Do zainteresowanych moimi podrozami….

[graga21]

Tak rozhulalam się w prywatnym watku do Kristy, ze w koncu to wszystko
zostalo nagle zezarte przez wirtualna bestie (ani slowa przepraszam!) i do
Kristy nic nie dotarlo. Musze od nowa, ale teraz to robie już oficjalnie, bo
przeciez winnam wytlumaczenie nie tylko Krystynie, ale również Dance-na-
rolkach, Reginie, Mirze, Stasi, Wiktorii, Malwinie (czyli Grazynie, czy
tak?), Malenkiej i innym.

Otoz przez kilka dni (prawie tydzien) bylam pozbawiona peceta, przez co
narobily mi się okrutne zaleglosci w korespondencji. Musialam je natychmiast
uzupelnic, a jak chyba sami zauwazyliscie, nie umiem pisac krotko. Poza tym
chce/musze skonczyc prace, która chyba przerasta mnie, a mianowicie
prezentacje korzeni rodziny. To pociaga za soba nie tylko skanowanie i
opisywanie starych zdjec i dokumentow, ale również szukanie map w Internecie,
w czym wydatnie pomogla Kryzar, dziekuje Ci bardzo. Musze tez dbac o
utrzymanie kontaktu z przemila osoba we Francji, która z wlasnej,
nieprzymuszonej woli wydeptuje sciezki za moja francuska babcia zmarla w
wieku zaledwie 24 lat – i już BABCIA, he, he! – a temu wszystkiemu chce
jeszcze nadac sensowne historyczne tlo, czyli znowu siedze w „Bozym igrzysku”
Normana Daviesa, przy okazji w „Dereszewiczach 1863” Stefana Kieniewicza i od
czasu do czasu zagladam do „Pamietnikow” naszego kochanego Chryzostoma Paska,
jak również do „Diariusza” autorstwa jednego z moich antenatow doby
Oświecenia.
A robie to dla corki i wnukow, także dla siostrzenicy, która zyje na drugim
biegunie kuli ziemskiej i wszystko co europejskie jest dla niej baaaardzo
egzotyczne, a już najabardziej jej wlasne korznie.
Nie jestem historykiem. Dzieje Polski od czasow rozpadu dzielnicowego nigdy
nie trzymaly mi się kupy, a już szczególnie ostatnie 2 wieki, bo po prostu
nasi nauczyciele musieli nas uczyc historii sfalszowanej.
No, a oprocz tego musze znalezc czas dla rodziny, dla meza, dla moich
zwierzat, dla ogrodu, przyjaciol i dla wlasnego zdrowia psycho-fizycznego,
czyli na hobby, na kontakt z przyroda, na ruch czysto fizyczny. O fryzjerze,
kosmetyczce i innych takich już nawet nie wspomne, bo dla mnie doba ma po
prostu za malo godzin.
A do Was wpadam dla odsapki, dla zmiany sposobu myslenia i dla innego
wiedzenia swiata.
Tu i owdzie podczytam, czasem cos wyklepie na klawiaturze, ale nie za wiele
mam na to czasu…

Do swoich podroznych zapiskow zajrze, ale zanim je wkleje, winnam je
przegladnac i usunac fragmenty zbyt intymne, co chyba wszyscy rozumiecie.
Tak wiec przepraszam i jeszcze raz proszę o cierpliwosc.
Zalaczac będę w tym już zaczetym watku.
Serdecznie pozdrawiam cale Forum, Gr.

[malwina52]

milo ze sie zdecydowalas,
juz zakladam okularki i czytam
i nawet jak osobiscie nie poprosze
to napewno chce jeszcze))))
dzieki imienniczko!!!!

[maladanka]

no to będzie co czytać! Poczekamy, a swoją drogą jestes niesamowita w swojej
pracowitości - oj,zawstydziłam się...

[regine]

Czekam z niecierpliwiością wielką. Cóż czasami faktycznie doba nam się kurczy,
wierzę Ci i uzbrajam się w cierpliwość.
Dziękuję za wyjaśnienie GR )

[wiktoria53]

Grago, zawsze znajdę czas aby poczytać o Twoich ciekawych podróżach i w dodatku
ciekawie opisanych , popartych pieknymi zdjęciami. Rzeczywiście niektóre z
Was (maladanko już nie badź taka skromna)to nie mają zbyt wiele czasu lub wcale
na zwykłe poleniuchowanie. I wydaje się, że nie jesteście nigdy zmęczone.

[del.wa.57]

Będę czekać na Twoje wpisy i fotki Grago,ciekawie piszesz.
Pozdrawiam i zdrówka zyczę.
Helena

[dankarol]

Grzecznie siedzę i czekam i podziwiam pracowitość Twoją.

Zaczynam...

