy... tak samo im źle, ale nie pokazują tego... a moze takie sytuacje nie są
dla nich powodem do traktowania wszystkiego w kategoriach totalnej klęski.

Czy aby na pewno wszyscy muszą mieć wszystko?


Dużo jednak takiego krzyku
"pępków świata"
co to uważają,
że to inni są odpowiedzialni za usłanie im życia różami.
Sami potrafią z byle powodu rozżalać się nad sobą i pielęgnować te
swoje "nieszczęścia", nie zwracając uwagi na innych.

Często, na otrząśnięcie się z takiego stanu,
dobrze robi rozejrzenie sie dookoła siebie,
zastanowienie się nad tym,
ze inni to naprawdę mają problemy.
Mało to pocieszające, że mają,
ale taki fakt pozwala uświadomić sobie,
że własne nie są aż tak wielkie,
albo takie szczególne.

[malwina52]

TAK BYŁO U MNIE:
Cztery samobójstwa młodych ludzi w ciągu trzech tygodni wstrząsnęły miastem.
Cztery dramaty, zawsze to samo pytanie: dlaczego?


TOMEK, 8 listopada - 17-letni Tomek skoczył z bloku przy ul. Pomorskiej. Był
wtorek. Nastolatek miał pojechać na lekcję angielskiego, ale zamiast na kurs,
pojechał skuterem na osiedle Widok. Po upadku z dziewiątego piętra jeszcze żył.
Zmarł podczas reanimacji.

SEBASTIAN, 21 listopada - powiesił się na boisku przy ul. Przemysłowej. Miał 19
lat. Odnalazła go nad ranem pracownica pobliskiej szkoły. Wiadomo, że chłopak
targnął się na życie z powodu zawiedzionej miłości. Znaleziono przy nim
pożegnalny list.

ŁUKASZ, 23 listopada - 18 lat, wieczorem wybrał się na spacer nowym mostem. Co
chwilę zerkał na ulicę. Gdy zobaczył nadjeżdżającego TIR-a, zaciągnął czapkę na
oczy i skoczył wprost pod ciężarówkę. Miał przy sobie list. Zabił się przez
zawód miłosny.

ŁUKASZ, 27 listopada - 24-letni chłopak z podgorzowskiego Ulimia powiesił się
na drzewie. Dzień wcześniej, podczas nocnego powrotu z dyskoteki, potrącił 14-
latka i uciekł. Ofiara przeżyła, ale załamany kierowca nie poradził sobie ze
stresem i wybrał samobójstwo.

[jolantas1955]

Chyba jeszcze gorzej jest, gdy nikt nie wie dlaczego!? Ani zawiedziona miłość,
ani choroba psychiczna, w domu sielanka, właśnie zaczęła się nauka w dobrym
liceum, nie brakuje kasy, w dodatku przystojny, inteligentny, mozna tak bez
końca..Aż tu nagle skok z 10 piętra!Mówię to z autopsji, rzecz działa się w
mojej rodzinie kilka lat temu.Potem szalałam z niepokoju patrząc na mojego syna,
który bardzo to przeżył, a sam zawsze był romantykiem nie na dzisiejszy dzień,
skrytym i samotnikiem z wyboru.Chyba przez to trochę go rozpuściłam, ale nie
żałuję. Teraz chyba już nic mu nie grozi. Zakochał się z wzajemnością i widzę,
że jest szczęśliwy. Oby tylko nie zawiódł się na niej!

[fleur1]

Bardzo pesymistycznie tutaj pod koniec roku,
co sie dzieje, czy to pogoda tak nastraja?

[natla]

Bardzo to smutne.....