W Polskę, panowie, w Polskę ruszamy...

[graga211]

Pierwsze plany były obszerne, obejmowały co ciekawsze miasta, na mapie
zaznaczyliśmy nawet trasy, lecz skończyło się na tym, że w wigilię wyjazdu
obraliśmy azymut: Bałtyk. Tę decyzję podyktował wieczorny komunikat
zapowiadający rewelacyjny, trwały wyż z temperatura 24-26ºC. Postanowiliśmy
więc przemierzyć polskie wybrzeże od Gdańska aż po Świnoujście, jak to
zrobiliśmy kiedyś w podróży poślubnej, by teraz obejrzeć, co zmieniło się od
tamtego czasu?

Z domu wyruszyliśmy o 05:00 pewni, że szosa będzie jeszcze pusta i szybko
przeskoczymy Katowicki Okręg. Jakież było nasze zdumienie, gdy przyszło
włączyć się w intensywny ruch samochodowy; coraz to pytaliśmy, gdzie ludzie
pędzą o tak wczesnej porze?!
Mknęliśmy drogą S1, która w okolicach Klimontowa przecina zielone łąki. Ponad
nimi, niziuteńko, prawie dotykając trawy, ścieliły się gęste, połyskliwe
mgły, z których wystawały czubki krzewów oraz długi szereg drzew. Ponad
wszystkim było już filetowo-różowe niebo, a zza horyzontu wyłaniała się
olbrzymia tarcza karminowego słońca. Na widok ten patrzyłam z szeroko
rozdziawioną buzią i zanim zdążyłam ją zamknąć, zanim sięgnęłam po aparat
fotograficzny, słońce wspięło się ponad linię horyzontu, nabrało oślepiającej
złocistości i 2-3 minutowy czar prysł...

W drodze powrotnej udało mi się upolować wschód słońca, może nie tak piękny,
bo nie z takim słońcem jakie było w Klimontowie, ale na pewno też urokliwy,
gdyż rzadko przecież oglądany:
img167.imageshack.us/img167/3758/wschdwgwizdyw3.jpg
c.d.n.

[sagittarius954]

Tak Cię proszę ....szybciutko dawaj część drugą, trzecią i następne

[kryzar]

gratulację, masz oko i rękę do fotek.

[del.wa.57]

To prawda Grago,rzadki widok i nie każemu sie trafia,miałaś farta o świcie.
Nie każ nam długo czekać co? Fajnie sie Twój reportaż zaczyna i...no dobra na
pociechę była fotka))
Pozdrawiam i czekam na dalszy ciąg.

[e-baba]

Chcemy ciągu dalszego, chcemy ciągu dalszego, a więc - prosimy, Graga, o
jeszcze.

c.d.

[graga211]

Przez Częstochowę, a ściślej: obok, przelatujemy bez zatrzymania się, gdyż
Aleję Jana Pawła II oraz Jasną Górę zaliczyliśmy już kiedyś i od tego czasu
niewiele mogło się tam zmienić. Może jest czyściej, może jaśniej, odnowione,
wymalowane, przystrzyżone, po prostu bardziej zadbane.
Ruch drogowy jest płynny, dozwolna szybkość 110 km/godz., lecz kto jechałby tak
wolno? W Piotrkowie Trybunalskim wskakujemy na autostradę, gdzie przepisy
pozwalają rozwinąć niebywałe 130km/ godz., lecz… kto jechałby tak wolno? Tuż
przed Łodzią rozlokowało się słynne na całą Polskę wielkie targowisko wyrobów
tekstylnych, czynne jest całą dobę. Właściciele straganów nocują na miejscu, są
już po pierwszej, porannej kawce, już handlują, choć na razie nie mają za
bardzo z kim. Za to posiadają mnóstwo czasu na zwykłe pogaduchy, więc
roztrząsają, zwykle podobnie: kobiety - rodzinne problemy, mężczyźni –
polityczne zawirowania.
W Łodzi - jak zresztą w całej Polsce – wielkie roboty drogowe. Al. Włókniarzy
rozkopana do imentu, funkcjonuje tylko jeden pas, którym jedzie się dwójeczką
od czasu do czasu trójeczką, ale często stoi. Tablica informacyjna zaleca
objazd ulicami:…i tu następuje wyliczenie wszystkich, lecz kto ma czas
sprawdzać jaką ulicą jedzie?
Jest jeszcze dość wcześnie, ruch znośny, więc ładujemy się na Włókniarzy. I
dobrze, bo mimo wszystko dość szybko wskakujemy na Łódzką wyprowadzającą z
miasta, a dalej to już bajka, więc spokojnie nadrabiam noc i zpadam w drzemkę
kołysana cichym szumem silnika.