[graga21]

Długo zastanawiałam się, czym Was zainteresować. W końcu postanowiłam dalej
pociągnąć to, co rozpoczęłam w wątku pt. „Nasze wschody i zachody słońca”,
bowiem Afryka dla mnie była chyba tym samym, czym Indie dla Toskanii…
I właściwie cieszę się, że nareszcie wyrzucę z siebie te wszystkie zapachy,
dźwięki oraz barwy, które ciągle przenoszą mnie w tamten świat, że od nowa będę
odbierać afrykańskie słońce, twardość szczeciniastej trawy, szum wiatru, który
mierzwił włosy, szarpał ubraniem i łagodnie chłodził skórę. A nade wszystko
znowu zobaczę oczami wspomnienia te rewelacyjne odcienie błękitów oraz
pomarańczy, malachitową zieleń i ugier wpadający w rdzę.
I biel aż wprawiającą w osłupienie…
I wspaniały ciemny brąz z lekko matowym połyskiem…

A więc do dzieła!
(Kontynuuję zapis w/wspomnianego wątku i gdybym zaczęła nadto nudzić, proszę,
nie krępujcie się, tylko od razu sygnalizujcie, z czym mam dać spokój Wam i
sobie.)

----------
-Tea? Coffee? Juice? – głos stewardesy dociera do mnie jakby z zaświatów.
Unoszę powiekę i widzę, że dzieci baraszkują w przejściu pomiędzy rzędami
foteli, dorośli ogarniają się z nocnego rozmamłania, zwijają koce i podnoszą
stoliki, stewardesy przesuwają wózek z dymiącym wrzątkiem, rozdają tacki z
posiłkiem.
-Tea? Coffee? Juice? – jedna pochyla się nade mną.
Kawy. Dużo i mocnej, najlepiej dwie filiżanki…
-Two cops, please!
Samolotem lekko rzuca, lecz silniki pracują równo, mrucząc przyjaźnie: “Te
wstrząsy to nic takiego, po prostu zwykłe schodzenie w dół, gdzie wieją wiatry
i wiszą gęste chmury. Wsio charaszo!” Zapalają się lampki z napisem NIE PALIĆ,
ZAPIĄĆ PASY, a z głośników dobiega ostatni komunikat:
- Godzina siódma czterdzieści pięć, lądujemy w Maputo. Na zewnątrz temperatura
powietrza plus dwadzieścia dwa stopnie Celsjusza. Dziękujemy za pomyślny lot i
życzymy miłego dnia. Do swidania!
Powietrze z hukiem wdziera się w otwieraną komorę podwozia, czuję lekki ucisk
pod czaszką. Czarny, smolisty płyn w mojej filiżance balansuje niebezpiecznie,
muszę dołożyć starań, by zapobiec jego rozchlapaniu, tymczasem brunatna ziemia
zbliża się szybko, widać już rdzawobrązowe drogi tnące pożółkłą sawannę na
czworokąty z maleńkimi sześcianikami domostw otoczonych klepiskiem nagich
podwórek. Na każdym stoi wiatrak i betonowy krąg wypełniony niezwyczajnie
zieloną wodą aż gęstą od bujnie rozwijającego się planktonu. To wkrótce zostaje
w tyle za nami, a my opadamy w dół, aż żołądek podchodzi do gardła, aż w mózgu
lęgnie się strach.
Nareszcie słyszymy głuche uderzenie kół o beton i wysoki ton silników
hamujących.

