Ksiazka mojego zycia

[mania1119]

Rozne ksiazki zajmowaly pierwsze miejsce w moim zyciu w roznych
latach.Pamietne "Sloneczniki",kiedy bylam nastolatka,potem "Pestka".Przez
wiele lat czesto wracalam do "Poza granica skargi"-przejmujaco napisanego
dziennika dziewczyny po heine-medina,ktora zmuszala mnie do zastanowienia
sie,jak widza mnie inni ludzie.Teraz ,po tych wszystkich latach ,strzege jak
przyslowiowego oka w glowie trzech ksiazek:
Axela Munthe "Ksiega z San Michele"
i dwoch tomikow poezji z lat mojej mlodosci (czemu dzis takich nie wydaja?)
"Dla zakochanych"
"Nastolatki nie lubia wierszy".
Jesli to juz bylo,to wybaczcie i odeslijcie mnie na poprzednie strony-bede
szukac.
Bardzo jestem ciekawa,ktore ksiazki dla Was staly sie najwazniejsze.W pamiec
zapada ich wiele,ale sa takie wybrane,z ktorymi nigdy nie chcemy sie rozstac
i nawet jesli w tej chwili ich nie czytamy to chcemy,zeby byly tuż-tuż.

[del.wa.57]

Mamy taki wątek Maniusia,idż do góry(czerwone linki) i tam linki do
podręcznych wątków znajdziesz''Kącik mola książkowego''

[del.wa.57]

Ale chyba nic złego jak zaczełaś nowy wątek))

[mania1119]

Dobra,zaraz patrze.

[banitka51]

napisz coś więcej o "księdza z Sant Michele". Dlaczego jest dla Ciebie taka
ważna? Skoro juz jest indywidualny wątek, to pociągnij.
No i czyje te zbiorki poezji (rozumiem, że Twoje własnością i duszą, ale -
wiersze zebrane czy jeden autor?
nota bene - tak ujętego wątku chyba nie było. Mól czyta i relacjonuje na bieżaco
przeczytane, a nie unikatowe, całozyciowe tytuły.

[mania1119]