We Włocławku wizyta u rodziny, a w Toruniu nocleg u przyjaciół z czasów
studiów. Dużo gadania, trochę spacerów nadwiślańskim bulwarem oraz star ówką.
Mile zaskoczyło mnie, jak bardzo wyładniał Toruń i odżałować nie mogę, że
cyfrówkę zapomniałam w mieszkaniu przyjaciół…Niebywała szkoda, nie mam zdjęć.
Dla przybliżenia ‘drogowej’ atmosfery załączę jednak jedno, choć znowu tylko
jedno. Sorki!
img223.imageshack.us/img223/2168/e75rp5.jpg

[natla]

Masz niepostolite zdolności do fotek. Nawet to tematycznie banalne zdjecie z
ulicy jest kapitalne....o wschodzie nie wspomnę.
Ty sie tak nie szanuj, tylko pisz dalej, bo jeszcze nawet nie dojechałaś do
wybrzeża. Podróż była szybsza niż pisanie. Do roboty ))

[sagittarius954]

Brrrrrmmmmmm, to jedziemy a kto zgadnie jakim samochodem wybrała się graga na
wybrzeże ? ....)

[dankarol]

nie zgadnę, ale czekam na cd.
Proszę, proszę i o następne zdjęcia też.

Wybaczcie,

[graga211]

ciągle brakuje mi czasu, robię bokami na kilka frontów. Piszę z doskoku, by
zapomnieć, co jeszcze mam do wykonania, a nocą, niestety, nie mam siły i...
śpię. Poza tym oczyska mi wysiadają.
Mam jednak nadzieję, że ani mnie ani Wam nie znudzi się zaglądanie tutaj.
Pozdrawiam, Gr.

[filomena1]

Ale fajnie mi sie podrozuje.... uwielbiam podroze....czekam na te wrazenia
morskie, a jak czuje przez kosci i ten powyzszy tekst i zdjecia, to czekaja
mnie wspaniale "momenty" ....
pozdr...Fil.

[sagittarius954]

Fil, naprawdę będą momenty? ....uuuu to ja juz od komputera nie odchodzę )

[del.wa.57]

Wcale a wcale,mnie przynajmniej nie znudzi się zaglądać na ten wątek,rozumiem i
poczekam.
Pozdrawiam pracowitą babcię i oszczędzaj oczy

[e-baba]

Mnie też sie nie znudzi. Poczekam, poczekam. Gra, pośpiech jest wskazany przy
łapaniu pcheł. Napiszesz c.d. jak będziesz mogła. A oczy oszczędzaj, one takie
potrzebne są nam przecież.

już jestem

[graga211]

Oj, dopiero teraz widzę, że nienajlepiej robi pisanie w tak skąpych odcinkach -
poplątały się czasy: pierwsza część jest w czasie przeszłym, druga w
teraźniejszym.
A jaki czas następnej?
)))))
Poprawiam przynajmniej u siebie i ciągnę dalej.
Sagi, nie byłbyś 100%-wym manem gdybyś nie zainteresował się samochodem i
momentami! ) Nie odchodź od PC, gdyż postaram się wstawić jakieś momenty, a
samochód może odnajdziesz na którymś zdjęciu. OK.?