---------

Lotnisko jest małe, bodaj tylko z dwoma pasami startowymi. Nieopodal stoi
szeroko rozłożony, parterowy budynek z brązowymi szybami chroniących wnętrze
przed nadmiernym nasłonecznieniem. Pusto. Oprócz nas, to znaczy dwunastu
pasażerów i sprzątaczki przeciągającej miotłą od jednego do drugiego końca
holu – nikogo, żadnych strażników, żadnych celników ani innych mundurowych, od
których roiło się na dotychczasowych lotniskach.
Do środka wnosimy bagaże i rozglądamy się za kimś lub czymś, co podpowie, co
mamy robić dalej i co w ogóle wolno nam robić. Jedna para już znikła, nie
wiadomo kiedy, więc zostaje nas tylko dziesięć osób, w tym troje dzieci młodej
lekarki wracającej z świątecznego pobytu w Polsce.
Lokujemy się w fotelach obitych ohydnym skajem, obok pani doktor rozściela
flanelowy kocyk, na którym kładzie swoje niemowlę. Pani doktor leci do Umtata,
gdzie jest jej dom i czeka mąż.
-Transkei – opowiada – to mikroskopijny kraj niedawno jeszcze zaliczany do
jednego z południowoafrykańskich bantustanów. Od niedawna jest wolny, lecz
ciągle boryka się z poważnymi problemami. Po uzyskaniu niepodległości okazało
się, że powszechny analfabetyzm paraliżuje całą gospodarkę i trzeba z zewnątrz
ściągać fachowców. Po całym świecie, również do Polski, rozsyłano oferty
zatrudnienia i kiedy zaproponowano mi roczny staż w Transkei, nie zastanawiałam
się ani chwili - jak dzisiaj przyjechałam wtedy do Afryki z niemowlęciem na
ręku. Była nim ta oto już kilkuletnia pannica – wskazuje na dziewczynkę, która
razem z nieco młodszym bratem ślizga się na lśniącej posadzce, jak jeszcze
niedawno ślizgali się w Polsce na chodniku skutym lodem. - Po upływie roku
ściągnęłam męża – kontynuuje moja rozmówczyni. - On także jest lekarzem… No i
na tym stażu minęło nam już kilka ładnych lat, w czasie których urodziło się
dwoje następnych dzieci, a my tak mocno wrośliśmy w tutejszy pejzaż, że już nie
wyobrażamy sobie życia gdzie indziej.
-A dlaczego nie w RPA? – pytam.
Ona leciutko parska śmiechem, sięga po paczkę marlboro, zapala papierosa i
zaciąga się głęboko.
-No, cóż. Prawda jest taka, że nasz szpital to namiot. Prawdą jest również, że
większość zabiegów wykonujemy pod gołym niebem. Nie brakuje nam jednak ani
leków, ani materiałów opatrunkowych, ani kwalifikowanych pielęgniarek. Właśnie
widziałam, co dzieje się w polskich szpitalach… My takich problemów nie znamy,
gdyż na Transkei łoży zarówno Wschód jak i Zachód. Oboje z mężem kochamy naszą
pracę, ale także i wolność, której nie mieliśmy w Polsce i również nie
mielibyśmy w RPA, gdyż musielibyśmy tam zabiegać o drobiazgi, na których wcale
nam nie zależy, a do tego godzić się na apartheid, z którym pogodzić się nie
umiemy. Nie, to kraj nie dla nas – lekarka macha ręką, jakby odpędzała muchę i
zaraz dodaje, wzruszając ramionami – my także mamy dom z basenem, dwa samochody
i pomoc domową, a na luksusowe zakupy zawsze można udać się do Johannesburga.
Dla samolotu to żadna odległość. W Afryce bieda nie dotyka białych.
Rozmowę przerywają głośniki nadające komunikat o zaplanowanych rejsach. W
najbliższym czasie odbędą się dwa: jeden późnym wieczorem do Johannesburga,
drugi jutro rano do Umtata, stolicy Transkei.
Pani doktor preferuje kurs wieczorny, choć dobrze wie, że w Johannesburgu
będzie musiała czekać jeszcze dobę, by nareszcie dotrzeć do domu w Transkei.
Kiedy pytam, czy nie prościej przespać noc w Maputo i śniadanie zjeść przy
własnym stole, lekarka łypie na mnie wzrokiem pełnym zdziwienia przemieszanego
rozbawieniem, zaskoczeniem i zgrozą. Zaciąga się głęboko i dopiero po chwili
zastanowienia mówi:
- W Afryce mieszkam wystarczająco długo, by wiedzieć, czego może spodziewać się
biały człowiek w Mozambiku. Widzi pani, jak tu jest – przesuwa wzrokiem po
pustym holu – a chyba nie zdaje sobie sprawy, do czego zdolni są Mozambijczycy
tak bardzo nienawidzący białych, że aż tracą rozsądek. Już ja tam wolę czekać
dwa razy dłużej w Johannesburgu, byle nie w Maputo!

[czarny.humor]

Hej Grażko!!

Masz niezłe pióro!! Teraz powinno się chyba raczej mówić "niezła klawiatura" nie? Może z tego książka powstanie? Mnie się bardzo podoba.

A kiedy to się zaczęło - brakuje mi umiejscowienia w czasie.
Dawaj więcej!

Jeszcze, jeszcze, jeszcze...

))

[krista57]

Przeczytalam po raz drugi ,pełna podziwu dla lekkości pióra.
Dlaczego sie zastanawiasz,ze nas to moze znużyć?
Większośc z nas nie odważyłoby się na taką podróż z wielu powodów.Moj organizm
na przykład nie toleruje upałów i zaczyna wariowac.
Grazynko! Czekam na cd.

[dankarol]

) Zaczyna sie wspaniale, czekam niecierpliwie na ciąg dalszy.))

[malwina52]

buziaczki ))
ja jeszcze nie siedzialam w samolocie nigdy
polatam sobie z Toba

[krista57]

Grazynko,dziękuje,doczekalam sie....wielkie dzięki.

[maladanka]

ojeju...kiedy dalej?????

[del.wa.57]

Bardzo fajnie sie to czyta,kiedy dalszy ciąg?????

[banitka51]

Ja jestem b. zainteresowana Twoim opisaniem podróży! kiedy całość się ukaże?
(Pewnie gdzieś to opublikujesz). Rozumiem, że masz więcej takich reportaży? Mam
szukać na tym forum, czy gdzieś indziej? Załapałam się na czytelnika. Świetnie
się czyta! A poza tym - gratuluję spełniania marzeń!!

[wiktoria53]

No, poczytałam, interesujące........czekam na dalsze i na........fotki Dzięki.

c.d.

[graga21]

Wszystkim dziękuję za pozytywne przyjęcie, ale nie przesadzajcie w swoich
peanach, żeby mnie nie zdemoralizować ))))) już bowiem Horacy napominał:
Saepe stilum vertas…
Ze zdjęciami sprawa jest tragiczna – wtedy miałam aparat kompaktowy i te, które
wywoływał nasz zakład fotograficzny, dzisiaj tracą kolor. Ale te, które były
wywołane tam na miejscu przez maszynę, są dobre. Niektóre, postaram się
zeskanować i wkleić.
Malwinko, ze mną popodróżujesz nie tylko odrzutowcem, gdyż w podróżach nie
lubię skrótów. Poza powszechnie utartymi ścieżkami można dużo więcej zobaczyć i
przeżyć…
Humorku, to działo się dnia 04.I.1989r, godzinę znasz. Apartheid zniesiono 3
lata później w środę 18.III.’92, a klawiaturę mam fatalną – robi co chce, wcale
mnie nie słucha. Kapryśna jakaś taka…
No, to lecę dalej.