No wiec tak:te dwa zbiorki poezji(wydane w moich mlodzienczych latach-na
szczescie) to sa wiersze roznych autorow.Jeden-to polska poezja milosna od
Kochanowskiego poczawszy,a nawet troszke wczesniej-po wspolczesnosc do lat 70-
tych.Dzieki temu odkrylam,jak piekne,meskie liryki pisal Broniewski.(bo w
szkole bylo tylko patriotycznie i co poeta chcial przez to powiedziec).Wszyscy-
poeci z czasow wojny.Inni niz w szkole Galczynski,Tuwim - no,wszyscy.Po tym
tomie naprawde mozna zaczac kochac poezje.Oczywiscie Pawlikowska-
Jasnorzewska,Hillar,Szymborska,Poswiatowska-nawet nie ma sensu wymieniac,bo po
prostu wszyscy.Na chwile rozstan,na chwile,kiedy chce sie w tych smarkatych
latach przezywac silne wzruszenia...
"Nastolatki..."to tom pod redakcja Woroszylskiego,wiersze poetow z roznych
krajow i na rozne tematy.Zebrane w dzialy,np."przygoda imieniem
zycie","oswajanie swiata""lekcja historii"ale tez "wszystko na opak".A do tego
niezwykla szata graficzna:zdjecia zasuszonych lisci,rysunki,zdjecia z
medalionow.Autorzy znani i nieznani,ale wszystko dobrane niebanalnie,tak,ze
trafia dokladnie w samo serce skołowanego smarkacza,stojacego jedna noga w
dziecinstwie a druga w doroslosci.( i nie wiadomo,w ktora strone krok zrobic).
A "Ksiega z San Michele" - kiedy ja czytasz,czujesz,ze łagodniejesz,czujesz,ze
masz w sobie mnostwo milosci,ktorą mozesz dac czlowiekowi czy zwierzeciu,bo
płynie w tobie jej bezmiar.
Axel Munthe byl lekarzem,na przelomie XIX i XX wieku-leczyl wielu znanych i
slawnych ludzi(na wszystkich patrzyl jednakowo,niezaleznie od ich pozycji
spolecznej,czy biedny czy bogaty czlowiek stanowil wartosc-jesli ja stanowil),a
ksiazka to jego wspomnienia z tego okresu i pozniejszego,kiedy mieszkal na
Anacapri."nalezy tylko siedziec spokojnie w fotelu,wsluchwac sie w gwar
ludzkich glosow...Jeszcze lepiej byloby polozyc sie w trawie,patrzec w niebo i
nie myslec o niczym .Wystarczy tak przez chwile sluchac ciszy,a wnet lasy i
pola zaczynaja rozbrzmiewac jasnymi ptaszecymi glosikami,zjawiaja sie rozne
stworzenia opowiadajac troski i radosci swoja wlasna mową,ktora nagle staje sie
zrozumiala....i nawet przedmioty szepca:nieprawda,żeś samotny..."
I ostatnia sekwencja ksiazki,kiedy Stary Doktor staje na Sądzie Ostatecznym i
wyliczone mu zostaja wszystkie jego grzechy,szala przechyla sie, a on sam czuje
sie coraz bardziej opuszczony przez Boga i ludzi.Nagle przylatuje mala
piegża,ktorą kiedys uratowal,a za nia inne ptaki i zwierzeta ktorym
pomogł,otaczajace idacego ku niemu Sw.Franciszka.I wszystko sie zmienia,Bog
lagodnieje,a Mojzesz,ktory przed chwila wolal o pomste-opada na swoje miejsce
zrezygnowany i widzac zyczliwosc Boga mowi z goryczą:"ktoz obawiac sie bedzie
swiatla Twych blyskawic,o Panie,gdy grzmot Twego gniewu milknie wobec swiergotu
ptakow?".
Ksiazka pisana jest jezykiem niemodnym,zreszta wydana byla tez w latach 70-
tych,a jezyk ma wlasciwy czasom Doktora,ktory patrzy w przeszlosc,widzi to co
dore i to co zle i odnosi sie do tego z jednaką tolerancja.
Dla mnie najpiekniejsze sa wlasnie ostanie jej zdania - i one tez najlepiej
oddaja nastroj ksiazki.W zadnej innej nie znalazlam takiej dobroci dla
swiata,ale dobroci pelnej jednoczesnie dystansu,lekkiej ironii,czasem
smuteczku,a czesto usmiechu.
A niech to,ale sie rozpisalam.

[mania1119]

Ale nie mialam na mysli tylko mojego zycia i mojej ksiazki.Mialam nadzieje,ze
napiszecie o swoich.Kazdy taka ma.
Po prostu " mojego zycia" jakos lepiej mi brzmialo (ach to "moje,mi...")

[banitka51]

maniu, nie znam tej książki ani autora, choć pochłaniałam książki kiedyś na
tony, teraz na kilogramy, a kiedy oczy zmęczone - na deka.
Moje ulubione książki (autorzy) zmieniają się wraz ze mną. Niektóre (Kubuś
Puchatek czy Rekreacje Mikołajka) żyją we mnie, bowiem się ze mną zrosły.
Poezję cenię sobie nizmiernie, ale zamiast Poświatowskiej wolę Leśmiana, który
słowotwórstwem pobił (mimo swoich niepolskich korzeni) na głowę nudnego
Żeromskiego. A Pawlikowska-Jasnorzewska ma u mnie sterany tomik.
Czasem smutno mi, że nie znajduję już książek, które wrastają we mnie, jak
niegdyś Faulkner czy Max Frisch. Nie dlatego, że takich nie ma, ale w zalewie
czytadeł trudno na nie trafić.