W trakcie wczesnego śniadania zaczęliśmy zastanawiać się nad sensem realizacji
pierwotnych planów. Pogoda była jak dzwon, temperatura 28°C, co raczej nie
zachęcało do zwiedzania. Wrześniowe słońce chodzi nisko, jego promienie parzą,
człowiek poci się, co w cieniu grozi gwałtownym ochłodzeniem i w konsekwencji
katarem lub jakimś postrzałem. Czy nie lepiej pojechać wprost na plażę, tam
rozłożyć się i zapomnieć o bożym świecie? Realizując choćby tylko część
dotychczasowych planów, tzn. rezygnując z Świnoujścia i kończąc w Kołobrzegu,
musielibyśmy pokonać około 600 km, a rezygnując również z regionu pomorskiego -
jedyne 240km.
Owszem, chciałabym do Malborka na Zamek Krzyżacki. Chciałabym do Gdańska na
Starówkę, również do Rozewia. Chciałabym także do Łeby i przy okazji na
wędrujące wydmy, na których spotykałam miejsca, gdzie nagle zapadało się powoli
i nieubłaganie. Nigdy nie starczało odwagi, by pozwolić piaskowemu bagnu
wciągnąć głębiej niż po kolana. A i to wywoływało niezłą panikę, albowiem
wygramolenie się było szalenie trudne i wyczerpujące. Zawsze miałam śmierć w
oczach… Chciałabym także zajrzeć do lasu z ruinami gotyckiego kościoła będącego
pozostałością po starej Łebie zasypanej przez wydmy. I do resztek hitlerowskiej
wyrzutni V-1 z mrocznymi bunkrami po wojnie wykorzystywanymi przez dzieci dla
ekscytujących zabaw, kiedy to rodzice w trakcie corocznych letnich wakacji
zabierali je na wycieczkę w te rejony.
W ogóle Łebę pamiętam jako maleńką wioskę z niewielkim portem rybackim od czasu
do czasu pełnym przycumowanych kutrów, z których wyładowywano świeży fracht, a
amatorzy śledzi schodzili się zewsząd dając rybakom „lewy” zarobek.
Była też mini-stacja kolejowa, poczta i tyciusieńka kawiarenka „Muszelka” oraz
niewielkie kino, do którego wiodła ścieżka przez skwer. Każdego dnia
przemierzałam na skos boisko do piłki nożnej, by wyjść na asfaltową drogę i
dojść nią do reprezentacyjnej willi ‘Neptun’ wybudowanej nad samym brzegiem
morza, właściwie wprost na wydmach. W czasie okupacji w willa rezydował Göring,
a po okupacji stała się luksusowym hotelem, obok którego wtedy jeszcze
swobodnie przechodziliśmy, lecz dzisiaj teren wokół ogrodzono, całość jest
monitorowana i przejście na plażę tędy jest niemożliwe.
Po prawej stronie drogi stała szkoła podstawowa, w której od 1.IX wesoło
rozbrzmiewał dzwonek i jeszcze radośniej pokrzykiwały dzieci, a ja w swej
wędrówce na pustą już plażę szczerze im zazdrościłam… Byłam słabiutkiego
zdrowia, bardzo podatna na wszelkie dziecięce choróbska, dlatego rodzice
starali się zapewniać mi trzymiesięczny pobyt nad morzem, gdzie mój organizm
wzmacniał się, hartował.
Końcem lat 60-tych odwiedziłam Łebę i z przykrością stwierdziłam, że już w
niczym nie przypominała tamtej z lat 50-tych.
Cóż mogłabym odnaleźć dzisiaj? Chyba tylko ruchome piaski, choć zapewne i one
rozczarowałyby mnie.
Tak więc ostatecznie postanowiliśmy leniuchować na plaży w Grzybowie
k/Kołobrzegu, a dotrzeć tam przez Bydgoszcz, Człuchów i Koszalin.