Jej słowa przypominają mi audycję radiową wyemitowaną tuż przed naszym
wyjazdem. Tematem była miesięczna ekspedycja pracowników naukowych Uniwersytetu
Śląskiego do Mozambiku. Z tej audycji dowiedziałam się, że Mozabik przez całe
wieki znajdował się pod dominacją najpierw Arabów, później Portugalczyków,
którzy wywozili kość słoniową, złoto i czarnych niewolników (oczywiście z
błogosławieństwem Kościoła katolickiego). Po stuleciach kolonialnego ucisku
wybuchły zaciekłe walki wyzwoleńcze zakończone uzyskaniem niepodległości w roku
1975, jednak życie nie stało się bezpieczniejsze - kraj uwikłał się w
wieloletnią, krwawą wojnę domową. Tubylcy, ciągle śpiący w chatach z liści
palmowych, nie dziwią się już, kiedy ze snu wyrywa ich głuchy huk dział
ukrytych w pobliskim buszu… Ekspedycja polskich naukowców przybyła do wioski
odwiedzonej kilka godzin wcześniej przez grupę ekstremistów, bojówkarzy, czy
jak ich tam zwał i mieszkańców zastała w głębokim szoku. Okazało się, że
bandyci nie tylko zabrali wszystko, co dało się zabrać, ale na pożegnanie
rozpruli brzuch ciężarnej kobiety i zostawili ją konającą z płodem na zewnątrz.
Ale z drugiej strony słyszałam także, że miesiąc temu polski student nocował w
Maputo aż dwie doby i nic złego mu się nie stało...
Rozglądam się wokół. Nic. Senna cisza, kompletny bezruch wilgotnego powietrza,
a za brązowymi szybami dumny TU-154 z siwą pierzyną chmur na niebie.