[natla]

Absolutnie Axela Munthe "Ksiega San Michele"....połykałam ją kilkakrotnie,
a w międzyczasie byłam tam.....to wspaniałe przeżycie.
To chyba była pierwsza ksiażka, przy której zaczęłam myśleć....potem były
następne....zmuszana byłam do klasyków.....i dobrze, bo wreszcie pojęłam
i przejżałam po okresie buntu......Szekspir, Sienkiewicz, sztuki teatralne
naszych dramotopisarzy....do poetów dopiero teraz dojrzewam.
No a jako przerywnik ...... "Wszystko czerwone" Chmielewskiej, której humor mi
bardzo odpowiada, choć z czasem w innych jej książkach juz mnie tak nie bawił.
Jest jeszcze Agatka, której kryminały leżą zawsze pod ręką i czytam je z wielką
przyjemnoscią.
Pewnie jeszcze wiele innych, ale juz późno...)

[ellam]

Podobnie, jak Banitka czytam coraz mniej, co nie znaczy, że wcale. Coraz mniej
dlatego, że jako dziecko potrafiłam przy latarce, pod kołdrą /żeby rodzice nie
widzieli/ połknąć jedna książkę przez noc. I też mam swoje ulubione tytuły z
tamtych lat, chociaż nie pamiętam autorów, np. "Dzikie ptaki leca najdalej" -
gdzieś mam tę książkę w domu, sprawdzę autora. Póżniej przez całe życie było
tych książek naprawdę dużo, oj dużo. A ulubione, to chyba biografia Isadory
Duncan - tancerki,a z ostatnich lat - "Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i
płakałam" Paulo Coelho.

[mania1119]

Niestety,ja tez czytam znacznie mniej niz kiedys,i tak sobie po rozpoczeciu
tego watku myslalam,ze nawet niekoniecznie sa to ksiazki,ktore sa najbardziej
jakies wyrafinowane czy poznawcze.Ale sa to ksiazki,ktore czlowiek lubi miec
blisko,nawet jesli niekoniecznie co jakis czas je znowu czyta.Niech nawet stoja
na polce,ale zeby byly tuz-tuz,mimo ze przeciez,wiadomo,nie mysle o nich
bezustannie.
Zreszta te "moje" to sa ksiazki z przed wielu,wielu lat.I tak zostalo,mimo
innych,przeczytanych.Choc wtedy przeciez nie snulam takich rozwazan.Kto w tym
wieku byl sklonny do bilansow?!

[grazyna10]

Pare lat temu, wyjezdzajac do Holandii musialam podjac decyzje jakie ksiazki ze
soba zabiore. Zabralam cala bibliografie Chmielewskiej - nie wszystkie lubie w
takim samym stopniu i nie sa to moze ksiazki mojego zycia ale moge je czytac
wielokrotnie i to bylo glowne kryterium wyboru.
Ksiazka mojego zycia to "Trzej towarzysze"Remarqua - nawiasem mowiac mam pecha
do tej ksiazki, bo ciagle mi ginie, stracilam juz 4 egzemplarz i to juz tu,
gdzie raczej niewielki kontakt mam z polakami. I jeszcze jedna ksiazka, ktora
przeczytalam TYLKO raz i krazy mi w mojej podswiadomosci: "Mag"Flowersa
********
Aby byc skromnym trzeba miec z czego.
********

[del.wa.57]

Nie mam książki/życia/bardzo lubię Chmielewską,Celmer,Grishama i wiele innych
autorów,lubię wracać do przeczytanych książek/po latach/np, Sienkiewicz Quo
Vadis,ale nie jest to książka życia.

[mania1119]

Czy Celmer to Zuzanna Celmer,psycholog?czy ktos inny?