Dla okraszenia suchego tekstu, wklejam kilka nietypowych zdjęć wykonanych przez
mojego wnuka, który tego roku zwiedził Pomorskie. Oto fragmenty zamku
krzyżackiego w Malborku (W XIII-XV w. był jedną z największych średniowiecznych
warowni w Europie, zajmował powierzchnię 18ha.)
Zdjęcia nie były dobre jakościowo, dlatego zastosowałam tzw. równoważenie
lokalne, które podkreśla pewne szczegóły, a całość czyni niezwykłą.
img507.imageshack.us/img507/5530/003fragdziedzpq8.jpg
img443.imageshack.us/img443/9900/006oknaws1.jpg
img443.imageshack.us/img443/7560/007oknayt3.jpg
(nie chce wkleić najciekawszego, buuu)
I jeszcze 2 z łebskiej plaży.
Czy dziecięce budowle z piasku nie przypominają Doliny Królów w Tebach???:
(Tych także nie chce wkleić. Ciekawostka. Spróbuje później, może za duzo ludzi
dobija się do imageshacka? Komp chodzi ślimaczo)

[del.wa.57]

Nic nie jest juz takie jak kiedyś Grago,szkoda,prawda?
Byłam kiedyś bardzo,bardzo dawno temu w Malborku z wycieczką i zwiedzaliśmy
zamek krzyzacki,ale chętnie wybarałabym sie tak znowu.
Wiesz co Grago,naprawdę świetnie to opisujesz,bardzo lubie czytać
takie ''relacje'' a nie każdy potrafi opisać to tak wspaniale jak Ty i nie jest
to żadne tam ''głaskanie'' naprawdę ciekawie piszesz i nie kombinuj tylko pisz
dalej bo zapomnę co było w pierwszych częsciach,no!! do roboty))))

[filomena1]

wiesz Grago, przekazujesz nam swiat twoich percepcji. Bardzo lubie czytac . Od lat marze aby dojechac
w tamte strony. no to jedziemy dalej......
pozdr.
Fil

[maladanka]

czekam,czekam, choc sama mam zaległości co do zlotu tatrzańskiego

c.d.

[graga211]