Nagle, nie wiedzieć skąd, pojawia się drobna Murzynka ubrana w kwiecisty
fartuszek. Głośno paple, rękami wywija jak wiatrakami, a jej patykowate nogi
noszą ją w tę i we w tę. Jest nad wyraz gadatliwa i - choć nikt jej nie
rozumie, bo nie jest to ani angielski, ani żaden inny nam znany język - rzucamy
się do niej z pytaniami. Jakimś dziwnym sposobem znajdują się też wózki
bagażowe, którymi wozimy nasze torby, także w tę i we w tę. Tylko lekarka
siedzi nieporuszona i spokojnie pali entego papierosa.
W głębi holu otwierają się drzwi. Kwiecisty wiatrak znika, a na jego miejsce
wkracza czarna piękność z fryzurą wcale nie afro, w sukni białej, zwiewnej,
podkreślającej szczupłą figurę. Jej stopy obute są w rzymskie sandałki, a w
rękach trzyma arkusze papierów, których biel silnie kontrastuje z bardzo ciemną
skórą dłoni o długich palcach z wypielęgnowanymi paznokciami pokrytymi
perłowoczerwonym lakierem. Pachnie perfumami z rodzaju opium i już wiem, że
zapach ten będzie mi towarzyszył przez cały mój pobyt w Południowej Afryce.
Piękną zasypujemy lawiną pytań, lecz ona stoi nieruchoma niczym posąg i dopiero
po wyczerpaniu się naszych indagacji, pyta poprawną angielszczyzną:
-Kto do awionetki?
Wszyscy, a jakże!
-Tylko cztery osoby – informuje oschle. – Pozostałe dwie polecą o czwartej po
południu.
Zainteresowani awionetką spoglądamy na siebie niechętnie, bo komu wypadnie
czekać?!
Tymczasem Piękna bez pośpiechu przegląda nasze paszporty, ich dane porównuje z
wpisem w przyniesionych papierach i wreszcie decyduje, że pierwszym kursem
poleci pani Malinowska z Krakowa, pan W z Warszawy i państwo M z Poznania, z
czego wynika, że czekanie przypada nam.
Jestem w panice, w jednej chwili z pamięci ulatują wszystkie angielskie słówka
i zanim udaje mi się sklecić sensowne zdanie, Piękna znika za drzwiami z
napisem ONLY PERSONEL. Rzucam się za nią, lecz drzwi są już głucho zatrzaśnięte
i na stukanie nikt nie odpowiada.
Odnajduję wzorzysty wiatrak.
-Help me, please! – błagam, a ona aż podskakuje na tych swoich patykowatych
nogach.
Dlaczego się cieszy? Czy dlatego, że mi broda drży i mam łzy w oczach? Ech,
obojętna przyczyna, ważne, że na zaplecze frunie niczym na skrzydłach i po
niedługiej chwili wychodzi Piękna.
-Sorry – mówię do niej – ja i mój mąż jedziemy do Cape Town. W Nelspruit czeka
samochód, którym musimy dojechać do Johannesburga na godzinę szóstą po południu
(ach, te angielskie ‘a.m.’ i ‘p.m.’!), gdyż o tej godzinie odchodzi autobus do
Cape. Jeżeli teraz nie polecimy awionetką, przepadną bilety autobusowe i
wszystko mocno się skomplikuje. My NAPRAWDĘ musimy lecieć TERAZ!
Piękna usiłuje mnie spławić, już odchodzi, dlatego gorączkowo dodaję:
-Do Cape jedziemy tylko my i pan W, reszta pasażerów kończy podróż w
Johannesburgu.
Nie wiem, czy mnie zrozumiała... Nie było to piękne, ale tonący brzytwy się
chwyta... Tymczasem za radzieckim TU-154 ląduje samolocik maleńki niczym
dziecinna zabawka i pierwsza czwórka rusza w jego kierunku. W ogonie maszyny
upychają bagaże i sami znikają w ciasnej kabinie. Dopóki jednak awionetka stoi,
mam rozpaczliwą nadzieję na cud znalezienia się w niej.
I cud następuje!
Piękna pojawia się z informacją, że w dokumentach państwa M są nieścisłości,
które trzeba wyjaśnić, dlatego ich prosi o opuszczenie pojazdu.
-Pojedzie pan i pani Kowalska – dodaje zaraz, po czym znika na dobre.
W ogonie awionetki następuje gorączkowe kopanie, bagaże państwa M zostają
wyładowane, a w zamian załadowane nasze. Państwo M niechętnie gramolą się z
pojazdu, natomiast my bardzo ochoczo wskakujemy do środka.
W nozdrza uderza kwaśny zapach, którym przesiąknięte są ściany, podłoga,
fotele, pasy bezpieczeństwa i poręcze. Wysłużone pokrowce są mocno przepocone,
lecz czy to ważne? Grunt, że siedzimy na nich teraz, a nie o szesnastej!
Drobny Murzyn o wyjątkowo czarnej skórze z granatowym połyskiem dokonuje
przeglądu nitów spinających poszycie awionetki. Coś do nas mówi, lecz nie
potrafimy go zrozumieć, dlatego w sukurs przychodzi drugi tak samo czarny i tak
samo chudy. Nie bawi się w grzeczności, tylko ostro rzuca:
-Out! - i wykonuje gest jasno wyrażający znaczenie tego słowa.
-Why, dlaczego? – niechętnie odpinamy zaciśnięte pasy.
-It’s broken-down, uszkodzone – wskazuje urwaną śrubę, z której pomocą lewe
skrzydło wspiera się o metalowe ramię przymocowane do osi koła z gładziuteńką
oponą podejrzanie rozpłaszczoną o beton.
Odchodząc, kątem oka zauważam, że uszkodzona śruba zostaje klepnięta młotkiem
(sic!), przy okazji również kilka wystających nitów na skrzydle, a opona-flak
kopnięta jakby dla sprawdzenia, czy jeszcze będzie zdolna odbić się od matki
Ziemi. Arcyważna mina nie daje takiej gwarancji, bo właściwie trudno być
pewnym, że flak nie trzaśnie w trakcie lądowania w Nelspruit, co oczywiście
będzie już problemem całkiem innych ludzi…

[del.wa.57]

Ale trzymasz w napięciu!!!

[maladanka]

o kurcze, chyba bym nie wsiadła....ale skoro piszesz to przeżyłaś ))

Taaak? No to zamknijmy fragmrent latania...

[graga21]