[del.wa.57]

Tak Maniu to Zuzanna Celmer,ostatnio czytałam jej''Człowiek na całe życie''

[dankarol]

Kiedyś czytałam nałogowo,ale chyba nie mam jakiejś najważniejszej. Z dawnych
lat w mojej biblioteczce stoi "Tajemniczy opiekun", oczywiście Chmielewska (w
czasach kiedy nie było wznowień, zdarzyło mi się nawet przepisać na maszynie
jedną czy dwie), Agatka (chociaż większość ktoś mi podprowadził).
Właściwie lepiej powiedzieć czego nie lubiłam czytać, Żeromskiego i Tołstoja.
Kilka lat po zakończeniu edukacji dostałam w prezencie Kochanowskiego i cały
urlop spędziłam z jego poezją. Miałam też czas, kiedy ulubioną lekturą były
reportaże.

[e-baba]

Wiadomo, w każdym czasie były to inne książki. Czytałam bowiem bez opamiętania
i choc czasu coraz mniej, bo obowiązków nadmiar - dalej czytam. Zasze mam w
torbie jakąś książkę i najbardziej w życiu boję się, że mógłby nadejść dzień,
kiedy, jak moja Mama z powodu jaskry - mnie mogłabym czytać.
Zajrzałam więc na swoją ulubioną półkę z książkami i napiszę co ja tam trzymam
jak największe, najcenniejsze skarby (choc na niektórych ząb czasu jest bardzo
widoczny):
- "Pestka" Anki Kowalskiej - rozczytywałam się i przemyśliwałam wszystkie
akapity po kolei, porównując i oceniając z młodzieńczą pewnością sądów dwa
style zycia i dokonywane wybory,
- "Ostatni brzeg" - Navil Shute - obserwowałam jak pieknie potrafia zachowwywac
sie ludzie w obliczu nieodwracalnego,
- "Kamień na kamieniu" - Wiesław Myśliwski - życie człowieka zwykłego i jego
wspomnienia i rozważania przy budowie grobu dla siebie, bo "wieczność nie
wieczność, a swój kąt powinien człowiek mieć",
- John Grisham, szczególnie "Firma" i "Ominąć święta"
i najbardziej ukochany autor: Erich Maria Remarque - wszystkie pozycje, a
wśród nich książka, do ktorej wracam, wracam i wracam. To "Trzej towarzysze",
pisała już o tek książce Grazyna i podobnie jak Ona - mam juz trzeci egzmplarz
tej książki (poprzednie pozyczałam i juz nie wróciły, może trudni bylo sie
komus z ta ksiązka rozstać) - powieść o wspaniałych ludziach i wielkiej,
pieknej przyjaźni.
I jest jeszcze jedna książka - która bawi mnie do łez, i do której powracam
często. A właściwie jest to jedna książka w kilku tomach. To Krystyny
Nepomuckiej: "Małżeństwo niedoskonałe", "Rozwód niedskonały", "Samotność
niedoskonała" Milość niedoskonała" i "Kochanek niedoskonały". Lepszej zabawy
niz dają te "niedoskonałości" trudno odnależć. Jaka galeria postaci, jakie
barwne typy. I rzeczywistość - od przedwojennego Wrocławia do prawie
współczesnej Warszawy. Czyta się super i głośno się śmieje. A przeciez śmiech
tak bardzo każdemu jest potrzebny.
Lubię też poezję, bo kocham i cenię piękno słowa. Ale to juz temat na inną
bajkę...
Jak juz napisałam to, co wyżej - widzę wielka rozmaitość w tych moich skarbach.
Ale tak byc musi. Bo życie niesie z soba chwile różne i nastrój na różna
literaturę.

[mania1119]

Chyba nadszedl dla mnie czas i na Nepomucka- ktoras z tych ksiazek czytalam,i
kiedy o nich napisalas,poczulam ozywienie.Dobrze,ze Was sprowokowalam-wyciagam
z Waszych ulubionych te,ktorych tytuly czy nazwiska autorow budza moje emocje (
a wlasciwie w kazdej wypowiedzi jest cos dla mnie) i juz mam kierunek.A urlop i
duzo wolnego czasu przede mna.I na te przeczytane niegdys,ale zapomniane,i na
te,ktorych nie znalam.Moze jeszcze cos sie pojawi.