Bydgoszcz przelecieliśmy bez zbędnego zatrzymywania, choć gotycka fara (XV-XVI
w.) położona w malowniczym zakątku miasta zwanym „Bydgoską Wenecją” warta była
odwiedzenia. Również późnogotycki kościół pobernardyński i późnorenesansowy
kościół klarysek, jednak my woleliśmy zajrzeć do Koronowa odległego jakieś 23
km, a nade wszystko przedkładaliśmy łono przyrody wspaniałego Pojezierza
Krajeńskiego oraz Równiny Charzykowskiej z wszystkimi ich przepięknymi lasami.
Szosa biegła przez falistą wysoczyznę i trasa była wyjątkowo ciekawa pod
względem krajobrazowym.
Nie wiedzieć kiedy dojechaliśmy do Człuchowa, w którym 30 lat temu spędzaliśmy
dwa tygodnie wakacji. Nie wspominam ich dobrze, gdyż w ranek wyjazdu wbiłam w
stopę igłę, która złamała się i zamiast w Polskę, wyruszyliśmy do szpitala, by
chirurg wyciągnął draństwo. Igła była mocno wbita, na monitorze widziałam, że
tkwiła w kości jakieś 0,5 cm. Pęseta objeżdżała, chirurg babrał się tym w
nieskończoność, w końcu wyciągnął, pielęgniarz zagipsował stopę i z taką
pojechałam dalej na urlop, gdzie ani spacerować, ani kąpać w jeziorze, ani nic.
Mąż wypożyczył rower, dzięki czemu mogłam przemieszczać się jako tako, nie
mniej urlop był do niczego, nawet nie mogłam zwiedzić pozostałości po zamku
krzyżackim, który nie ustępował podobno malborskiemu. W północnym rejonie
Polski sporo było takich ciekawych budowli. W trakcie jednej z wakacyjnych
podróży mieszkałam w pokrzyżackim zameczku z wspaniałymi dwiema basztami przy
wjeździe i masywnym, chyba na 10 m wysokim murem z czerwonej cegły, szerokim na
dwóch chłopa, tzn. dwóch wojów mogło na nim swobodnie minąć się. To było w
Starej Kiszewie, która w tegorocznej podróży nie była nam pod drodze. Szkoda,
bo podobno ruiny ktoś wykupił, odrestaurował i fosę za murami wypełnił wodą dla
kajakowych przejażdżek.
Rok później pojechaliśmy do Białego Boru odległego od Człuchowa niecałe 50 km.
W lesie nad jeziorem Łobez stały domki kempingowe. Domki były do kitu, gdyż
każdy posiadał dwa niezależne wejścia do niby różnych kwater, ale cóż z tego,
skoro ściany, jak zresztą cały domek, wykonane były z luźno ułożonych desek?
Przez szpary sączyło się światło sąsiadów, a nocą słychać było nie tylko
oddechy… Nam trafiła się „wesoła wdówka”, która na nocleg wracała dobrze po
północy bynajmniej nie sama i do samego świtu słuchowo uczestniczyliśmy w jej
miłosnych figlach. My, to pestka, lecz naszą 8-letnią córeczkę czasami budziły
wariackie igraszki i wtedy mieliśmy problem z tłumaczeniem, co dzieje się za
ścianą.
W końcu zmieniliśmy domek i nareszcie mogliśmy spokojnie i w miarę szczęśliwie
dotrwać do końca turnusu. Dlaczego w miarę szczęśliwie? A no dlatego, że mój
najmilejszy zamarzył o pieczonej rybce, którą najpierw należało złowić w
jeziorze. Zaopatrzył się w stosowny sprzęt, tzn. sprzęt wypożyczył od studentów
mieszkających nieopodal w namiocie i skoro świt wyruszył na łowy. Ja z córką po
śniadaniu pojechałyśmy do pobliskiej stadniny, gdzie dziecko obejrzało koniki,
a mnie udało się uzyskać zezwolenie na osiodłanie jednego i przypomnienie sobie
dobrych starych czasów spędzanych w siodle.
Z głową naszej skromnej rodziny spotkałyśmy się przy obiedzie.
- Jak łowy? – zapytałam, a ślinka ciekła mi na samą myśl o pieczonej na ognisku
płotce lub okoniu.
- W tym jeziorze nie ma ryb – odparł ponuro.
- Jak to?!
- Obszedłem całe dookoła, chyba 9 km i nigdzie nic. Nogi mam w szyi.
- Czy twoje łowienie polegało tylko na zarzucaniu i wyciąganiu przynęty?
- A jak inaczej?
- No, trochę trzeba ją pomoczyć, o czymś miłym pomarzyć, posłuchać śpiewu
ptaków, plusku wody, i dopiero kiedy poczujesz lekkie szarpnięcie żyłki,
wyciągnąć.
- Nie miałem czasu.
Wieczorem zostaliśmy zaproszeni na ognisko z rybkami na patyku. Wszystkie
złowiono w tym jeziorze, a sposób wędkowania mojego męża przeszedł do historii.
- Może odwiedzimy jezioro Łobez? – przypomniałam mężowi historię sprzed lat.
- Daj spokój, nie męcz ojca – odparł. - Lepiej kupmy grzyby. Poranna jajecznica
z grzybami będzie smakowała wyśmienicie.
Na poboczach szosy, co kawałek stały koszyki, wiaderka i miski pełne grzybów. W
tym rejonie wysokie bezrobocie zmusza mieszkańców do korzystania z szczodrości
rozległych ostępów, dlatego na zbiory leśnych płodów ruszają całe rodziny.
Zatrzymaliśmy się przy stoliku z kilkoma skromnymi pojemnikami prawdziwków i
dorodnych kozaków. Stolik osłaniał ogrodowy parasol, zza którego zerkała
ładniutka dziewczyna. Nie pozwoliła sfotografować się, bo:
- Kto wie, gdzie wyląduje zdjęcie i kto je zobaczy?
- Słusznie – zgodziłam się - na pewno w Internecie i być może obejrzy je pół
Polski i ćwierć świata, cha, cha!
- Kto donosi grzyby? – zapytał mój praktyczny mąż.
- Brat, teść i ojciec – odparła. – Oni od samego świtu są już w lesie, a ja
czyszczę i segreguję. Proszę, może te najdorodniejsze? Są z poligonu.
- I świecą nocą?
- No co pan! Tam przecież nikogo już nie ma.
- Ale czort wie, co ćwiczono i czym eksperymentowano. Dziękujemy, nie
reflektujemy.
Ruszyliśmy dalej.
Za Białym Borem zatrzymaliśmy się przy maleńkim zajeździe z