c.d.
Pełni obaw o przebieg dalszych wydarzeń wracamy do budynku.
Państwo M stoją nad stertą swojego bagażu i na świat spoglądają okiem
bazyliszka, a beztroskie dzieci pani doktor bawią się w berka.
-To nie Europa – ich matka jest rozbawiona sytuacja. – Pamiętajcie, że w Afryce
wszyscy mają bardzo dużo czasu, a na dokładkę tubylcom wydaje się, że to
właśnie oni produkują czas. Najlepiej zrobicie, jeśli uzbroicie się w
cierpliwość i po prostu przestaniecie się martwić.
Dobre sobie, nie martwić się… po prostu…. Ale próbujemy oczekiwanie zabić
rozmową.
Państwo M mówią, że tuż przed wyjazdem wzięli ślub, dlatego na zaproszeniu
widnieje panieńskie nazwisko żony, a paszport jest już z nazwiskiem męża.
- No i teraz gdzieś telefonują – prycha pogardliwie pan M - żeby sprawdzić, czy
nie ma w tym jakiegoś przekrętu, bo przecież w każdym komunistycznym kraju
człowieka traktuje się jako potencjalnego przestępcę.
Pan W natomiast wspomina swój ubiegłoroczny pobyt u syna zamieszkałego w
Kapsztadzie. Dzisiaj syn będzie czekał w Nelspruit, skąd obaj panowie pojadą
samochodem osobowym dalej, ale mnie i mojemu mężowi proponuje spotkanie w
niedzielę w kaplicy Nazareth House.
-Kaplica znajduje się w dzielnicy Rondebosch i pełni funkcję polskiego kościoła
parafialnego. Msze Święte celebruje ksiądz Jan, dzięki któremu niedzielne
spotkania stają się wyjątkową okazją do wymiany ploteczek i do poznania nowych
przybyszów z Polski. Jeśli zachodzi potrzeba pomocy w zrobieniu pierwszych
kroków w osiedleniu się, miejscowa Polonia zawsze pomoże, a rodzina na pewno
państwa tam zawiezie – zapewnia uważając, że przecież nie może być inaczej,
gdyż jego zdaniem na emigracji niewierzący stają się wierzącymi, a egoiści –
altruistami.
- Chyba, że mają kłopoty materialne. Jednak w RPA, poza nielicznymi przypadkami
popadających w alkoholizm, takich nie ma i wszyscy biali, a już szczególnie
Polacy szybko stają na mocnych nogach.
Państwo M chłoną te słowa jak spragniony wodę... Czyżby właśnie zasilali
szeregi południowoafrykańskiej Polonii???
Jest godzina 11:00, wzywają nas na pokład awionetki. Jeszcze raz żegnamy panią
doktor i państwa M, jeszcze raz zapinamy pasy unieruchamiające w twardych
fotelach, a kiedy nareszcie samolocik niesie nas w górę, czujemy się
prawdziwymi wybrańcami losu.
Lecimy pograniczem Swazilandu i południowej części Parku Narodowego Krugera.
Park właściwie jest teraz zamknięty, gdyż w miesiącach najcieplejszych, tzn.
właśnie od grudnia do kwietnia potoki deszczu niszczą drogi, szaleje malaria
oraz czarna gorączka wywoływana przez pierwotniaki z rodzaju Plasmodium.
Prawdziwy sezon safari zaczyna się dopiero od maja i trwa do sierpnia, ale o
wstęp na teren parku trzeba starać się blisko rok wcześniej.
– Chyba, że ma się dużo pieniędzy i jest się bardzo upartym - zauważa pani
Kaliszka, która wielokrotnie gościła w RPA.
Nie, nie grzeszymy ani jednym, ani drugim, dlatego w pełni usatysfakcjonowałby
nas sam widok słonia pod baobabem lub niewielkiego hipopotamka baraszkującego w
rzece Olifants, ponad którą właśnie przelatujemy. Ale nie mamy szczęścia,
bowiem szczelne chmury całkowicie zasłaniają ziemię.
Pozostaje mi tylko przyglądanie się osobom siedzącym w awionetce.
Pierwsze dwa fotele zajmują piloci, następne dwa pan W i jakiś obcy mężczyzna,
którego dotąd nigdzie nie widziałam. Za nimi pani Malinowska i ja, a za nami
już tylko Adam, koło którego jest miejsce puste, co oznacza, że gdyby nie
nieznajomy obok pana W, nikt nie musiałby czekać na drugi kurs i teraz wszyscy
lecielibyśmy razem...
-Erpeowski Bur – konkluduje sąsiadka. – Oni są grubej kości, jakby kwadratowi i
jakby ciosani, a na dokładkę często ryżawi i raczej bardzo butni. Nie są
lubiani. Niedługo nauczycie się ich rozpoznawać.
Nie odpowiadam nic, bo przy tak głośnej pracy silnika trudno prowadzić
jakąkolwiek konwersację. W uszy wciskam zatyczki i wtulam się w twardy fotel.
Sąsiadka jednak nie daje za wygraną, trąca mnie w ramię i woła wprost do
zatkanego ucha:
-Niech pani spojrzy, kto prowadzi tego grata! Za nic nie wsiadłabym do niego,
gdybym wiedziała, że pilotami będą czarni i w dodatku jeden dopiero uczy się
latać. Chyba umrę ze strachu!
Obaj piloci rzeczywiście są czarni - ich nieskazitelnie białe koszule silnie to
podkreślają – i faktycznie jeden sprawia wrażenie żółtodzioba, lecz po bliższej
obserwacji widać, że latał już wcześniej, tyle, że na czymś innym. Obaj piloci
mają skupione twarze, z rzadka rozmawiają z sobą w swoim narzeczu, a ich dłonie
sprawnie obsługują pokładowe urządzenia. „Nie, przynajmniej przez najbliższą
godzinę nie muszę niczego się bać”, myślę i głębiej wpycham woskowy czop.
Zasypiam natychmiast, a na ekranie pamięci pojawiają się twarze Harrisa oraz
Demeresta, pilotów Złotego Okrętu linii Trans America. I Keitha dyżurującego
przed monitorem w wieży kontrolnej portu lotniczego Lincoln. „Ciekawe, myślę,
że książka Arthura Hailey’a pt. ‘Port lotniczy’ przypomina mi się w awionetce,
a nie w odrzutowcu... Który z nich miał skórę czarną? A niby dlaczego nie
powinien jej mieć...??”
-Zbliżamy się! – sąsiadka znowu wyrywa mnie z błogiego odrętwienia. – Jest syn,
widzę go! O, jest synowa, i wnuki, moje złotka kochane!
Patrzę w dół. Wielka łąka suchej trawy zbliża się szybko, przecina ją wąski pas
betonu, w którego pobliżu stoi drewniany barak z służbą celną, a obok niewielki
placyk otoczony drucianym płotem z kilkoma osobami czekającymi na nasze
lądowanie. Dwaj malcy podskakują w szalonej radości, a po ich otwartych buziach
widać, że wrzeszczą niemiłosiernie. Nieco dalej wysokie eukaliptusy otulają
słonecznym cieniem kilka samochodów przed murowanym budynkiem.
Awionetka dotyka betonu, kołuje pod barak i nieruchomieje. Piloci wyłączają
silnik, odpinają swoje pasy bezpieczeństwa, zdejmują słuchawki i wieszają nad
przednią szybą. Wysiadają bez jednego słowa. My za nimi.
Witaj, Południowa Afryko!