Trylogia oczywiście !!!!

[toskania8]

Pierwszy raz przeczytałam jak miałam 11 lat, a potem, to mogłam kończyć i
zaczynać od nowa. Znałam prawie na pamięc, za każdym razem ryczałam jak było
"Panie Pułkowniku Wołodyjowski, larum grają".
A w zeszłym roku, po wielu latach przeczytałam raz jeszcze siedząc przy łóżku
Mamy. I kocham Ich wszystkich ciągle tak samo.
No i była tez Ania z Zielonego Wzgórza (aż się dziwę, że żadna jej dotąd nie
wspomniała).
I mnóswto innych. Jest ich dwie ściany od podłogi do sufitu. Lubię do ksiązek
wracać. Ktoś mądry powiedział, że ksiązki, do której nie ma się ochoty wrócić
nie warto było czytać nawet ten jeden raz.
Axela Munthe tez czytałam, ale teraz właśnie pomyślałam, że muszę sprawdzić, czy
mam, czy mi czasem nie zginął. Ludzie nie lubią oddawać książek.

[mania1119]

Niedawno ten film byl w TV.A ja dokladnie tak sie dzis poczulam.Otoz
powypisywalam sobie z Waszych postow te ksiazki,ktorych jeszcze nie znam i
postanowilam je odszukac.No wiec pieseczek na smycz i do ksiegarni (biblioteka
jest dalej a deszcz tuz-tuz).Wchodze,i zaraz obok drzwi ,na wysokosci moich
oczu,preżą sie na polce "Nowe przygody Mikolajka",solidny,gruby tom (cena
wprawdzie...-no,ale niedlugo pensja).Troszeczke,ale niewiele, znalam Mikolajka
z krotkich dawek w gazetach,zaczelam przegladac rozdzialy i pomyslalam:raz sie
zyje.I juz mam go w domu,przede mna piekne,dlugie popoludnie,Mikolajek i micha
czeresni.Przy okazji z pania sprzedajaca i druga pania,ktora kupowala -
wszystkie znamy sie z widzenia,bo Zakopane jest male-pogadalysmy o tym,jakie
ksiazki lubimy-i zrobilo sie tak milo i jakos wzajemnie.A w piatek (jutro i
pojutrze pracuje do wieczora) ruszam po nastepne Wasze ulubione,ktore chcę
poznac,do biblioteki i innych ksiegarni.Pomyslcie,jak to fajnie,ze Jestescie.

jest jeszcze fragmentarycznie brane życie

[banitka51]

od kilku lat tkwi we mnie książka profetyczna "Hiszpańscy żebracy".
wycyzelowani genetycznie geniusze i amatorzy życia - cała reszta, na którą
bezsenni pracują. Jeszcze nie zekranizowana - co nieco dziwi.
Maniu, pierwsze tomy Mikołajka są prześwietne.
Zapomniałam o Gałczyńskim. Tak o nim marzyłam, że wytłuszczony, gruby tom
odkupiłam za niewyobrażalną kasę (czasy niedoboru książek).
No i Goethe - ale tylko po niemiecku. Po polsku nie brzmi, niestety.
Jeśli chodzi o wracanie do przeczytanych - najczęściej do nowel Maupassanta.

[natla]

No jasne. Na niej zostałam wychowana, stąd długie lata robiłam okropne błędy
ortograficzne....a przy "larum grają" też zawsze mnie za gardło ściska.
Zresztą Wołodyjowskiego kojarze juz bardzo mocno z Łomnickim i bardzo mi to
odpowiada.
Na Ani się oczywiście wychowałam i wiele razy wracałam.