[regine]

Odwiedziłaś Grago, strony mojej młodości. Wróciły wspomnienia. Tam w Człuchowie
nad jeziorem odpoczywałam u koleżanki. Potem w pięknym Debrznie.
Było to tak 4 razy, w wakcje przez 4 lata.Pamiętam jak dziś
Nigdy nie zapomnę tamtych stron, choć minęły wieki,
(ponad 30 lat), gdy tam byłam.
Pozostaną na zawsze w pamięci. To były moje napiękniejsze i najmilej wspominane
lata. Piękne strony, ale nieiele jak czytam się zmieiły. Czy to dobrze ? Nie
wiem. Wiem, że zawsze będę wracać we wspomnieniach. Dziękuję i czekam na c.d.

[del.wa.57]

Powiem krótko fajnie to wszystko opisujesz,uśmiałam się z połowów Twego
męza,miałas naprawde ciekawe przygody,czekam na dalszy ciąg

[b_ska56]

Och Grago,
czyżbyś "utknęła" w Człuchowie i stąd przerwa w SUPER! relacji?)))
Co roku tamtędy jeżdzimy nad morze i stoimy w gigantycznym korku))
Ale innej drogi chyba nie ma((

Grzyby, ach, grzyby!

[graga211]

Za Białym Borem zatrzymaliśmy się na wydeptanym placyku z niewielką kawiarenką
i rożnem obok. Pobocza zajmowały drewniane ławy dla gości, a pośrodku jakiś
mężczyzna miotłą wzbijał gęste tumany kurzu. Usiedliśmy na zawietrznej jak
najdalej od niego i zamówiliśmy dwa pięknie wyglądające kawałki wieprzowego
karczku. Niestety, mojemu podniebieniu w mniejszym stopniu przypadł do smaku
niźli spodobał się oczom, bowiem wcześniej zapeklowano go czymś, co całkowicie
zabiło smak. Lubię wiedzieć, co jem, dlatego zwykle ograniczam się do
podstawowych przypraw, które tylko podkreślają i nadają rumieńca, a nie
zmieniają w nie wiadomo co. Wieprzowinę wystarczy posolić i przed samym
podaniem oprószyć pieprzem, może być cayenne, a jeśli komuś to za mało, wówczas
przed pieczeniem można umiarkowanie obłożyć cieniutkimi plasterkami czosnku i
potem podać z sosem tabasco. Szkoda, że taki piękny, gruby kawał mięsa
zmarnowano!
-Ech, chyba starzeję się, skoro zaczynam przywiązywać wagę do jedzenia –
westchnęłam.
Wypiliśmy jeszcze po kawie i już mieliśmy wsiąść do samochodu, gdy z lasu
wyłoniła się para, która znikła tam jakiś kwadrans temu. W ramionach trzymali
kilkanaście olbrzymich czubajek kani z kapeluszami o średnicy 20-30 cm i szli
nad wyraz ostrożnie, by nie uszkodzić nader kruchych grzybów.
Oboje z mężem spojrzeliśmy na siebie i… rozporządzili jednocześnie:
- Naszemu psu należy się przebieżka!
Bezzwłocznie ruszyliśmy wzdłuż duktu, mąż stroną lewą, ja stroną prawą, a Tara
zygzakiem z lewa na prawo i z prawa na lewo, cała w skowronkach psiej
szczęśliwości.
Nie trzeba było wchodzić głęboko - grzybobranie zaczynało się już od samego
skraju. Czegoś takiego nie pamiętam od czasów pobytu w lasach okalających
Rajecke Teplice na Słowacji, gdzie był przegląd wszystkich gatunków
umieszczonych w ‘Encyklopedii kieszonkowej’ Edmunda Garnweidnera i aż radość
brała, kiedy oglądało się je w naturze. Ale tu nie było inaczej! Jednak nie