[dankarol]

pochłonęłam i czekam na cd.

[regine]

Graga21, dopiero przed chwileczką mogłam usiąść i spokojnie przeczytać Twoją
podróż. Od wczoraj zabierałam się. Przepraszam, że tak późno. Pięknie opisujesz.
Masz lekką rękę, wspaniałe wspomnienia i pięknie je potrafisz oddać.
Bardzo serdecznie dziękuję. Czekam na dalszą część, tych "naziemnych", już
chyba przeżyć. Prowadziłaś "dziennik" ? Bo doskonale pamiętasz wszystkie,
najmniejsze nawet zdarzenia. Jeśli nie, to chylę głowę przed Tobą, że wszystko,
ze szczegółami mam tu opisałaś. Dziękuję i Gratuluję !!! Czekam na Cd.)

dobre!

[takanietaka]

dobrze sie czyta-ten rzeczowy ton,z cieniem usmiechu, no,fajne do czytania!I ja
czekam na dalszy ciąg!
_______________________________________________________ ** nigdy nic nie
wiadomo **

[krista57]

No nie....Graga21 to jakas znana reporterka lub powiesciopisarka))
Czyta sie swietnie!

[del.wa.57]

Powtórzę...świetnie sie czyta Twoje podroże Grago,masz talent
dziewczyno,pięknie to wszystko opisujesz z poczuciem humoru,będe czeka ć na
dalszy ciąg z niecierpliwością

No tak, już jesteśmy w Południowej Afryce :)

[wiktoria53]

Fajnie się czyta Twoje opisy....

Graga! Super!

[natla]

Juz wklejam do "Naszej książki" i może dzięki Tobie załatwie tam zaległości.
Pisz, pisz, bo czyta się wspaniale, a obrazy same układają się w całość.

[malwina52]

super super super ))

[tofika]

Grazynko ,ale sobie Ciebie poczytałam... Dziękuje...
jeszcze,jeszcze bbb proszę..

Zanim ruszymy dalej...

[graga21]