[mania1119]

Anie,tak jak my wszystkie,czytalam-ale najbardziej przemawialy do mnie pierwsze
tomy,nastepne jakos mniej.Trylogie czytalam dopiero jako calkiem dorosla
osoba.I chyba nie umialam jej docenic.Kilkakrotnie powtarza sie w Waszych
ulubionych,a mnie jakos nie przyszla do glowy,i teraz zastanawiam sie,co w niej
przegapilam.Moze powinnam przeczytac ja raz jeszcze?

[maladanka]

Krzyżacy,Pan Wołodyjowski- to Sienkiewicz, Ziele na kraterze -Wańkowicza,Stara
baśń - Kraszewskiego.Potem dopiero Ania - ale ta pierwsza,oczywiście Tomki i
Winnetou.Ale chyba najbardziej zapadła mi w serce "Moulin Rouge"-Pierra la Mur -
ten dramat człowieka któremu tyle dano i tyle zabrano.

[maladanka]

Właściwie to powinien wątek się nazywać "książki mojego zycia" - trudno się
zdecydowac na jedną,jedyną...
Kochałam baśnie i najbardziej nasze polskie, słowiańskie,rosyjskie. Utkwiła mi
w pamięci też jedna,o czarnych perłach.Nie pamiętam autora - tylko te czarne
perły.
A Mała księżniczka? a Awantura o Basię?Jejku,można pisac i pisać...
Z ostatnich lat to "Samotność w sieci" i "Los powtórzony" - Janusza
Wisniewskiego, a z zagranicznych E.Segal - "Doktorzy","Nagrody","Absolwenci"
i "Akty wiary" - porządne grube czytadła.

książki dzieciństwai

[goskaa.l]

Podobnie jak Malutkiej, trudno mi wybrać jedną. Ile tytułów, tyle wspomnień.
Zaczęłam czytać mając 3 lata, i czytam do dziś - teraz mniej intensywnie, bo
brak czasu...
Z książek dzieciństwa:
- cały Makuszyński (czy pamiętacie pierwsze polskie komiksy o Koziołku Matołku
i o małpce Fiki-miki?)
- Polyanna, z którą zaznajomiłam się poprzez audycję radiową
- Przygody Pimpusia Sadełko
- Dzieci z Bullerbyn
- Fizia Pończoszanka (od której imię zapożyczyła moja suczka)
- Akademia Pana Kleksa (także Tryumf i Podróże, choć mniej lubiłam)
- cykl komiksów Papcia Chmiela o Tytusie, Romku i Atomku
- wiersze dla dzieci Brzechwy i Tuwima
i jeszcze więcej, ale moję nie pomnieć...

Baśnie (nie bajki, te mi raczej nie pasowały) kocham do dziś!!!

[sagittarius954]

Może to wspomnienia ,ale uczucie do tych książek wczesnej młodości jeszcze
wydobywam , jednak już nie wracam do nich . Wolę zatrzymać w sobie to uczucie
ciekawości , pierwszego zakochania w białych stronicach . Jakie to książki?
K May - Winnetou
A Szklarski- Wszystkie przygody Tomków.

[mania1119]

U nas kolo domu w ktorym mieszkal Makuszynski,jest jego pomnik:popiersie
Makuszynskiego,a na podstawie przed nim Koziolek Matolek,wedrujacy przed
siebie.I wyobrazcie sobie,ktorejs nocy ktos odpilowal Koziolka i ukradl go.Byl
to szok.Bardzo przykry.Na szczescie teraz Koziolek znowu wedruje.
A po Dzieciach... pokochaslismy wszelkie strychy ,prawda?

prostest do: maladanka i nie tylko

[filomena1]

napisała:
a z zagranicznych E.Segal - "Doktorzy","Nagrody","Absolwenci"
> i "Akty wiary" - porządne grube czytadła.
>