otwierałam przewodnika, nie miałam czasu porównywać. Szłam przed siebie ze
wzrokiem wbitym w darń pełna rozterki: wziąć tego, czy tego? A może zostawić?
Taki piękny! Niech rozsypie swoje zarodniki. W końcu zabierałam tylko
młodziutkie i zdrowiusieńkie, no i te białe kanie z największymi parasolami.
Aparat fotograficzny przeszkadzał mi, dlatego wepchnęłam go głęboko w futerał i
ciasno przytroczyłam do paska, by nie obijał mi się o boki. I szłam, szłam…
Nagle coś dziwnego, jakiś obcy, a jednak znany dźwięk wyrwał mnie z grzybowego
amoku. Co to? Gdzie to? Niedaleko, tuż, tuż. Chyba za tymi krzakami.
Instynktownie przestawiłam wszystkie antenki na odbiór odgłosów dla lasu
niezwyczajnych. Nawet ruchy dostosowałam do sytuacji nieznanej – stąpałam
cicho, miękko, unikałam gałązek zarówno pod stopami jak i obok mnie i ponad
głową. Ciekawość to pierwszy stopień do piekła. Wiem. Tam też wiedziałam, lecz
nie potrafiłam zrezygnować ze sprawdzenia kiełkujących przypuszczeń. Chciałam,
musiałam ujrzeć, pragnęłam doświadczyć zaskakującego obrazu, dlatego skradałam
się coraz wolniej, coraz ostrożniej. Dalej i dalej…
Kucnęłam i powoli, delikatnie rozsunęłam gałęzie gęsto porosłe liśćmi.
Pierwsze co zobaczyłam, to olbrzymi dąb o grubym pniu okrytym ciemnoszarą,
głęboko popękaną korowiną. Drugie, to kobiece dłonie na tej korze z szeroko
rozpostartymi palcami i czerwonym lakierem na długich, prosto ściętych
paznokciach. Kobieta była młoda, blondynka, obuta w wysokie kozaczki, aż
zdziwiłam się, że jej nie jest w nich gorąco w tak upalny dzień. Ale zaraz mało
nie parsknęłam śmiechem, gdyż stwierdziłam, że wietrzy się na całego, bowiem
spódnicę miała podkasaną aż do pasa. Dopiero potem dotarło do mnie, że ona
właśnie zarabia w pozycji „od tyłu”!
Za nią stał mężczyzna ogolony na zero. Czy to moda, czy wygodnictwo? Jeśli
moda, to brzydka, zawsze kojarzy mi się z uciekinierami z zakładu wychowawczego
i z więźniami. Jeśli wygodnictwo, to… Nieważne. Facet wyglądał śmiesznie –
spodnie spuszczone do kolan opadały za każdym pchnięciem coraz niżej, a blade
ciało trzęsło się niczym galareta. Nawet pośladkom brakowało mięśni. I sapał.
Ciekawa byłam, czy na koniec będzie też ryczał: „Wuderbar! Wunderbar!” jak
kiedyś pewien Helmut na Półwyspie Istria? Jakby go zarzynali, choć chyba było
mu cudownie. Zaczęłam szukać futerału z aparatem fotograficznym, gdy nagle
poczułam dłoń na moim ramieniu i usłyszałam szept męża:
- Tylko nie waż się fotografować!
Wycofaliśmy się rakiem, cicho. Pies też zachował się przyzwoicie, nie jak ongiś
mój maltańczyk imieniem Pucek, który już siedziałby sapaczowi na karku i
jazgotał prosto w jego ucho, że panią nie wolno dotykać, a co dopiero
podejrzanie trącać! Łomatko, co ja zawsze z Puckiem miałam na wieczornych
spacerach w miejskim parku - zamiast siusiać, bronił wszystkich dziewczyn,
które migdaliły się ze swoimi chłopakami!