Dzięki. Jeszcze kilka zdań o odprawie.
-----
Przed sobą mamy odprawę celną, formalności związane z odebraniem wypożyczonego
samochodu, czterysta kilometrów do Johannesburga, w którym trzeba będzie
odszukać punkt wypożyczalni ‘Budget’, by oddać samochód, a potem odszukać
przystanek autobusowy do Kapsztadu. Na to wszystko mamy sześć godzin czasu, co
niby jest wystarczająco dużo, lecz wobec nieznanego terenu, kłopotów
językowych, jak również johannesburskiego molocha i rosnącego zmęczenia –
naprawdę niewiele. Sama odprawa może pożreć lwią część.
Za kontuarem stoi młody celnik, faktycznie nieco ryżawy i nieco kwadratowy.
Zawartość bagaży pani Malinowskiej przegląda z dużym zainteresowaniem, lecz
bariera językowa utrudnia odprawę, dlatego godzi się wpuścić do środka jej
syna, by za matkę wypełnił formularze z mnóstwem przeróżnych pytań. Kiedy
dochodzi do ustalenia listy przywiezionych prezentów, celnik wskazuje
pozycję „srebrne łyżeczki”.
-Znajdź je, mamo – prosi syn.
Matka bezskutecznie przeszukuje torbę podróżną. Jej dłonie coraz bardziej drżą,
ona sama robi się coraz bardziej nerwowa, bowiem łyżeczki prawem złośliwości
przedmiotów martwych zawieruszyły się na amen.
– Tylko spokojnie – napomina syn z szerokim uśmiechem zza gęstej brody – tylko
spokojnie. On ma czas. Tutaj raz w tygodniu trafia się jakaś robota, a już
szczególnie turysta spoza Afryki, dlatego więcej dla rozrywki niż z obowiązku
sumiennie wykonuje swoje powinności. Musisz pokazać wszystko co masz, bo
wszystko jest dla niego nadzwyczajnie egzotyczne.
-Szczególnie, że pochodzi z centrum komunizmu – dorzucam, też uśmiechając się
jak najpromienniej, by nie daj Boże celnikowi nie wpadła do głowy myśl o
spiskowaniu pod jego nosem.
Młody Malinowski mruga do mnie znacząco, ale kiedy przychodzi moja kolej, już
na samym wstępie gubię się w litanii pytań dotyczących narkotyków, broni,
alkoholu, świerszczyków-porno, kaset video, nasion i flancek. W międzyczasie
przedstawicielka firmy Budget wręcza list mojej siostry i o czymś informuje
stróża prawa granicznego. Ten, po chwili zastanowienia zgadza się, by mój mąż
przeszedł do murowanego budynku celem odebrania wizy i wykonania telefonu do
Kapsztadu z informacją, ze już jesteśmy na terenie RPA, po czym wraca do
nieśpiesznego przeglądania moich pakunków. Ze szczególną ciekawością zerka na
opakowania z konfiturami domowego wyrobu.
-Co to jest? – wskazuje jeden ze słoiczków.
-Porzeczka.
-A to?
-Także porzeczka.
-??
-Ta jest czerwona, tamta czarna.
-A to?
-Agrest.
-Co to jest ‘agrest’?
-Kpi czy jak?! – zwracam się do Malinowskiego, jednocześnie głębiej wpychając
kilka korzeni selera i pietruszki, o które Ania prosiła („tak bardzo tęsknię za
jarzynową sałatką, przywieź!”, więc wiozę, a tu na liście zakazanych towarów
są również i te. Gotów kazać wyrzucić!
-Proszę nic nie robić bez jego zezwolenia – szepcze mi do ucha brodacz. – Jeśli
złapie na jakimś wykroczeniu, nikt pani nie będzie w stanie pomóc. On naprawdę
jest niebezpieczny!
-Przecież poza porzeczkami i agrestem niewiele go obchodzi – dziwię się, ale
zaraz wyjaśniam: - gdyby to były moje przetwory, dałabym mu, niech kosztuje na
zdrowie, ale są wyrobem matki szwagra, który nie wybaczyłby mi, gdyby jego
ulubione powidła utknęły tutaj.
-O.K. – wzdycha tymczasem celnik i uśmiecha się wylewnie: - Welcome to South
Africa!
W oka mgnieniu zmiatam słoiki do torby, głębiej wpycham moje narkotyki marki
DS, Gent i Caro, szczególnie pieczołowicie owijam butelkę z etykietą ‘Czysta
Wyborowa’, a tak naprawde z czyściutkim, najwyższej klasy spirytusem („postaraj
się przemycić polski spirytus, bo tutaj jest takie świństwo, że szkoda gadać”,
zasuwam zamek, zaciągam pasy. Adam zdążył już wrócić, więc przedstawicielka
Budget prowadzi nas do zaparkowanego volkswagena, objaśnia co, gdzie i jak,
wręcza dokumenty oraz kluczyki jednocześnie przypominając, iż w tym kraju
obowiązuje ruch lewostronny.
Obok Malinowski upycha rozświergotaną rodzinkę do swojego golfa.
-Jeżeli państwo chcecie – proponuje – służę jako pilot. Dla osób odwiedzających
po raz pierwszy Johannesburg, wjazd do miasta bywa trudny.

[dankarol]

Nie mam zdolności literackich i nie mogę po każdej części wymyślać nowych ochów
i achów, więc powiem tylko z niecierpliwością czekam na cd. ))

[del.wa.57]

A wiesz,ze nieżle się uśmiałam z Twego opisu /odprawy celnej/
Pisz,pisz dalej,nerwówke masz za sobą? albo jeszcze nie?
)))

[e-baba]

Pisz, Graga,pisz, bo nie dosyć, że to własne przeżycia to jeszcze wspaniała
literatura. Jak inni - czekam na c.d.

Dzięki.

[graga21]

Na razie mam kwadratową głowę, bo ciągnę 2 rzeczy równolegle. Chyba zacznę mieć
alergię na kompa....

Ja się nie zgadzam na żadną alerię na kompa n/t

[dankarol]

[del.wa.57]

PROTESTUJĘ!!!!!
Żadnych alergii,szczególnie na kompa Grażynko

[night_breeze]

Graga,to gdzie Ty w końcu jesteś,w Afryce?

[maladanka]

Grago - cierpliwośc się opłaci..czekam choć córka mnie ponagla,podsyłam jej
Twoje opowieści

Jestem zainteresowana

[graga21]

jej wrazeniami; chyba tez cos notowala, bo nie wyobrazam sobie inaczej. A juz
szczegolnie Sahare!
Czy wiesz, ze nastepna czesc mialam prawie gotowa, gdy nagle "zezarlo" mi
ja?!?! I to mnie, starej wydze! Chyba tropi mnie galopujaca skleroza, bo
przeciez dobrze wiem, ze nalezy pilnowac zapisywania tekstu co chwile...
Nie mam sil od nowa. Nie mam na razie i dla uspokojenia nerwow wdepnelam do Was.
A nowy rozdzial chyba zaczne w nowym watku, zeby ten juz skasowac, bo zaczyna
sie ciagnac.
Co Ty na to Adminko???

[wiktoria53]

Proponuję zapisaywać w Wordzie i przenosić po napisaniu do forum, ale przecież
to dla Ciebie oczywiste

tak robię, Wiktorio

[graga21]

ale tez trzeba zapisywac n/t (ucieklo zbyt szybko)

[graga21]