Danusiu Mala,
Glosno protestuje, aby nazywac takie ksiazki jak AKty wiary czytadlami.
Czytadla to Grochola , Chmielewska i polcecana prze Grochole katrzyna Rygiel,
chyba jeszcze najlepsza z nich. wlasnie przeczytalam jej debiut "pod
powiekami". Juz wprawdzie zapomnialam co tam bylo szczegolnego.
Natomiast "AKty Wiary " doskonale pamietam, pamietam wiele szczegolow i caly
watek. SEgal pracowal 4 lata nad ta ksiazka , gdy tymczasem tak Grochola jak i
Chmieleska i Rygiel poprostu nabazgraly wypociny grafomanek, za kazda z ksiazek
zaplacilam po 29 zlotych, lepiej bylo kupic za to po 10 kg truskawek.
A wracajac do tematycznego pytania to :
Ksiazka mojego zycia to ta ktorej jeszcze nie napisalam. ))
pozdrawiam Fil.

Filomeno

[banitka51]

Z pewnością Grochola czy tp lekkie pozycje - to czytadła, czyli zabrane na czas
nudy (poczekalnia, pociąg) po skończeniu bez żalu tam zostawione. Co do
Chmielewskiej, to się z Tobą nie zgadzam, bowiem do jej książek często się
wraca. Czas pisania nie zawsze świadczy o wartości - wszak 'Pan Tadeusz'
tworzony krótko.
Może brakuje mi pewności siebie, ale wydaje mi się, że Maupassanta nigdy nie
przeskoczę. I zawsze będzie coś lepszego od tego, co sama napiszę. Czy to zbytni
samokrytycyzm? Czy po prostu niewiara w darowany talent?
Właściwie to swoim życiem każdy z nas pisze książkę. Czasem wspaniałą, czasem -
czytadło.

[mania1119]

Pomyslcie,ze pod takim tematem nasze wybory moga byc zupelnie
rozne.Patrzcie,jaka mamy rozpietosc tytulow.U kazdej z nas inne ksiazki
wywoluja ten szczegolny stan ducha-a nieraz i potrzebę posiadania,zeby mozna
bylo po nie siegnac,nawet jesli wcale tak czesto sie nie siega.(o rany,ale
styl!)..No i to jest to.Czasem nie udalo sie tej ksiazki miec,wiec pozostaje w
myslach.Tak czy tak-one sa.

[maladanka]

Biografie,sagi rodzinne - takie grubachne na ileś tomów.
No i nie wspomniałam o Wojnie i Pokoju.
W ogóle zapach książek w bibliotekach,antykwariatach to magia.
Kiedyś,gdy książki były jednakowo obłożone w szary papier dochodził element
niespodzianki - jaka ta okładka pod papierem?
Dostaję szału i najgorsze wyrazy powtarzam po kilka razy,gdy w ksiązkach są
dopiski,podkreślenie itp..

[e-baba]

Daniusiu, miód lejesz na serce moje. Ponieważ mnie najbardziej w literaturze
interesuje człowiek oraz wybory, których dokonuje w okreslonych sytuacjach, a
ponadto bardzo przywiązuję się do bohaterów - uwielbiam biografie i długalaśne
sagi (najlepiej jak obejmuja kilka pokoleń.
Niestety, zauważyłam, albo mama takiego pecha, że ostatnio nie trafiam na dobre
pozycje biograficzne (choc przyznaję, że jest ich sporo), a jeżeli chodzi o
sagi - to chyba niewiele ich powstaje teraz.

[maladanka]

"Anna,Hanna i Johanna" autorka Marianne Fredriksson - 3 pokolenia,dzieje sie w
Szwecji - trudny początek - ale takie spokojne i ciekawe czytanie o losach
babki,matki i córki - myślę,że Ci się spodoba

do e-baby i maladanki

[takanietaka]

duże i przez pokolenie :"Matki i córki"- Marilyn French (powieść z
reporterskim zacieciem duża ,gruba ..z wątkiem polskim -pyszna!!!
Cały Singer ..to jakby jedna saga.A biografie-akurat nowa na rynku i dobra o
Henry Jamesie -Davida Lodge'a -"Autor,Autor"
_______________________________________________________ ** nigdy nic nie
wiadomo **