Wróciliśmy do kawiarenki, spakowaliśmy grzybową zdobycz, umyliśmy ręce. Zanim
ruszyliśmy w dalszą drogę, zdążyliśmy zobaczyć, jak pan dziarskim krokiem
wkroczył na zamieciony placyk, z kieszeni wyciągnął samochodowy kluczyk,
krótkie pyk-pyk, w bmw, a nie w jakimś tam tirze - zresztą żaden TIR tam nie
stał - błysnęły światła, pan wsiadł, włączył silnik i odjechał, pozostawiając
po sobie tuman piaszczystego kurzu. Po chwili z lasu wyszła blondynka w
spódnicy mini i wysokich, letnich kozaczkach. Ładna. Usiadła przy ławie w
pobliżu rożna i zamówiła herbatę. Przyglądając się jej, wspomniałam podróż z
naszą 6-letnią córeczką po NRD. Właśnie mijaliśmy znak drogowy z napisem: 18
Kurven.
- Przed nami jeszcze 18 kurw - powiedziałam głośno.
- Gdy będą stały przy drodze, to pokaż mi je, chcę zobaczyć, jak wyglądają -
poprosiło dziecko.

Zatrzasnęliśmy drzwi naszego samochodu i ruszyliśmy na drogę nr25 do Bobolic i
potem na nr11 w kierunku Koszalina i dalej do Kołobrzegu. W okolicy wioski
Bagicz starałam się sfotografować 24 wiatraki, które nieprzerwanie kręcą swoimi
strzelistymi skrzydłami i sprawiają niesamowite wrażenie. Później zdjęcia
okazały się zupełnie nieciekawe, więc skasowałam, przyrzekając ujęcia powtórzyć
w drodze powrotnej. Niestety, kiedy wracaliśmy, było jeszcze ciemno i
widzieliśmy tylko 24 czerwone, równo pulsujące światła zawieszone na tle
rozgwieżdżonego nieba…
voila.pl/k1j47
Zainteresowanym grzybkami podrzucam najciekawsze ujęcia i lecę na
wątek ‘Zakopane’, gdyż widzę, że Regine już uporała się z zakończeniem. Nie
mogę odżałować, że w tym czasie byłam nad morzem, gdyż bardzo chętnie
dołączyłabym jako 6-ta maniaczka.
Oczywiście za zgodą pozostałych 5-ciu!

[natla]

Ale śliczne te grzyby z hubami na czele
No a przygoda, to juz inna bajka....och te samce

[maladanka]

piękny mini atlasik grzybowy!
Jesteś na liście następnego zlotu zapisana jako numer 1!
Szkoda,że nie miałaś papierowej torebki - nadmuchac,huknąć!ale by pan zgubił
rytm,hihihi...

[filomena1]

Alez sie obsmialam, Grago,
ale z Toba trzeba do lasu nie tylko po grzyby, hihihihihi, a jeszcze na jakies pornusy sie zalapac
mozna,,,,, a wiatrakow zal......
wiesz, zdaje mi si? , ze jestes z tych osob, co to za rog domu wyjda i zaraz im sie jakas przygoda
przytrafii. Przynajmniej w opowiesci.
Pozdrowka
Fil.
PS. Zakopane tez i mnie ucieklo,,,, dawno tam nie bylam , ale kanapki U poraja pamietam. Chodzilo sie
na jedna , a pilo dwie 50 stki.

[regine]

Nie ma to jak wypad na grzyby...No przepięknie huby, grzyby i ta opisana reszta
Grażynko )). Boki mnie rozbolały...Dziękuję. Czytałam ze łzami w oczach ze
śmiechu. A najpiękniejesze to "Jaś i Małgosia". Dziękuję ))

[sagittarius954]

No i cudnie , miło mi się czytało .... mieć taki las , taki mech , męża
oczywiście ....Ech.)))

[graga211]

Cieszy mnie, ze rozbawilam, a Ciebie Sagi, usatysfakcjonowalam.
Danuska, caly czas chichram nad Twoja propozycja papierowej torebki. Jednak
mogloby stac się tak, jak z kolezanka w akademiku, która była „w trakcie’ i
uslyszala glos mamy i chwycil skurcz, i musieli korzystac z pomocy mieszkancow
akademika oraz lekarza, który w posladki wbil zastrzyk rozkurczajacy. Wtedy nie
było hihihi.
Bska56 – w Czluchowie dalej sa korki, lecz my jechalismy tam poznym
popoludniem, a wracalismy przed 09:00 i ominelo nas stanie. Wezcie to pod uwage
w przyszlym roku.