[mania1119]

Coraz wiecej ksiazek pojawia mi sie do przeczytania.A co gorsza,o niektorych w
ogole nie slyszalam ,no i wyglada na to,ze niezle zaniedbalam sie.

bantko.ebaby.takanietaka.dankamal a.mania

[filomena1]

Mile Panie .Macie racje, sa ksiazki i sa czytadla, sa lektury i sa dziela ,. Kazde w swoim czasie.
Singer np, Nawrocony . to dla mnie byla trzesienie ziemi,
Coelho Alchemik. nastepneym wstrzasem, oraz Eric-Emmanuel Schmitt: Oskar i Pani Róża, ktora
porusza nawet twardzieli,
Przyznam sie Banitko. ze po przeczytaniu tych ksiazek. Ba!! na ich wspomnienie tylko. ogarnia mnie
wstyd za pyche. iz w ogole smiem myslec o zabieraniu sie za pioro.

A z Maupassant to mam przesmieszne wspomnienia. Dziadzio moj dal mi opowiadania w reke .
posadzil na przeciw siebie. i spogladal na mnie spod oka ukladajac pasjansa, Mnie pot lal sie
struzkami_ no moze przesadzam- ale bylo to wydanie oryginalne. a ksiazka onegdaj byla lektura w
gimnazjum klasycznym mojego dziadka, Dziadzio krecil glowa. ze jak to jestem w maturalnej klasie i
tak sie poce nad tekstem oryginalnym, Niestetey. tak jak Ty nie dobrnelam do konca, Bodaj
przeczytalam Baryleczke, Ale mojbosze. to bylo strasznie dawno temu,
wracajac do dzis,,,, masz jednak racje . ze Chmielewska jest zdecydowanie bardziej przyswajalna.
przynajmniej dla mnie niz Grochola, ale dokonalam odkrycia, Mianowicie odkrylam Kofte Krystyne,
Nie znam jej tworczosci wiele. tylko jedna.dwie ksiazki. ale podobala mi sie, ma ambicje i zaciecie.
W ostatnim Znaku przeczytalam o Hannie Malewskiej,
Czy ktos z Was zna ? czytal cos tej. juz niezyjacej autorki?

I jeszcze do Banitki. fakt,ze zycie pisze znakomite scenariusze kazdemu z nas. Rzecz w tym by je
odpowiednio opowiedziec. I w tym cala sztuka. Zycze powodzenia,
Fil,

sagi

[toskania8]

O tak, zawsze lubiłam, choć dzis juz nie tylko ich nie piszą ale nawet tych
dawnych nie wydają.
Saga to przede wszystkim Saga Rodu Forsythe'ów ale także rodzina Whiteoaków,
wspaniała, to te dwie najdłuzsze, które pamiętam, były oczywiście i inne, ale
te dwie są najpotężniejsze.
Maupassant - alez znakomity !Mam opasłe tomisko opowiadań ichętnie bym do nich
wróciła, ale ciągle brak czasu, tyle zaległości w lekturach - ale kiedyś na
pewno ! Będę miała mnóstwo czasu i całą swoją bibliotekę przeczytam od nowa,
półka po półce.
Zajmie mi to ze dwa lata. A potem od nowa. No i zawsze coś przybędzie

[banitka51]

Filomeno - masz rację nt opowiadania życia. Przypomniała mi się anegdota,
przypisywana różnym sławnym pisarzom:
Pewnego razu do sławnego autora przyszedł początkujący młodzieniec i poprosił o
receptę, jak napisać bestseller. "och, to proste - odparła 'sława' - bierzesz
pan pełną wdzięku kobietę, mężczyznę romantycznego, uczucie, komplikacje - i
piszesz pan o tym."
A jak to w praktyce różnie wychodzi, prawda?

[mania1119]

No wlasnie.I w ksiazce i w zyciu.